RSS

Οι Bad Religion στην εκπομπή του Steve Jones και η στιγμή της εξομολόγησης

Εχω αναφέρει στο παρελθόν πως εκτιμώ πολύ τον Steve Jones ως μουσικό και νομίζω πως μάλλον θα έχει μεγάλη πλάκα να τον κάνεις παρέα, πέρα απο το να παίξεις και μουσική μαζί του.

Είναι ενας άνθρωπος με χιούμορ που συχνά αυτοσαρκάζεται και ανεβάζει κάποια πολύ αστεία βίντεο στον λογαριασμό του αλλά υπάρχουν πολλές φορές στιγμές που στα λόγια του κρύβεται μια γέυση πικρίας για κάποια πράγματα που έκανε στο παρελθόν.

Παρακολουθώ τις ραδιοφωνικές εκπομπές του και περίμενα ανυπόμονα την εμφάνιση που έκανε πέρσι τον Οκτώβριο στο Roxy του Hollywood με τους Generation Sex, δηλαδή με τον φίλο και κολλητό του στους Sex Pistols και στους Professionals, Paul Cook, τον Billy Idol και τον Tony James απο τους Generation X (μπορείτε να δείτε το βίντεο της εμφάνισης ΕΔΩ).

Με την ευκαιρία λοιπόν της κυκλοφορίας του νέου άλμπουμ των Bad Religion, το οποίο παρουσίασα κι εγω στην εκπομπή μου, ο Jones τους είχε καλεσμένους πριν δύο ημέρες στην δική του ραδιοφωνική εκπομπή, Jonesy’s Jukebox, την οποία μπορείτε να παρακολουθείτε και σε βίντεο στο YouTube.

Εκτιμώ πως τα πρώτα 10 λεπτά της συγκεκριμένης εκπομπής είχαν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, οπότε θα προσπαθήσω να μεταφέρω εδω ενα μέρος οσων ειπώθηκαν…

Για την ιστορία, και για όσους δεν γνωρίζουν οτι ο Jones έχει ραδιοφωνική εκπομπή, πρίν να γράψω τι είπαν, να βάλω εδω αυτά που αναφέρει η Wikipedia σχετικά με το Jonesy’s Jukebox…

“Τον Φεβρουάριο του 2004, ο Jones άρχισε να φιλοξενεί ένα καθημερινό ραδιοφωνικό πρόγραμμα στο Λος Άντζελες, το Jonesy’s Jukebox, στον Αμερικάνικο ραδιοφωνικό σταθμό Indie 103.1 FM, όπου θα μπορούσε να κάνει ό, τι ήθελε (σύμφωνα με τους κανόνες του FCC-του ΕΣΠ ας πούμε…), χωρίς παρεμβάσεις από τη διοίκηση του σταθμού. Ο Jones έπαιζε ενα επιλεκτικό playlist κάνοντας ταυτόχρονα ζωντανές και συχνά χιουμοριστικές συνεντεύξεις με τους επισκέπτες που καλούσε και που κάλυπταν όλο το φάσμα της μουσικής και κιν/κής βιομηχανίας.  Συνήθιζε να έχει μια ακουστική κιθάρα στο στούντιο και συχνά έπαιζε εναν αριθμό γνωστών τραγουδιών σχετικά με το τρέχον θέμα της συζήτησης. Μερικοί απο του φιλοξενούμενούς του ήταν ο Eddie Vedder, η Chrissie Hynde, ο Johnny Ramone, ο Billy Corgan, η Susanna Hoffs, ο Leif Garrett, ο Brian Wilson, ο Pete Townshend, ο Iggy Pop, ο Josh Homme, ο Robert Plant, ο Gary Oldman και ο τραγουδιστής των Sex Pistols, Johnny Rotten.

Η τελευταία εκπομπή του Jonesy’s Jukebox στον Indie 103.1, ήταν στις 14 Ιανουαρίου 2009. Ο Indie 103.1 έπαψε να υπάρχει ως ραδιοφωνικός σταθμός στις 15 Ιανουαρίου 2009.  Τον Νοέμβριο του 2009, ο Jones βρέθηκε στο BBC Radio’s 6Music να κάνει πέντε Κυριακάτικες εκπομπές, με τίτλο “A Month of Sundays with Steve Jones”, έχοντας επιλέξει να παίξει μιά λίστα τραγουδιών από την παιδική του ηλικία έως την τρέχουσα μέρα. Τον Δεκέμβριο του 2009, ξανάκανε την εκπομπή μέσω του διαδικτυακού σταθμού IAmRogue.com του παραγωγού Ryan Kavanaugh. Οι εκπομπές αυτές τέλειωσαν στα τέλη του Μαρτίου 2010. Τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς ο ραδιοφωνικός σταθμός KROQ απο το Λος Αντζελες, προσέλαβε τον Jones για να συνεχίσει το Jonesy’s Jukebox. Μια συνεργασία που κράτησε μέχρι τον Μάρτιο του 2013.

H εκπομπή επέστρεψε στο ραδιόφωνο στα τέλη του 2015 μέσω του 95,5 KLOS κι αυτός απο το Λος Άντζελες. Από την 1η Ιανουαρίου του 2016 η εκπομπή επεκτάθηκε σε πέντε ημέρες την εβδομάδα, από Δευτέρα έως Παρασκευή. Για κάποιον ειρωνικό λόγο, ο KLOS είναι ένας mainstream σταθμός που παίζει κλασικό ροκ με μπάντες όπως Van Halen, Aerosmith και Pink Floyd. Οι επισκέπτες της εκπομπής αντανακλούν συχνά το πνεύμα στο οποίο κινείται ο KLOS και συμπεριλαμβάνει τους Paul Stanley, Ozzy Osbourne, Lenny Kravitz, Juliette Lewis, Bill Burr, Mike Tramp, The Zombies, Brian May, Jack Black και Ace Frehley καθώς και ορισμένους εναλλακτικούς καλλιτέχνες όπως ο Dave Grohl, Jerry Cantrell, Mike McCready και Anthony Kiedis.”

