RSS

Monthly Archives: July 2019

Ο Luis Mojica, πρώην μέλος των Rasputina, κυκλοφορεί το ‘The Ranger’ απο το επερχόμενο LP του

Ο τραγουδιστής και συνθέτης Luis Mojica ανακοίνωσε το νέο του άλμπουμ ‘How A Stranger Is Made‘, το οποίο θα κυκλοφορήσει στις αρχές Οκτωβρίου. Πριν από αυτό, παρουσιάζει το single ‘The Ranger’.

Το ‘Ranger’ ακούγεται οικείο και αντικειμενικό – μια μαγευτική προεπισκόπηση του νέου άλμπουμ του Mojica, ενός όμορφου συνόλου τραγουδιών βασισμένων στο πιάνο, που εκφράζουν απόλυτα το θεραπευτικό ταξίδι του Luis μέσω του σαμανισμού, της σεξουαλικότητας, του τραύματος και της εκστατικής χαράς.

Το βίντεο που το συνοδεύει γράφτηκε, κινηματογραφήθηκε και σκηνοθετήθηκε από την Kelly Merchant ενω μοντάζ έκανε ο Fredo Viola.

Την παραγωγή του άλμπουμ εκανε ο βραβευμένος με βραβείο Mercury, David Baron (εχει δουλέψει με τους Bat For Lashes, Peter Murphy, Lenny Kravitz, The Lumineers) και ο Simone Felice (εχει δουλέψει με The Lumineers, Bat For Lashes, Dan Mangan) ενω την μίξη έκανε ο βραβευμένος με τρία Grammy παραγωγός Justin Guip (Levon Helm).

Το ‘How A Stranger Is Made’ ακολουθεί σε κυκλοφορία το ‘Wholesome‘ το πρώτο studio album του Mojica, που κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 2016 μετά από δύο χρόνια περιοδείας με την avant-garde βιολοντσελίστικη μπάντα Rasputina. Περιόδευσε με αυτό το άλμπουμ, το οποίο χαρακτηρίζεται απο το μοναδικό του ύφος των ζωντανά λουπαρισμένων human beat box και τις πλούσιες φωνητικές αρμονίες, τόσο για να συνοδέψει τους  Rasputina όσο και ως headliner. Η περιορισμένη έκδοση του άλμπουμ εξαντλήθηκε αρκετά γρήγορα και τώρα είναι διαθέσιμο μόνο ψηφιακά.

Πιανίστας και τραγουδιστής με έκταση φωνής πάνω απο τρείς οκτάβες, ο Mojica κατοικεί στο Woodstock της Νέας Υόρκης.

Αρχισε να αναπτύσσει το μοναδικό μουσικό του υφος στα πολυπληθή διαμερίσματα και τα καταρρέοντα θέατρα του East Village της Nέας Υόρκης. Το 2012 μετακόμισε στα βόρεια,  στα βουνά του Hudson Valley, όπου έγινε διάσημος τόσο για το ολιστικό θεραπευτικό του έργο, όσο και για τις μουσικές του συνθέσεις.

Βασισμένα στο πιάνο, τα τραγούδια του συνδυάζουν τις φωνητικές του δυνατότητες ωστε για να δημιουργούν επίπεδα, χρησιμοποιώντας ασυνήθιστες φωνές και αρμονίες με σκοπό να ανιχνεύσουν το αμφισεξουαλικό, την πνευματικότητα και την ανορθόδοξη αρσενική ταυτότητα. Η μουσική και η αισθητική του Mojica εμπνέονται από τους Leonard Cohen, Tori Amos, Patti Smith, Joanna Newsom και Kate Bush.

“Δεν ένιωσα ποτέ να ταιριάζω με τους άνδρες. Οταν έγραψα το ‘The Ranger’, σκέφτηκα ότι είχα χάσει τον μοναδικό ανδρα που με καταλάβαινε. Βίωσα μεγάλη εγκατάλειψη, προδοσία και μοναξιά. Το δώρο αυτής της εμπειρίας  ήταν να καταλάβω πως ζούσα σε ολη μου την ζωή στα άκρα της ασφάλειάς μου και πως χρησιμοποίησα ολους μου τους φίλους και τους ανθρώπους ωστε να νιώθω πως είμαι ορατός και έχω αξία”, λέει ο Luis Mojica.

“Με την απουσία του, έπρεπε να γίνω εγω ο ίδιος αυτή η πηγή ασφάλειας και επικύρωσης του εαυτού μου. Οπότε έπρεπε αναδιοργανώσω την ιδια μου την ιστορία για το ‘Ranger’. Σαν ένας μακρύς διάδρομος απο σπασμένους καθρέπτες. Επρεπε να αμφισβητήσω και να απορρίψω τις αντιλήψεις που είχα τόσο για εμένα οσο και για τον κόσμο, για να μπορέσω να βρω τον εαυτό μου και πάλι. Τώρα, τρία χρόνια μετά την σύνθεση του, ταιριάζω απόλυτα μεσα στο σώμα και στο μυαλό μου – ισως περισσότερο από ποτέ.”

Το ‘The Ranger’ θα είναι διαθέσιμο σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες απο την 1η Αυγούστου. Είναι επίσης διαθέσιμο μέσω του Bandcamp και μπορείτε να το κατεβάσετε αμέσως όταν παραγγείλετε το πλήρες άλμπουμ ‘How A Stranger Is Made’, το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 4 Οκτωβρίου.

 
Leave a comment

Posted by on July 31, 2019 in Alternative

 

Tags: , , , , ,

Ο Φόβος και η Οργή του Hunter S. Thompson

Δεν θυμάμαι πότε και πως ανακάλυψα τον Hunter S. Thompson.

Ισως ηταν to 1998 χάριν στην ταινία του Terry Gilliam, “Fear and Loathing in Las Vegas”.

Πραγματικά δεν θυμάμαι, αλλά έβρισκα πολύ έξυπνα και ειλικρινή αυτά που έλεγε αλλά ταυτόχρονα και αστεία.

Για παράδειγμα, αυτό που είχε δηλώσει στις 15 Φεβρουαρίου του 1973, στο περιοδικό Rolling Stone, πως “Αν είχα γράψει την αλήθεια γι αυτά που γνώριζα τα τελευταία δέκα χρόνια, περίπου 600 άνθρωποι – εμού συμπεριλαμβανομένου – θα σάπιζαν σήμερα σε διάφορες φυλακές απο το Rio ως το Seattle. Η απόλυτη αλήθεια είναι ένα πολύ σπάνιο και επικίνδυνο εμπόρευμα οταν μιλάμε για επαγγελματική δημοσιογραφία.

Η αλήθεια είναι πως επρόκειτο για μια αρκετά ιδιαίτερη προσωπικότητα, που τρελαινόταν να ακούει μουσική και ήταν γνωστό πως σε όλη του την ζωή έπινε αλκοόλ, έπαιρνε ναρκωτικά, λάτρευε τα πυροβόλα όπλα, έχοντας μια τεράστια συλλογή περιστρόφων, καραμπινών και διαφόρων αυτόματων και ημι-αυτόματων όπλων, καθώς και αναρίθμητα δακρυγόνα, ενώ περιφρονούσε την εξουσία και τον αυταρχισμό.

Φυσικά, όντας χρήστης ο ίδιος, υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της νομιμοποίησης των ναρκωτικών και έμεινε γνωστός για τις λεπτομερείς καταγραφές της χρήσης των δικών του ναρκωτικών.

Σε κάποια συνέντευξή του το 1997 είχε δηλώσει πως «τα ναρκωτικά πρέπει να νομιμοποιηθούν. Μπορεί να φανεί σκληρό στην αρχή σε κάποιους, αλλά νομίζω ότι είναι ο μόνος τρόπος να ασχοληθούμε σοβαρά με τα ναρκωτικά. Πάρτε για παράδειγμα την ποτοαπαγόρευση. Το μόνο που κατάφερε ήταν να κάνει κάποιους εγκληματίες πλούσιους.»

ΑΓΟΡΑΣΕ ΤΟ ΕΙΣΗΤΗΡΙΟ, ΚΑΝΕ ΤΗΝ ΒΟΛΤΑ

Οπως λέει ο Nick Nolte στο ντοκυμαντέρ “Buy the Ticket, Take the Ride” «ο Hunter S. Thompson βρέθηκε στο επίκεντρο του λαβυρίνθου στον οποίο μπήκε η Αμερικάνικη κουλτούρα στα ‘60ς και στα ‘70ς.

Για μιά δεκαετία, απο το 1965 ως το 1975, ο Thompson βρέθηκε στην κορυφή, λές και ήταν πλασμένος για τα ‘60ς και τα ‘70ς.

Σύμφωνα με τον ηθοποιό Harry Dean Stanton «ήταν ενας μοναδικός τύπος, ήταν ενας τρελός, ενας θεότρελος ποιητής.»

Η ταινία “Fear and Loathing in Las Vegas” είναι αυτή που έκανε ευρέως γνωστό τον Hunter S. Thompson πέρα απο τα Αμερικάνικα σύνορα και ισως είναι ο λόγος που ήρθα κι εγω για πρώτη φορά σε επαφή με τον έργο του.

Πρόκειται ουσιαστικά για την κινηματογραφική μεταφορά στην μεγάλη οθόνη του βιβλίου που κυκλοφόρησε ο Hunter S. Thompson το 1971, με πλήρη τίτλο “Fear and Loathing in Las Vegas: A Savage Journey to the Heart of the American Dream”.

Περιγράφει τα δύο ταξίδια που έκανε ο συγγραφέας το 1971 με τον δικηγόρο και ακτιβιστή για τα δικαιώματα των (Chicano) Μεξικάνων, Oscar Zeta Acosta, στο Las Vegas οπου πήγε για να καλύψει κάποιους ποδηλατικούς αγώνες για λογαριασμό του περιοδικού Rolling Stone, αλλά αντί αυτού πέρασαν ολο το ταξίδι λιώμα απο διάφορα ψυχεδελικά ναρκωτικά που έπαιρναν ασταμάτητα…

Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βρίσκονται, ο δηλωμένος θαυμαστής του Thompson, Johnny Depp και ο Benicio Del Toro.

