RSS

Ένας νόμος του 1970 οδήγησε στη μαζική στείρωση των Ινδιάνων της Αμερικής. Η μεγάλη σπουδαιότητα αυτής της ιστορίας.

Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στις 27 Νοεμβρίου 2019 στο περιοδικό TIME και το πρωτότυπο κείμενο είναι γραμμένο απο την καθηγήτρια ιστορίας του University of Rochester και συγγραφέα του βιβλίου “Reproduction on the Reservation: Pregnancy, Childbirth, and Colonialism in the Long Twentieth Century (Critical Indigeneities)BRIANNA THEOBALD*.

Το 1977, η Μarie Sanchez**, επικεφαλής δικαστής των φυλών του Βόρειου καταυλισμού των Cheyenne (σημ. μετ. βάση νόμου η Αμερικάνικη πολιτεία δεν έχει δικαιοδοσία στα δικαστήρια των φυλών των ινδιάνων σε εδάφη που τους έχουν παραχωρηθεί, οπότε οι φυλές έχουν δικά τους δικαστήρια) έφθασε στην Γενεύη, στο Συνέδριο των Ηνωμένων Εθνών, σχετικά με τα δικαιώματα των Ιθαγενών, έχοντας να παραδώσει ένα σαφές μήνυμα.

Οι Αμερικάνοι Ινδιάνοι ήταν, όπως ισχυρίστηκε, στόχοι μιας “σύγχρονης μορφής” γενοκτονίας – της στείρωσης.

Κατά τη διάρκεια της εξαετούς περιόδου που ακολούθησε την υπερψήφιση του νόμου του 1970 σχετικά με τον Οικογενειακό Προγραμματισμό, γιατροί στείρωσαν ίσως και μέχρι το 25% των Ινδιάνων γυναικών που βρίσκονταν σε αναπαραγωγική ηλικία και υπάρχουν στοιχεία που υποδηλώνουν ότι οι αριθμοί ήταν ακόμη υψηλότεροι. Ορισμένες από αυτές τις διαδικασίες εκτελούνταν υπό πίεση ή καταναγκασμό ή χωρίς τη γνώση ή την κατανόηση
των γυναικών αυτών. Ο νόμος επιδοτούσε τις στείρωσης των ασθενών που λάμβαναν υγειονομική περίθαλψη μέσω της Ινδιάνικης Υγειονομικής Υπηρεσίας, αλλά ακόμα και μαύρες καθώς και λατίνες γυναίκες έγιναν επίσης στόχοι υποχρεωτικής στείρωσης σε αυτά τα χρόνια. (Σημ. μετ. Η Ινδιάνικη Υγειονομική Υπηρεσία, είναι μια υπηρεσία του Αμερικάνικου Υπουργείου Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών που είναι υπεύθυνη για την παροχή ομοσπονδιακών υγειονομικών υπηρεσιών σε Αμερικανούς Ινδιάνους και Ιθαγενείς της Αλάσκας)

Αλλά καθώς η Sanchez και οι Ινδιάνες με τις οποίες συνεργάστηκε, ανταποκρίθηκαν στα αποτελέσματα αυτού του νόμου του 1970, συνειδητοποίησαν πως η μάχη ενάντια στην ανεπιθύμητη στείρωση, ήταν μια από τις πολλές αδικίες που είχαν τις ρίζες τους – όπως και η αντίστοιχη αντίσταση των Ινδιάνων – στην πολύ μακριά ιστορία της αμερικανικής αποικιοκρατίας. Και αυτή η ιστορία συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.

Όταν τον 19ο αιώνα η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ανάγκασε τους Ινδιάνους να κλειστούν σε καταυλισμούς, η κατάσταση προκάλεσε μια χιονοστιβάδα προβλημάτων για την δημόσια υγεία.

Μέχρι το 1900, ο πληθυσμός των Ινδιάνων είχε φθάσει στο ναδίρ του μετρώντας πλέον λιγότερους απο 250.000 ανθρώπους. Τα βρέφη και τα παιδιά που ήταν ιδιαίτερα ευάλωτα σε ασθένειες, πέθαιναν. Το 1916 ενας κυβερνητικός αξιωματούχος εκτίμησε πως περίπου τα τρία πέμπτα των μωρών των Ινδιάνων πέθαιναν πριν φτάσουν στην ηλικία των 5 ετών.

Σε πολλούς καταυλισμούς, οι γυναίκες ανταποκρίθηκαν γεννώντας περισσότερα παιδιά, βάζοντας όμως σε κίνδυνο την ίδια τους την υγεία.

Ο ιστορικός Frederick Hoxie ισχυρίστηκε ότι “μόνο η διατήρηση των εξαιρετικά υψηλών ποσοστών γεννήσεων έσωσε ένα έθνος από το να χαθεί στη λήθη“.

Καθώς οι ινδιάνοι αντιμετώπιζαν τις δυσκολίες της διαβίωσης στους καταυλισμούς, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ξεκίνησε μια εκστρατεία για να τους αφομοιώσει ή να τους αμερικανοποιήσει. Αντί να σκοτώνουν τους Ινδιάνους, όπως ήταν χαρακτηριστικό γνώρισμα των ομοσπονδιακών κυβερνήσεων της δεκαετίας του 1870, οι πολιτικοί και οι μεταρρυθμιστές σκόπευαν να σκοτώσουν την ινδιάνικη ταυτότητα: τη γλώσσα, την ένδυση και τις πολιτιστικές και πνευματικές πρακτικές. Σε αυτό το πλαίσιο, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ποινικοποίησε τους θεραπευτές/μάγους των ιθαγενών και τις δυσάρεστες μαίες και τις γνώσεις τους σχετικά με τον τοκετό. Κάτω από αυτή την πίεση, οι τελετουργικές πρακτικές, συμπεριλαμβανομένων των τελετών ενηλικίωσης των γυναικών, οριοθετήθηκαν, γίνονταν στα κρυφά ή έπαυσαν.

Οι συμφωνίες που υπεγράφησαν πριν από το 1871, οι εντολές και άλλες κατοπινές συμφωνίες, καθιέρωσαν την ομοσπονδιακή ευθύνη για την παροχή υγειονομικής περίθαλψης στα μέλη των φυλών. Καθώς οι κακές συνθήκες υγείας σε πολλούς καταυλισμούς χειροτέρεψαν, έγινε δυσκολότερο για την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να τις αγνοήσει.

Το γραφείο Ινδιάνικων υποθέσεων άρχισε να κατασκευάζει υποτυπώδη νοσοκομεία, των οποίων οι εργαζόμενοι ενθάρρυναν τις ντόπιες γυναίκες να τα χρησιμοποιούν για τον τοκετό. Από τη δεκαετία του 1950, όταν δημιουργήθηκε η Ινδιάνικη Υγειονομική Υπηρεσία, η μεγάλη πλειοψηφία των ιθαγενών γυναικών γεννούσε στα νοσοκομεία – με ρυθμούς που σχεδόν έφτασαν σε εθνικό επίπεδο.

Τα ίδια αυτά χρόνια, πάντως, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έκλεισε μερικά απο τα νοσοκομεία των καταυλισμών και απειλήθηκαν με κλείσιμο ακόμα περισσότερα, καθώς οι πολιτικοί αποδυνάμωσαν τις ομοσπονδιακές υπηρεσίες που ωφελούσαν μόνο τους Ινδιάνους.

Ο απώτερος στόχος τους, αν και δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, ήταν να απαλλαγεί η ομοσπονδιακή κυβέρνηση από κάθε ευθύνη σχετικά με τις Ινδιάνικες υποθέσεις.

Ορισμένες από τις διαδικασίες στείρωσης για τις οποίες διαμαρτυρήθηκαν στη δεκαετία του 1970 η Μarie Sanchez μαζί με κάποιους άλλους, συνέβησαν στα εναπομείναντα νοσοκομεία των καταυλισμών, ενώ άλλες πραγματοποιήθηκαν σε νοσοκομεία εκτός καταυλισμού με τα οποία είχε σύμβαση η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ώστε να παρέχονται υπηρεσίες σε μέλη των φυλών.

Από την πλευρά της, η Sanchez δεν σταμάτησε τις κινήσεις της μετά την επιστροφή της από τα Ηνωμένα Έθνη. Την επόμενη χρονιά ήταν ιδρυτικό μέλος του Women of All Red Nations, ή WARN (των Γυναικών όλων των Ερυθρών Εθνών) μιας οργάνωσης με επικεφαλής τις ιθαγενείς γυναίκες, και σύντομα προσχώρησε στο συμβουλευτικό συμβούλιο του Εθνικού Δικτύου Υγείας Γυναικών. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας, η υπεράσπιση των ιθαγενών γυναικών και άλλων γυναικών που δεν ήταν λευκές, οδήγησε στην υιοθέτηση ομοσπονδιακών κανονισμών που προσέφεραν στις γυναίκες προστασία από ανεπιθύμητες διαδικασίες στείρωσης.

Οι νέοι κανονισμοί απαιτούσαν, για παράδειγμα, μια εκτεταμένη περίοδο αναμονής – από 72 ώρες έως 30 ημέρες – μεταξύ της συγκατάθεσης και μιας
εγχείρησης.

Αλλά η αναπαραγωγική αυτονομία των ιθαγενών γυναικών περιορίστηκε με άλλους τρόπους. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, η τροποποίηση του νόμου απο τον Hyde απαγόρευσε την ομοσπονδιακή χρηματοδότηση των υπηρεσιών αμβλώσεων με μερικές μόνο εξαιρέσεις. Η τροπολογία εμποδίζει τη δυνατότητα όλων των γυναικών χαμηλού εισοδήματος να τερματίσουν την εγκυμοσύνη και να επηρεάσουν δυσανάλογα τις «έγχρωμες» γυναίκες, αλλά κάνει διάκριση ειδικότερα κατά των ιθαγενών γυναικών, επειδή δικαιούνται να λαμβάνουν υπηρεσίες υγείας από ομοσπονδιακές υπηρεσίες.

Από την ίδρυση των πρώτων κρατικών νοσοκομείων, οι αυτόχθονες γυναίκες – ως νοσηλεύτριες και λοιπό προσωπικό, ως μέλη φυλετικών επιτροπών υγείας και ως ακτιβίστριες – έχουν αγωνιστεί για να εξασφαλίσουν ότι αυτά τα ιδρύματα θα ανταποκρίνονταν στις ανάγκες των ασθενών.

Αλλά η αποδοχή των θεραπευτικών πρακτικών των Ινδιάνων απο τους νοσοκομειακούς υπαλλήλους που δεν ήταν ινδιάνοι ποίκιλε, ενω με την πάροδο του χρόνου η κρατική οικονομική στήριξη των ιδρυμάτων και των νοσοκομείων των καταυλισμών έφθινε συνεχώς.

Τα τελευταία χρόνια, ορισμένα νοσοκομεία έχουν μειώσει ή εξαλείψει τις μαιευτικές υπηρεσίες, αναγκάζοντας τις γυναίκες να οδηγούν έως και δύο ώρες για να πάνε σε κάποιο νοσοκομείο προκειμένου να γεννήσουν. Ο χρόνος οδήγησης, όπως υπογραμμίζουν οι ερευνητές της δημόσιας υγείας,
επηρεάζει άμεσα τα αποτελέσματα.

Αυτή είναι μια ιστορία μεγάλης σημασίας. Έχει σημασία επειδή συνεχίζει να επηρεάζει την υγεία των Ινδιάνων μητέρων και βρεφών.

Έχει σημασία επειδή σήμερα οι Ινδιάνες γυναίκες συνεχίζουν μια πλούσια κληρονομιά και μάχονται δημόσια για την υγεία και την ευημερία
των κοινοτήτων τους.

Σε μια ενημερωτική συνάντηση που έγινε νωρίτερα φέτος στο Κογκρέσο σχετικά με τα θέματα μητρότητας των Ινδιάνων και την αναπαραγωγική τους
υγεία, οι ντόπιοι εμπειρογνώμονες υποστήριξαν αλλαγές πολιτικής όπως την κατάργηση της τροπολογίας Hyde.

Επέμειναν ότι η Ινδιάνικη Υγειονομική Υπηρεσία θα έπρεπε να λογοδοτεί για την παροχή ποιοτικής υγειονομικής περίθαλψης σε μέλη των φυλών.
Ζήτησαν περισσότερους πόρους για κοινοτικές και λαϊκές οργανώσεις που ήδη παρέχουν πολιτιστικά προσανατολισμένη φροντίδα σχετικά με την μητρότητα και την αναπαραγωγική υγεία.

Η ιστορία αυτή έχει μεγάλη σημασία επειδή η γνώση των ιστορικών αδικιών μπορεί να είναι ένα κρίσιμο συστατικό στοιχείο για να εργαστούμε προς ένα πιο δίκαιο μέλλον.

** Η Μarie Sanchez είναι επικεφαλής δικαστής της Βόρειας Φυλής των Cheyenne.
Είναι μητέρα εννέα παιδιών και είναι στο Εθνικό Συμβούλιο Έρευνας για την Οικονομία του Πλουτωνίου και στο συμβουλευτικό συμβούλιο της NASC (της Επιτροπής Αλληλεγγύης Ιθαγενών Αμερικής). Είναι επίσης μέλος του Διεθνούς Συμβουλίου Συνθηκών.

* Η Brianna Theobald μελετά την ιστορία των γυναικών των ΗΠΑ, την ιστορία των Ινδιάνων της Αμερικής, το ιστορικό της αναπαραγωγής και το ιστορικό του φεμινισμού. Το πρώτο της βιβλίο, Reproduction on the Reservation: Pregnancy, Childbirth, and Colonialism in the Long Twentieth Century, δημοσιεύθηκε πρόσφατα από το Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας (σειρά κρίσιμων ειδικοτήτων).

Πάνω απο όλα, αυτό το βιβλίο καταδεικνύει το βαθμό στον οποίο η αποικιοκρατική πολιτική υπήρξε – και παραμένει – αναπαραγωγική πολιτική.

Ωστόσο, η εικόνα που προκύπτει από την ανάλυσή της είναι πως οι γυναίκες που προσαρμόζονται δημιουργικά και επιλεκτικά, και μερικές φορές αντιστέκονται άμεσα, στις οδηγίες σχετικά με την αναπαραγωγή και σε άλλες πρωτοβουλίες αφομοίωσης.