Προχθές λοιπόν όπως ανέφερα, είχε καλεσμένους τους Bad Religion.

Ηταν εκει ο ιδρυτής της μπάντας Jay Bentley, ο κιθαρίστας των Bad Religion, Brian Baker ο οποίος είχε δημιουργήσει στο παρελθον τους χαρντκοράδες Minor Threat, ο κιθαρίστας Mike Dimkich, ο οποίος έχει παίξει στο παρελθόν τόσο με τον Steve Jones οσο και με τους Cult, Channel 3 και τους Suckerpunch, και ο Brett Gurewitz ο οποίος εκτός απο κιθαρίστας των Bad Religion είναι και ο ιδιοκτήτης της Epitaph Records. O Gurewitz ηχογραφεί στα άλμπουμ αλλά δεν παίζει στις συναυλίες μαζί τους.

Σε κάποια στιγμή λοιπόν άρχισαν να μιλούν για κιθάρες.

Για την ακρίβεια, ο Jones έλεγε στο συγκρότημα πως έχει φέρει μαζί του δύο κιθάρες σε περίπτωση που θέλουν να παίξουν κάτι.

“Βασικά η Gibson μου έδωσε ενα αντίγραφο της κιθάρας με την οποία έπαιζα παλιά. Ειχα κάμποσες αλλά είχα την άσπρη κι αυτήν εδω… πως λέγεται αυτή? Κάπως λέγεται αυτό το μοντέλο…” ρωτάει τον Dimkich.

“Είναι χειροποίητη κιθάρα… το μοντέλο λέγεται “Fretless Wonder...” απαντά ο Dimkich»

“…Fretless Wonder! Μπράβο!” συνεχίζει ο Jones “έχουν περίεργους μαγνήτες αυτές οι κιθάρες… τέλος πάντων, είχα αγοράσει κάποτε μια για 800 λίρες και για τότε ήταν πολλά αυτά τα λεφτά. Δεν είχα ιδέα τι έπαιρνα…” κάποιος απο το ακροατήριο του λέει κάτι κι εκείνος απαντά “δεν ήταν κλεμμένη. Φαντάζομαι όμως πως θα είχα κλέψει τα λεφτά για να την αγοράσω… (γέλια)… αλλά δεν ήξερα τι αγόραζα… δεν ανήκε σε κανέναν και δεν είχα ιδέα πως αυτή η κιθάρα σήμερα θα έκανε 60 χιλιάρικα…”

“…Ισως φτάνει και τα 80… εξαρτάται…” συμπληρώνει ο Dimkich.

“Λες?” ρωτάει ο Jones “Γνωρίζω κάποιον στην Αγγλία που την αγόρασε τώρα, οχι, δεν την έκλεψε (γέλια)… εγω θα την πούλησα τότε για κανα σακουλάκι πρέζα φαντάζομαι… αυτό έκανα με οτι είχα ετσι κι αλλιώς, οπότε τι να κάνουμε? Μια κακία την κρατάω ακόμα στον Phil (εννοεί τον Lynott) ξέρω πως έχει πεθάνει, αλλά το άγαλμά του σε εκείνο το μουσείο στην Ιρλανδία κρατάει μια White Falcon (σ.μ. μοντέλο κιθάρας) που είχε πάρει απο εμένα για ενα σακουλάκι πρέζα…”

“Πάμε να την πάρουμε…” του λέει ο Gurewitz

“Πολύ θα το ήθελα” λέει ο Jones “αλλά… c’est la vie, ετσι είναι η ζωή… έγινε οτι έγινε, οπως ξέρετε, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη ανάμεσα στα πρεζάκια… αλλά αυτό που είναι ακόμα καλύτερο σε αυτή την ιστορία, είναι πως αυτή η White Falcon ήταν αρχικά του Sylvain Sylvain (των New York Dolls) μετά πήγε στο Joe Strummer (των Clash) μετά ηρθε στα χέρια μου και κατέληξε στον Phil Lynott. Αλλά και η άσπρη Les Paul μου ήταν των New York Dolls, την οποία δεν είχα κλέψει… Ο Μalcolm Μclaren την είχε κλέψει… και μου την έδωσε… Αν και θα πρέπει να αποζημιώσω μερικούς κιθαρίστες. Βασικά προσπάθησα να αποζημιώσω τον Ariel Bender απο τους Mott the Hoople γιατι έκλεψα μια απο τις κιθάρες του κάποτε. Δεν ήταν τότε στους Mott the Hoople, ήταν σε κάποια άλλη μπάντα εκεινη την εποχή (o Bender επαιξε με τους Spooky Tooth απο το 1967 ως το 1970, τους Stealers Wheel το 1973 τους Mott the Hoople το 1973-1974 και μετά ξεκίνησε σόλο καριέρα μεχρι που σχημάτισε τους Widowmaker). Το θυμάμαι πολύ καθαρά, ήταν σε ενα κατάστημα επίπλων και υπήρχε ενα προβάδικο στο υπόγειο με ολα αυτά τα χαλιά, και ολος ο εξοπλισμός τους ηταν εκεί γιατι μάλλον προβάρανε και περνώντας απο εκεί σούφρωσα οτι μπορούσα… Αλλά βρήκα αργότερα τον αριθμό τηλεφώνου του και του άφησα ενα μήνυμα στον αυτόματο τηλεφωνητή για να τον ρωτήσω «τι θα μπορούσα να κάνω για να επανορθώσω?» αλλά δεν με πήρε ποτέ πίσω, οπότε… οχι, σοβαρά τώρα, θα ήθελα να επανορθώσω…”

Ακολουθεί το βίντεο απο το οποίο είναι παρμένος και ο πιο πάνω μονόλογος…

 
Leave a comment

Posted by on July 21, 2019 in Interviews, punk rock, Radio

 

Ummagma – Compass (Leonard Skully Records 26 July 2019)

Φορτωμένο με θετικά indie pop vibes, το υβριδικό ηλεκτρονικό ροκ ντουέτο Ummagma παρουσιάζει το single “High Day” πριν από την κυκλοφορία του νέου τους άλμπουμ “Compass” μέσω της psychrock/shoegaze/dreampop δισκογραφικής εταιρίας απο το Μάντζεστερ Leonard Skully Records. Αυτη είναι η Τρίτη ολοκληρωμένη δουλειά τους, αλλά είναι το πρώτο άλμπουμ των Ummagma μετά απο επτά χρόνια και επίσης είναι η πρώτη φορά που η μπάντα κυκλοφορεί δουλειά σε δίσκο βινυλίου.