GONZO – ΕΝΑΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ

Το στυλ της δημοσιογραφίας του Hunter S. Thompson ονομάζεται Gonzo δημοσιογραφία και ουσιαστικά δεν έχει σκοπό της να είναι αντικειμενική.

Συνήθως ο δημοσιογράφος είναι ο πρωταγωνιστής της ιστορίας και αφηγήται τις εμπειρίες και τα συναισθήματά του σε πρώτο πρόσωπο, αυτοσαρκαζόμενος, και κάνοντας κοινωνική κριτική, σε αντίθεση με την παραδοσιακή δημοσιογραφία, η οποία κρατά μια απόσταση, ενώ βασίζεται σε γεγονότα και μαρτυρίες οι οποίες μπορούν να εξακριβωθούν από τρίτους.

Η ορος “gonzo” πιστεύεται ότι χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1970 από τον εκδότη της The Boston Globe, Bill Cardoso για να περιγράψει το άρθρο του Thompson “The Kentucky Derby Is Decadent and Depraved“, το οποίο γράφτηκε για το περιοδικό Scanlan’s Monthly.

Οταν ρώτησαν τον Cardoso τι σημαίνει η λέξη “gonzo” εκείνος δήλωσε πως στην Ιρλανδική αργκώ της Νότιας Βοστόνης, περιγράφει τον τελευταίο άνδρα που καταφέρνει να στέκεται όρθιος μετά από μια νύχτα μπεκρουλιάσματος. Ισχυρίστηκε επίσης ότι ήταν μια παραφθορά της γαλλο-καναδέζικης λέξης “gonzeaux“, που σημαίνει “λαμπερό μονοπάτι”, αν και αυτό αμφισβητείται…

Μια άλλη εικασία είναι ότι η λέξη μπορεί να έχει προέλθει από ενα τραγούδι του 1960 με τίτλο “Gonzo” του μπλουζ πιανίστα απο την Νέα Ορλεάνη, James Booker. Αυτή η πιθανότητα έχει υποστηριχθεί και απο τον ιδιο τον Thompson σε μια βιογραφία του που κυκλοφόρησε το 2007, οπου δήλωνε ότι ο όρος προέρχεται από ένα τραγούδι του Booker, αλλά δεν εξηγεί γιατί ο Thompson ή ο Cardoso επέλεξαν αυτό τον όρο για να περιγράψουν αυτού του είδους την δημοσιογραφία.

Ο Thompson βάσισε το στυλ του στην αντίληψη του σπουδαίου Αμερικανού συγγραφέα  William Faulkner πως “η φαντασία είναι συχνά το καλύτερο γεγονός.

Δεν τον ενδιέφερε να πεί τα πράγματα ακριβώς ως είχαν.

Ενώ οσα περιέγραφε βασίζονταν σε πραγματικά γεγονότα, χρησιμοποιούσε σατυρικούς μηχανισμούς ωστε να πετύχει τον στόχο του. Συνήθως έγραφε για τα ψυχεδελικά ναρκωτικά και το αλκοόλ έτσι ωστε να προσθέτει μια υποκειμενική οπτική στα όσα περιέγραφε.

Απεχθάνομαι να υπερασπίζομαι τα ναρκωτικά, το οινόπνευμα, τη βία ή την παραφροσύνη σε οποιονδήποτε, αλλά πάντα δούλευαν για μένα” δήλωνε συχνά.

Το 1998, ο Αμερικάνος, αναλυτής, δημοσιογράφος και συγγραφέας Christopher Locke υποστήριξε οτι τα ηλεκτρονικά περιοδικά, τα webzines, ως είδος, είναι απόγονοι της gonzo δημοσιογραφίας.

HELL’S ANGELS – ΜΙΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΑΡΧΗ

Ο Thompson εμφανίστηκε στα γράμματα για πρώτη φορά το 1967, με την έκδοση του βιβλίου του “Hell’s Angels: The Strange and Terrible Saga of the Outlaw Motorcycle Gangs” το οποίο έγραψε ακολουθώντας για ενα χρόνο την συμμορία των Hell’s Angels του San Francisco και του Oakland, ωστε να ζήσει απο πρωτο χέρι την ζωή και τις εμπειρίες των μελών της λέσχης.

Εκείνη την εποχή οι Hell’s Angels κατηγορούνταν για διάφορες εγκληματικές ενέργειες (τέσσερα χρόνια αργότερα θα σκότωναν τον 18άχρονο Meredith Hunter στο φεστιβάλ του Altamont) ενω οι New York Times εγραφαν πως ο Thompson μιλούσε στο βιβλίο του για “έναν κόσμο που οι περισσότεροι από εμάς δεν θα τολμούσαν ποτέ να πλησιάσουν.

Είχε κάνει βέβαια την παράτολμη κίνηση να είναι ειλικρινής απο την αρχή με τον πρόεδρό τους, συγγραφέα, ηθοποιό και καταδικασμένο εγκληματία Ralph “Sonny” Barger (πρωτοεμφανίστηκε σε ταινία το 1968 στο “Angels From Hell”, σε τρία επεισόδια της σειρας “Sons of Anarchy” απο το 2010 ως το 2012 και στην ταινία “Dead in 5 Heartbeats” το 2013) αλλά δεν το έκρυψε ουτε απο τους υπόλοιπους, πως ήταν δημοσιογράφος, πράγμα πολύ επικίνδυνο μιας και οι Hell’s Angels δεν εμπιστεύονταν καθόλου τα Μέσα Ενημέρωσης.

Στις συνεντεύξεις τους στο κασετόφωνο, τα μέλη της λέσχης ήταν ειλικρινή αλλά μετά εξέταζαν για καλό και για κακό τα κείμενα του Thompson ωστε να ελέγχουν αν τα έχει γράψει οπως του τα είπαν.

Μάλιστα, προς μεγάλη απογοήτευση της γυναίκας του και των γειτόνων, κάποτε τον επισκέφτηκαν στο διαμέρισμά του στην 318 Parnassus Avenue στο San Francisco, αλλά εκείνος δεν φάνηκε να έχει πρόβλημα.

Οταν «για πλάκα» τον απείλησαν πως θα τον χτυπήσουν, ξεκρέμασε το δίκαννό του απο τον τοίχο και τους απάντησε κι αυτός «αστειευόμενος» πως εντάξει, αλλά αρχικά θα πυροβολούσε δύο απο αυτούς.

Η σχέση του με την λέσχη τελείωσε όταν είχε ολοκληρωθεί και η δουλειά του.

Πιο συγκεκριμένα, έφαγε πολύ ξύλο απο τα μέλη, οταν είπε πως «μόνο ενας αλήτης χτυπά την συζυγό του» σε εναν απο αυτούς επειδή έδερνε την γυναίκα του.

Αν δεν έδιναν την εντολή οι αρχαιότεροι, να σταματήσει η κλωτσοπατινάδα, θα τον σκότωναν.

Το “Hell’s Angels” ήταν το βιβλίο που εκτόξευσε την καριέρα του Thompson.

A DAY AT THE RACES

Το 1970 o Thompson έβαλε υποψηφιότητα για σερίφης του Pitkin County στο Colorado, αλλά δεν τα κατάφερε και την ίδια χρονιά δημοσιεύθηκε το άρθρο με τίτλο “The Kentucky Derby Is Decadent and Depraved” που ανέφερα πιο πάνω.

Ουσιαστικά, το άρθρο γράφτηκε ως εξής:

Καθώς πλησίαζε η ημερομηνία για να παραδώσει στους συντάκτες του περιοδικού Scanlan’s Monthly, το κείμενο που υποτίθεται πως θα είχε γράψει σχετικά με τις ιπποδρομίες στο Kentucky, εκείνος, χωρίς να εχει γράψει κάποια συγκεκριμένη ιστορία, άρχισε να σκίζει σελίδες απο το σημειωματάριό του, να τις αριθμεί και να τους τις στέλνει.

Τις συνόδευαν σκίτσα του Ralph Steadman (η πρώτη από τις πολλές συνεργασίες μεταξύ τους), και απο ολα αυτά, προέκυψε μια τρελή ιστορία γραμμένη σε πρώτο πρόσωπο,  η οποία εγραφε πολύ λίγα για τον αγώνα, μιας και απο εκεί που καθόντουσαν οι δυό τους δεν μπορούσαν να δουν πολλά πράγματα αλλά εστιάζει περισσότερο στο εορταστικό κλίμα της Louisville (που ηταν η πατρίδα του Thompson), τα μεθύσια, την αγριότητα και την διαφθορά τις ημέρες πρίν και μετά τους αγώνες.

Η αφήγηση τελειώνει οπως συνήθιζε στα έργα του ο Thompson, με την γλυκόπικρη συνειδητοποίηση, μετά απο μέρες ακατάπαυστου παρταρίσματος και μεθυσιού, πως οι δυό τους είχαν γίνει ακριβώς το είδος των ανθρώπων που αρχικά σχεδίαζαν να διακωμωδήσουν.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο τεύχος του Ιουνίου και θεωρείται, οπως είπα, η αρχή της Gonzo δημοσιογραφίας, εγκαθιστώντας τον ως συγγραφέα με πιστοποιητικά αντικουλτούρας.

GONZO KAI ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Το 1971 ακολούθησε το μυθιστόρημα “Fear and Loathing in Las Vegas: A Savage Journey to the Heart of the American Dream” ξανά σε σκίτσα του Ralph Steadman.

Σχετικά με τον Oscar Zeta Acosta που συνόδευσε τον Thompson στα δύο ταξίδια του “Fear and Loathing in Las Vegas,” να σημειώσω εδω, πως τα ίχνη του χάθηκαν ενω βρισκόταν σε ενα ταξίδι στο Μεξικό, τον Μάϊο του 1974 και το πτώμα του δεν βρέθηκε ποτέ.

Ο τελευταίος που του μίλησε ήταν ο γιός του τηλεφωνικά.