Το βιβλίο υποστηρίζει ότι οι ρίζες του πιο ορατού ακτιβισμού των Ιθαγενών γυναικών στη δεκαετία του 1970 δεν είναι μόνο σε αγώνες για κυριαρχία και αυτοδιάθεση, κατά τις δεκαετίες μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά στην αναπαραγωγική οργάνωση αυτών των γυναικών μέσα στους καταυλισμούς.

 

 
Leave a comment

Posted by on January 21, 2020 in Translations

 

Tags:

NewZeroGod, TheRuckusHabit, Tritocosmics, GroovyPeacocks – Friday 31 January – AN CLUB

Την Παρασκευή 31 Ιανουαρίου η παρέα των New Zero God, The Ruckus Habit, Tritocosmics και Groovy Peacocks γκρεμίζουν την σκηνή του AN club.

Ένα ηχηρό mini-festival που συμπληρώνει κάθε πρωτότυπο rock ηχόχρωμα που χρειάζεσαι. Με Hard & Punk Rock κοπάνημα, Alt Rock μελωδίες και Ψυχεδελικά ταξίδια καλείσαι να συμμετάσχεις στο καλύτερο πράγμα που θα σου συμβεί την Παρασκευή 31 Ιανουαρίου.

Γνώρισε την συμμορία καλύτερα:

New Zero God

Οι New Zero God σχηματίστηκαν τον Μάρτιο του 2006 από τον Mike Πούγουνα και μέλη που έπαιζαν μαζί του, στα συγκροτήματα Flowers of Romance, και Nexus.

Μέχρι σήμερα το συγκρότημα έχει ανοίξει τις συναυλίες για τους Αμερικάνους Christian Death τους Άγγλους Legendary Pink Dots και τον θρυλικό Βρετανό μουσικό Andi Sex Gang (των Sex Gang Children) ενώ συχνά-πυκνά ασχολείται μαζί τους ο διεθνής μουσικός τύπος.

Οι  New Zero God έχουν κυκλοφορήσει τέσσερα ολοκληρωμένα studio άλμπουμ, δύο mini άλμπουμ (το ένα ηχογραφημένο ζωντανά σε συναυλία τους στην Ιταλία), δύο 7” singles και δύο digital singles με Ελληνικες και ξένες εταιρίες.

Ακόμα έχουν συμμετάσχει σε πολλές συλλογές του εξωτερικού, ενώ το τραγούδι τους “Kiss The Witch” ανέβηκε για δυο μήνες στα 10 πρώτα των Αγγλικών Gothic charts.

Το τελευταίο μέχρι τώρα άλμπουμ τους, κυκλοφόρησε τον Φλεβάρη του 2019 σε LP με διαφανές βινύλιο και ένα μήνα αργότερα διαδικτυακά.

Πέρα από το ηλεκτρικό σετ, οι New Zero God παρουσιάζουν από τον Δεκέμβριο του 2018 και ένα ακουστικό σετ σε μικρότερες σκηνές, παίζοντας με  δύο ακουστικές κιθάρες, ένα τύμπανο και μια φωνή, τόσο τραγούδια τους, όσο και υλικό των Flowers of Romance καθώς και διασκευές.

Η συνθεση με την οποία θα εμφανιστεί το συγκρότημα, ειναι:

Mike Πούγουνας – φωνητικά / Ακης Νικολαϊδης – κιθάρα / Γιάννης Ψιμόπουλος – τύμπανα / Μιχάλης Σεμερτζόγλου – μπάσο

Μπορείτε να μάθετε περισσότερα μέσω:

Facebook / YouTube / Website / Bandcamp

The Ruckus Habit

Είναι η συνήθεια του σαματά!

Τέσσερα παιδιά από τα Νότια της Αθήνας που μπορούν να κρατήσουν ξύπνιο εσένα και τους γείτονές σου ακόμα και αν προβάρουν πέντε τετράγωνα μακριά. Γεννηθείς το 2012, είναι γνωστοί κυρίως για τα πολλά ντεσιμπέλ που παράγουν, για τα δεμένα κιθαριστικά τους θέματα, για τις επιθετικές μπασογραμμές, για το δυνατό drumming, και τα εμπνευσμένα από τις καθημερινές ανθρώπινες επαφές lyrics τους. Όλα τα παραπάνω, τυλιγμένα προσεκτικά μέσα σε ένα alternative indie rock περιτύλιγμα συνθέτουν τους Ruckus Habit. Μία βόμβα έτοιμη να σκάσει προκαλώντας έντονο ερεθισμό στο ακουστικό σου σύστημα.

Τους έμαθες το 2012 όταν άκουσες το Little Cherrypie, τους αγάπησες το 2013 με το Inebriated Ballad, ερωτεύτηκες μαζί τους το 2014 με το Edinburgh Lights, έκλαψες την ίδια χρονιά με το Another Song to Waste, το 2016 πήγες στον πόλεμο μαζί τους με το Dive Bomb και το 2017 σε γύρισαν από τους νεκρούς με το Defibrillator και το Herbert.

To 2020, ενώ εσύ περιμένεις το πολυαναμενόμενο album, θα ανέβουν στην σκηνή του An Club για να προκαλέσουν ατελείωτο σαματά.

Μπορείτε να μάθετε περισσότερα μέσω:

FacebookInstagram  / YouTube  / Spotify

 

Tritocosmics

Οι Tritocosmics είναι μια κολεκτίβα αστρο-πειρατών από την Αθήνα.

Άρχισαν τα κοινά αστρικά τους ταξίδια στα μέσα του 2017, όταν τυχαία βρέθηκαν να πίνουν irish τίλιο σε μια διαστημική καντίνα στο Βήτα του Κενταύρου (μιας και κανείς δεν είχε το budget για πραγματικό ουίσκυ στο Άλφα του Κενταύρου). Ήταν ένα βράδυ που ξεκίνησε με ιστορίες από αστρο-μάχες που απέφυγαν, συνεχίστηκε με τριπαρισμένες επαφές με το Σεΐχη του Μαλιμπού και κατέληξε με τη συνειδητοποίηση ότι στο τέλος της μέρας όλα τα όνειρα γίνονται σκόνη, σκορπίζονται στον αέρα και καταλήγουν δομικό υλικό για το καινούργιο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς.

Έτσι αποφάσισαν να βάλουν ξανά μπροστά τις μηχανές του διαστημικού τους σαράβαλου και ταξιδεύοντας σε ηχοχρώματα progressive rock και ψυχεδέλειας, να αντισταθούν στη μηχανή του κιμά “unsung and unwanted – and disliked and unknown”.

Πρόκειται για ένα νέο σχήμα ταξιδιάρικου ψυχεδελικού ροκ, στο δρόμο που χάραξαν συγκροτήματα όπως οι Camel, Iron Butterfly, Frank Zappa και Ian Carr. Ο πρώτος τους δίσκος, με τίτλο “Tales of a Blind Cosmonaut” κυκλοφόρησε το Νοέμβριο σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες, και στις αρχές του 2020 θα κυκλοφορήσει και σε βινύλιο.

Οι Tritocosmics είναι οι Αναστάσης, Βίκτωρας, Γιώργος και Θανάσης.

Μπορείτε να μάθετε περισσότερα μέσω:

Facebook / Instagram / YouTube / Spotify

Groovy Peacocks

Οι Groovy Peacocks είναι μια τετραμελής μπάντα με έδρα την Αθήνα.

Το ύφος τους είναι μια επικίνδυνη μίξη στοιχείων της hard rock / metal / funk μουσικής.

Όλα ξεκίνησαν στις 16 Δεκεμβρίου το 2016, όταν μέσω αγγελιών ήρθαν σε επαφή τα μέλη της μπάντας.

Στα τέλη του 2018 μπαίνουν στο στούντιο για να ηχογραφήσουν τον πρώτο τους δίσκο με τίτλο STORY OF A SOUL, στον οποίο περιλαμβάνονται 10 από τα 30 κομμάτια που έχουν γράψει. Έχουν δημοσιεύσει 2 singles στα τέλη του 2019, και ολόκληρος ο δίσκος θα είναι διαθέσιμος για το κοινό αρχές του 2020.

Με αρκετές εμφανίσεις σε Αθήνα και Ρόδο στην πλάτη, έχουν δημιουργήσει μια κοινότητα με συγκροτήματα και κοινό, που από live σε live μεγαλώνει.

Με νέο ντράμερ στην σύνθεση της μπάντας οι Groovy Peacocks προετοιμάζονται για την παρουσίαση του δίσκου σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας μέσα στο 2020.

Facebook / Instagram / YouTube

AN club (Σολωμού 13-15, Εξάρχεια)

Πόρτες: 20:00

Τιμή Εισιτηρίου σε Προπώληση & Ταμείο: 6€

*****Πληροφορίες για την Προπώληση TBA soon*****

 
Leave a comment

Posted by on January 15, 2020 in Concerts / Performances

 

Νέα άλμπουμ για τους Sonsombre

Με δύο πολύ επιτυχημένες κυκλοφορίες τους το 2018 και το 2019, οι Sonsombre, δημιούργησαν ενα πιστό κοινό που τους λατρεύει.

Η σύγχρονη ματιά μέσα απο την οποία οι Sonsombre βλέπουν τους ήχους του κλασσικού κιθαριστικού Goth, ξεσήκωσε θύελλα θαυμασμού στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Τώρα, Sonsombre κυκλοφορούν το τρίτο ολοκληρωμένο album τους, μέσα σε λιγότερο από 18 μήνες, αλλά αυτή τη φορά με την θρυλική εταιρία Cleopatra Records στο πλευρό τους.

Ο Brandon Pybus επιστρέφει με άλλα 11 κομμάτια στο καινούργιο άλμπουμ που έχει τίτλο “One Thousand Graves“.

Μιξάροντας σκληρές κιθάρες, φορτωμένες με συγχορδίες που πατάνε σε χορευτικούς ρυθμούς, αυτά τα εμπλουτισμένα με τη χαρισματική φωνή του Pybus τραγούδια του άλμπουμ ξεχειλίζουν απο μια αδιάκοπη σκοτεινή ενέργεια.

Το “One Thousand Graves” θα διατίθεται μέσω όλων των ψηφιακών και streaming καταστημάτων από την Cleopatra Records στις 21 Ιανουαρίου.

Εδω το “Lights Out” απο την νέα αυτη κυκλοφορία…

 
Leave a comment

Posted by on January 7, 2020 in Goth

 

NEW ZERO GOD acoustic LIVE – ΛΑΜΠΗΔΟΝΑ / Σάββατο 21 Δεκεμβρίου 2019

Οι New Zero God, προσκεκλημένοι του Κοινωνικού Πολιτιστικού Κέντρου Βύρωνα, θα επισκεφτούν την Λαμπηδόνα για την τελευταία φετινή τους εμφάνιση και να παρουσιάσουν ένα ακουστικό σετ που αποτελείται απο δικά τους τραγούδια, των Flowers of Romance αλλά και άπο κάποιες διασκευές – έκπληξη.

Τον Μάρτιο του 2019, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το τέταρτο ολοκληρωμένο άλμπουμ του, το οποίο έχει τίτλο “Circus of Tortured Melodies” και ξεκίνησε μια σειρά εμφανίσεων  είτε παρουσιάζοντας ενα ακουστικό σετ απο τραγούδια, είτε ένα ηλεκτρικό – με εντελώς διαφορετικό υλικό και φυσικά διαφορετικό ήχο.

Oι New Zero God, είναι το  συγκρότημα του front man των θρυλικών Flowers of Romance, Mike Πούγουνα. Σχηματίστηκαν το 2006 και  μέχρι σήμερα έχουν κάνει αρκετές εμφανίσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έχουν επίσης κυκλοφορήσει δουλειές τους από Βρετανικές και Αμερικάνικες δισκογραφικές εταιρίες, ενώ έχουν ανοίξει συναυλίες καλλιτεχνών όπως οι Christian Death, οι Legendary Pink Dots, και ο Andi Sex Gang.

Η σύνθεση με την οποία θα εμφανιστούν οι New Zero God είναι:

Μike Πούγουνας – φωνή, Άκης Νικολαϊδης – κιθάρα, Γιάννης Ψιμόπουλος – κρουστά, Μιχάλης Σεμερτζόγλου – κιθάρα

 

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:

Official Web Site

Facebook

YouTube

Είσοδος Ελεύθερη/ με ελεύθερη συνεισφορά – oι πόρτες ανοίγουν στις 21:00

ΛΑΜΠΗΔΟΝΑ –ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΒΥΡΩΝΑ

Αλσος Αγ. Τριάδας

 

 
Leave a comment

Posted by on December 11, 2019 in Concerts / Performances

 

Trevor Bolder – Το μπάσο στο 11

Ο Trevor Bolder ήταν ένας Άγγλος ροκ μουσικός, τραγουδοποιός και παραγωγός δίσκων με ενα πολύ προσωπικό στιλ παιξίματος. Σε εποχές που το μπάσο έπαιζε έναν δευτερεύοντα ρόλο, το έφερε στο προσκήνιο και του έδωσε προσωπικότητα.

Και για να πω την αλήθεια, επειδή κι εγώ παίζω λίγο μπάσο, αυτό το κείμενο το έγραψα για αυτόν ακριβώς τον λόγο.

Ο Trevor Bolder έμεινε γνωστός για τη μακροχρόνια συνεργασία του με τους Uriah Heep και τη θητεία του με τους The Spiders from Mars του David Bowie, αν και έπαιξε ως μπασίστας  με διάφορους από τις αρχές της δεκαετίας του ’70.

Γεννήθηκε στο Hull το 1950 σε μια οικογένεια με πολλούς μουσικούς. Ο πατέρας του έπαιζε τρομπέτα, ενώ ο ίδιος άρχισε απο επτά χρονών να παίζει με μπάντες πνευστών.

Στην σχολική του ορχήστρα έπαιξε κορνέτα αλλά βρέθηκε και σε διάφορες τοπικές rhythm’n’blues μπάντες μέχρι τα δεκατέσερά του που εμπνεύστηκε απο τους Beatles και αγόρασε με τον αδερφό του δύο κιθάρες με σκοπό να δημιουργήσουν το δικό τους συγκρότημα.

Ο αδερφός του όμως δεν ήθελε να παίζει μπάσο κι έτσι έκατσε στον Trevor η μπίλια να πάρει ένα και να ξεκινήσει μια πορεία στην μουσική που ποτέ δεν είχε σκεφτεί πως θα γινόταν το επάγγελμά του.