Ένα μοναδικό, ονειρεμένο βαλς με ενορχήστρωση σε στυλ αίθουσας χορού, που συνοδεύεται από φωνητικά τύπου Cocteau Twins, το “High Day” είναι μια αντανάκλαση του πόσο σύντομη είναι η πραγματικά ή ζωή η ανάγκη για συμφιλίωση πριν είναι πολύ αργά.

“Το “High Day” το εμπνευστήκαμε απο εναν κουτό καυγά που είχαμε ως ζευγάρι. Δεν θυμάμαι για ποιο πράγμα ήταν, αλλά ήταν επιπόλαιο και εγώ επέλεξα συνειδητά να μείνω νευριασμένη με τον Alex για μερικές μέρες, κουβαλώντας μαζί μου αυτήν την αρνητικότητα Καθώς μείναμε σε διαφορετικές πόλεις, σκέφτηκα ότι θα μπορούσαν τα πράγματα να μείνουν ετσι – θα μπορούσαμε να χωρίσουμε μόνιμα – αν δεν καταφέρναμε να ξεφορτωθούμε οτι δεν είναι σημαντικό. Εκατσα κι έγραψα αυτό το τραγούδι και του το τραγούδησα Η μουσική έχει μεγάλη θεραπευτική δύναμη”, λέει η Shauna McLarnon.

Σχηματισμένοι στην Μόσχα το 2003, οι Ummagma είναι η Shauna McLarnon, από την περιοχή Yukon του βόρειου Καναδά, και ο Alexander Kretov, από τη δυτική Ουκρανία. Τώρα κατοικώντας στο Οντάριο, το ζευγάρι ολοκλήρωσε αυτό το άλμπουμ μετά απο πέντε χρόνια δουλειάς και με πολλές μετακινήσεις, μεταφέροντας τελικά το στούντιό τους μαζί τους σε ολόκληρο τον Ατλαντικό και εγκαθιστώντας το ξανά. Με τέτοιο παροξυσμό στον πραγματικό κόσμο, πώς θα μπορούσε ο ηχητικός κόσμος τους να αντανακλά οτιδήποτε άλλο πέρα από την ίδια ρευστότητα και κίνηση;

Νωρίτερα οι Ummagma κυκλοφόρησαν το πρώτο single απο αυτό το άλμπουμ, το “Caravan”, με b-side το “Ty i Ya”, το οποίο τραγουδά ο Alexander Kretov στην μητρική του γλώσσα, τα Ουκρανικά. Αυτή είναι η πρώτη φορά που η μπάντα κυκλοφόρησε κάτι σε γλώσσα άλλη πέρα απο τα αγγλικά, προχωρώντας ενα βήμα πέρα απο τις προηγούμενες φορές.

Photo by Ryan Martin

Αποτελουμενο από 12 τραγούδια με το bonus “Bouquet” να υπάρχει μόνο στην ψηφιακή εκδοχή, το “Compass” κινείται έξω απο μουσικές ταυτότητες. Είναι ένα άλμπουμ για  αλλαγή, εξοικείωση, εξερεύνηση των συναισθημάτων των πάνω και των κάτω.

Ο ήχος της μπάντας τους επιτρέπει να μεταπηδούν σε δημιουργικού διαχωρισμούς και να παραβιάσουν κανόνες και μουσικά εμπόδια.

Αυτό το σύνολο τραγουδιών δεν μένει σε εναν καθορισμένο ηχο. Ισπανικές κιθαρες, reggae περάσματα, επιρροές απο soundtracks του Βαγγέλη Παπαθανασίου στο “Galicticon” rock με περίεργα μοτίβα στο “LCD” και μια αλλόκοτη μπαλαντα με τίτλο “Bouquet”.

Αυτός o δίσκος ακολουθεί την κυκλοφορία του EP ‘LCD‘ με τους Robin Guthrie (Cocteau Twins) και Dean Garcia (Curve) και το EP ‘Winter Tale‘ με τον πρωτοπόρο dreampop καλλιτέχνη της 4AD, A.R.Kane. Και τα δύο αυτά κυκλοφόρησαν το 2017 με μεγάλη επιτυχία.

Δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι λένε, και το ίδιο ισχύει για μια μπάντα. Εκτός από τους τρεις κορυφαιους dreampop-shoegaze μουσικους που προανέφερα, οι Ummagma εχουν συνεργαστεί με τον Malcolm Holmes των Orchestral Manoeuvres in the Dark τον Graham Bonnar των Swervedriver και τον βασιλιά της Nudisco, Alexander Robotnick. Έχουν επίσης συνεργαστεί με τους Beauty in Chaos, ενα συγκρότημα που συμπεριλαμβάνει μέλη των Cure, Mission, Ministry, Offspring, Bauhaus, A Flock of Seagulls, Cheap Trick, Ice-T και Van Halen, μεταξύ άλλων.

Η μουσική των Ummagma παρουσίαζε πάντα ένα συναρπαστικό θετικό όραμα, επιδεικνύοντας την ικανότητά τους να περιπλανηθούν σε ποικίλα μουσικά μονοπάτια. Αντιπροσωπεύοντας την Ουκρανία ανάμεσα σε 23 χώρες, κέρδισαν το Alternative Eurovision για το Amazing Radio το 2013 και εμφανίστηκαν σε μια ολόκληρη σελίδα σε Rolling Stone της Ρωσσίας. Το 2015, το άλμπουμ “New Born” που κυκλοφόρησαν με τους με τους Sounds of Sputnik έλαβε επίσης το βραβείο Jagermeister indie, το πιο διακεκριμένο μουσικό βραβείο της Ρωσίας.