Ο Thompson γνώρισε τον Acosta το 1967 και η γνωριμία τους αυτή έγινε η αιτία να γράψει ένα άρθρο σχετικά με την καταπίεση που ασκούνταν στους Μεξικάνους (Chicanos) των περιοχών του Μεξικού που κατέλαβαν οι Ηνωμένες Πολιτείες (Texas, Arizona, New Mexico, και California) στον Μεξικανο-Αμερικάνικο πόλεμο (1846-1848.)

Το άρθρο είχε τίτλο “Strange Rumblings in Aztlan,” εκδόθηκε απο το περιοδικό Rolling Stone στις 29 Απριλίου 1971, και ασχολείται κυρίως με τα γεγονότα και την ατμόσφαιρα που περιέβαλλαν την αντίδραση της κοινότητας των Chicano στο Λος Άντζελες μετά τη δολοφονία του Rubén Salazar στις 29 Αυγούστου 1970, ημέρα της ιστορικής εθνικής πορείας των Chicano και του αγώνα κατά του πολέμου του Βιετνάμ.

Ο Salazar κάλυπτε τα γεγονότα της ημέρας ως αρθρογράφος για το περιοδικό Los Angeles Times και ήταν διευθυντής ειδήσεων του Ισπανόφωνου KMEX-TV του Λος Άντζελες. Μετά την ολοκλήρωση της πορείας, και καθώς έπινε μια μπύρα στο μπάρ του Silver Dollar Cafe, χτυπήθηκε στο κεφάλι από ένα δακρυγόνο που πυροδότησε ο βοηθός του σερίφη του Los Angeles, Tom Wilson. Και απο εκεί που δεν είχαν συμβεί έκτροπα, η μέρα μετατράπηκε σε ημέρα βίας λόγω και της απόφασης της αστυνομίας να διαλυθεί το πλήθος των 20.000 με 30.000 ανθρώπων που συμμετείχαν στην συγκέντρωση στο Laguna Park (σήμερα λέγεται  Ruben F. Salazar Park.)

Θέλοντας ο Thompson να συζητήσει με τον Acosta σχετικά με αυτά τα γεγονότα, μακρυά απο την πίεση της αστυνομίας του Los Angeles, και χωρίς να έχουν τον φόβο αντιποίνων απο τους Chicano (επειδή ο Acosta θα μιλούσε με κάποιον «καθεστωτικό» δημοσιογράφο) κάνανε τα ταξίδια στο Las Vegas τα οποία έγιναν η βάση για το “Fear and Loathing in Las Vegas”, με τον Acosta να παίζει τον ρόλο του  Dr. Gonzo.

Το 1977, η έρευνα του Thompson σχετικά με την εξαφάνιση του Acosta, με τίτλο “The Banshee Screams For Buffalo Meat,” δημοσιεύθηκε στο Rolling Stone.

Σύμφωνα με τον Thompson, παρότι ο Acosta ήταν κορυφαίος δικηγόρος, υπέφερε από εθισμό στις αμφεταμίνες και είχε αδυναμία στο LSD.

Το άρθρο ήταν η απάντηση του Thompson στις φήμες ότι ο Acosta ζούσε κάπου στο Μαϊάμι.

Εγραψε μάλιστα πως πίστευε ότι ο Acosta είτε δολοφονήθηκε από εμπόρους ναρκωτικών, είτε είχε πέσει θύμα πολιτικής δολοφονίας.

Ο Thompson είχε γνωστοποιήσει την αντιπάθεια που έτρεφε για τον Richard Nixon, για τον οποίο έλεγε πως αντιπροσώπευε “αυτή τη σκοτεινή, ένοπλη και ανυπόστατα βίαιη πλευρά του αμερικανικού χαρακτήρα” και πως ”ήταν το είδος του ανθρώπου που ενω σου έδινε το χέρι του, την ιδια στιγμή σε κάρφωνε στην πλάτη με το άλλο χέρι.

Το  “Fear and Loathing on the Campaign Trail ’72” ήταν μια σειρά άρθρων που έγραψε για το Rolling Stone τα οποία συγκεντρώθηκαν και δημοσιεύθηκαν με αυτό τον τίτλο.

Ο Thompson είχε ακολουθήσει όλο το “μονοπάτι της εκστρατείας” του κόμματος των Δημοκρατικών, υποστηρίζοντας απ την αρχή τον Γερουσιαστή George McGovern.

Ο Nixon, ως o επίσημος υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων δεν εκανε μεγάλη εκστρατεία.

ΤΕΛΙΚΗ ΕΥΘΕΙΑ

Η αρχή του τέλους για τον Thompson ήρθε μετά τον αγώνα πυγμαχίας ανάμεσα στον George Foreman και τον Muhammad Ali ο οποίος έμεινε στην ιστορία με το όνομα The Rumble in the Jungle (Βροντή μέσα στη ζούγκλα.)

Τον αγώνα κανόνισε ο πανούργος μάνατζερ Don King (δείτε σχετικά με το ποιόν του εν λόγω ατόμου την ταινία “Don King: Only In America“)και με πρόφαση πως οι δύο πυγμάχοι είναι μαύροι, κανόνισε να γίνει στην Αφρική, στο «Σταδιο της 20ης Μαϊου» της Κινσάσα, στο Ζαϊρ, το σημερινό Κογκό.

Ενα στάδιο στο οποίο ο τότε δικτάτορας εκτελούσε κόσμο και κοσμάκη αλλά βέβαια ούτε οι δύο πυγμάχοι, ούτε οι μουσικοί που έπαιξαν ο γνώριζαν…

Ηταν τόσο μεγάλη η διαφήμιση του αγώνα, στον οποίο ο Ali ήταν το αουτσάϊντερ, που ισως κάποιοι να θυμούνται το τραγούδι “In Zaire” του Αγγλου μουσικού Johnny Wakelin το 1976, αλλά ο ιδιος καλλιτέχνης είχε ηδη κάνει επιτυχία χαριν σε αυτόν τον αγώνα με το single “Black Superman (Muhammad Ali)” το 1974.

Πάντως διοργανώθηκε ενα μουσικό φεστιβάλ τριών βραδιών με τίτλο “Zaire 74”, απο τις 22 ως τις 24 Σεπτεμβρίου με την συμμετοχή των James Brown, Celia Cruz και των Fania All-Stars, B.B. King, Miriam Makeba, The Spinners, Bill Withers, The Crusaders, και Manu Dibango, το οποίο μπορείτε να παρακολουθήσετε εδω, στο ντοκυμαντέρ του 2008 “Soul Power.”

Ο αγώνας προγραμματίστηκε για τις 4 το πρωί τοπική ωρα ωστε να μπορεί να μεταδοθεί ζωντανά στα κλειστά Αμερικάνικα τηλοπτικά κυκλώματα στις 10 το βράδυ, ωρα Ανατολικής ακτής.

Τον αγώνα παρακολούθησαν τηλεοπτικά πάνω απο ενα δισεκατομμύριο άνθρωποι με γύρω στα 50 εκατομμύρια απο αυτούς να τον δούν επι πληρωμή μέσω κλειστών καλωδιακών συνδέσεων κάνοντας τον αγώνα να αποφέρει 100 εκατομμύρια δολλάρια (510 εκ. σημερινά.)

Ο Hunter S. Thompson, ο οποίος είχε πάει στο Ζαϊρ ως απεσταλμένος του Rolling Stone, έχασε τον πυγμαχικό αγώνα γιατί είχε γίνει κόκκαλο στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του και δεν έστειλε κανένα ρεπορτάζ στο περιοδικό.

Απο εκεί και πέρα ξεκίνησε η κατρακύλα.

Κάποιες δουλειές ακυρώθηκαν και μετά άρχισαν να κυκλοφορούν βιβλία τα οποία είτε συγκέντρωναν άρθρα πριν την εποχή της Gonzo δημοσιογραφίας είτε οτι είχε γράψει για το Rolling Stone.

Πέρα απο την ταινία με τον Johnny Depp, εκεί στις αρχές του ’80 είχε γυριστεί μια άλλη ταινία, απο τον  Art Linson, με τίτλο “Where the Buffalo Roam” και πρωταγωνιστές τον Bill Murray και τον Peter Boyle βασισμένη σε ιστορίες του Thompson συμπεριλαμβανομένης κι αυτής του “Fear and Loathing in Las Vegas.”

Ο ηθοποιός Bill Murray θυμάται πως στα γυρίσματα ο Thompson τον είχε συμβουλέψει «καλό είναι αρχικά να κάνεις τρελλά πράγματα γιατί οτι κάνεις μετά, θα φανεί νορμάλ…»

Στην δεκαετία του ’90 αναμενόταν να κυκλοφορήσει ενα νέο βιβλίο του αλλά αυτό δεν έγινε ποτέ.

Απο το 1984 ως το 2004 το Rolling Stone δημοσίευσε συνολικά 17 ιστορίες του, με τελευταία μία σχετικά με τις προεδρικές περιοδείες των Bush και Gore.

Στις 20 φεβρουαρίου 2005, ο Hunter S. Thompson αυτοπυροβολήθηκε στο κεφάλι, ενω μιλούσε στο κινητό τηλέφωνο με την γυναίκα του.

Η κηδεία του έγινε υπο τους ήχους του “Mr. Tambourine Man” του Bob Dylan και του “Spirit in the Sky” του Norman Greenbaum.

Τα τρία εκατομμύρια που ήταν τα έξοδα της κηδείας, πληρώθηκαν απο τον Johnny Depp ενα τοποθετήθηκε ενα κανόνι σε ύψος 47 μέτρων το οποίο γέμισαν μεταξύ άλλων με τις στάχτες του Thompson και το οποίο όταν εκπυρσοκρότησε, σχηματίστηκε στον ουρανό το σήμα του Gonzo.

 

Tags: , , , , , ,

Παίζοντας πιάνο στον δρόμο

Ο σαραντάχρονος Colin Huggins σπρώχνει ενα πιάνο 362 κιλών μέχρι το Washington Square Park του Greenwich Village , τέσσερις φορές την εβδομάδα, χειμώνα – καλοκαίρι, με μοναδικό του σκοπό να δώσει στον κάθε έναν την ευκαιρία μιας δυναμικής, θετικής, συναισθηματικής εμπειρίας. Ο Huggins παίζει πιάνο σε σχολές μπαλέτου και παρατηρώντας τους μουσικούς του δρόμου, αποφάσισε να το δοκιμάσει και ο ιδιος με το πιάνο του.