Trevor Bolder

Κάποια μέρα έτυχε να βρεθεί σε κάποια συναυλία του Jack Bruce, με τον πατέρα του Αγγλικού rhythm and blues, Graham Bond και τον Ginger Baker, πολύ πριν δημιουργηθούν οι Cream. Το στυλ του Jack Bruce του άρεσε πολύ γιατί δεν ήταν εκείνο το συνηθισμένο, εκείνο που ο μπασίστας χάνεται σε κάποιο σκοτεινό μέρος της σκηνής απλά ακολουθώντας τον ρυθμό. Ο Trevor Bolder ήθελε, όπως και ο Bruce, να περνάει μελωδικές γραμμές με το μπάσο του και να παίζει έναν πιο δημιουργικό ρόλο και αποφάσισε να μάθει να παίζει όπως εκείνος. Άλλοι μπασίστες που δήλωνε πως επηρέασαν την τεχνική του ήταν ο John McVie του John Mayall και αργότερα των Fleetwood Mac, ο Paul McCartney και ο John Entwistle των Who.

Πέρα από κιθάρα, μπάσο, τρομπέτα και τρομπόνι, ο Bolder μπορούσε να παίζει άνετα όλα τα πνευστά όργανα αλλά χρησιμοποιούσε και το πιάνο αν ήθελε να γράψει κάποιο τραγούδι.

Η μπάντα που έφτιαξε με τον αδερφό του και τους φίλους τους, έκανε προβες στο σπίτι τους και οχι μόνο δεν παραπονέθηκαν ποτέ οι γονείς του, αλλά αντιθέτως, τους αγόρασαν ενα βανάκι για να μεταφέρουν τα όργανα στις συναυλίες τους καθώς και μια κονσόλα και ηχεία.

Με αυτή την μπάντα έφτασαν να παίζουν μέχρι και πέντε μέρες την εβδομάδα blues τραγούδια που πολλά απο αυτά είχαν διασκευάσει και οι Rolling Stones.

Kάποια στιγμή συνειδητοποίησε πως συναντούσε συχνά σε συναυλίες έναν άλλο μουσικό απο το Hull, ο οποίος λεγόταν Mick Ronson και έπαιζε με τους The Rats.

Οι Rats ήταν μια ψυχεδελική μπάντα σχηματισμένη το 1963 και ο Ronson προσχώρησε στις τάξεις τους το 1966, μία χρονιά προτού κυκλοφορήσουν το σιγκλ “The Rise and Fall of Bernie Gripplestone“.

Κάποια βραδιά, ο Bolder πήγε στο κλαμπ “Jarvis’ High School” να δει τους Rats να παίζουν. Ο μπασίστας τους ήταν φίλος του αλλά εκείνο το βράδυ φοβήθηκε να παίξει μην πάθει ηλεκτροπληξία. Οι υπόλοιποι του συγκροτήματος ζήτησαν απο τον Bolder να πάρει εκείνος το μπάσο και να ανέβει στην σκηνή, οπως και έγινε. Ο Ronson τον είχε δεί να παίζει σε μερικές ανοιχτές συναυλίες σε πάρκα του Hull και τον ήθελε στην μπάντα. Απο εκείνη την βραδιά, έγιναν καλοί φίλοι και αργότερα, κουμπάροι.

Στις αρχές του 1970 ο Ronson κατέβηκε στο Λονδίνο για να γίνει ο κιθαρίστας του συγκροτήματος που θα έπαιζε πίσω από τον David Bowie, τους Hype. Aλλά αυτό ήταν μόνο ενα απο τα ονόματα που δοκίμαζε ο Bowie για αυτή την μπάντα εκείνη την εποχή, ο οποίος πειραματιζόταν αλλάζοντας της τακτικά το όνομα μέχρι να βρεί εκείνο που του άρεσε, ενω έβαζε τα μέλη του συγκροτήματος να ντύνονται με στολές υπερ-ηρώων.

Harry The Butcher”, ‘David Bowie’s New Electric Band‘ ήταν αλλα δύο που χρησιμοποίησε.

Τον Απρίλιο του 1970, οι Hype ήταν ο Mick Ronson, o ντράμερ Mick Woodmansey, και ο μπασίστας και παραγωγός Tony Visconti και με αυτή την σύνθεση ηχογράφησαν το άλμπουμ του Bowie “The Man Who Sold the World” αλλά, ως ξεχωριστό σύνολο,  υπέγραψαν ταυτόχρονα συμβόλαιο με την Vertigo, αλλάζοντας το όνομά τους σε Ronno.

Με αυτό το όνομα και με τραγουδιστή τον Benny Marshall απο τους Rats, κυκλοφόρησαν το 1971 σε σιγκλ την σύνθεση του Tucker Zimmerman, “4th Hour Of My Sleep”. Ποτέ δεν ολοκλήρωσαν ενα άλμπουμ ενω στην δεύτερη πλευρά υπήρχε η σύνθεση των Ronson/MarshallPowers of Darkness“.

Τους Ronno θεωρούσε και ο Bolder ως την πρώτη σου επαγγελματική μπάντα.

Μετά την ηχογράφηση του “The Man Who Sold The World” ο Mick Ronson με τον Woody Woodmansey έφυγαν απο το Λονδίνο και πήγαν στο Hull οπου για έξι μήνες έπαιζαν με τον Trevor Bolder. Κάποια μέρα ο Bowie τους πήρε τηλέφωνο επειδή χρειαζόταν μια μπάντα για να τον συνοδεύσει στην ραδιοφωνική εκπομπή του John Peel. Η απάντηση ηταν θετική και ετσι ξεκίνησαν όλα.

Η τριάδα συνάντησε το Bowie στο Λονδίνο και μετά την ηχογράφηση της εκπομπής, με τον Rick Wakeman να προστίθεται στην σύνθεσή τους, έμειναν στην πόλη για να ηχογραφήσουν δύο βδομάδες αργότερα το άλμπουμ “Hunky Dory”.

Με τον Tony Visconti να βρίσκεται πλέον έξω απο την μπάντα, το βάρος των ενορχηστρώσεων έπεσε στους ώμους του Bowie και του Ronson.

Στο “Hunky Dory” ο Bolder έπαιζε και τρομπέτα, ενω ο Wakeman στόλιζε με το πιάνο του τα τραγούδια καθώς ο Ronson ενορχήστρωνε τα βιολιά του “Life On Mars”.

Μετά απο αυτό το άλμπουμ, ο Bowie τους ζήτησε να λειτουργούν όλοι μαζί σαν ενα συγκρότημα και να μοιράζονται σε ισα μερίδια τα έσοδα αρκεί, να ονομαζόντουσαν David Bowie and the Spiders from Mars ή Ziggy Stardust and the Spiders from Mars.

Ο Rick Wakeman αρνήθηκε και προτίμησε να προσχωρήσει στους Yes ενω οι υπόλοιποι δέχτηκαν και έσπασαν το συμβόλαιό τους με την Vertigo.

Για να ξεφύγω λίγο απο το θέμα του Trevor Bolder, ο Bowie είχε παρακολουθήσει στο Λονδίνο μια θεατρική παράσταση του έργου “Pork” το οποίο είχε γράψει ο Andy Warhol και το 1971 ανέβηκε σε σκηνοθεσία του Anthony Ingrassia.

Σύμφωνα με την Jayne County που πρωταγωνιστούσε, το έργο επηρέασε τόσο πολύ τον Bowie, που πήρε βασικές ιδέες αυτής της underground παράστασης, όπως η ανδρόγυνη εμφάνιση του Ziggy και τις προέβαλε στο mainstream σοκάροντας τα πλήθη.

Στο “Pork” έπαιζε τον ρόλο της νεκρόφιλης νοσοκόμας η Kathleen Dorritie η οποία έγινε γνωστή με το καλλιτεχνικό της όνομα Cherry Vanilla και δούλεψε για την εταιρία εκδόσεων των τραγουδιών του Bowie, MainMan LTD μέχρι το 1974.

Έμεινε γνωστή για τις εξωφρενικές στρατηγικές της στο marketing οι οποίες συμπεριλάμβαναν και την προσφορά της να κάνει στοματικό έρωτα σε όποιον DJ θα έπαιζε τραγούδια του David Bowie.

Η ίδια κυκλοφόρησε αργότερα δύο άλμπουμ το “Bad Girl” και το “Venus D’Vinyl”.

Το περιοδικό Record Collector σημειώνει πως: «Ονομάζοντας το “το μεγαλύτερο λάθος που έκανα ποτέ”, η County υπέγραψε στην εταιρία MainMan του David Bowie το 1972, για το “Wayne At The Trucks”, ένα stage show που λέγεται ότι ενέπνευσε την περιοδεία του Bowie “Diamond Dogs”. H παράσταση συμπεριλάμβανε την County ντυμένη με το διάσημο φόρεμά της από φουσκωμένα προφυλακτικά και συμπληρωματικά παπούτσια με δονητές και “μπάλες”».

Η ηχογράφηση του άλμπουμ “The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars” ξεκίνησε στις 8 Νοεμβρίου του 1971 και ολοκληρώθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1972. Ο Bolder είναι ο “Weird” στον στίχο “Ziggy played guitar, jamming good with Weird and Gilly” απο το τραγούδι “Ziggy Stardust”.

Επειδή οι μουσικοί σκέφτηκαν πως αρκετά απο τα τραγούδια του “Hunky Dory” δεν ήταν συναυλιακά, τα δύο άλμπουμ γράφτηκαν την ίδια περίπου εποχή.

Ο τρόπος που δούλευε ο Bowie ήταν να παίζει στους μουσικούς το τραγούδι μια φορά και ύστερα να το ηχογραφούν αμέσως. Ετσι το “Ziggy Stardust” ηχογραφήθηκε σε μια μέρα και μιξαρίστηκε σε δύο.

Δεν ήταν θέμα χρημάτων. Απλά αυτός ήταν ο τρόπος που δούλευε.

Πραγματικά, οι David Bowie, Mick Ronson, Trevor Bolder και Woody Woodmansey άρχισαν να πηγαίνουν στα κλάμπ και στις συναυλίες όλοι μαζί, με το ίδιο αυτοκίνητο, σαν να ήταν ενα συνηθισμένο συγκρότημα αλλά όσο μεγάλωνε το όνομα του Bowie το συγκρότημα άρχισε να πηγαίνει όπου πήγαινε εκείνος και μετά απο λίγο οι υπόλοιποι συνεργάτες του τον έβλεπαν ολο και λιγότερο.

Στην συνέντευξή του στο Let It Rock το 2003, ο Bolder θυμόταν τον Bowie να αλλάζει σαν άτομο εκείνη την εποχή. «Μέχρι τότε ήταν απλά ένας κανονικός, λαϊκός τύπος, ένας ωραίος φίλος που ενδιαφερόταν για σένα, αλλά όσο πιο διάσημος γινόταν, τόσο μεγάλωνε και η ιδέα που είχε για τον εαυτό του και του γινόσουν όλο και λιγότερο σημαντικός. Από τις ιστορίες που έχω ακούσει, με όσους μουσικούς έπαιξαν μαζί του, η στρατηγική του ήταν: όταν δεν σε είχε ανάγκη σε απέρριπτε ενώ αν σε χρειαζόταν, ήταν πολύ φιλικός μαζί σου».

Ο Bolder παρέμεινε με τους Spiders from Mars για τα άλμπουμ Aladdin Sane (1973), και Pin Ups (1973).

Πέρα απο τον Woodmansey που απολύθηκε απο τον Bowie πριν την ηχογράφηση του άλμπουμ “Pin-Ups” κανείς άλλος δεν απολύθηκε.

Απλά μετά απο αυτή την κυκλοφορία ο Mick Ronson άρχισε να ηχογραφεί το προσωπικό του άλμπουμ “Slaughter on 10th Avenue” το οποίο κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1974. Ο Bolder έγραψε σε αυτό τα μπάσα και μαζί με τον Aynsley Dunbar στα τύμπανα, βγήκαν στον δρόμο για μια περιοδεία δεκατριών ημερών.

Ο Bowie έκανε το “Diamond Dogs”, αλλά δεν τους χρησιμοποίησε οπότε κι αυτοί πήραν πίσω τον Mick Woodmansey στα τύμπανα, βρήκαν τον τραγουδιστή Pete McDonald και τον κιθαρίστα Dave Blackand και κυκλοφόρησαν ως Spiders from Mars ενα ομόνυμο άλμπουμ το 1976.

Οι διαφωνίες όμως του Bolder με τον Woodmansey ο οποίος ήθελε να αναλάβει την ηγεσία του σχήματος, έγιναν η αιτία να διαλυθεί το συγκρότημα και ο μπασίστας κλήθηκε να αντικαταστήσει τον John Wetton στους Uriah Heep για το δέκατο άλμπουμ τους “Firefly”.

Ο Ken Hensley του ζήτησε να μάθει τα “July Morning” και “Easy Livin’” για να περάσει μια audition μ τους Wishbone Ash κι εκείνος πήγε και αγόρασε τον δίσκο,  για να μαθει τα τραγούδια για την οντισιον/

Παρέμεινε με τους Uriah Heep μέχρι τον θάνατό του με ενα διάλειμμα 18 μηνών που πήγε στους Wishbone Ash.

Οι λόγοι που πήγε στους Wishbone Ash, ήταν οικονομικοί. Και οταν το 1981 δέχτηκε την πρόσκληση τους να αντικαταστήσει συμπτωματικά και πάλι τον John Wetton στο μπάσο για το άλμπουμ “Twin Barrels Burning” είδε πως η δουλειά αυτή θα μπορούσε να βάλει ενα παραπάνω πιάτο στο τραπέζι.

Το 1983 όμως επέστρεψε στους Uriah Heep, με τους οποίους ένιωθε πως εξελισσόταν μουσικά, για την περιοδεία Head First και απο εκεί και πέρα έπαιξε σε όλα τα υπόλοιπα άλμπουμ τους κάνοντας ακόμα και την παραγωγή του “Different World” το 1991.

Το 2013, σε ηλικία 62 ετών, ο Trevor Bolder έχασε την μάχη με τον καρκίνο στο πάγκρεας αν και είχε υποβληθεί σε εγχείρηση νωρίτερα εκείνη την χρονιά.

 
Leave a comment

Posted by on December 5, 2019 in Music, Rock

 

Tags: , , , , ,

New Zero God ζωντανά στο Bad Tooth – Κυριακή 24 Νοεμβρίου 2019

 

Την Κυριακή 24 Νοεμβρίου οι NEW ZERO GOD θα εμφανιστούν στο BAD TOOTH με τον πλήρη ηλεκτρικό τους  ήχο, για να παρουσιάσουν τόσο τραγούδια απο τα τέσσερα στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος, όσο και κάποια των FLOWERS OF ROMANCE.