Από τις 26 Ιουλίου, το άλμπουμ ‘Compass’ θα είναι διαθέσιμο μέσω iTunes, Amazon και Spotify και θα μπορεί επίσης να αποκτηθεί απευθείας μέσω του Bandcamp. Ακόμα κυκλοφορεί μέσω της Leonard Skully Records σε μαύρο βινύλιο και CD με artwork του Alexander Kretov.

 
Leave a comment

Posted by on July 21, 2019 in Alternative, Electronic

 

Παίξε στο σπίτι με τους Siouxsie & the Banshees

Το κείμενο που ακολουθεί μου έδωσε την έμπνευση για να γράψω την ιστορία με την οποία συμμετέχω στο βιβλίο “Ο Κήπος των Κρεμασμένων” το οποίο κυκλοφορεί απο τις εκδόσεις Ars Nocturna.

Λίγο πριν από τις προγραμματισμένες συναυλίες των Siouxsie & the Banshees στο Royal Albert Hall το Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 1983, το Channel 4 τους προσκάλεσε να  συμμετάσχουν σε ένα επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς “Play at Home“.

Το “Play at Home” ηταν μια τηλεοπτική εκπομπη η οποία εκτός των Siouxsie & the Banshees φιλοξένησε τους New Order, Echo and the Bunnymen και Virginia Astley και κάθε πρόγραμμα ήταν αφιερωμένο στον συγκεκριμένο καλλιτέχνη ή συγκρότημα με αποκλειστικό σκοπό την προώθηση. Το κανάλι τους εδωσε απόλυτη ελευθερία στο να κάνουν οτι θέλουν ωστε να γίνουν δημιουργικοί.

Ηταν μετά το Pornography των Cure οταν μετά απο ενα βράδυ κρεπάλης και ασταμάτητου αλκοόλ, ο Simon Gallup εγκατέλειψε το συγκρότημα μετά απο εναν μεγάλο καυγά με τον Robert Smith.

Ο Smith είχε ανοίξει παρτίδες με τους Siouxsie & the Banshees οταν το 1979 ο κιθαρίστας τους John McKay τους εγκατέλειψε μετά απο ενα live στο Aberdeen και ο Smith που με τους Cure ηταν η support μπάντα τους, τον αντικατέστησε για τα επόμενα τέσσερα χρόνια.

Αρχισε να κάνει παρέα με τον Steve Severin και απο εκεί και πέρα, παρασύρθηκε στον κόσμο των ναρκωτικών…

Μέσα στις ψυχεδελικές τους αναζητήσεις, οι δυό τους έκαναν ενα άλλο project με το ονομα The Glove και άρχισαν να ψαχνονται με άλλα μουσικά στυλ χωμένοι στο στούντιο τις περισσότερες ωρες απο τις 4 το απόγευμα ως τις 6 το πρωί. Προφανώς το LSD έπαιζε μεγάλο ρόλο στο ψάξιμο αυτό…

Μάλιστα έβλεπαν πάρα πολλές ταινίες οπως την Barbarella, το Yellow Submarine των Beatles οπότε οταν τους έγινε η πρόταση απο το Channel 4 για να κάνουν το επεισόδιο, ο Smith ήταν της άποψης πως οι Banshees αντί για περιοδείες, θα έπρεπε να κάνουν κάτι πιο φιλόδοξο πάνω στη σκηνή, κάτι, ας πούμε… όπως τον Μάγο του Οζ.

Ο Severin αποφάσισε να χρησιμοποιήσει την ιδέα του Smith στο επεισόδιο του “play at home” μόνο που αντί για τον Μάγο του Οζ, θα κάνανε την Αλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων, ωστε να υπάρχει σχέση και με την δισκογραφική εταιρία των Banshees που λεγόταν Wonderland.

Εδω μπορείτε να δείτε το συγκεκριμένο επεισόδιο του “Play at Home” και εκτός των τεσσάρων μελών των Siouxsie & the Banshees, The Glove αλλά και των Creatures, εμφανίζεται ακόμα και ο παραγωγός τους, Mike Hedges ως Ντάμα Κούπα καθώς και η συνεργάτης τού Marc Almond, Annie Hogan.

 
Leave a comment

Posted by on July 20, 2019 in Goth, Post Punk

 

Nature of Wires – Modus (Analogue Trash 16 August 2019)

Νέο άλμπουμ ανακοίνωσε το Βρετανικό synthpop σχήμα Nature of Wires.

Θα είναι διπλό, με τίτλο “Modus” και ημερομηνία κυκλοφορίας 16 Αυγούστου ενω η κυκλοφορία του θα γίνει μέσω της εταιρίας Analogue Trash απο το Manchester. Περιλαμβάνει 18 κομμάτια, και είναι επηρεασμένο απο την synthpop της δεκαετίας του 80 αλλά και κάπως σκοτεινό. Το άλμπουμ έχει τις ρίζες του στα τέλη της δεκαετίας του ’80 με αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν η μπάντα βρισκόταν στην δημιουργική της ακμή.

Πριν από την κυκλοφορία του άλμπουμ, οι Nature of Wires φροντίζουν να μας ανοίξουν την όρεξη με το single “Madame Serena” το οποίο συμπεριλαμβάνει ένα ΕΒΜ remix από τους Leaether Strip και άλλα δύο τραγούδια, το “Every Single Sun” και το remix του “First Light“ από τους Αγγλους Mesh.

Οι Nature of Wires δημιουργήθηκαν το 1986 στο Herefordshire. Στην αρχική σύνθεσή τους ήταν ο Gary Watts (πλήκτρα και programming) και ο Andrew Stirling-Brown (φωνητικά). Η μπάντα έκανε μια παύση το 1994 μέχρι που ανασχηματίστηκε το 2015. Το 2016 κυκλοφόρησαν το “Cyber ​​Rendezvous“ με την Καλιφορνέζα CountessM στα φωνητικά, που ήταν και το πρώτο τους άλμπουμ από το “Modus Operandi” του 1993. Οι ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος ενισχύθηκαν με την προσθήκη του Tim Powell-Tuck σε ηλεκτρονικά τύμπανα, περιόδευσαν τν Μεγάλη Βρετανία ενω εμφανίστηκαν και στο BBC.