Το βίντεο είναι της New York Post

 
Leave a comment

Posted by on July 28, 2019 in Music

 

Tags: ,

Crooked Ghost – Sinew in Red (Crooked Ghost Records 23 August 2019)

Με μια νέα ενδιαφέρουσα μελαγχολική κυκλοφορία, το Αμερικάνικο post-punk συγκρότημα Crooked Ghost παρουσιάζει το νέο του single ‘Sinew in Red, ως μια πρώτη γεύση από το επόμενο EP τους ‘Colors Bleed‘. Πρόκειται για ένα κομψό και ευχάριστο κομμάτι για τις εμμονές και τα βρώμικα μυστικά.

Το “Sinew in Red” γράφτηκε ως απάντηση στο τραύμα, αλλά για μένα, το τραγούδι αυτό κρύβει μεγάλη δύναμη, ενώ ακόμα και ζητήματα όπως η ματαιοδοξία και η λαγνεία … Είναι ουσιαστικά σαν να είσαι κλεισμένος στην ντουλάπα και να έχεις ένα βρώμικο μυστικό που κανένας υποτίθεται πως δεν ξέρει, αλλά τελικά το μαρτυράς μόνος σου“, λέει ο Ray Lark.

Το “Colors Bleed” είναι η τρίτη κυκλοφορία της κολεκτίβας από το Asheville της Βόρειας Καρολίνας, και ακολουθεί το άλμπουμ τους “Skeleton House” που βγήκε τον Φεβρουάριο του 2019 σε 12” έγχρωμο βινύλιο.

Αυτά τα τέσσερα νέα τραγούδια βρίσκουν τους Crooked Ghost να έχουν διευρύνει τον ήχο τους. Τα τραγούδια είναι μεγαλύτερα και φωτεινότερα από ό, τι στις προηγούμενες δουλειές τους, με ονειρικές μελωδίες και μερικούς από τους πιο ειλικρινείς στίχους που έχει γράψει η μπάντα μέχρι σήμερα.

Το EP ηχογραφήθηκε στο Black Mountain, της Βόρειας Καρολίνας απο τον παλιό τους φίλο και παραγωγό Edward Madill και έχει πάρει την έμπνευσή του από τις ψυχικές ασθένειες και τους αγώνες που δίνει ενα άτομο της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας σε έναν κόσμο που δεν είναι τόσο αποδεκτό.

Δημιουργημένοι το 2013 από τον Ray Lark, οι Crooked Ghost λειτούργησαν ως ένα κανάλι για παραπεταμένα τραγούδια που δεν ταίριαξαν σε κανένα από τα συγκροτήματα στα οποία συμμετείχε προηγουμένως, αλλά γρήγορα έγινε το επίκεντρο της δημιουργικής ενέργειας του Ray. Σήμερα, οι Crooked Ghost είναι Ray Lark (κιθάρα, φωνητικά), Chris Saldin (μπάσο), Alex Cannon (πληκτρα), Jon Wyatt (τύμπανα) και Charles Reed (κιθάρα).

Η μπάντα κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2017 το ντεμπούτο LP ‘Strange Burial Rituals‘. Με δύο διαφορετικές πλευρές (η πρώτη είναι φωτεινή ηχητικά ενω η δεύτερη ακούγεται πιο σκοτεινή), το άλμπουμ ακούγεται σαν μια ιστορία ή μάλλον ως δύο αντίθετες ιστορίες που είναι αλληλένδετες. Τα πιο πρόσφατα βίντεό τους είναι το “Roadkill” και το “Sleepwalker“.

Το ‘Sinew in Red’ κυκλοφορεί στις 23 Αυγούστου. Το πλήρες EP ‘Colors Bleed’ θα κυκλοφορήσει στις 20 Σεπτεμβρίου σε CD σε περιορισμένη έκδοση απο την ιδια την μπάντα και θα διατίθεται ψηφιακά μέσα απο πλατφόρμες όπως το iTunes και το Spotify.

Μπορείτε ήδη να το προ-παραγγείλετε μέσω Bandcamp.

TRACK LIST

  1. Black Rainbow
  2. Sinew In Red
  3. Golden Blue
  4. Bright White Noise

 
Leave a comment

Posted by on July 28, 2019 in Post Punk

 

Λίγα λόγια για τον Herman Brood

Θυμάμαι πως είδα τον Herman Brood να παίζει ζωντανά ενα βράδυ στο Ρόδον.

Ισως ήταν το 1990… δεν θυμάμαι ακριβώς…

Δεν ήμασταν πολλοί, αλλά δεν νομίζω να τον ενδιέφερε πόσοι βρίσκονταν μπροστά στην σκηνή.

Είχε τραβήξει  το ηλεκτρικό του πιάνο μπροστά απο το υπόλοιπο συγκρότημα και έπαιζε δύο ώρες ασταμάτητα.

Με κλειστά τα μάτια, χωρίς να κάνει διάλειμμα ανάμεσα στα τραγούδια, με τον ιδρώτα του να πέφτει πάνω στα ασπρόμαυρα πλήκτρα και εκείνος να καρφώνει το ένα τραγούδι μετά το άλλο.

Πάντα μου άρεσε ο Herman και για να λέμε την αλήθεια τον ψιλοζήλευα που κάποτε ήταν με την Nina Hagen.

Βέβαια, πόσο θυελλώδης θα ήταν κι αυτή η σχέση… με την Nina να περιγράφει γι αυτόν άσχημες καταστάσεις απο στιγμές πρέζας στο τραγούδι “Herrmann Hiess Er”.

Λίγο πριν το τέλος του ξανάγιναν φίλοι οι δυό τους.

Μάλιστα τωρα τελευταία διάβασα πως και μια άλλη φίλη τους, η Lene Lovich, επανενεργοποιήθηκε…

Κολητή με την Hagen κι αυτή, με μεγάλη αγάπη για τα ζώα…

Ζήλεψα και τον φίλο μου, τον Γιάννη τον Καλιφατίδη που κάποιο βράδυ άνοιξε με την μπάντα του, τους Into the Abyss, την συναυλία του Herman Brood και των Wild Romance,  στο Darmstadt, στην Γερμανία και οταν μετά την συναυλία ο Brood έψαχνε τηλεόραση για να δει τον ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ Ολλανδίας και Γερμανίας, τον κάλεσε ο Γιάννης και τον είδαν στο σπίτι του.

Ηταν το μεγαλύτερο rock’n’roll κεφάλαιο της Ολλανδίας ο Herman κι στεναχωρήθηκα πολύ οταν έμαθα πως εκείνο τον Ιούλιο του 2001 στο Amsterdam, πήρε την απόφαση και πήδηξε απο την ταράτσα του Hilton…

 
Leave a comment

Posted by on July 27, 2019 in Rock

 

Tags: , , , , ,

Richard Hamilton, ο πιό επιδραστικός Βρετανός καλλιτέχνης του 20ου αιώνα

Η pop art ήταν ενα καλλιτεχνικό κίνημα που γεννήθηκε στο Λονδίνο στα μέσα της δεκαετίας του ’50 και αργότερα πέρασε και στην Αμερική.

Πήρε το όνομά της απο τον κριτικό τέχνης Lawrence Alloway το 1958 και είχε μεγάλη απήχηση στην δεκαετία του ’60.

Πηγή έμπνευσής της ήταν η λαϊκή κουλτούρα, τα καταναλωτικά αγαθά, οι διαφημίσεις, καθημερινά σκεύη και οτιδήποτε ερχόταν, εκείνη την εποχή, σε αντίθεση με τις καλές τέχνες.

Ηταν αρκετά εκνευριστική για όσους δεν την καταλάβαιναν γιατί φαινόταν να έχει ενα πάθος με κουτά θέματα οπως η διαφήμιση ή τα χυδαία cartoon και κατα κάποιο τρόπο το είδαν σαν εναν τρόπο με τον οποίο οι νέοι απειλούσαν να αναστατώσουν τις υπάρχουσες συνθήκες.

Σύντομα έδειξαν ενδιαφέρον για την pop art οι rock καλλιτέχνες γιατί ήταν κάτι καινούργιο, νεανικό και συναρπαστικό.

Ενας απο τους πρωτοπόρους αυτου του είδους τέχνης στην Αγγλία, ήταν ο Richard Hamilton, ο πιό επιδραστικός Βρετανός καλλιτέχνης του 20ου αιώνα, ο οποίος είδε το μέλλον να έρχεται και το αποτύπωσε σε αθάνατες εικόνες ενος μοντέρνου κόσμου.

Επηρεασμένος απο τον γλύπτη, ζωγράφο και σκακιστή Γαλλο-Αμερικάνο Marcel Duchamp, και απο τα κολάζ του Σκωτσέζου καλλιτέχνη Eduardo Paolozzi ο οποίος θεωρείται ως ο πρωτοπόρος της pop art, o Hamilton δημιούργησε ενα εντελώς προσωπικό ύφος και παρουσίασε τα πράγματα γύρω του με εναν τρόπο που πριν δεν ήταν ορατός με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το έργο του “Swingeing London”, μια σειρά έργων ζωγραφικής βασισμένων σε μια φωτογραφία της σύλληψης του Mick Jagger και του Robert Fraser με την κατηγορία της κατοχής ναρκωτικών.

Γενικότερα, του άρεσε να συμμετέχει στον μοντέρνο τρόπο ζωής (ήταν γεννημένος το 1922) και τον γοήτευε η τεχνολογία της εποχής του.