Οι NEW ZERO GOD, το συγκρότημα του MIKE ΠΟΥΓΟΥΝΑ, τραγουδιστή των θρυλικών FLOWERS OF ROMANCE, δημιουργήθηκαν το 2006 και μέχρι σήμερα έχουν παίξει ζωντανά στο εξωτερικό αλλά και σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Οι ζωντανές εμφανίσεις τους με ηλεκτρικό ήχο είναι προσεκτικά επιλεγμένες και αυτή θα είναι η τελευταία, για το 2019, στην Αθήνα με τις εντάσεις στο τέρμα και με αυτό το πρόγραμμα.

Η σύνθεσή τους είναι η εξής:

Mike Πούγουνας – Φωνή

Ακης Νικολαϊδης – Κιθάρα

Γιάννης Ψιμόπουλος – ντράμς

Μιχάλης Σεμερτζόγλου – Μπάσο

 

after live dj set by Strts

 

ΚΥΡΙΑΚΗ 24 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2019

Είσοδος Ελεύθερη

BAD TOOTH

Κακουργιοδικείου 6, Ψυρρή, Αθήνα

 

ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΩΝ NEW ZERO GOD

Οι New Zero God σχηματίστηκαν τον Μάρτιο του 2006 από τον Mike Πούγουνα και μέλη που έπαιζαν μαζί του, στα συγκροτήματα Flowers of Romance, και Nexus.

Μέχρι σήμερα το συγκρότημα έχει ανοίξει τις συναυλίες για τους Αμερικάνους Christian Death τους Αγγλους Legendary Pink Dots και τον θρυλικό Βρετανό μουσικό Andi Sex Gang (των Sex Gang Children) ενώ συχνά-πυκνά ασχολείται μαζί τους ο διεθνής μουσικός τύπος.

Το πρώτο άλμπουμ των New Zero God κυκλοφόρησε με τίτλο “Fun Is A Four Letter Word” το 2010 από την Ελληνική εταιρία Puzzlemusik Records.

Ακολούθησε μια συνέντευξη στο περιοδικό Muen από το Los Angeles, και μια ακόμα στο Βρετανικό Dominion, για να ακολουθήσει μια παρουσίαση από το διεθνές μουσικό περιοδικό Terrorizer.

Τον Μάιο του 2011, ο τραγουδιστής του συγκροτήματος, Μike Πούγουνας, δέχτηκε πρόσκληση να πάρει μέρος με μουσικούς από την Αγγλία, την Αμερική και την Νότια Αφρική στη διασκευή του τραγουδιού του David Bowie, “Everyone Says Hi” για την ενίσχυση του Αγγλικού ιδρύματος κατά των εγκλημάτων μίσους, Sophie Lancaster Foundation (S.O.P.H.I.E.).

Τον Ιούνιο και τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς οι New Zero God βρέθηκαν στα charts του Bρετανικού περιοδικού Dominion με το τραγούδι “Kiss The Witch”.

Σε συνεργασία με μουσικούς από διάφορες χώρες, κυκλοφόρησαν τον Δεκέμβριο του 2011 το τραγούδι “Second Chance” ως New Zero God & Friends με σκοπό τα έσοδα από τις πωλήσεις να πηγαίνουν στο Αμερικάνικο ίδρυμα για κακοποιημένες γυναίκες και παιδιά, HAWC.
To τραγούδι έμεινε ολο τον Γενάρη αλλα και τον μισό Φλεβάρη του 2012 στο νούμερο 1 του Αμερικάνικου CD Baby.

Τραγούδια του συγκροτήματος έχουν συμπεριληφθεί στην συλλογή του Βρετανικού περιοδικού Devolution, στην επίσης Βρετανική συλλογή “The Blackout Crypthology”, στην Γερμανική συλλογή “Gothic Vision III”, στο Αμερικάνικο Lollipop Magazine αλλά και σε πολλές άλλες συλλογές από διάφορες χώρες.

Στις 4 Ιουλίου του 2012 ήρθε η σειρά τού μίνι άλμπουμ των New Zero God με τίτλο “Club Bizarre” να κυκλοφορήσει από την Βρετανική εταιρία Secret Sin Records, ενώ στις 28 Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς το συγκρότημα πήρε μέρος στην ταινία “Athens Drift” του Βρετανού σκηνοθέτη Paul Druce, με τον Μike Πούγουνα να κρατάει έναν μικρό ρόλο.

Στις 13 Ιανουαρίου του 2013 η Secret Sin Records έβγαλε στην αγορά το άλμπουμ “MMXIII” ενώ στις 25 Μαρτίου κυκλοφόρησε διαδικτυακά το τραγούδι “The Night Calls Your Name” του οποίου τα έσοδα προορίζονται για την ενίσχυση του Sophie Lancaster Foundation (S.O.P.H.I.E.).

Τον Αύγουστο του 2013 ο Μike Πούγουνας δημιούργησε το The Greek Underground Scene με σκοπό να προβάλλονται τα συγκροτήματα της Ελληνικής ανεξάρτητης σκηνής αλλά και να γίνονται φεστιβάλ αλληλεγγύης για Ελληνικούς οργανισμούς και ιδρύματα που το έχουν ανάγκη.

Ήδη έχουν διατεθεί δωρεάν δύο διαδικτυακές συλλογές Ελληνικών συγκροτημάτων και με πρωτοβουλία του The Greek Underground Scene έχει γίνει μια συναυλία από 5 Ελληνικά συγκροτήματα, τα έσοδα της οποίας διατέθηκαν για ν αγοραστούν φάρμακα για το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού.

Τον Δεκέμβριο του 2013 η Surgut Resort Records κυκλοφόρησε σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων το 7” single των New Zero God, “Destination Unknown / Forever Today”.

Στις 4 Φεβρουαρίου του 2014, το “ΜΜΧΙΙΙ” επελέγει από τους αναγνώστες του Ευρωπαϊκού περιοδικού Terra Relicta ως ένα από τα 22 καλύτερα αλμπουμ για το 2013 ανάμεσα σε άλμπουμ των Black Sabbath, Nick Cave, Mission, New Model Army και άλλων, καταλαμβάνοντας την 9η θέση. Στις 5 Φεβρουαρίου 2014 η Ελληνική ανεξάρτητη εταιρία B-otherside Records κυκλοφόρησε την Ελληνική έκδοση αυτού του άλμπουμ (με ένα παραπάνω τραγούδι από την Αγγλική).

Toν Δεκέμβριο του 2014 το Forever Today συμπεριελήφθη στην συλλογή της Αγγλικής Deadfall, “Dark Secrets ενώ τον Ιανουάριο του 2015 το τραγούδι “Dead Inside” συγκαταλέγει στην διεθνή συλλογή “For The Bats Vol. 2” (μια συλλογή με σκοπό την οικονομική ενίσχυση του Αυστραλέζικου ιδρύματος Tolga Bat Hospital που σκοπό έχει την περίθαλψη και φροντίδα της νυχτερίδας).
Tον Φεβρουάριο, το Kiss The Witch συμπεριλήφθηκε στην Ιταλική συλλογή “Voices from Mislealia Vol. 1”.

Στις 18 Απριλίου του 2015 οι New Zero God εμφανίστηκαν ζωντανά στο club Ekidna στην Ιταλική πόλη Modena. (Την συναυλία άνοιξαν οι Ιταλοί Dead Inside οι οποίοι πήραν το όνομά τους από το ομότιτλο τραγούδι των New Zero God).

Όταν το συγκρότημα επέστρεψε στην Ελλάδα, άρχισε να δουλεύει το υλικό του επόμενου άλμπουμ.

Στις 8 Ιουνίου οι New Zero God αποφάσισαν να διαθέσουν στους φίλους τους δωρεάν μεσω της σελίδας του συγκροτήματος στο Bandcamp το Zona Pericolosa. Ένα μίνι άλμπουμ με 5 τραγούδια ηχογραφημένα ζωντανά στο live της Ιταλίας.

Τον Οκτώβριο η μπάντα μπήκε στο στούντιο για να ξεκινήσει τις ηχογραφήσεις για το νέο άλμπουμ και τον Δεκέμβριο είχε ηδη παραχωρήσει το τραγούδι “Pen Like A Knife” για την συλλογή “Absolution” της Βρετανικής Deadfall.

Tο “Short Tales & Tall Shadows” κυκλοφόρησε στις 15 Μαρτίου 2016 σε CD ενώ ένα μηνα αργότερα κυκλοφόρησε και σε δίσκο βινυλίου (με κάποια διαφορετικά τραγούδια από εκεινα του CD).

Τον Οκτώβριο του 2016, σε συνεργασία με το Σκωτσέζικο συγκρότημα Savage Cut κυκλοφόρησε σε περιορισμένα αντίτυπα το 7” single “Redemption”.

Με το τέλος του χρόνου, οι New Zero God, ηχογραφούν μια διασκευή του τραγουδιού “Airport” τoυ Αγγλικού ‘70ς συγκροτήματος Motors, σε συνεργασία με τον Βρετανό DJ Cruel Britannia και την πρωτοχρονιά το διαθέτουν δωρεάν μεσω Bandcamp για τους φίλους τους

Τον Μάρτιο του 2017 βγήκε σε ηλεκτρονική μορφή το EΡ “Under the Influence of Captain Pan Ikatac” και στο τέλος του χρόνου οι New Zero God ξεκίνησαν περιοδεία παίζοντας αποκλειστικά τραγουδια των Flowers of Romance ως φόρο τιμής για τα 20 χρόνια απο την διάλυση του συγκροτήματος του τραγουδιστή Μike Πούγουνα.

Τον Ιανουάριο του 2018 η Αμερικάνικη δισκογραφική εταιρία Custom Made Music επανακυκλοφόρησε το ΕΡ του group “Under the Influence of Captain Pan Ikatac”.

Μέσα στην ίδια χρονιά και ενώ το συγκρότημα ηχογραφούσε το επόμενο άλμπουμ του, εμφανίστηκε στην ωριαία μουσική εκπομπή της ΕΡΤ 3 “Volume” και έδωσε συναυλίες σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο και Αγρίνιο.

Τον Σεπτέμβριο του 2018, διασκευάζουν το κλασσικό τραγούδι του Lee Hazelwood και της Nancy SinatraSummer Wine” το οποίο ηχογραφούν σε συνεργασία με το Αγγλικό Αναρχοπανκ συγκρότημα Anarchistwood και το διαθέτουν δωρεάν μεσω Bandcamp.

Τον Δεκέμβριο του 2018 οι New Zero God ξεκίνησαν να παρουσιάζουν ενα ακουστικό σετ σε μικρά μπαρ, παίζοντας με δύο ακουστικές κιθάρες, ενα τύμπανο και μια φωνή, τόσο τραγούδια τους, οσο και υλικό των Flowers of Romance αλλά και διασκευές.

Το νέο άλμπουμ, κυκλοφόρησε τον Φλεβάρη του 2019 σε LP με διαφανές βινύλιο και ένα μήνα αργότερα διαδικτυακά..
Εχει τίτλο Circus of Tortured Melodies και σε αυτό συμμετέχουν γνωστοί φίλοι του συγκροτήματος οπως ο Andi Sex Gang, o Νίκος Σκιαδόπουλος των Blues Cargo στην φυσαρμόνικα , ο πιανίστας/οργανίστας Γιώργος Κατσάνος, γνωστός απο την συνεργασία του με τον Θάνο Ανεστόπουλο, την Λένα Πλάτωνος και τους Incirrina , ο τραγουδιστής του Αγγλικού συγκροτήματος Dark Horizon, Michael Clayton και πολλοί άλλοι…

Τον Ιούνιο του 2019 η Αμερικάνικη ανεξάρτητη εταιρία Cleopatra Records κυκλοφόρησε την συλλογή “The Unquiet Grave 2019” στην οποία συμπεριέλαβε το τραγούδι των New Zero God “Broken Halo”.

Το συγκρότημα συνεχίζει να εμφανίζεται ζωντανά, παίζοντας τόσο το ηλεκτρικό οσο και το ακουστικό set.

DISCOGRAPHY

• Studio albums:
Fun is a Four Letter Word (Greece 2010)
MMXIII (UK 2013 – Greece 2014)
Short Tales & Tall Shadows (LP, CD, Greece 2016)
Circus of Tortured Melodies (LP, Digital Greece 2019)

• Mini Albums:
Club Bizarre (UK 2012)
Under the Influence of Captain Pan Ikatac (digital 2017, MC 2018 USA)

• Live albums:
Zona Pericolosa – Live in Italy (digital, 2015)

• Singles:
Second Chance (digital, 2011)
The Night Calls Your Name (digital, 2013)
Destination Unknown (7” vinyl single, Digital 2013)
Redemption (Limited 7” split vinyl single with Savage Cut 2016)
(The Motors cover) Airport feat. DJ Cruel Britania (Digital Free Download 2017)
Under the Influence of Captain Pan Ikatac (MC Custom Made Music USA 2018)
(Lee Hazelwood/Nancy Sinatra cover) Summer Wine feat. Anarchistwood (Digital Free Download 2018)

• Compilations:
In Your Dreams Again (Cover, Nexus) – Because God Told Me To Do It – Weapons of Magick – Thee Brad Miller Series (USA 2009)
Fun Is A Four Letter Word – Lollipop Magazine (USA 2009)
Dead Inside – Muz1ne #Δ Γκραντ Φινάλ (GR 2010)
Kiss The Witch – Devolution Magazine – Issue #30 (UK 2011)
Lap Of The Universe – Gothic Visions III (GER 2011)
Dead Inside – The Blackout Crypthology (UK 2012)
Lap Of The Universe – Sombrati Records – An Earth In Darkness (BRAZIL 2012)
In Dreams We Trust (Rat Mix) – A Deadfall Compilation, Volume 1 – Darkness Descends (UK 2013)
Intoxication – The Greek Underground Scene – 2013 Compilation (GR 2013)
Damaged – Xperiment XIII – Wicked Trax (AUS 2013)
Freakshow – A Deadfall Compilation, Volume 2 – Shadows Rise (UK 2013)
Until The End Of The Line – Intravenous Magazine’s Blood Pack, Vol. 1 (UK 2014)
Deadfall: Dark Secrets (UK 2014)
For the Bats Vol. 2 (USA 2015)
Voices from Mislealia Vol. 1 (Italy 2015)
Pen Like A Knife -A Deadfall Compilation, Volume 4 – : Absolution [UK 2015]
Broken Halo – The Unquiet Grave 2019 – Cleopatra Records [USA 2019]

OFFICIAL WEB SITE
Bandcamp
Facebook
YouTube

 
Leave a comment

Posted by on November 20, 2019 in Concerts / Performances

 

1992 – Ενα ταξίδι μου στην Γερμανία μετά την πτώση του τείχους

Με την ευκαιρία της επετείου της πτώσης του τείχους του Βερολίνου, θυμήθηκα το ταξίδι που έκανα στην Γερμανία τον Ιανουάριο του 1992.
Κανείς εκείνη την εποχή δεν ήθελε να φύγω μόνος μου με το τραίνο.
Ο εμφύλιος στην Γιουγκοσλαβία είχε ξεκινήσει τον προηγούμενο χρόνο και όλοι με ρωτάγανε «μήπως να το αφήσω καλύτερα;»
Εγω όμως σηκώθηκα και έφυγα να πάω σε Γερμανούς φίλους μου, μουσικούς με τους οποίους αλληλογραφούσα για κάποια χρόνια, να βρω μαγαζιά που θα μπορούσε να παίξει το συγκρότημά μου και να ξεφύγω απο κάτι ερωτικά.
Μαζί μου εκτός απο τα ρούχα μου κουβαλούσα και εναν αριθμό απο αντίτυπα του πρώτου άλμπουμ των Flowers of Romance.
Δυστυχώς, δεν είχα μαζί μου φωτογραφική μηχανή.