“Εχουν περάσει 33 χρόνια απο τότε που δουλεύαμε το “Modus” και περιλαμβάνει τραγούδια που γράφτηκαν μεταξύ του 1986 και του 1993, και που αναδημιουργήθηκαν χρησιμοποιώντας την τεχνολογία του 21ου αιώνα. Θα θέλαμε να ακούμε το άλμπουμ μετά απο 20 χρόνια και να είμαστε ικανοποιημένοι γιατι κάναμε το καλύτερο δυνατό”, λέει Gary Watts.

“Έτσι, έχουμε επιλέξει μερικούς κορυφαίους – τον Steve Whitfield (The Cure, The Mission, Shed Seven, Terrorvision, Jah Wobble, The Flowers of Romance) και τον Mike Marsh (Calvin Harris, OMD, Human League, Chemical Brothers, Moby, Shamen, Massive Attack, Erasure, 808 State, The Prodigy, Depeche Mode). To artwork είναι του εξαιρετικά ταλαντούχου Vlad McNeally. Είναι ενας αποχαιρετισμός στα νεότερα χρόνια μας και στον ήχο που δημιουργήσαμε εκείνη την εποχή.”

Το πρώτο CD διαθέτει 8 δικά τους τραγούδια, σφυρηλατημένα κατά τη διάρκεια μιας προσωπικής και μουσικής αλλαγής, και έχουν μια εντυπωσιακή σαφήνεια στην μουσική και τους στίχους. Αλλά τώρα που μπορούν να έχουν πρόσβαση στην τελευταία λέξη της μουσικής τεχνολογίας, οι Nature of Wires έχει εξευγενίσει και επανερμηνεύσει τον ψυχισμό  και την έννοια κάθε τραγουδιού, δημιουργώντας κάτι που αντανακλά μια συναρπαστική εποχή της electronica αλλά και της χορευτικής μουσικής, παραμένοντας ομως πιστό στην synth σκηνή.

Στο δεύτερο CD, οι Nature of Wires φρόντισαν να γίνει μια εναλλακτική εκτέλεση των τραγουδιών του πρώτου CD απο τους Leaether Strip και Mesh, την Αγγλική post-punk μπάντα των Klammer καθως και των ομόσταβλών τους στην δισκογραφική εταιρία Room 1985, The Cowls και AtomZero.

Εφαρμόζοντας ο καθένας απο αυτούς το δικό του όραμα, αλλά παραμένοντας πιστό και στο πνεύμα του πρωτότυπου, επανεκτέλεσαν τα τραγούδια μεσα απο τα δικά τους στυλ, ολοκληρώνοντας την ιστορία ιστορίας που στηρίζει το “Modus“.

Υπάρχει μια αίσθηση ολοκλήρωσης στο Modus, καθώς και μια δήλωση της πρόθεσης να αναγεννηθούν οι Nature of Wires, η οποία συνάδει με το παρελθόν με ένα ένδοξο και θετικό τρόπο και προετοιμάζεται για ένα συναρπαστικό μέλλον.

Το πρώτο CD παρουσιάζει την ρετρό-electro, την ελαφρύτερη πλευρά της μουσικής μας, επηρεασμένη από την synth-pop της σκηνής της δεκαετίας του ’80 και του ’90. Μια «οριστική» έκδοση του υλικού που είχαμε τότε, αλλά με ένα σύγχρονο πλεονέκτημα. Συγκεντρώνει τον πυρήνα των τραγουδιών που αγάπησαν οι παλιότεροι οπαδοί μαςων αγαπημένων μας φίλων απο το πρώτο τραγούδι που γράψαμε μέχρι εκείνο που έμεινε ημιτελές το 1993 και που τελικά ολοκληρώθηκε 20 χρόνια αργότερα! Δεν θεωρήσαμε το δεύτερο CD απλά ως μια συλλογή από remixes, αλλά σαν ενα λειτουργικό σύντροφο ή τον δίδυμο του “Modus”.Εδω δεν έχουμε ενα απλό διπλό άλμπουμ“, λέει ο Andrew Stirling-Brown.

Οι Nature of Wires έχουν εμφανιστεί με πολλούς σπουδαίους ηλεκτρονικούς καλλιτέχνες, όπως οι Empathy Test, οι Leaether Strip, οι Aesthetic Perfection, Lord of the Lost, The Frixion, ο Rodney Cromwell και οι Vieon. Εχουν ρεμιξάρει ακόμα τραγούδια των Massive Ego, Leaether Strip, Sigue Sigue Sputnik Electronic, Disctain, Precog, Advance, Freakangel,  Machine Rox και Vogon Poetry.

Στις 16 Αυγούστου, το LP “Modus” θα κυκλοφορήσει παντού ψηφιακά και ως 2CD digipak. Οποιος θέλει, μπορει να προπαραγγείλει το άλμπουμ μέσω του Bandcamp ενω είναι ήδη διαθέσιμο το single “Madame Serena”.

Οι Nature of Wires θα βγουν για περιοδεία στην Βρετανία από τα τέλη Ιουλίου έως τον Νοέμβριο.

TOUR DATES
Jul 27  LONDON – Hope & Anchor, Islington (with 1i2c, I Am Warface & The Rude Awakening)
Aug 9  EASTNOR, Herefordshire – LakeFest (with Kaiser Chiefs, Bluetones & Bez)
Aug 17 LEDBURY, UK – Nestfest
Sep 20 BERLIN – The Mazen (with The Pink Diamond Revue, LegPuppy & e-bit)
Sep 21 LEIPZIG – Noch Besser Leben (with The Pink Diamond Revue & LegPuppy)
Oct 12 COLOGNE, Germany – Wachsfabrik (with Bandmachine)
Oct 18  BIRMINGHAM – The Mill, Digbeth (with Among the Echoes & Toyah)
Nov 8   BIRMINGHAM – Scruffy Murphy’s (with Vieon, Among the Echoes & Vain Machine)
Nov 9   LONDON – Beat:Cancer Festival 2.0, Electrowerkz

 
Leave a comment

Posted by on July 20, 2019 in Electronic

 

Thin Lizzy + Sex Pistols = The Greedies

Πριν λίγο καιρό παίξαμε σε μια πρόβα των New Zero God το Johnny των Thin Lizzy ή μάλλον το παίξαμε στο περίπου, γιατι ηταν κάτι που κάναμε μέχρι να φτιάξουμε τον ήχο και έτσι jamάραμε γύρω απο το βασικό riff του τραγουδιού.