Το 1959 ο Hamilton έδωσε μια διάλεξη με τίτλο “Glorious Technicolor, Breathetaking Cinemascope and Stereophonic Sound“, μια φράση παρμένη απο τους στίχους του Cole Porter για την μουσική κωμωδία του 1957 “Silk Stockings” με τον Fred Astaire. Σε αυτή τη διάλεξη, κατα την διάρκεια της οποίας ακουγόταν ποπ μουσική και συμπεριλάμβανε και την επίδειξη μιας πρώιμης φωτογραφικής μηχανής Polaroid, ο Hamilton αποδόμησε την τεχνολογία του κινηματογράφου για να εξηγήσει την γοητείας του Χόλιγουντ. Ανέπτυξε αυτο το θέμα περεταίρω στις αρχές της δεκαετίας του 1960 με μια σειρά από πίνακες εμπνευσμένους από ταινίες και διαφημιστικά πλάνα.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’50 ήταν επίσης πολύ δραστήριος στην εκστρατεία για τον πυρηνικό αφοπλισμό και δημιούργησε ένα έργο στο οποίο παρωδούσε τον τότε ηγέτη του Εργατικού Κόμματος, Hugh Gaitskell, για την απόρριψη του πυρηνικού αφοπλισμού.

HAMILTON, FRASER, SWINGING LONDON

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, τον Hamilton εκπροσωπούσε ο έμπορος έργων τέχνης Robert Fraser, γνωστότερος ως “Groovy Bob“, μια κεντρική φιγούρα της νυχτερινής ζωής του Λονδίνου, ο οποίος ήταν κολλητός των Beatles και των Rolling Stones.

Ο Fraser ήταν γόνος συλλεκτών έργων τέχνης και γοητευμένος απο την αποδοχή που είδε οτι είχε η μοντέρνα τέχνη στην Αμερική, αποφάσισε να την φέρει και στην συντηρητική και κολλημένη στις παραδόσεις Αγγλία, ανοίγοντας μια γκαλερί στο Λονδίνο.

O Paul McCartney έχει πει για τον Fraser πως ήταν «ενας απο τους πιο επιδραστικούς ανθρώπους του Λονδίνου της δεκαετίας του ‘60» και ήταν εκείνος που το 1967 έστησε ολο το σκηνικό του εξωφύλλου του άλμπουμ “Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band” προτρέποντας τους Beatles να συνεργαστούν με τον Peter Blake (ο οποίος τελικά και το έκανε) και να απορρίψουν ενα ψυχεδελικό εξώφυλλο που τους είχε προτείνει η Ολλανδική κολεκτίβα γραφιστών The Fool (σχεδίασαν κυρίως τα κουστούμια των The Hollies, Incredible String band, Procol Harum, Move κλπ).

Τόσο το διαμέρισμα του Fraser στον τρίτο όροφο της 23 Mount Street του Λονδίνου, όσο και η γκαλερί του, ήταν τα μέρη στα οποία σύχναζαν αστέρια της ποπ, καλλιτέχνες, συγγραφείς και άλλες διασημότητες, συμπεριλαμβανομένων φυσικά των μελών των Beatles και των Rolling Stones, του φωτογράφου Michael Cooper, του σχεδιαστή Christopher Gibbs, της Marianne Faithfull, του Dennis Hopper, του William Burroughs και άλλων, ενώ ο Fraser ενέπνευσε τον χαρακτήρα του “Dr. Robert” στο ομώνυμο τραγούδι του άλμπουμ “Revolver” των Beatles.

Ακόμα, χρηματοδότησε το 1966 την έκθεση της Yoko Ono στην οποία την πρωτοσυνάντησε ο John Lennon ενω ακόμα έδωσε στον McCartney μια μικρή ζωγραφιά ενός μήλου από τον René Magritte, που πιστεύεται ότι ήταν η έμπνευση για το όνομα και το λογότυπο της δισκογραφικής εταιρείας Apple Records των Beatles.

Το 1967 η αστυνομία έκανε έφοδο στο σπίτι του Keith Richards στο Redlands οπου συνέλαβε τον Richards, τον Mick Jagger και τον Fraser με την κατηγορία της κατοχής και χρήσης ναρκωτικών.

Ηταν η εποχή που ξεκινούσε η τρέλλα για τους celebrities οπως την ξέρουμε σήμερα.

Για την ιστορία, ενω οι δύο των Stones απαλλάχθηκαν μετά από έφεση, ο Fraser ομολόγησε πως είναι ένοχος, εξέτισε μια ποινή εξι μηνών σε καταναγκαστικά έργα πράγμα που έκανε τον Richard Hamilton εξω φρενών γιατί θα φυλάκιζαν έναν άνθρωπο μόνο και μόνο επειδή έκανε χρήση ναρκωτικών.

Έχοντας προσχωρήσει ο Hamilton σε αυτό τον κύκλο γνωριμιών, και τρέφοντας μεγάλη εκτίμηση για τον Fraser, πήρε μια φωτογραφία που εβγαλε ο John Twine και δημοσίευσε η Daily Sketch για να μνημονεύσει ολο το περιστατικό στο έργο τέχνης του “Swingeing London 67” το οποίο αποτελείται απο κολάζ  δημοσιευμάτων του τύπου και το πορτραίτο των Jagger και Fraser δεμένων με χειροπέδες σε ενα αστυνομικό αυτοκίνητο καθώς μεταφέρονται απο την φυλακή στο δικαστήριο σε εξι διαφορετικούς καμβάδες.

Ο ίδιος, είπε σχετικά πως «υπήρξαν μερικές περιπτώσεις που συγκινήθηκα απο κάποιο γεγονός. Οταν είσαι υποχρεωμένος να δράσεις με οποιο τρόπο μπορείς, δρας ως καλλιτέχνης. Θα πρέπει να το εκφράσεις με το μέσο το οποίο γνωρίζεις, και πιστεύω πως η εικόνα του Robert Fraser και του Mick Jagger με χειροπέδες, δίνουν μια ιδιαίτερη εικόνα στον κόσμο. Συμβολίζουν μια συγκεκριμένη εποχή

Η ειρωνεία είναι πως αυτή η εικόνα που ταρακούνησε το κατεστημένο της εποχής, κατέληξε να είναι ενας απο τους σημαντικότερους καλλιτεχνικούς θεσμούς του ίδιου του κατεστημένου.

Εδω ενα κατατοπιστικό βίντεο που συνοδεύει μια συνέντευξη της Harriet Vyner και που θα σας δώσει την εικόνα ολων αυτών που περιγράφω. Η Vyner είναι η συγγραφέας των βιβλίων “Groovy Bob, the life and times of Robert Fraser“ (1999), “Among Ruins” (2006), και έγραψε με τον πρώην πληκτρά των Squeeze και σημερινό τηλεπαρουσιαστή Jools Holland την αυτοβιογραφία του “Barefaced Lies and Boogie-Woogie Boasts” (2007).

Ο Fraser μετά την αποφυλάκισή του βυθίστηκε πιο βαθειά στην πρέζα, χάνοντας το ενδιαφέρον του για την τέχνη και κλείνοντας την γκαλερύ του το 1969 (τον Γενάρη του 1986 έγινε ο πρώτος Βρετανός ασθενής του AIDS που πέθανε στο σπίτι του.)

ROCK’N’ROLL ΚΑΙ ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΑΙΣΘΗΤΙΚΉ

O Hamilton, ο οποίος είχε γίνει φίλος με τον Paul McCartney ανέλαβε να κάνει τα εξώφυλλα και το κολάζ των αφισών του “White Album” των Beatles.

Ο McCartney έλεγε μάλιστα πως στις προθέσεις του Hamilton ήταν να αριθμηθεί ξεχωριστά το κάθε εξώφυλλο (απο το 1968 που κυκλοφόρησε το “White Album” έχει πουλήσει 24 εκατομμύρια κόπιες.) Παρεμπιπτόντως, την πρώτη κόπια την πήρε ο John Lennon.

Την ίδια χρονιά, ο Hamilton εμφανίζεται στην ταινια του  Brian De PalmaGreeting” το θέμα της οποίας έχει να κάνει με κάποιους νεαρούς που προσπαθούν να αποφύγουν να καταταγούν στον στρατό για να μην πάνε στο Βιετναμ και στην οποία εμφανίζεται για πρώτη φορά σε πρωταγωνιστικό ρόλο ο Robert De Niro.

Απο το 1959 ως το 1966 ο Hamilton δίδασκε στο King’s College του Newcastle έχοντας για μαθητή του τον νεαρό Bryan Ferry τον μελλοντικό τραγουδιστή των Roxy Music, τον οποίο επηρέασε τόσο πολύ ωστε να γράψει το 1977 το τραγούδι “This is Tomorrow” εμπνευσμένο απο μια έκθεση έργων του δασκάλου του με τίτλο “This is Tomorrow” στην Whitechapel Art Gallery του Λονδίνου το 1956.

Εκεί ο Hamilton είχε παρουσιάσει, το “Just what is it that makes today’s homes so different, so appealing?” το πρώτο διάσημο έργο τέχνης της pop art.

Σύμφωνα με το άρθρο του ιστορικού τέχνης John-Paul Stonard, το κολάζ αποτελείται από εικόνες που προέρχονται κυρίως από αμερικανικά περιοδικά. Ολα συνθέτονται πάνω στην  εικόνα ενός σύγχρονου καθιστικού, παρμένο απο μια διαφήμιση του “Ladies Home Journal” για τα δάπεδα της εταιρίας Armstrong. Ο τίτλος του έργου προέρχεται επίσης από  αντίγραφο της διαφήμισης, η οποία δηλώνει  “Just what is it that makes today’s homes so different, so appealing? Open planning of course—and a bold use of color” (Τι ακριβώς κάνει τα σημερινά σπίτια τόσο διαφορετικά, τόσο ελκυστικά; Ανοιχτός σχεδιασμός φυσικά – και τολμηρή χρήση του χρώματος.) Ο bodybuiderάς είναι ο Irvin “Zabo” Koszewski, νικητής του Mister L.A. το 1954. Η φωτογραφία προέρχεται από το περιοδικό Tomorrow’s Man, του Σεπτεμβρίου του 1954. Η καλλιτέχνιδα Jo Baer η οποία φωτογραφιζόταν για νεανικά περιοδικά ερωτικού περιεχομένου, ισχυρίστηκε ότι αυτή είναι η γυναίκα στον καναπέ.

Το τραγούδι του Ferry πάντως μπήκε για εννέα βδομάδες στα Αγγλικά τσαρτ και έφτασε ως το νουμερο 9.

Μιλώντας για τον δάσκαλό του είπε πως «…ηταν μια μεγάλη έμπνευση τόσο ως καλλιτέχνης αλλά και ως προσωπικότητα και αποκάλυψε πόσο ποιητικός αλλά και μυστηριώδης θα μπορούσε να είναι ο μοντέρνος κόσμος».