(Κείμενο: Mike Πούγουνας)

Κυκλοφορούσε έντονα η φήμη πως ο Μητσοτάκης, που τότε ήταν πρωθυπουργός, θα έκλεινε τα σύνορά της Ελλάδας και υπήρχε φόβος να αποκλειστώ στα Σκόπια τα οποία ακουγόταν πως δεν ήταν φιλικά.

Την χρονιά του ταξιδιού μου η Τσεχοσλοβακία διασπάστηκε χωρίς όμως μεγάλα προβλήματα, σε Τσεχία και Σλοβακία.

Για να περνάει η ώρα μου, έγραφα τις εμπειρίες του ταξιδιού σε ένα ημερολόγιο. Και αυτό έψαξα και βρήκα αυτές τις ημέρες.
Στο κείμενο αυτό μεταφέρω την εικόνα μιας Ευρώπης κάπως διαφορετικής από την σημερινή αλλά με Γερμανούς νεοναζί και μπόλικο ρατσισμό.
Απ την άλλη όμως, συνάντησα και αρκετούς γλυκούς και καλούς ανθρώπους.
Ηταν μιά άλλη πραγματικότητα, όπου στην Ελλάδα ο μισθός ήταν γύρω στις 120.000 δραχμές (περίπου σημερινά 340 ευρω) και τα τσιγάρα στις 50 δραχμές (ενω σήμερα κοστίζουν 1540 δραχμές…) άνω το σουβλάκι ειχε φτάσει κάποια στιγμή τις 150 δραχμές ενω σήμερα έχει 750.

Το ταξίδι ξεκίνησε απο τον σταθμό Λαρίσης στην Αθήνα, μέσα απο Γιουγκοσλαβία, Ουγγαρία, Αν. Γερμανία με πρώτο σταθμό το Βερολίνο και μετά απο κάποιο καιρό, συνέχεια προς την Γερμανική πόλη Trier στα σύνορα με Λουξεμβούργο.
Η επιστροφή θα γινόταν αντίστροφα μετά απο μερικές ημέρες.

Αποστάσεις και σύνολο ωρών
Αθήνα-Βουδαπέστη =30 ώρες
Βουδαπέστη-Βερολίνο = 14.30 ώρες
Βερολίνο – Koblenz = 8.50
Κοblenz – Trier = 1.30 ώρα

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
Στις 12.30 το βράδυ ξεκίνησε το τραίνο. Αρχικά το βαγόνι δεν είχε φως και θέρμανση λόγω προβλήματος στα ηλεκτρολογικά του. Κοντά στην Θήβα όμως απέκτησε.
Κοιμήθηκα στις 2 και ξύπνησα στις 8.

ΣΑΒΒΑΤΟ
Στην Κατερίνη ανέβηκε ενας φοιτητής, ο Αντώνης με την Γιουγκοσλάβα φίλη του.
Επέστρεφε στο Βελιγράδι οπου σπούδαζε και κάναμε παρέα μιλώντας για το ένα και το άλλο.
Η Γιουγκοσλαβία είναι γεμάτη χιόνι, ομίχλη και φτώχεια.
Το καλοριφέρ σταμάτησε να λειτουργεί και πάλι ενω τα πάντα έξω είναι άσπρα.
Τελικά φτάσαμε στο Βελιγράδι και ο Αντώνης με την Αννα με αποχαιρέτισαν και κατέβηκαν.
Εχω να φάω απο το πρωί αλλά δεν είμαι για να αφήνω την θέση μου. Εχω και αρκετά πράγματα.
Στο Βελιγράδι ανέβηκαν τσιγγάνοι. Κλούβες με κοτόπουλα, συνωστισμός στον διάδρομο, πιτσιρίκια, φωνές – κακό.
Είμαι στο βαγόνι με επτά απο αυτούς οι οποίοι με κοιτάνε και δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε.
Την κοπανάνε για Γερμανία να γλυτώσουν απο τον πόλεμο.
Μάλιστα στον σταθμό άκουγα να πετάνε αεροπλάνα.
Φως και θέρμανση εχουν κοπεί και πάλι.
Πλησιάζοντας τα σύνορα Γιουγκοσλαβίας-Ουγγαρίας σκέφτηκα πως σε 2 ώρες πρέπει να είμαι Βουδαπέστη.
Το τραίνο είχε αναπτύξει ταχύτητα μόλις βγήκαμε απο την Ελλάδα προσπαθώντας να φτάσει στην ώρα του στον προορισμό του.
Μου είπαν πως εδω οι γραμμές είναι καλύτερες απο τις Ελληνικές.
Θα βρώ άραγε το σωστό τραίνο;
Ακούστηκαν διάφορα για ληστείες κλπ.
Εγω είχα φίλο που ερχόταν απο Γερμανία και κοιμήθηκε με εναν ενισχυτή στερεοφωνικού στην αγκαλία του για να μην του το κλέψουν.
Οταν ξύπνησε, ο ενισχυτής είχε κάνει φτερά.
Ο Αντώνης μου είχε πει οτι ολα είναι παραμύθι αλλά μου συνέστησε να προσέχω γιατι ρίχνουν πρόστιμα οι ελεγκτές με το παραμικρό. Αν δεν κάθεσαι αλλου, αν βάλεις τα πόδια πάνω στο κάθισμα κλπ.
Πραγματικά, περνούσε καθε λίγο ενας δραγάτης και κοίταζε απο δω κι απο κεί.

Ο ΣΤΑΘΜΟΣ ΤΗΣ ΒΟΥΔΑΠΕΣΤΗΣ
Σταθμός με 14 γραμμές.
Οι μηχανοδηγοί που μας φέρνανε δεν τα κατάφεραν τελικά και έχασα το τραίνο των 6 (φτάσαμε με 10 λεπτά καθυστέρηση).
Τωρα πρέπει να περιμένω των 8:05.
Μια ομάδα απο αλητόφατσες Ούγγρους νεαρούς με πλησίασαν και ρώτησαν αν έχω τίποτε ψιλά να τους δώσω.
Οταν τους είπα οχι, απομακρύνθηκαν, άρχισαν να μιλάνε μεταξύ τους και να με αγριοκοιτάνε, οπότε εψαξα και βρήκα εναν μπάτσο μέσα στον σταθμό και πήγα και στάθηκα πολύ κοντά του, κάνοντας τον αδιάφορο.
Ηταν έξι νεαροί, φάνηκαν να απογοητεύονται και δεν με ξαναπλησίασαν.
Το τραίνο που θα πάρω, τερματίζει λέει σε δύο σταθμούς που δεν συγκράτησα το όνομά τους αλλα τελειώνουν σε “Berlin”.
Με βοήθησε ενα γερο-Ούγγρος σιδηροδρομικός που φορούσε στολή και είχε φουσκωτές άσπρες φαβορίτες.
Κάπνιζε μια πίπα και το χνώτο του μύριζε ποτό. Στο τέλος με ρώτησε “Money?” τρίβοντας τα δαχτυλάκια του.
Τού δωσα 100 φλουριά ή όπως στο διάολο τα λένε αυτά τα Ουγγαρέζικα χρήματα και φεύγοντας είπε κάτι στην γλώσσα του.
Ξέρω γω αν είναι πολλά ή λίγα τα 100 φλουριά ρε μπάρμπα; Εγω πήρα ενα σάντουιτς και εναν ηρωικό καφέ με ενα δεκάμαρκο και μου έδωσαν ρέστα δυο φλουριά των 100, ενα των 50 και κάτι ψιλά.
Αμα είναι λίγα δεν φταίω εγω…
Ακόμα δεν έχω κοιμηθεί και το αστείο είναι πως ολοι νομίζουν οτι είμαι Γερμανός.
Το άλλο αστείο είναι πως ολοι εδω μιλούν γερμανικά αλλά εγω όχι.
Α ναι! Οι Γιουγκοσλάβοι μου έλεγαν πως είναι περήφανοι για τον πρόεδρό τους γιατί είναι ο πρώτος μορφωμένος πολιτικός τους!!!

Κυριακή 13 Γενάρη – 9.30
Πέρασαν και οι μπάτσοι για την βίζα. Μου είπανε ενα «Χάβε νίνιε» που μπορεί να σημαίνει απο «γαμιέσαι» και «έχεις ιλαρά» μέχρι «στον τοίχο» και οτι άλλο…
Η Τσεχοσλοβακία θα έχει τρελά χιόνια οπως στα σύνορα. Πάγοι, παγωμένα ποταμάκια και άλλα τέτοια συμπαθητικά….
Στάση στα σύνορα.
Οι πάντες είναι οπλισμένοι με πολυβόλα και σταματάω να γράφω τώρα γιατί ανεβαίνουν για έλεγχο.

Περίεργοι οι Ούγγροι. Ο στρατιωτικός που ανέβηκε για έλεγχο στα σύνορα με την Τσεχοσλοβακία βρήκε κάτι Μογγόλους επιβάτες στο διπλανό κουπέ απο εμένα. Υστερα βγήκε στο παράθυρο με τα διαβατήριά τους στο χέρι φωνάζοντας στους υπόλοιπους στρατιώτες «Μονγκολ, Μόνγκολ» και ολοι ξεράθηκαν στα γέλια.
Ημουν στην είσοδο του κουπέ και χωρίς να καταλαβαίνω που είναι το αστείο, γύρισα και κοίταξα τα απορημένα πρόσωπα των Μογγόλων…
Υστερα ο επικεφαλής στράφηκε και ρώτησε εμένα: «Γιουγκοσλάβιαν;»
«Νο, Greek» του είπα.
Δεν κατάλαβε…
Εσκυψε και κοίταξε το διαβατήριο μου που το κρατούσε στα χέρια του.
«Ααα, Γκρέκο»… είπε.
Συγγνώμη κιόλας…

ΤΣΕΧΟΣΛΟΒΑΚΙΑ
Απέραντες πεδιάδες με κυρίαρχα χρώματα το σκούρο καφέ και το πράσινο. Ατμόσφαιρα θολή με γυμνά δέντρα. Κάτω, πάγος. Οχι χιόνι, πάγος.
Είμαι μόνος σε ενα κουπέ μη καπνιστών και είμαι στην θέση που με είχε βάλει ο γερο-Ούγγρος.
Είναι πολύ ζεστά εδω μέσα.
Νατος πάλι και ο ελεγκτής.

10.25
Στο κουπέ ήρθαν δύο γριούλες και ενας γέρος που άνετα θα μπορούσε να είναι ο Αδόλφος Χίτλερ.
Φορούσε ενα μακρύ χακί στρατιωτικό αδιάβροχο, είχε φράντζα σαν να τον έγλυψε αγελάδα και αυτό το χαζό μικρό μουστάκι του Χίτλερ.
Κάτι μου έδινε την εντύπωση πως μιλούσαν για εμένα.
Νομίζω πως η μία είπε πως ή Πολωνός είμαι ή Τσέχος και η άλλη διαφώνησε.
Ηταν όλοι τους ψυχροί μέχρι που οι γυναίκες άναψαν τσιγάρο και είδαν το σήμα πως απαγορεύεται το κάπνισμα.
Πανικόβλητες άρχισαν να μου λένε κάτι «σορρυ» και τους έκανα νόημα πως δεν με ενοχλεί γιατι καπνίζω κι εγω.
Απο εκεί και πέρα βάλθηκαν και οι δύο γυναίκες και ο «Αδόλφος» να μου μιλάνε όπως μπορούσαν…

12.20
Είναι συγκινητικό έτσι που βλέπω τον Τσέχο με την μία γριούλα του να περιμένουν έξω απο το παράθυρο μου μέχρι να ξεκινήσει το τραίνο για να με αποχαιρετίσουν κουνώντας το χέρι.
Τις δύο αυτές ώρες συνεννοηθήκαμε με σχέδια, νοήματα και κουτσογερμανικά.
Καλά το είχα πει.
Συνταξιούχος στρατιωτικός…
Ηταν Τσέχος και οχι Σλοβάκος και ζούν με την γριά του στις οχθες του ποταμού Μοζέλα.
Λυπόντουσαν που ταξίδευα μόνος και προσπαθούσαν κάπως να με ξεναγήσουν.
Ο Τσέχος έδειχνε απο το τζάμι και έκανε μια κίνηση με το χέρι του πως πέρα απ αυτό που βλέπουμε είναι η Αυστρία.
Τώρα που κατέβηκαν όμως, μπήκε να ταξιδέψει μαζί μου ενας πιτσιρικάς.