Eίναι κάποια τραγούδια που εγραψε ο Phil Lynott που εμένα προσωπικά μου αρέσουν πολύ. Κι επειδή τα συγκέντρωσαν ολα στο ζωντανά ηχογραφημένο Live and Dangerous, (το Johnny δεν ήταν στο tracklist…) το συγκεκριμένο άλμπουμ παραμένει για εμένα ενα απο τα καλύτερα του είδους για εκείνη την εποχή.

Ο Lynott μαζί με τον Lemmy ήταν απο τους πρώτους της «παλιάς» σχολής οι οποίοι αποδέχτηκαν το punk rock.

Κάποιo βράδυ ο Lynott, που του άρεσαν πολύ οι Sex Pistols, γνώρισε σε ενα κλάμπ τον Steve Jones και τον Paul Cook, οι οποίοι γούσταραν κι αυτοί πολύ τους Thin Lizzy. Ετσι άρχισαν να κάνουν παρέα. (Επειδή λέω συχνά πως ο κόσμος αυτός είναι μικρός, να σημειώσω εδω πως ο Lynott ήταν στενός φιλος και του George Best της Man United και συχνά έβγαιναν και τα πίνανε μαζί…).

Lynott, Jones και Cook πήραν μέρος στις ηχογραφήσεις του πρώτου solo άλμπουμ του Johnny Thunders, “So Alone” (σε κάποια τραγούδια του δίσκου παίζει μπάσσο ο Paul Grey των Eddie And The Hot Rods και των The Damned, ο Steve Marriot παίζει πιάνο και φυσαρμόνικα, o γνωστός παραγωγός Steve Lillywhite –ο οποίος ευθύνεται για τον ήχο των U2 – παιζει κι αυτός πιάνο σε ενα τραγούδι αλλά συμμετέχουν και άλλοι πολλοι) οπότε αυτό τους έδεσε περισσότερο.

Ψάχνοντας να βρεί εμπνευση εξω απο τους Thin Lizzy, και έχοντας βρει καινούργιους φίλους, o Lynott μπήκε στο στούντιο για να κάνει πρόβες με τον Jones και τον Cook δημιουργώντας ενα νέο συγκρότημα.

Ενω έκαναν την πλάκα τους και χωρις να εχουν βρει κάποιο συγκεκριμένο όνομα ακόμα, τους πήρε τηλέφωνο ενας παλιός roadie των Thin Lizzy, που έτυχε να άνοιγει ενα κλαμπ εκείνη την εποχή. Η πρόταση που τους έκανε ηταν να παίξουν στο μαγαζί του κάποια βραδιά.

Εκείνοι συμφώνησαν, με τον όρο όμως να παίρνουν το 75% απο τα λεφτά της εισόδου. “What a crowd of greedy bastards…” ανεφώνησε εκείνος και ετσι πήραν το ονομά τους: Greedy Bastards (ή αλλιώς The Greedies). Απληστοι Μπάσταρδοι δηλαδή…

Η πρώτη τους εμφάνιση έγινε σε αυτό το κλάμπ, στο Electric Ballroom στις 29 Ιουλίου 1978 και στην σκηνή ανέβηκαν μαζί τους μουσικοί των Thin Lizzy όπως ο Gary Moore (ήταν ακόμα με τους Colosseum), o Scott Gorham και ο Brian Downey, ο Jimmy Bain των Rainbow, αλλά και ο Chris Spedding.

Εκείνη η νύχτα ήταν μια σκέτη τρέλλα“, δήλωνε αργότερα ο Lynott. “Είχαμε μια playlist οπου ο κάθε ενας έπαιξε απο κάτι, χωρίς να έχει σημασία αν κάποιος ήξερε τους στίχους ή αν γνώριζε καν το τραγούδι. Ήταν σαν να λέγαμε “εδώ είμαστε, αυτό θέλουμε να παίξουμε και αν πιστεύετε πως το γαμήσαμε, μπορείτε να πάτε να γαμηθείτε.” Και έτσι η εμφάνιση  άνοιξε με ένα βροντερό “Jailbreak “, με τέσσερεις κιθάρες μπροστά, να παίζουν το χαρακτηριστικό riff του τραγουδιού. Ακολούθησαν και ενα κάρο άλλα τραγούδια των Lizzy – μια παιχνιδιάρικη εκτέλεση του “Cowboy Song“, ένα προκλητικό “Don’t Believe a Word“, και ένα θετικά βρώμικο “Boys Are Back in Town“.

Ο Jones πήρε το προβάδισμα για μια δική του σύνθεση, το “Black Leather”. Ενα τραγούδι που πρωτοκυκλοφόρησαν τον Σεπτέμβριο του 1978 οι Runaways ενω εναν χρόνο αργότερα ο Jones το ηχογράφησε για το “The Great Rock’n’Roll Swindle” των Sex Pistols. Επειδή o Jones το συνέθεσε μετά την διάλυση των Pistols, πολλοί νομίζουν πως είναι τραγούδι των Professionals αλλά οι Professionals δεν είχαν δημιουργηθεί ακόμα. Το τραγούδι πάντως εχουν διασκευάσει ακόμα οι Guns’n Roses στο άλμπουμ τους “The Spaghetti Incident?” του 1993, η Joan Jett με τους Blackhearts στο άλμπουμ “Fetish” του 1999 αλλά και η Γιαπωνέζικη μπάντα Shonen Knife στην διπλή tribute συλλογή για τις Runaways “Take It Or Leave It- A Tribute To The Queens Of Noise: The Runaways

Σε εκείνη την πρώτη εμφάνιση ομως των Greedies ο Jones έπαιξε μια πολύ καλή εκτέλεση του “No-One Is Innocent“, ενώ ο Spedding έλαμψε στο “Motorbiking”. Αλλά ο Lynott ήταν σχεδόν τέλειος οταν έπαιξαν το “Spanish Stroll” του Mink DeVille, ενω το παλιό instrumental surf “Pipeline” (το τραγούδι που ανοίγει στο άλμπουμ Thunders) ήταν σχεδόν αγνώριστο πίσω από αυτό το τείχος απο κιθάρες. Όλα πάντως πήγαν καλά με την νύχτα να τελειώνει με μια ταραχώδη απόδοση του “Pretty Vacant” των Sex Pistols το οποίο ονομάστηκε για την περίσταση “Pretty Greedy“, και οι Greedy Bastards είχαν κάνει ενα εντυπωσιακό ντεμπούτο.