Αλλά και ο Hamilton περιέγραψε τον Ferry ως το «καλύτερο δημιούργημά του

O Hamilton λάτρευε την νέα τεχνολογία και στις δουλειές του δεν υπάρχουν φραγμοί ανάμεσα στο έργο τέχνης και στον σχεδιασμό του προϊόντος συμπεριλαμβανομένης μιας ζωγραφικής που ενσωμάτωσε ένα state-of-the-art ραδιοφωνικό δέκτη και το κουτί ενός υπολογιστή Dataindustrier AB.

Εχοντας μπεί στον χώρο του βιομηχανικού σχεδίου, σχεδίασε το 1984 το εξωτερικό του  πρωτότυπου υπολογιστή OHIO (για μια σουηδική εταιρεία που ονομάζεται Isotron, το 1984) και του DIAB DS-101 (για την επίσης Σουηδική Dataindustrier AB, το 1986).

Το 1987, μια τηλεοπτική σειρά του BBC με τίτλο “Painting with Light” έκανε τον Hamilton να πρωτοδουλέψει με το Quantel Paintbox, της εταιρίας Quantel, ενα νέο πρόγραμμα του κομπιούτερ για την παραγωγή γραφικών και τηλεοπτικών βίντεο και από τότε χρησιμοποίησε αυτό ή παρόμοιά προγράμματα για να παράγει και να τροποποιήσει το έργο του.

(Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η Quantel κινήθηκε νομικά κάνοντας αγωγές εναντίον του Adobe “Photoshop” και του συστήματος “Matisse” Spaceward Graphics σε μια προσπάθεια να προστατεύσει τα κατοχυρωμένα με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας πτυχές του συστήματος Paintbox. Κέρδισε την πρώτη υπόθεση κατά της Spaceward το 1990, αλλά τελικά έχασε αυτήν κατά της Adobe το 1997.

Τόσο άλμπουμ των Queen “The Miracle” όσο και το βίντεο του “Money For Nothing” των Dire Straits, δημιουργήθηκαν με Quantel Paintbox.)

Το 1992, το BBC ανέθεσε στον Richard Hamilton να αναδημιουργήσει το διάσημο έργο του, “Just What Is It That Makes Today’s Homes So Different, So Appealing?” με σκοπό να δείξει το τι ένιωθε πως ηταν το μέσο νοικοκυριό της δεκαετίας του ΄90.

Αυτή την φορά όμως αντι του bodybuilderά, χρησιμοποίησε έναν λογιστή που εργαζόταν σε ένα γραφείο κι αντί της ημίγυμνης γυναίκας, χρησιμοποίησε μια γυναίκα body builder παγκόσμιας κλάσης.

Το 1981, αφού παρακολούθησε ενα τηλεοπτικό ντοκυμαντέρ για τις διαδηλώσεις «της Κουβέρτας» που οργάνωσαν οι κρατούμενοι του IRA στις φυλακές Long Kesh (γνωστές με το όνομα The Maze) ο Hamilton άρχισε να δουλεύει σε μια τριλογία ζωγραφικών έργων βασισμένη στις σύγκρουση της Βόρειας Ιρλανδίας.

The citizen 1981-3 Richard Hamilton 1922-2011 Purchased 1985 http://www.tate.org.uk/art/work/T03980

Το έργο του “The Citizen” (1981-83) αναπαριστά τον κρατούμενο Hugh Rooney του IRA να απεικονίζεται ως Ιησούς, με μακριά μαλλιά και γενειάδα.

Οι Ρεπουμπλικανοί κρατούμενοι αρνούνταν να φορέσουν τις στολές της φυλακής, υποστηρίζοντας πως ήταν πολιτικοί κρατούμενοι.

Οσο γινόταν αυτό, οι δεσμοφύλακες αρνούνταν να αφήσουν “τους διαδηλωτές με τις κουβέρτες” να χρησιμοποιούν τις τουαλέτες αν δεν φορούσαν στολές φυλακισμένων.

Οι Ρεπουμπλικανοί αντέδρασαν απλώνοντας τα περιττώματα τους στους τοίχους των κελιών τους.

Ο Χάμιλτον εξήγησε (στα σχόλια του καταλόγου της εκθεσης των έργων του στην Tate Gallery το 1992) ότι είδε την εικόνα του «ανθρώπου με την κουβέρτα» ως μια δημοσιοσχετίστικη εικόνα με τεράστια αποτελεσματικότητα. Είχε την ηθική υπόσταση μιας θρησκευτικής εικόνας και την πειστικότητα της πιο ονειρεμένης διαφήμισης σαπουνιού για τους ανθρώπους – αλλά παρόλα αυτά, ήταν η παρούσα πραγματικότητα.

Το “The subject” (1988-89) δείχνει εναν Orangeman, ενα μέλος του τάγματος που είχε σκοπό να διατηρηθεί η Ενωση στη Βόρεια Ιρλανδία και το “The State” (1993) δείχνει έναν Βρετανό στρατιώτη να περιπολεί περπατώντας στον δρόμο.

Ο Hamilton πέθανε το 2011 σε ηλικία 89 ετών.

 

 
 

Tags: , , , ,

Νέο άλμπουμ για τους Velvet Acid Christ

Οι Velvet Acid Christ επιστρέφουν με το “Ora Oblivionis”.

Το electro-industrial συγκρότημα απο το Westminster του Colorado, δημιουργήθηκε το 1990 απο τον Bryan Erickson και η δισκογραφία του σήμερα αποτελείται απο 13 στούντιο άλμπουμ.

Το “Ora Oblivionis” είναι εμπνευσμένo από την ιδέα της αυτοκαταστροφής, και προσπαθεί να αγγίξει κάθε πτυχή του ήχου της μπάντας, καινούργιου και παλιού.

Ηχητικά διερευνά την χορευτική industrial και την minimal goth αλλά δημιουργεί ακόμα ονειρικά ηχοτοπία πλασμένα με πιάνο ή επιθετικό industrial metal.

Το “Ora Oblivionis” θα κυκλοφορήσει στις 9 Αυγούστου από την Metropolis Records σε CD αλλά και μέσω όλων των ψηφιακών μορφών.

Επίσης, θα κυκλοφορήσει ταυτόχρονα μια περιορισμένη έκδοση διπλού CD που περιέχει ακυκλοφόρητα κομμάτια.

Η Metropolis θα κυκλοφορήσει επίσης μια ειδική επετειακή έκδοση για τα 20 χρόνια του άλμπουμ “Fun With Knives” των Velvet Acid Christ σε όλες τις ψηφιακές μορφές μαζί με μια περιορισμένη έκδοση διπλού βινυλίου με bonus υλικό, σήμερα 26 Ιουλίου.

ΕΔΩ μπορείς να προπαραγγείλεις το “Ora Oblivionis”

ΕΔΩ μπορείς να προπαραγγείλεις το “Fun With Knives”

 
Leave a comment

Posted by on July 26, 2019 in Electronic

 

Hipgnosis: Η εταιρία που έκανε το εξώφυλλο του δίσκου, έργο τέχνης

Sad Café: London 1978
© Hipgnosis

Η Hipgnosis ήταν μια αγγλική ομάδα σχεδιαστών με έδρα το Λονδίνο που εξειδικεύτηκε στην δημιουργία εξωφύλλων για άλμπουμ μεγάλων ροκ καλλιτεχνών.

Ο ρόλος των εξωφύλλων δίσκων έγινε πολύ σημαντικός στην δεκαετία του 1970 και ο λόγος ήταν πως δεν υπήρχαν ακόμα το Spotify και το MTV, ουτε το YouTube καί τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης παρα μόνο μερικές εφημερίδες και περιοδικά που έγραφαν για ροκ μπάντες.

Την Hipgnosis δημιούργησαν δύο νεαροί σπουδαστές απο το Cambridge, ο Νορβηγικής καταγωγής Storm Thorgerson και ο Aubrey Powell, το 1967, σε ηλικία 22 ετών όταν τους προτάθηκε να σχεδιάζουν εξώφυλλα δίσκων για 90 δολάρια.

«Το εξώφυλλο του άλμπουμ ήταν η οπτική μετάφραση των συναισθημάτων του συγκροτήματος συνδυασμένο με την μουσική του δίσκου ώστε να δίνει στον ακροατή μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα αυτού που ήθελε να πεί η μπάντα.» λέει ο Powell.

Κάποια μέρα, οι Pink Floyd με τους οποίους ήταν συντοπίτες και συγκάτοικοι οταν πήγαν στο Λονδίνο, τους πρότειναν να κάνουν το εξώφυλλο του δεύτερου άλμπουμ τους, “A Saucerful of Secrets“.

The Hipgnosis Photographic Studio

© Hipgnosis

Μετά απο αυτό, η ΕΜΙ τους ζητησε να δουλέψουν πάνω σε εξώφυλλα και φωτογραφίες των Pretty Things και των Free και έφτασαν να κάνουν τα εξώφυλλα ιστορικών άλμπουμ όπως το “Houses of the Holy” των Led Zeppelin.

Mέχρι το 1983 που η ομάδα διαλύθηκε είχαν κάνει εξώφυλλα για τους T. Rex, Black Sabbath, UFO, 10cc, Bad Company, AC / DC, Scorpions, Yes, The Nice, Emerson, Lake & Palmer, Def Leppard, Paul McCartney & Wings, Alan Parsons Project, Genesis, Peter Gabriel, Electric Light Orchestra, Police, Rainbow, Styx, Pezband, XTC και Al Stewart.

«Στα ‘60ς και στα ‘70ς τα εξώφυλλα ήταν gatefold, με διαστάσεις 24 επι 24 ίντσες οπότε είχαμε μια μεγάλη επιφάνεια πάνω στην οποία μπορούσαμε να δουλέψουμε άνετα…» θυμάται ο Powell.

Πάντως η διεθνής αναγνώριση ήρθε το 1973 με το εξώφυλλο του “The Dark Side of the Moon” των Pink Floyd.