Τον Πιτσιρικά τον έλεγαν Μίλαν και αν και μιλούσε Αγγλικά δεν είπαμε πολλά.
Ακουγε heavy metal και ηταν 20 χρονών.
Κάποια στιγμή αποκοιμήθηκα και με ξύπνησε ενα τράνταγμα του τραίνου γιατι φτάσαμε σε εναν ακόμα σταθμό.
Εκείνος έκανε να φύγει και μου έδωσε ενα πακέτο με ενα κέικ. «Πάρτο» μου είπε «η μάνα μου είναι καλή μαγείρισα».
Μου χρειαζόταν αυτό το πακέτο! Είναι κάτι σαν γαλατόπιτα. Ωραία, έτσι θα αποπληρωθεί το 10μαρκο που έδωσα στον σταθμό!
Σε αντάλλαγμα του έδωσα την διεύθυνσή μου για να μου γράφει.
Ηταν 13:00 η ώρα.

Στις 13:18 φύγαμε απο το Brno.
Ψηλά φουγάρα, εργατικές πολυκατοικίες κλπ.
Δεν είναι η Τσεχοσλοβακία που έβλεπα στην αρχή.
Τωρα μπήκε ενας στρατιώτης παχουλός και κοκκινομάλλης.
Κατέβηκε στην Πράγα στις 16:30.
Ουτε γερμανικά, ούτε αγγλικά ήξερε.
Γι αυτό κοιμήθηκα κι εγω και δεν ξανάπαμε λέξη.
Κάπνιζε μια μάρκα τσιγάρων που λεγόταν Start.
Τωρα μπήκε ενα ζευγάρι με ενα σκαπανικό ορειβασίας.
Ο Μίρκο (ετσι τον φώναζε η κοπέλα) θα ηταν ισως 2 μέτρα. Επεσαν και κοιμήθηκαν τύφλα στο μεθύσι.

Βόρεια Τσεχία – Nastupiste ή κάπως έτσι λέγεται η πόλη.
Το ζευγάρι κατέβηκε και εγω παρατηρώ την πόλη.
Εχει Χαλυβουργεία ή κάτι τέτοιο, πάντως χιόνι δεν υπάρχει.
Με εχει προβληματίσει το τι ωρα θα φτάσω αλλά και το ταξίδι της επιστροφής.
Στον γυρισμό μέχρι την Βουδαπέστη θα είμαι εντάξει αλλά μετα; Θα υπάρξει πρόβλημα στην Γιουγκοσλαβία;

ΣΥΝΟΡΑ ΤΣΕΧΙΑΣ – ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ
Οι Γερμανοί μπάτσοι είναι πιο εξελιγμένοι. Εχουν κομπιουτερ που βάζουν τα στοιχεία μου.
Ο ένας απο αυτους δεν ηξερε τι διαβατήριο ειναι αυτο που του έδωσα και ρωτησε τον άλλον ο οποίος τον πληροφόρησε πως είναι Ελληνικό.
Πάντως είπε και ενα μεγαλοπρεπές «σάϊζερ» (σκάτά).

To πρώτο χωριό στο οποίο σταμάτησε το τραίνο λέγεται Bad Schandau και είδα για πρώτη φορά στην ζωή μου ενα δυόροφο τραίνο!!! Μας προσπέρασε!!!
Τα περισσότερα σπίτια εδω θυμίζουν το γνωστό γαλατικό χωριό.
Στον αέρα υπάρχει ενα συγκεκριμένο άρωμα, σαν λεβάντα.
Βλέπω αναμένα κεριά στα παράθυρα των σπιτιών που δίνουν μια ατμόσφαιρα που θα ήταν κατάλληλη για ταινία με τον Νοσφεράτου.
7:50 Pirna
7:53 Heidenau
7:56 Dresden
Ε, πιο σύγχρονη πόλη η Δρέσδη, πάντως ο αέρας είναι ζεστός και δεν έχει πουθενά χιόνια.
Εδω μου τέλειωσε και το νερό που είχα μαζί μου.
Σκέφτηκα πως οταν θα έφτανα Βερολίνο θα χρειαζόταν να τηλεφωνήσω στον Lord Litter αλλά δεν ηξερα κάτι πολύ απλό: πόσο κοστίζει ενα τηλεφώνημα.
Ρώτησα στα Αγγλικά κάτι κοπέλες που ήρθαν για σέρβις και καταλάβαιναν ότι ήθελαν. Τελικά όμως συνεννοηθήκαμε.
Ελυσα και το μυστήριο του αρώματος στον αέρα της Γεμρανίας: είναι η μπύρα!
Τράιχ φουμφτσιχ σημαίνει τρισήμιση. Τόσο κοστίζει μια μπύρα που πήρα.

21:15 Doberlug – Kirchhain
Πως δεν το είχα σκεφτεί νωρίτερα; Εδω είναι Ανατολική Γερμανία, γι αυτό δεν ξέρουν αγγλικά…
Να και τα χιόνια…

21:40 Golssen
Τρέχει σαν διάβολος το τραίνο. Μπορεί και με 200 την ώρα!!!
21:45 Wünsdorf
Κι ακόμα πιο γρήγορα
22:19 Berlin Schoenefeld
Κατέβηκα σε αυτό τον σταθμό αλλά έχει ακόμα έναν στο Βερολίνο οπότε ξανα-ανέβηκα.
Εδω γύρισα την μισή Ευρώπη. Για εναν σταθμό θα κάνω έτσι?
Για καλό και για κακό ρωτάω κιόλας μια κοπέλα “Das ist Berlin?
Das ist Berlin Schoenefeld” μετά μια σειρά απο άγνωστες λέξεις και κάτι άλλο Berlin station”.
Στο μυαλό μου τα πράγματα άρχισαν να μπαίνουν σε μια τάξη.
Θυμήθηκα τον τερματισμό της γραμμής που δεν καταλάβαινα τις λέξεις οταν ήμουν στην Βουδαπέστη.
Κατέβηκα στον επόμενο σταθμό του Βερολίνου, στο Berlin-Lichtenberg station.
Απο την αποβάθρα κατεβαίνεςι μερικές σκάλες και βρίσκεσαι σε μια υπόγεια διάβαση της οποίας οι τοίχοι είναι γεμάτοι σβάστικες και επιγραφές “Pollen Raus” – «Εξω οι Πολωνοί».
Στο τέλος της διάβασης υπήρχαν δύο τηλεφωνικοί θάλαμοι κι απο εκεί πήρα τηλέφωνο τον Lord Litter.
Το τηλέφωνό του μιλούσε και κοίταξα αριστερά-δεξιά καθώς σκεφτόμουν τι να κάνω.
Αριστερά, στο βάθος ήταν ενα gay bar. Δύο άντρες με δερμάτινες ρεπούμπλικες και δερμάτινα παντελόνια κατευθυνόντουσαν προς τα εκεί αγκαλιασμένοι και πότε-πότε φιλιόνταν.
Δεξιά ήταν η έξοδος.
Βγήκα και πήρα ενα ταξί για κάποιο ξενοδοχείο Columbia.
Μεγάλοι δρόμοι, και ο ταξιτζής έκανε πως δεν καταλάβαινε. Κατάλαβε την ταρίφα μόνο: 31.40 Γερμανικά μάρκα.

Δευτέρα 14 Γενάρη
Συναντηθήκαμε στο σπίτι του Lord Litter, κοντά στον Ζωολογικό Κήπο του Βερολίνου και μιλούσαμε για 12 συνεχόμενες ώρες.
O LL είναι μια απο τις σημαντικότερες μορφές του Γερμανικού undergrouνd.
Είναι ενας ολοζώντανος γαλανομάτης hippie-punk που κάνει τα πάντα για την μουσική και οχι για τα χρήματα.
Είναι ένας ψηλός, πολύ έξυπνος άνθρωπος που γεννήθηκε το 1956 και εχει εναν οκτάχρονο γιό με την Ελληνίδα φίλη του.
Ξεκίνησε παίζοντας με συγκροτήματα του Neue Deutsche Welle, ενα είδος που ξεπήδησε απο το post-punk και το new wave αλλά είχε στόχο του οι στίχοι να είναι Γερμανικοί.
Σήμερα έχει δική του ραδιοφωνική εκπομπή και γράφει για μουσικά περιοδικά απο ολο τον κόσμο. Όντας κι αυτός μουσικός, απαντά ο ίδιος προσωπικά στα γράμματα που του στέλνουν, όσοι του ζητούν την βοήθειά του.
Το μόνο πράγμα που ζητά, είναι να γίνει τούτος ο κόσμος “a poor man’s paradise” όπως ονομάζει και τα φτηνά σουπερμάρκετ απο τα οποία ψωνίζει.
Το αγαπημένο του ποτό είναι η πορτοκαλάδα και δεν πίνει αλκοόλ.
Ηχογράφησα ενα radio ID για την εκπομπή του. Ενα χαιρετισμό στα Αγγλικά, για τους ακροατές του.

The Lord Litter Band

The Lord Litter Band

Μετά την πτώση του τείχους, μου λέει, χιλιάδες Πολωνοί έρχονται και φεύγουν απο το Βερολίνο με πούλμαν για να πουλήσουν πράγματα.
Αν πουλήσουν τρείς κούτες τσιγάρα πως καταφέρνουν να ζουν άνετα για ενα μηνα στην Πολωνία.
Τα πράγματα θα γίνουν δύσκολα για την Δυτική Γερμανία γιατί θα πρέπει να βοηθήσει την Ανατολική να ανέβει στο δικό της οικονομικό επίπεδο, πράγμα που σημαίνει πολλούς φόρους.
Εργοστάσια ολόκληρα της Ανατολικής Γερμανία πουλήθηκαν για ένα μάρκο και ο κόσμος δεν έβρισκε δουλειά.
Η κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας είχε φέρει Βιετναμέζους για φτηνά εργατικά χέρια, οι οποίοι με την πτώση του τείχους παγιδεύτηκαν στην Γερμανία.
Δεν μπορούσαν να επιστρέψουν στο Βιετνάμ.
Τις μέρες που βρίσκομαι εδω, ξεκίνησαν μεγάλες ρατσιστικές φασαρίες.
Το γκέτο τους περικυκλώθηκε απο νεοναζί, Γύρω-γύρω τα γερμανικά ΜΑΤ και απέξω ενας εξωτερικός κλοιός απο καράφλες που πετούσαν πέτρες και μολότωφ προς τις εργατικές πολυκατοικίες που έμεναν οι Βιετναμέζοι.
Ο Lord Litter λέει πως η εγκληματικότητα ανέβηκε κατα 200% μετά την πτώση του τείχους και ολες οι συμμορίες απο τα περίχωρα κάνουν εφόδους στο κέντρο.
Το Lichtenberg είναι επικίνδυνο.
Ενας Γερμανός υπουργός ανακοίνωσε βλακωδώς «μην σκοτώνετε τους ξένους γιατί δουλεύουν για εμάς» ξεσηκώνοντας θύλα αντιδράσεων… ολη η χώρα ενα καζάνι που βράζει.

Μια απο τις βόλτες που έκανα οσο έκατσα στο Δυτικό Βερολίνο, ήταν στο κέντρο της πόλης και μου έκανε εντύπωση που ενω μέρα μεσημέρι, ήταν γεμάτο κόσμο και αυτοκίνητα, απλωνόταν μια σχετική ησυχία.
Σκέφτηκα πως εκείνη την ώρα στην Ομόνοια θα ξεκουφαινώσουν απο τον θόρυβο και τα κορναρίσματα.
Υπάρχει ενα μεγάλος μετρητής πάνω σε ενα ψηλό κτήριο, ο οποίος δείχνει το ποσοστό ρύπων στην ατμόσφαιρα.

Ο LL λέει πως αν ξεπεράσει ενα συγκεκριμένο όριο, απαγορεύεται η κυκλοφορία αυτοκινήτων.

Η πόλη είναι γεμάτη απο μεγάλες αφίσες του άλμπουμ “Nevermind” των Nirvana.
Βρίσκεται σε τοιχους, λεωφορεία και σακούλες μαγαζιών. Πως να μην γίνει αυτό το άλμπουμ επιτυχία?
To CD έχει κατακλύσει την αγορά. Ακόμα και αν κάποτε άξιζε τον κόπο να επισκεφτείς το κεντρικό κατάστημα της Virgin, σήμερα θα βρείς κυρίως CD.
Τα singles έχουν εξαφανιστεί εντελώς και μόνο χορευτικά 12”ΕΡ υπάρχουν παντού.
Πήγα μέχρι το δισκοπωλείο της WOM και αγόρασα σε 7” το “Bohemian Rhapsody” ετσι για να υπάρχει.

Το τείχος του Βερολίνου έπεσε και την θέση του πήρε το τσιμέντο και η φύση.
Πόσοι άνθρωποι να έχασαν την ζωή τους προσπαθώντας να το σκάσουν?
Γι αυτό εγραψαν και οι Sex Pistols το “Holidays In the Sun”.
Κάτω απο τον συννεφιασμένο ουρανό του Βερολίνου, περπάτησα πατώντας την γραμμή του τσιμέντου οπου κάποτε υψωνόταν το τείχος.
Κάποια μέρη της έχουν σκεπαστεί απο θάμνους.
Είναι έντονη όμως η διαφορά του Δυτικού απο το Ανατολικό Βερολίνο.
Απο την μία μεριά βλέπεις σύγχρονες πολυκατοικίες και απο την άλλη, κιτρινισμένες απο τον καιρό εργατικές πολυκατοικίες.
Παλιές, κακοσυντηρημένες και άχρωμες.

Τρίτη 15 Γενάρη
Καθόμασταν και συζητούσαμε για το Ανατολικο-γερμανικό prog συγκρότημα Das Freie Orchester με τους οποίους έπαιζε πότε-πότε ο Lord Litter..
Στις 17:00 πήγαμε και βρήκαμε το δικό του συγκρότημα, το οποίο έκανε τις πρόβες του στην σοφίτα ενός σπιτιού στο Ανατολικό Βερολίνο.
Είχαν ντύσει το στουντιάκι τους με αυγοθήκες και οι πιο συμπαθητικοί απο αυτούς ήταν ο ντράμμερ και ο κιθαρίστας.
Ο ντράμμερ ήταν ενα ήσυχο άτομο που ετοιμαζόταν να παντρευτεί μια κοκκινομάλλα κοπέλα που είχε έρθει κι αυτή στην πρόβα.
Μου ζήτησε να του δώσω το τηλέφωνό μου, εναν δίσκο και το press book των Flowers of Romance γιατί ασχολείται με εναν πολιτιστικό σύλλογο και ταυτόχρονα μανατζάρει τους Das Freie Orchester.
Ο κιθαρίστας ήταν ενας πανύψηλος χοντρούλης ο οποίος τον Σεπτέμβριο ήταν στην Σαμοθράκη.