Συνολικά έκαναν τέσσερεις εμφανίσεις στο Λονδίνο και τρείς στην Ιρλανδία.

Η τελευταία εμφάνισή των Greedies, έγινε μετά την Αμερικάνικη περιοδεία των Thin Lizzy, και ανέβηκαν στη σκηνή μαζί τους ο Bob Geldof με τον Johnnie Fingers των Boomtown Rats και στο κλείσιμο της βραδιάς έπαιξαν το “Looking After Number One,” των Boomtown Rats, τα κάλαντα αλλά και μια διασκευή του “Hard Driving Man” των J. Geils Band.

Οπως φάνηκε, αυτή ηταν η τελευταία τους συναυλία. «Δεν είμασταν και τόσο άπληστοι όπως αποδείχθηκε» είπε ο Lynott γελώντας…

Καθώς η δεκαετία του ’70 έφτανε στο τέλος της και λίγο πρίν το ρολόϊ δείξει 1980, οι Greedy Bastards εμφανίστηκαν στην πρωτοχρονιάτικη τηλεοπτική εκπομπή του Kenny Everett για να παίξουν το ενα και μοναδικό single που κυκλοφόρησαν, το ” A Merry Jingle” το οποίο εφτασε στο νουμερο 28 των Αγγλικών chart.

Στο single αυτό παίζουν οι Lynott, Cook, Jones, Gorham και ο ντράμερ των Thin Lizzy, Brian Downe.

Το αστείο είναι πως σε εκείνη την εκπομπή υο προσωπικό του στούντιο το παράκανε τόσο πολύ με το ψεύτικο χιόνι που για ολο τον επόμενο χρόνο έπεφτε απο το ταβάνι, στο πλατώ την ώρα που γύριζαν τηλεοπτικά παιχνίδια και δραματικές σειρές.

 

Για να γράψω αυτό το κείμενο, χρησιμοποίηση υλικό απο:

  1. Το περιοδικό “Vive Le Rock
  2. Την ιστοσελίδα All music, σε κείμενο του Dave Thompson
  3. και το “Hello, Darlings!: The Authorized Biography of Kenny Everett

 

 
Leave a comment

Posted by on July 19, 2019 in punk rock, Rock

 

The Truth Sounds Different/Analogue Electronic Whatever – Moon Landing 7″ (16 July 2019)

Γιορτάζοντας τα 50 χρόνια από την προσελήνωση στο φεγγάρι οι Analogue Electronic Whatever ενώνουν τις δυνάμεις τους με τους  The Truth Sounds Different για το τρίτο 7″ single που κυκλοφόρησε σε περιορισμένη έκδοση σε βινύλιο στις 16 Ιουλίου.

Οι Analogue Electronic Whatever είναι ενα Βρετανικό σχήμα το οποίο χρησιμοποιεί ναυαγισμένους ηχους και ανακυκλωμένο εξοπλισμό, ψάχνοντας να δημιουργήσει μια ισορροπία ανάμεσα σε ποπ δομές και τον πειραματισμό.

Πήραν το όνομά τους απο μια δήλωση του John Lydon πως “Analogue, electronic, whatever it happens to be, I simply love and adore literally every aspect of making music.

Σε αυτό το double A side σιγκλάκι, προτείνουν μια synthpop εκτέλεση του κλασσικού “Fly Me to the Moon” έχοντας στο μικρόφωνο εναν soul τραγουδιστή, τον Jamie Joseph. Οι ρετρώ ηλεκτρονικοί ήχοι συμπληρώνουν απόλυτα το διαστημικό ταξίδι της ψυχής το οποίο δένει απόλυτα με τις ηχητικές εμμονές του 1969 σχετικά με οτι πίστευαν πως υπήρχε εκεί εξω, στο διάστημα…

Στην άλλη πλευρά βρίσκεται ενα σχήμα απο το Derby, οι The Truth Sounds Different με ένα δικό τους τραγούδι με τίτλο :”The Space We Occupy“. Με μια synth – Dreampop αισθητική η οποία ‘μας επιτρέπει να παρασυρθούμε έξω απο τον εαυτό μας και να βρούμε’ μέρη και καταφύγια πέρα ​​από τον δικό μας πολυπληθή κόσμο.

Το πρώτο άλμπουμ των Analogue Electronic Whatever κυκλοφόρησε με τίτλο “Since Year Dot σε κασέτα σε περιορισμένη έκδοση, και τους χάρισε την αναγνώριση ανάμεσα στα μέλη της synth καλλιτεχνικής κοινότητας και μεταδόθηκε απο αρκετες ραδιοφωνικές εκπομπές παγκοσμίως. Για τα δέκα τραγούδια του χρησιμοποίησαν ρετρό όργανα συμπληρώνοντας τις μελωδίες με ομιλίες και μια συγκεκριμένη ατμόσφαιρα έτσι ωστε να δωσουν μια αίσθηση νοσταλγίας και χαράς για πράγματα που τείνουν να εξαφανιστούν.