«Πολύ λίγοι ήξεραν πως μοιάζουν οι Pink Floyd, γιατί ήταν κρυμμένοι πίσω απο τον ήχο και τα φώτα της σκηνής ενω σπάνια φωτογραφιζόντουσαν. Οπότε, αυτό το σχήμα στο εξώφυλλο του “The Dark Side of the Moon” συμβόλιζε το light show και ενα είδος συντροφικότητας με το τριγωνικό σχήμα και το συναίσθημα πως ολα γίνονταν για την μουσική. Θυμάμαι πολύ καλά πώς είχα την έμπνευση για το εξώφυλλο. Είχαμε πάει να επισκεφτούμε την μπάντα με τον Storm Thorgerson στα Abbey Road studios για να συζητήσουμε σχετικά με το τι να κάνουμε και μας είπαν πως είχαν βαρεθεί κάπως τα σουρεαλιστικά μας εξώφυλλα και αν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι απλό, κάτι σαν κουτί για σοκολατάκια με ενα σύμβολο πάνω του. Οταν φύγαμε ένιωθα αγχωμένος γιατι αυτο που ζήτησαν δεν ηταν καθόλου του στυλ μας. Μερικές μέρες αργότερα ξεφύλλιζα ενα Γαλλικό περιοδικό φυσικής και εκεί υπήρχε η φωτογραφία ενος γυάλινου press papier μέσα απο το οποίο περνούσε το φώς του ήλιου, σχηματίζοντας ενα ουράνιο τόξο. Ο Storm με κοίταξε και είπε “τό’χω! Είναι ενα τρίγωνο με ενα ασπρο φως να δημιουργεί ενα ουράνιο τόξο. Το σχεδίασα αμέσως σε μια χαρτοπετσέτα και άρεσε σε όλους στο συγκρότημα.»

«Μπορεί να ξέρεις τι είναι – αυτό που απεικονίζεται στο εξώφυλλο – αλλά δεν ξέρεις γιατί είναι. Μπορεί να ξέρεις τί ειναι, αλλά δεν ξέρεις πώς είναι…» είχε πεί ο Thorgerson.

Σύμφωνα με τον Powell «Στην Hipgnosis σπάνια ακουγαμε τους στίχους ή την μουσική του άλμπουμ και αν δεις ας πούμε το “Atom Heart Mother” των Pink Floyd, εμεις το αποκαλούμε «ανεξώφυλλο» γιατι στο εξώφυλλο υπάρχει η φωτογραφία μιας αγελάδας αλλά δεν υπάρχει ούτε ο τίτλος του άλμπουμ, ουτε το όνομα του συγκροτήματος. Βάση της αντίστροφης ψυχολογίας, ολοι ήθελαν να μάθουν ποιος καλλιτέχνης ηταν αυτός και τι γυρεύει η αγελάδα στο εξώφυλλο.»

Μια άλλη ιδιαιτερότητα που είχε η Hipgnosis είναι πως ζητούσαν απο τους καλλιτέχνες να τους πληρώσουν οσο εκείνοι πίστευαν πως αξίζει η δουλειά τους, πράγμα που δεν είχε πάντα καλή κατάληξη, σύμφωνα με οσα αναφέρει ο Thorgerson σε κάποιο απο τα βιβλία που έγραψε για τον σχεδιασμό εξωφύλλων.

Το 1974 στην ομάδα προστέθηκε στην Hipgnosis και ο Peter Christopherson.

“If Walls Could Talk” London, 1970s, unused concept, colour photograph, 6 × 6cm, Hasselblad: S. Thorgerson, photography: A. Powell

© Hipgnosis

«Ο τρόπος που δουλεύουμε είναι να δημιουργούμε πραγματικά το εξώφυλλο είτε φτιάχνοντας ένα γλυπτό είτε στήνοντας το σκηνικό νοικιάζοντας μοντέλα ή χρησιμοποιώντας ηθοποιούς ή αναπλάσσοντας αντικείμενα. Δεν χρησιμοποιούμε κομπιούτερ γιατί ολη η διασκέδαση βρίσκεται στο πραγματικό πράγμα, οπότε αυτό που βλέπεις, αυτό είναι…» είχε πεί ο Thorgerson σε κάποια συνέντευξη.

«Τα τελευταία χρόνια που το βινύλιο επέστρεψε με τις πωλήσεις του να ξεπερνούν αυτές των CD και των DVD επέστρεψε και το ενδιαφέρον για τα εξώφυλλα των δίσκων. Η ακρόαση ενός δίσκου είναι μια ολόκληρη ιεροτελεστία που επέστρεψε. Το αγαπημένο μου εξώφυλλο είναι αυτό του “Wish You Were Here” γιατι πραγματικά έβαλα φωτιά στον άνθρωπο αυτόν. Η ιδέα πίσω απο το άλμπουμ είναι η απουσία και η ανειλικρίνεια που κυριαρχεί στην μουσική βιομηχανία οπότε τι καλύτερο απο τον συμβολισμό δύο επιχειρηματιών που δίνουν τα χέρια και ο ένας απο αυτούς καίγεται απο την συμφωνία? Οπότε πήγα στο Λος Αντζελες, πήρα εναν κασκαντέρ που είχε ειδικότητα στις σκηνές με φωτιά και του βάλαμε φωτιά. Με τους σημερινούς νόμους περι ασφάλειας είναι δύσκολο να το κάνεις…» λέει γελώντας ο Powell.

Η ομάδα διαλύθηκε το 1983, αν και ο Thorgerson συνέχισε μέχρι τον θάνατό του στις 18 Απριλίου 2013.

Είχε τα Storm Studios στο Λονδίνο και σχεδίασε τα εξώφυλλα των Cranberries, Muse, Catherine Wheel, Audioslave, The Mars Volta, Ween, Anthrax και Biffy Clyro.

«Του πήγα ενα σχέδιο που είχα κάνει, με ενα άδειο κρεββάτι στην παραλία» λέει ο David Gilmour «τον ρώτησα πως του φαίνεται κι εκείνος είπε “μου αρέσει, αλλά γιατί μόνο ενα κρεββάτι και οχι πεντακόσια?” κι ετσι εγινε το εξωφυλλο του A Momentary Lapse Of Reason

«Εκανες μια συνάντηση μαζί του για να του πείς τι έχεις στο μυαλό σου και ύστερα πήγαινε και έκανε οτι ήθελε…» θυμάται ο Nick Mason.

Ο Powell έκλεισε το 2018, 50 χρόνια συνεργασίας με τους Pink Floyd και κάνει ακόμα, κινηματογραφικές ταινίες και βίντεο, κυρίως για τον Paul McCartney και τους Who.

Ηταν υπεύθυνος για το στήσιμο της έκθεσης “The Pink Floyd Exhibition: Their Mortal Remains” που έγινε το 2017 στην Αγγλία και το 2018 μεταφέρθηκε σε Ισπανία και Γερμανία. Εδω ενα απόσπασμά της…

 

 

 
Leave a comment

Posted by on July 25, 2019 in Rock

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Brian Eno, Judy Nylon και η αρχή της ambient μουσικής

Αυτή είναι η αφίσα για το άλμπουμ “Here Come the Warm Jets” που κυκλοφόρησε στις 2 Φεβρουαρίου 1974  ο Brian Eno και η οποία αγνοούσε εντελώς το artwork του άλμπουμ για να και παρουσιάσει μια πιο σκοτεινή, πιο εξωτική εικόνα του Eno.

Πίσω απο τον Eno στέκονται το μοντέλο Polly Eltes και η τραγουδίστρια Judy Nylon.

H Polly Eltes είχε ξεκινήσει ως μοντέλο απο το Ιταλικό περιοδικό Vogue και το 1984 κυκλοφόρησε το studio άλμπουμ “Deluge” με το ιδρυτικό μέλος των Γερμανών Can, Michael Karoli o οποίος πέθανε το 2001.

Σήμερα η Eltes εργάζεται ως φωτογράφος κυρίως για περιοδικά σχετικά με την διακόσμηση εσωτερικών χώρων.

Η κόρη της είναι η Mimi Müller-Westernhagen, πρώην τραγουδίστρια του punk συγκροτήματος Battlekat και πλέον τραγουδίστρια του pop συγκροτήματος MiMi & The Mad Noise Factory.

Η Αμερικάνα Judy Nylon απο την άλλη, σχημάτισε μαζί με την επίσης Αμερικάνα Patti Palladin, την art-punk μπάντα Snatch, που συνόδευσε τον Eno στο τραγούδι “R.A.F.“, στην δεύτερη πλευρά του “King’s Lead Hat” (του 1978) και περιόδευσε με τους The Only Ones.

(Το “R.A.F.” έχει ενα ηχητικό δείγμα από ένα τηλεφωνικό μήνυμα που άφησε η οργάνωση  Baader Meinhof για να πληρωθούν τα λύτρα για την αεροπειρατεία της πτήση 181 της  Lufthansa, ενας χαρακτηριστικός τρόπος μιξαρίσματος που χρησιμοποιούσε η Judy Nylon.)

Δυστυχώς το μεγαλύτερο μέρος της μουσικής της Judy Nylon δεν έχει διασωθεί σε βινύλιο ή σε CD.

Το μοναδικό προσωπικό της άλμπουμ, το “Pal Judy”, που ηχογραφήθηκε στο Λονδίνο σε συμπαραγωγή Adrian Sherwood (έχει κάνει ρεμιξ για τους Coldcut, Depeche Mode, The Woodentops, Primal Scream, Pop Will Eat Itself, Sinéad O’Connor και Skinny Puppy) κυκλοφόρησε απο την εταιρία του, On-U Sound, το 1982.

Η Nylon είναι γνωστή για ένα περιστατικό που έχει παραμείνει ένα από τα πιο αποκρυφιστικά περιστατικά στη μεταμοντέρνα μουσική. Κάποια εποχή που ο Brian Eno βρισκόταν στο κρεββάτι αναρρώνοντας μετά από ένα ατύχημα, η Nylon του πήγε να ακούσει εναν δίσκο στον οποίο ήταν ηχογραφημένη μουσική του 18ου αιώνα παιγμένη με άρπες. Οταν εκείνος το άκουσε αργότερα, μισοξυπνημένος και με την ένταση χαμηλωμένη, ανακάλυψε τη μαγεία της ατμόσφαιρας του χώρου και δημιούργησε την ambient μουσική.