Τετάρτη 16 Γενάρη
Ξυπνήσαμε γύρω στις 7.30, ήπιαμε καφέ και φύγαμε.
Τον καημένο, με πήγε στον σταθμό και έψαχνε για το σωστό τραίνο.
Πήγε απο δω, ρώτησε απο κεί, τελικά με τακτοποίησε.
Η έκπληξη ήταν οτι στο Koblenz έπρεπε να αλλάξω τραίνο για Trier.
Είχα ραντεβού στο Trier με τον Eric Burton τον τραγουδιστή των Catastrophe Ballet και ίσως να αργούσα.
Εκατσα στο τραίνο και όταν ηρθε η τύπα για εισητήριο πλήρωσα άλλα 7 μάρκα για να καπαρώσω την θέση.
Τα Γερμανικά τραίνα (το Inter city δηλαδή) απο μέσα είναι πορτοκαλί με πράσινα καθίσματα και απο τα air condition κάτω απ τα παράθυρα, απλώνεται αέρας με διαφορετικό άρωμα ανα μισάωρο.
Η Γερμανία μου φαίνεται πως είναι τόσο οργανωμένη που καταντά περίπλοκη ακόμα και για τους Γερμανούς.
Στο σουπερμάρκετ για να πάρεις ενα καρότσι βάζεις ενα μάρκο σε ενα μηχανηματάκι. Οταν ξαναβάλεις το καρότσι στην θέση του παίρνεις το μάρκο πίσω.

Οπως κοιτάζω την φύση απο το παράθυρο του τραίνου, διαπιστώνω πως υπάρχουν πολλά δάση τριγύρω.
Μέχρι σήμερα έχω δει τον ήλιο μόλις για ενα δεκάλεπτο κι αυτό ηταν κάπου στην Τσεχία.
Πράσινα λιβάδια, σπιτάκια με κόκκινες στέγες και δάση απο πίσω τους.
Ο ουρανός είναι άσπρογάλανος.

10.20 στον δρόμο για Magdeburg.
Τώρα θυμήθηκα τον υπόγειο του Βερολίνου να θυμίζει λίγο μικροτσίπ.
Τον είχαμε χρησιμοποιήσει οταν επιστρέφαμε απο την πρόβα με τον Lord Litter. Τα βαγόνια ήταν γεμμάτα απο graffiti.
«Μην ανησυχείς» μου είχε πει «υπάρχουν κάποιες ομάδες εθελοντών που τα σβύνουν οταν τα βαγόνια σταματήσουν να κυκλοφορούν το βράδυ».

Μιάμιση ώρα αργότερα βλέπω ταμπέλες του Ανόβερου.
Η Δυτική Γερμανία τώρα δεν έχει την μαυρίλα της Ανατολικής.
Απέραντα λιβάδια και ποτάμια…
Αν μου είχαν κάνει εντύπωση οι 14 συρμοί της Βουδαπέστης που ενώνουν Δυτική με Ανατολική Ευρώπη τι να πει κι αυτος εδω ο σταθμός που έχει 10 για το εσωτερικό δίκτυο!!!

13:58 φτάνουμε στο Bielefeld και φεύγουμε 14:00
14:25 φτάνουμε στο Hamm και φεύγουμε 14:26
Ίχνη ναζιστών πάλι. Εδω είδα ακόμα περισσότερες φορές γραμμένο το “Polen Raus”
14.40 άφιξη Dortmund και αναχώρηση 14.43
15:01 Hagen αναχώρηση 15:03

Σε κάθε σταθμό ανακοινώνουν σε ποιές άλλες πόλεις μπορείς να πάς και τι ώρα αναχωρούν τα τραίνα για αυτούς τους προορισμούς.
15:19 βρισκόμαστε στην Ρηνανία- Βεσφαλία και συγκεκριμένα στο Wuppertal- Elberfeld
15:30 Σολινγεν-Οηλιγς
15:50 Κολωνία
Εδω μου πέφτει το σαγόνι.
Ο σταθμός αυτός έχει πάνω απο 30 γραμμές!!!
16:15 Βόννη και επόμενη στάση, επιτέλους το Koblenz.

Ο σταθμός του Koblenz είναι ενας ησυχος επαρχιακός σταθμός και είναι δύσκολο να μπερδευτείς και να μην πάρεις το σωστό τραίνο για την επόμενη στάση που είναι το Trier.
Στο κουπέ ήμουν με εναν σαραντάρη Γερμανό ο οποίος μόλις του είπα πως είμαι Ελληνας άρχισε να μου μιλάει αλαμπουρνέζικα.
«Κατάλαβες τι σου είπα?» είπε ικανοποιημένος με τον εαυτό του.
«Οχι»
«Μα, σου μίλησα Ελληνικά. Μάθαμε αρχαία Ελληνικά οταν πήγαινα σχολείο…»
«Φιλαράκο, νέα Ελληνικά μιλάμε στην Ελλάδα. Αν ταξίδευα στον χρόνο και βρισκόμουν στην Αρχαία Ελλάδα σήμερα, θα με είχαν φάει λάχανο πιστεύοντας πως είμαι βάρβαρος και οχι Ελληνας…»
Απογοητεύτηκε…

Οταν σταματήσαμε στο Trier είχε σκοτεινιάσει πλέον και στο βαγόνι πήδηξε ο ξανθομπάμπουρας Eric ρωτώντας με βιαστηκά «είσαι ο Mike?»
«Ναί εγω είμαι».
«Ωραία, πάμε να φύγουμε γρήγορα για στον σταθμό κυκλοφορεί μια ομάδα νεοναζί που ψάχνει για μελαχρινούς, ξένους και τσιγγάνους και έχω προηγούμενα μαζί τους».
«Φύγαμε!!!»

19:50 Βρίσκομαι στην πρόβα των Catastrophe Ballet σε ενα εγκατελειμένο εργοστάσιο.
Κάνει κρύο και έχουν ντύσει ολο τον χώρο μέ χαλιά.
Οδηγούν 50 και εκατό χιλιόμετρα μακριά απο την πόλη τους για να έρθουν εδω και εχουν νοικιάσει τον χώρο για 100 μάρκα τον μήνα.
Είναι ακόμα μία μπάντα της οποίας ο τραγουδιστής, ο οποίος τα έχει με την κοπέλα που παίζει τα πλήκτρα, είναι το πιό ενεργητικό μέλος.
Είναι καλοί και ο ήχος τους μοιάζει με των δικών μας, Ding An Sich.

Εψαξα να βρω μια φωτογραφία που είχα αλλά δεν την βρίσκω. Εδω ενα βίντεο απο μια εμφάνισή τους το 1999 στο Μεξικό.

Παρασκευή 18 Γενάρη
Αυτό που με ανησυχεί όλες αυτές τις ημέρες είναι οι νεοναζί του Lichtenberg. Πριν δύο μέρες σκότωσαν στο ξύλο εναν γέρο που τον βρήκαν στον δρόμο και τους φάνηκε ξένος.
Ηταν όμως Γερμανός.
Κοιμήθηκα στο σπίτι που νοικιάζει ο Eric με τον κιθαρίστα του, πάνω απο ενα στριπτηζάδικο.
Με έχουν στο ιδιο δωμάτιο με τον Eric και την κοπέλα του, ενω στο διπλανό κοιμάται ο κιθαρίστας, η δικιά του και το παιδί της φίλης του.
Η κοπέλα του Eric έχει ενα εικοσιδυάρι περίστροφο στο αυτοκίνητό της γιατί θεωρεί πως κινδυνεύει απο τους φασίστες.

Βολτάραμε μιλώντας για τους Fields of the Nephilim που έπαιξαν στο γυμνάσιο του Trier πριν μια εβδομάδα και παραλίγο να ανοίξουν γι αυτους οι Catastrophe Ballet.
Ο manager των Αγγλων είπε οτι όποιος θα εδινε 2000 μάρκα θα ανοιγε την συναυλία και τελικά οι Rausch απο την Κολωνία, οι οποίοι είχαν υπογράψει με την ΕΜΙ έδωσαν 3000 και έπαιξαν αυτοί.
Είναι όμορφο το Trier.
Είναι η αρχαιότερη Γερμανική πόλη και την ανακάλυψαν οι αρχαίοι Ρωμαίοι πριν 2000 χρόνια.
Βρίσκεται στις οχθες του ποταμού Μοζέλα και έχει 100.000 κατοίκους.
Ο Eric έλεγε πως θέλει να φύγει γιατι «οτι κάνεις εδω την άλλη μέρα το ξέρει όλη η πόλη».
«Και που θα πάς?» τον ρώτησα.
«Στο Freiburg» μου απάντησε.
«Γιατί, έχει περισσότερους κατοίκους?»
«Είναι πρωτεύουσα επαρχίας και έχει 4 εκατομμύρια»…
Μάλιστα…

Πάντως για να βάλουν βενζίνη, πηγαίνουν στο Λουξεμβούργο επειδή είναι πιο φτηνά.
Συμφωνήσαμε και κάναμε ανταλλαγή μια ποσότητα απο αντίτυπα του άλμπουμ “Dorian Grey” των Flowers of Romance με αντίτυπα του άλμπουμ “Monologues Of The Past & The Future” των Catastrophe Ballet.

Αν και δοκίμασα Γερμανικό φαϊ (κάτι λουκάνικα με πάπρικα, πατατοσαλάτα, χάμπουργκερ με ψάρια) οι ίδιοι λένε πως δεν έχουν δική τους κουζίνα.
Τρώνε Ιταλικά, Τούρκικη κουζίνα και Μακντόναλντ’ς που μόλις άνοιξε στο Trier και είναι η μεγάλη ατραξιόν.
Με πήγαν και στο Socrates για να φάω, λέει, Ελληνικό σουβλάκι και μου φέρανε μια χοντρή πίτα τυλιχτή, που ειχε μέσα χοιρινό σε κομμάτια αντι για γύρο και λάχανο αντι για κρεμυδοντομάτα! Μάλιστα ήταν τόσο μεγάλο που μου έδωσαν και πιρούνι.
H ιδέα που έχουν για τους Ελληνες είναι η ιδέα που πλασάρει η χώρα μας στο εξωτερικό: μπουζούκια και παπούδες με γαϊδουράκια… και νόμιζαν πως τους εκανα πλάκα οταν τους έδειξα φωτογραφίες μου να παίζω στο Ροδον ή οταν τους μιλούσα για την Ελληνική σκηνή.

Το βράδυ πήγαμε σε ενα κλαμπάκι οπου θα έπαιζαν ζωντανά και οταν τελείωσαν πήγαμε στον ακριβώς απο πίσω χώρο και κατσαμε στο μπάρ για να πιούμε.
Ο μπάρμαν ήταν ενας πάνκης με ροζ μαλλιά και ρώτησε τον Eric αν μιλάω Γερμανικά.
Ο άλλος του είπε πως δεν νομίζει και ο μπάρμαν έσκυψε πάνω απο το μπάρ, κόλλησε την μούρη του στην δική μου και άρχισε να μου λέει στα Γερμανικά πως είμαι σκατά και μαλάκας πιστεύοντας πως δεν τον καταλαβαίνω.
Στράφηκα στους υπόλοιπους του συγκροτήματος και τους ειπα να πουν στον μαλάκα πως υπάρχουν Γερμανικές λέξεις που τις καταλαβαίνω και άρχισε να φωνάζω δείχνοντάς τον “Du bist neo-nazi” κάνοντας ολο το μαγαζί να στραφεί προς το μέρος μας και να τον αγριοκοιτάζει.
Ο τύπος χάθηκε κάπου πισω απο την μπάρα και δεν ξανάρθε.

Σάββατο 18 Γενάρη 11:40
Πήρα τον δρόμο της επιστροφής.
Ο Eric με άφησε στον σταθμό του Trier. (Οταν τον ξανα είδα δέκα χρόνια αργότερα, ήταν διευθυντής της Public Propaganda, της μεγαλύτερης εταιρίας promotion στην Γερμανία με συνεργασίες με την Madonna και τέτοια πρωτοκλασάτα ονόματα).

Στην διαδρομή προς το Koblenz συνάντησα τρείς Ελληνες. Μια γυναίκα και δύο άντρες μεγάλης ηλικίας, άκεφους για συζήτηση και απόμακρους.
Στο επόμενο τραίνο για Βερολίνο έπιασα κουβέντα με εναν Γερμανό στρατιώτη που έκατσε δίπλα μου.
Θέλω να φύγω γιατί αντιλαμβάνομαι πως είναι επικίνδυνο να κυκλοφορώ μόνος μου σε αυτή την χώρα.
Απο οτι φαίνεται η κατάσταση με τους νεοναζί είναι αρκετά άσχημη και απο την άλλη όλο κάτι νόμιζα πως έχανα.
Την πρώτη νύχτα στο Trier νόμισα πως έχασα τα γάντια μου. Υστερα πως έχασα τα λεφτά μου και αν ψαχτώ καλά θα βρώ και το κλειδάκι απο το λουκέτο του σάκου μου που νομίζω πως το έχασα στο Βερολίνο.
Σκοπός μου είναι να βρω ενα ταξί και να πάω στο ξενοδοχείο που ήμουν την Κυριακή.
Με πήρε ο ύπνος και με ξύπνησε η ελέγκτρια. Η ώρα είναι 16:49 και βρισκόμαστε στον δρόμο για Μαγδεμβούργο.

Σάββατο 18 Γεναρη – Ξενοδοχείο Columbia
Αυτη την φορά ο Γερμανος μου έδωσε μια τρύπα χωρίς ντους για 45 μάρκα.
Πήρα τηλέφωνο τους δικούς μου για να μου πουν αν υπάρχει πρόβλημα στα σύνορα με την Γιουγκοσλαβία και μου είπαν πως ολα είναι εντάξει.
Κατέβηκα στον δρόμο και είδα απέναντί μου μια καντίνα με κάτι μουστακαλήδες που μοιάζανε για Ελληνες.
Πέρασα την λωρίδα για τους ποδηλάτες που διέσχιζε τον δρόμο και συνέχιζε πάνω στο πεζοδρόμιο και με βιαστικά βήματα έφτασα στην καντίνα.
Οχι όμως, οι άνθρωποι ήταν Τούρκοι και αυτό σήμαινε ένα πράγμα: σκηνές ακολασίας με λεχματζούν (Turkish pizza το λένε εδω).
Ηθελα και κάτι με αλκοόλ αλλά επειδή δεν έχουν άδεια για να πουλάνε αλκοολούχα με έστειλαν απέναντι, σε ενα μικρό τούρκικο εστιατόριο για ρακί.