Οι The Truth Sounds Different συνδυάζουν τις synnthophile ικανότητες του JBee από τους Analogue Electronic Whatever, με τον Hip-Hop παραγωγό – Rukus και την αστραφτερή ντίβα – Li Laurent. Οι ποικίλες επιρροές και οι χαρακτήρες από vintage electronica, acoustica και Hip-Hop δημιουργούν μια συγχώνευση νέων ήχων και τραγουδιών με μια αίσθηση της δεκαετίας του ’80. Τα μελωδικά τραγούδια βασίζονται σε κλασσικές ποπ δομές σε συνδυασμό με τον προσωπικό και κοινωνικό λυρισμό από την κοινωνική και συνειδητή σκηνή της rap.

«Αντέχουμε, μοιραζόμαστε και λέμε» – The Truth Sounds Different

Και οι δύο μπάντες μπορούν να βρεθούν στα social media και ολόκληρα τα τραγούδια τους είναι διαθέσιμα για streaming και download απο ολες τις γνωστές πλατφόρμες.

Το single βρίσκεται ΕΔΩ

 
Leave a comment

Posted by on July 18, 2019 in Electronic

 

London Underground – Space Edition 2LP (Fruits de Mer Records late july 2019)

Η Ιταλία έχει μεγάλη ιστορία στο pro-rock και δεν απόρησα οταν είδα πως ανάμεσα στα  promo δείγματα των επερχόμενων κυκλοφοριών της, που μου έστειλε η Fruits de Mer Records για την εκπομπή, υπήρχε και ενα Ιταλικό συγκρότημα…

Το άλμπουμ είναι απλά εξαιρετικό…

Οι London Underground δημιουργήθηκαν τον Δεκέμβριο του 1998 στη Φλωρεντία. Οι ρίζες τους βρίσκονται σε μιά άλλη ιστορική Ιταλική μπάντα, τους Standarte, στους οποίους έπαιζε ο ντράμερ των London Underground, Daniele Caputo. Οι Standarte ειχαν κυκλοφορήσει στην δεκαετία του ’90 τρία άλμπουμ για την Black Widow Records. To “Standarte” του 1995, το “Curses And Invocations” του 1996 και το “Stimmung” τοy 1998.

O ηχος των London Underground είναι κοντά σε Αγγλικά prog-rock σχήματα μέ εντονη την παρουσία των πλήκτρων, οπως αυτό του Brian Auger και του George Fame, πράγμα που γίνεται ακόμα πιό έντονο από τη στιγμή που κυκλοφόρησαν το δεύτερο άλμπουμ τους  “Through A Glass Darkly” για την Γαλλική Musea. (To πρώτο τους ήταν το ομώnυμο και είχε κυκλοφορήσει απο την Σουηδική Record Heaven το 2000.)

Μετά από μια περίοδο αδράνειας, το 2008 ο Gianluca Gerlini αναμόρφωσε το συγκρότημα και ηχογράφησε το τρίτο τους άλμπουμ ‘Honey Drops‘ το οποίο βγήκε απο την Musea το 2010. Οι London Underground έχουν σήμερα έναν ήχο που εξακολουθεί να εμπνεεται από το hammond – τώρα πλέον καθαρά instrumental, αλλά αντλεί έμπνευση και από soundtrack ταινιών των ’60sκαι ’70s .

Το website “Progressive Rock Fanatics” συνοψίζει τα πράγματα ως εξής: ‘Αν σας αρέσουν τα πληκτρα και ακόμα περισσότερα πληκτρα πάνω από πληκτρα, με ένα εκπληκτικά σφιχτό rhythm section το οποίο έχει γράψει σφιχτοδεμένους ρυθμούς, τότε θα αγαπήσετε τους London Underground. Προσθέστε σε όλα αυτά μερικά space και Jazz στιγμές ακούγονται σαν να έχουν παρθεί από κλασσικά prog-rock άλμπουμ της εποχής (σκεφτείτε τους Atomic Rooster, τους Pink Floyd, τους Argent, ακόμη και τους παλιούς Santana –και θα πάρετε μια γεύση, θα σας μαγέψει η μουσική και θα βγείτε απο την άλλη μεριά με ένα χαμόγελο)”.

Το φλερτ της ανεξάρτητης δισκογραφικής εταιρίας Fruits de Mer Records με τους London Underground άρχισε ο Keith, ο ιδιοκτήτης της εταιρίας, άκουσε την δική τους εκδοχή του “Queen St. Gang”. Αυτό τον οδήγησε στο τελευταίο τους άλμπουμ, το “Four”, το οποίο “είναι υπέροχο από την αρχή μέχρι το τέλος” λέει ο Keith και συνεχίζει “είναι στο ίδιο επίπεδο με τα άλμπουμ των Tor Peders, κατά την ταπεινή μου άποψη” και το μόνο πράγμα που προβλημάτισε την Fruits de Mer Records ηταν ότι το συγκρότημα είχε ήδη κυκλοφορήσει απο μόνο του την δουλειά αυτή σε βινύλιο.

Τι να έκανα?” λέει ο Keith για να συμπληρώσει “το LP είναι ξεκάθαρα ενα Fruits de Mer άλμπουμ, αλλά τι θα μπορούσε να γίνει για να το ενισχύσουμε / να μεγαλώσει / να επεκταθεί… πως θα φαινόταν άραγε μια ειδική έκδοση με εγχρωμο βινύλιο; Καλό για αρχή, αλλά χρειαζόταν κάτι περισσότερο και είναι το μοναδικό άλμπουμ της μπάντας που έχει βρει το δρόμο της στο βινύλιο μέχρι στιγμής… οπότε, τι θα λέγατε για ενα διπλό LP με ένα bonus LP που να συμπεριλαμβάνει μερικά από τα καλύτερα τραγούδια από τα πρώτα τρία άλμπουμ τους;

Αποτέλεσμα, το “Space Edition” των London Underground – ένα διπλό LP με το άλμπουμ τους ‘Four’ σε μωβ βινύλιο συν ένα μπόνους LP, επίσης σε μωβ βινύλιο, με μια επιλογή τραγουδιών από τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους.

Είναι μια περιορισμένη κυκλοφορία 300 αντιτύπων η οποία θα είναι διαθέσιμη στο τέλος του Ιουλίου αλλά έχει ήδη γίνει sold out…

 

 
Leave a comment

Posted by on July 18, 2019 in Prog-rock