Απόψε έπαιζαν σε αυτήν εδω την πόλη οι Red Hot Chilli Peppers
Ενα δόντι μου έχει σπάσει και με τρομάζει αυτο. Ελπίζω να μην με πιάσει πόνος γιατι έχω δυο μέρες μπροστά μου στο τραίνο.

Κυριακή 19 Γενάρη
7:53 φεύγει το τραίνο απο Lichtenberg station και θα είμαι στην Βoυδαπέστη 22:12

Η στραβή μέρα ξεκίνησε απο το πρωί.
Ξύπνησα στις 4:30 και πάλι καλά που ξύπνησα μόνος μου γιατί ο μπακλαβάς ο ξενοδόχος δεν μου χτύπησε για αφύπνηση στις 5:00.
Μόλις πήρε όμως τηλέφωνο στις 6:00 κατέβηκα και ρώτησα πόσο κοστισε το τηλεφώνημα που είχα κάνει.
«325 μάρκα» είπε η κοπέλα στη ρεσεψιόν.
«Τι;;; Τρελάθηκες;» ειχα φύγει με 1200, επέστρεφα με 600 και μου ζήταγε τα μισά; Λάθος είχε κάνει.
Αρχισα τα νέϊ-νέϊ και η τύπισα ξαναλογάριασε.
«6,60» είπε.
Αη στο διάολο βλαμμένη.

Πήρα το πρωινό για να μην τους το χαρίσω και βγήκα στον δρόμο για ταξί.
Σταμάτησα το πρώτο που βρήκα και μπήκα μέσα.
«Lichtenberg station μπήτε» του είπα και εκείνος απάντησε πως δεν πάει.
Βρε καλέ μου, βρε χρυσέ μου, με τίποτα ο τύπος δεν θα πήγαινε στο Ανατολικό Βερολίνο.
Αναρωτήθηκα πόσο επικίνδυνα μπορεί να είναι μιας και ο οδηγός έλεγε “East Berlin dangerous nicht Lichtenberg”.

Βγήκα και πήρα εναν άλλον ο οποίος δέχτηκε και τον ρώτησα γιατι ο προηγούμενος δεν ήθελε να πάει.
Μου εξήγησε πως το προηγούμενο ταξί ηταν Δυτικοβερολινέζικο και δεν επιτρέπεται να μπεί στο Ανατολικό Βερολίνο.
«Αρα αυτό ηταν το επικίνδυνο» σκέφτηκα…

Εφτασα στον σταθμό μια ωρα νωρίτερα και μια οικογένεια Ούγγρων τσιγγάνων ηρθε και με ρωτούσε για το τραίνο της Βουδαπέστης.
Προκειμένου να μην βρεθώ στην Κίνα, ρώτησα μπάτσους, καθαρίστριες, μικροπωλητές και πολίτες μέχρι που σιγουρεύτηκα ποιό ειναι το σωστό τραίνο και μπήκα μέσα.
Δεν είναι ωραίο να βρίσκεσαι σε μια χώρα και να μην μπορείς να καταλάβεις τι γράφουν οι ταμπέλες.
Είχε ξημερώσει για τα καλά και έξω απο το παράθυρό μου μαζεύτηκαν καμιά 20αριά σκινάδες. Μάλλον θα πήγαιναν για φασαρία σε κάποιο ποδοσφαιρικό γήπεδο αλλά κοιτούσαν για να βρουν και κανέναν τσιγγάνο, κανέναν μαυροκέφαλο όπως λένε αυτοί τους νοτιοευρωπαίους…
Με το πρώτο τράνταγμα, ενδεικτικό πως το τραίνο φεύγει, έκανα κωλοδάκτυλο στον πρώτο καράφλα.
Γύρισε και φώναξε τους υπόλοιπους και οσο επιτάχυνε το τραίνο αυτοί έτρεχαν παράλληλα φωνάζοντας και φτύνοντας το τζάμι μέχρι που έμειναν πίσω.

Τώρα μαζί μου στο κουπέ είναι δύο αγόρια και ενα κορίτσι απο την Κοπεγχάγη και μιλάνε για την Nina Hagen.
Πηγαίνουν στην Πράγα για να επισκεφτούν την κοπέλα του ενός αγοριού.
Είναι καλά να μιλάς με κάποιον όταν ταξιδεύεις γιατί ξεχνιέσαι.
Τώρα το επόμενο πρόβλημα είναι τα σύνορα στην Γιουγκοσλαβία.

Μετά απο λίγο ύπνο, ξεκινήσαμε τις μπύρες.
Ο ένας απο τους δύο Δανούς σπουδάζει πιάνο και παίζει πλήκτρα με μια μπάντα που λέγονται Roundhouse. Μου έδωσε μια κασέτα τους.
Ο αδερφός του παίζει με τους D.A.D.

Στις 14:00 το τραίνο ξεκίνησε με τους Δανούς να έχουν κατέβει και στην θέση τους να έχουν μπεί ενας τριαντάρης και μια γριά.
Μιας και ο ένας θα προσέχει τον άλλον, είναι καλή ευκαιρία για εμένα να ρίξω εναν υπνάκο.

BRNO – 17:12
Bratislava – 20:55
Ξαφνικά στο μυαλό μου αποκαλύφθηκε η ιδέα οτι αυτό το ταξίδι ήταν για μένα ενα ταξίδι στο άγνωστο οπου γνώρισα ανθρώπους όπως ο Αντώνης, η Αννα, το ζευγάρι των Τσέχων, ο νεαρός με την πίτα, οι Δανοί και τόσοι άλλοι άνθρωποι που με μεγάλη περιέργεια προσπάθησα να έρθω σε επαφή μαζί τους, μεσα σε εναν κόσμο που λίγοι γύρω μου μιλούσαν Αγγλικά.
Το ξένο περιβάλλον και η ατελείωτη μοναξιά των ταξιδιών ήταν μια άλλη εμπειρία.
Οι ώρες στα τραίνα και οι κίνδυνοι (που ακόμα παραμονεύουν μέχρι το τέλος του ταξιδιού).
Ψάχνοντας να γεμίσω ένα υπαρξιακό μου κενό περιπλανήθηκα σαν beatnik σε μια Ευρώπη – συντρίμια, την οποία ούτε οι κάτοικοί της δεν την ανέχονται.
Σε λίγα χρόνια ισως οι μέρες του 1940 να επιστρέψουν, αλλα ήδη κάτι έχει χαθεί.
Ισως να έχουμε φτάσει να κτίζουμε τόσο ψηλά που ξεχάσαμε οτι δεν υπάρχουν πια θεμέλια, δεν υπάρχουν ρίζες και δεν νομίζω να ενδιαφέρει τους περισσότερους.
Χτίζουμε στον αέρα, για να χτίζουμε.
Ολοι οι άνθρωποι πονούν και νιώθουν αλλά σχεδόν όλοι τρέχουν σε αυτή την κούρσα για να έρθουν πρώτοι ή έστω για να μείνουν «μέσα στο παιχνίδι».
Αλλα δεν είναι αυτό το τραγικό.
Το τραγικό είναι οτι χρησιμοποιούν αναβολικά κι ετσι ντοπαρισμένοι καθώς είναι, εγιναν φυτά που μόνο τρέχουν. Κενοί, χωρίς περιεχόμενο.
Τελικά φαίνεται πως δεν έφυγα για το γκρουπ σε αυτό το ταξίδι, αλλά για εμένα.
Κι ομολογώ οτι αυτός ο καιρός που έκατσα έξω ηταν υπερβολικά πολύς για να καταλάβω σε τι κενό έχει περιπέσει η ανθρώπινη ύπαρξη στην Ευρώπη.
Μαύρη γη, φάμπρικες, φτώχεια, φόβος.
Ανθρωποι που αποχαιρετιούνται.
Ολα είναι οργανωμένα απο ενα απρόσωπο σύστημα.
Πρέπει να ρίξεις ενα μάρκο για να πάρεις ενα καρότσι απο το σουπερμάρκετ.
Οι περισσότεροι έχουν ανάγκη απο παρέα.
Ολοι φοβούνται.

Štúrovo – Slοvakia
O Josef, ο Σλοβάκος σταθμάρχης μου έπιασε συζήτηση.
Βλακείες λέγαμε για να περάσει η ώρα, αλλα εντάξει… αυτό χρειαζόμασταν, αυτό κάναμε.
Είχα πάρει χαμπάρι ενα Γιουγκοσλάβο που μιλούσε Αγγλικά και είπαμε να ταξιδέψουμε μαζί απο την Βουδαπέστη προς τα νότια.
Είχε πάει στην Πράγα οπου έμεινε εκει για 3 μήνες προσπαθώντας να αποφύγει την επιστράτευση και τώρα θα επέστρεφε πιστεύοντας πως ολα θα πήγαιναν καλά γι αυτόν.
Μετά απο την σύντομη κουβέντα μας όμως δεν τον ξαναείδα.
Δεν ξέρω αν πρόλαβε ποτέ το τραίνο, επειδη ηθελε να κάνει μια βόλτα στην πόλη.

12:40
Τελικά συνάντησα εναν Σουηδό και θα συνεχίσουμε μαζί το ταξίδι. Είναι καλή ευκαιρία να εξασκήσω τα λίγα Σουηδικά που γνωρίζω.
Είναι ενας ενθουσιώδης με τις πολιτικές εξελίξεις νεαρός που λεγόταν Pier.
Τριγυρνάει λέει τον κόσμο και πηγαίνει στο Ισραήλ για να γίνει μέλος σε Κιμπούτς.
Τι να πω; «Ταξιδιάρα ψυχή, που λέει και ο Αγγελάκας».

4:45
Περάσαμε τα σύνορα Ουγγαρίας-Γιουγκοσλαβίας και τωρα θα δούμε τι γίνεται με τον εμφύλιο.
Ο Pier λέει πως δεν θα υπάρχει πρόβλημα.
Νυστάζω αλλά φοβάμαι να κοιμηθώ κιόλας μην μου κλέψουν τίποτα.

Βελιγράδι – Δευτέρα 7:30
Βρέχει σε όλη την διαδρομή απο το Βερολίνο μέχρι εδω και ενω ολο το τραίνο είναι γεμάτο με νεαρούς Γιουγκοσλάβους εγω είμαι μόνος στο κουπέ με τον Pier.
Κάποιοι απο αυτούς κάνουν σαν να γιορτάζουν κάτι αλλά δεν καταλαβαίνω τι.

Δευτέρα 12:00
Οι τύποι είναι μεθυσμένοι και κατουράνε απο το παράθυρο.
Το χιόνι και ο πάγος γίνονται όλο και πιο εμφανή.
Σε 3 ωρες θα είμαστε στα Σκόπια.

13:49
Το τζάμι είναι ακόμα γεμάτο παγωμένα κάτουρα.
Απ την άλλη δεν εμπιστεύομαι αυτον τον Σουηδό. Είναι λίγο μαλάκας και ονειροπαρμένος.
Πριν να πάει λέει στο Ισραήλ θα περάσει για λίγο απο την Πάρο.
Τρείς ωρες απο μένουν μέχρι τα Ελληνο-Γιουγκοσλαβικά σύνορα.
Χτες το βράδυ απέφυγα ενα Γιουγκοσλάβο που μου είχε ανοίξει συζήτηση για το Μακεδονικό και τα ρέστα.
Ολο το ταξίδι ενα άγχος, απο το να πας στην τουαλέτα μέχρι τους skinheads και τον φόβο μην σε ξεκάνει κανείς μεσα στον ύπνο σου.
Εχω κι αυτον τον βλάκα να μου μιλάει για σκάκι, πολιτική και κάτι κουλά πως ηταν σε αναμορφωτήριο απο 14 μέχρι 17 χρονών.
Οσο περνάνε τα χιλιόμετρα αποκαλύπτεται πως είναι psycho το άτομο.
Ειναι τώρα 22 και πούλησε ολα του τα υπάρχοντα και έφυγε…
Φάσκει και αντιφάσκει στις ιστορίες του αλλα είναι ακόμα ενας άνθρωπος που γνωρισα μέσα στα τραίνα.

15:35
Φύγαμε απο τα Σκόπια.
Ολα ήταν ήρεμα και καθως είμαστε στο κουπέ εγω ο Pier και τρείς άλλοι τύποι, το τραίνο πλησιάζει προς το Γιουγκοσλάβικο φυλάκιο.
Ο ένας απο αυτούς τους τρείς έψαχνε στα άδεια βαγόνια μήπως έχει ξεχάσει κανείς κάτι για να το πάρει εκείνος.

Στις 8:14 περάσαμε τα Ελληνο-γιουγκοσλαβικά σύνορα και τα τελωνεία.
Πήγα και δήλωσα τα 600 μάρκα που είχα μαζί μου και ύστερα φάγαμε με τον Pier απο μια τυρόπιτα και γεμιστά μπισκότα.
Είχα να φάω απο χτές το βράδυ.
Ο πρώτος Ελληνας ελεγκτης μπήκε μέσα.
Εδω δεν είναι όπως στους ανατολικούς.
Εκεί έμπαιναν μέσα κάτι υπάλληλοι του σιδηροδρόμου ντυμένοι σαν στρατηγοί, κοιτώντας άγρια μέσα απο τα χοντρά μυωπικά γιαλιά τους.
Οι στολές τους ηταν φρεσκοσιδερωμένες, τετράγωνες με χρυσά καλογυαλισμένα κουμπιά και απότομους τρόπους.
Αυτός εδω ο Ελληνας μπήκε αξύριστος, ξεκούμπωτος, με το άσπρο αθλητικό φανελάκι του φόρα- παρτίδα, με την κοιλάρα του να κρέμεται πάνω απο την ζώνη του παντελονιού σιγοσφυρίζοντας κάποιον σκοπό.
«Να δω το εισητήριό σου φιλαράκο μια στιγμή;»

Μετά απο αυτό το ταξίδι, χρησιμοποίησα δεκάδες ακόμα φορές το τραίνο, είτε μόνος, μου είτε με παρέα.
Συνήθως έφευγα στις 12 το βράδυ απο Αθήνα για Θεσσαλονίκη ωστε να είμαι εκεί πρωί-πρωί και υπήρχε πάντα κάποιος ή κάτι που θα μου έμενε αξέχαστο.

 
Leave a comment

Posted by on November 16, 2019 in Reflections

 

Tags: , , , , ,