Την ιστορία αφηγήθηκε η Nylon σε μια συνέντευξή της στο online περιοδικό 3:AM: «Εβρεχε στην Leicester Square εκείνη την ημέρα και αγόρασα τον δίσκο με τις άρπες απο ενα μαγαζί πίσω απο τον σταθμό γιατί δέν ηθελα να τον επισκευτώ με άδεια χέρια και με τον Brian επικοινωνούσαμε με ιδέες, όχι με λουλούδια και σοκολατάκια. Κανείς από δυό μας δεν ενδιαφερόταν για μουσική με άρπες αλλά, εγώ μεγάλωσα στην Αμερική με την ατμοσφαιρική μουσική. Οποτε ήμουν  παιδί και δεν ένιωθα καλά, ως παιδί μου βάζανε να ακούω ενα άλμπουμ του Martin Denny για να με παίρνει ο ύπνος… Νομίζω το λέγανε “Quiet Village“. Οι σιγανοί ήχοι της ζούγκλας κάνουν το σκοτάδι του δωματίου να σε χαϊδεύει αντί να είναι κενό και ψυχρό. Ο πόνος ήταν πιο ανεκτός. Ο Brian είχε μόλις βγει από το νοσοκομείο, είχε καταρρεύσει ο πνεύμονας του και ξάπλωνε ακίνητος σε μαξιλάρια στο πάτωμα , έχοντας στα δεξιά του τα παράθυρα ωστε να βλέπει την βροχή να πέφτει στο πάρκο του Grantully Road, και στα αριστερά του το στερεοφωνικό του του. Έβαλα τον δίσκο με τις άρπες και προσάρμοσα τον ήχο όσο καλύτερα μπορούσα. Με βοήθησε κι εκείνος σε αυτό ετσι ωστε να εξισορροπήσει την ένταση της μουσικής με με τον θόρυβο της βροχής οπως ηθελε να τα ακούει στο μέρος του δωματίου που βρισκόταν. Δεν υπήρχε “κατα λάθος περιβάλλον”. Κανένας απο τους δυό μας δεν ανακάλυψε την ambient μουσική. Το ότι εκείνος κατάφερε να πείσει την δισκογραφική εταιρία EG Music να χρηματοδοτήσει μια σειρά κυκλοφοριών με ηχογραφήσεις ήπιων ήχων είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Και οι δυό μας είχαμε ακούσει τα Γερμανικά συγκροτήματα των αρχών της δεκαετίας του ’70 και είχαμε επηρεαστεί από αυτά.»

Εδω το τραγούδι που έγραψε ο Brian Eno για την Judy Nylon…

 

 
Leave a comment

Posted by on July 25, 2019 in Rock

 

Tags: , , , , , ,

Συζητώντας με τον Michael Ciravolo για τους Beauty in Chaos

Τον Σεπτέμβριο του 2018 είχα καλεσμένο στην ραδιοφωνική εκπομπή μου The Blackout Radio Show with Mike Pougounas, τον Michael Ciravolo για να μιλήσουμε για το άλμπουμ “Finding Beauty In Chaos” το πρώτο άλμπουμ του νεοσύστατου συγκροτήματός του, Beauty In Chaos.

Αν και αυτό ήταν το ντεμπούτο αυτού του σχήματος, ο Ciravolo έχει διανύσει μακρά πορεία στα μουσικά δρώμενα.

Γεννημένος στην Νεα Ορλεάνη αλλά με μόνιμη κατοικία του εδω και χρόνια το Λος Αντζελες, τα τελευταία 30 χρόνια ήταν ο κιθαρίστας των Human Drama με πιο πρόσφατο άλμπουμ τους το  ‘Broken Songs for Broken People’ του 2017. Ισως πάλι κάποιοι να τον γνωρίζουν ως ιδιοκτήτη της εταιρίας που βγάζει τις κιθάρες Schecter αλλά έχει παίξει σε συναυλίες και δίσκους των Gene Loves Jezebel του Michael Ashton απο το 1998 μαζί με την γυναίκα του, Tish Ciravolo, ιδιοκτήτρια της Daisy Rock Guitars. Εχει ακόμα παίξει με τους Models το 1981, τους Purr Machine και τους Faith and The Muse.

Στο ντεμπούτο άλμπουμ ‘Finding Beauty in Chaos’ συμμετέχει ενας μεγάλος αριθμός γνωστών μουσικών προσωπικοτήτων, τόσο ως συν-συνθέτες οσο και ως εκτελεστές. Μετράτε ονόματα λοιπόν: Wayne Hussey (The Mission), Simon Gallup (The Cure), Robin Zander (Cheap Trick), Pete Parada (The Offspring), dUg Pinnick (Kings X), ICE-T (Body Count), Michael Aston (Gene Loves Jezebel), Michael Anthony (Van Halen), Dirk Doucette (Gene Loves Jezebel), Ashton Nyte (The Awakening), Pando (A Flock of Seagulls), Evi VineBetsy Martin  (Caterwaul/Purr Machine), Marc Danzeisen (The Riverdogs), Kevin Kipnis (Purr Machine/ Kommunity FK), Rudy Matchinga (Red Scare), Johnny Indovina (Human Drama), και Tish Ciravolo (StunGun/ Daisy Rock Guitars).

Michael Ciravolo – photo by Anabel Dflux

“Βλέπω το όλο πράγμα σαν μια αναπτυσόμενη οντότητα της οποίας εγώ είμαι ο «κηδεμόνας». Μόνο εγω παίζω κιθάρα στο ‘Finding Beauty in Chaos’, και δεν έχουμε χρησιμοποιήσει καθόλου πλήκτρα, θα ακούσετε όμως πολλους ήχους απο κιθάρες και πεταλάκια. Πρόκειται για μια σύγκλιση μουσικών υφών και μορφών που οραματιζόμουν να ανθίζουν”, είχε πεί ο Ciravolo.

Που βρήκε όμως ολους αυτούς τους κορυφαίους μουσικούς?

Στην απάντησή του μου είπε πως “με τους περισσότερους είμαστε καλοί φίλοι και σίγουρα και η δουλειά μου με την Schecter με έφερε σε επαφή με πολλούς απο αυτούς, αλλά είναι ολοι τους μεγάλοι καλλιτέχνες, οπως ο Wayne Hussey των Mission ή ο Simon Gallup των Cure τα συγκροτήματα των οποίων καταλαμβάνουν ενα μεγάλο κομμάτι της δισκοθήκης μου και βρίσκονται να παίζουν μαζί στον ιδιο δίσκο για πρώτη φορά. Aλλη μια πρωτιά, ο Robin Zander των Cheap Trick και ο Michael Anthony των Van Halen, δύο τόσο αναγνωρίσιμες φωνές του Αμερικάνικου rock’n’roll τραγουδούν μαζί στο ίδιο τραγούδι… Το να έχω εδω, στο δικό μου στούντιο τον Al Jourgensen για να ηχογραφήσει για τον δίσκο ήταν ευλογία, γιατι τον είχα δει να παίζει ζωντανά με τους Ministry στην πρώτη συναυλία που πήγα στην ζωή μου, στο Lollapalooza. Γιναμε φίλοι και ανακαλύψαμε πως είμαστε και οι δύο οπαδοί των T. Rex

Οταν τον ρώτησα ποιον θεωρεί την μεγαλύτερη επιρροή του, είπε ”μεγάλωσα ακούγοντας κυρίως glam και punk οπως New York Dolls, Kiss, David Bowie, T. Rex, σίγουρα αυτοί οι καλλιτέχνες επέδρασαν πάνω μου οταν πρωτοπήρα στα χέρια μου την κιθάρα και για ηρωες μου είχα τον Johnny Thunders και τον Mick Ronson ο οποίοι μπορεί να μην είχαν την τεχνική αλλά σίγουρα είχαν ενα αναγνωρίσιμο ύφος… Αργότερα μου άρεσε ο Edge, ο Robert Smith των Cure ο οποίος θεωρώ οτι είναι υποτιμημένος ως κιθαρίστας, αλλά και ο Kevin Shields των My Bloody Valentine είναι επίσης αναγνωρίσιμος παρόλα αυτά υποτιμημένος…”

Στις 21 Ιουνίου 2019 η  33.3 Music Collective κυκλοφόρησε το αλμπουμ “Beauty Re-Envisioned” το οποίο συγκεντρώνει ενα ευρύ φάσμα απο remixes και διαφορετικές εκτελέσεις τραγουδιών που υπήρχαν στο πρώτο άλμπουμ.

Και στις δύο κυκλοφορίες παραγωγός είναι ο υποψήφιος για βραβείο Grammy Michael Rozon, γνωστός απο τις δουλειές του με τους Ministry.

Πριν την κυκλοφορία αυτού του δεύτερου άλμπουμ οι Beauty In Chaos κυκλοφόρησαν το πρώτο τους single, “Un-Natural Disaster” στο οποίο παίζουν οι Pinnick, Zakk Wylde και Ice-T (είναι το Collide Mix), το οποίο έκανε πρεμιέρα στο Rolling Stone. Στο δεύτερο τους single Drifting Away‘, συμμετέχει ο Robin Zander (λέγεται Mixed Capricorn Mix) με τον Michael Anthony των Van Halen στα δεύτερα φωνητικά και το ρεμιξάρισε ο Paul Wiley (του Marilyn Manson) με τον Steven Alexander Ryan (των Black Queen).

“Σχετικά με το” Beauty Re-Envisioned “, βασικά έδωσα τα κλειδιά του αυτοκινήτου σε ένα εκπληκτικά ταλαντούχο επιτελείο παραγωγών, μηχανικών ήχου, μίξερς, DJs και καλλιτεχνών, που συμπεριλαμβάνει τους Tim Palmer, Kevin Haskins, John Fryer, Statik, Ummagma και Paul Wiley του Marilyn Manson … δίνοντάς τους σχεδόν πλήρη αυτονομία για να ρίξουν το παζλ του ”Finding Beauty in Chaos” στο πάτωμα και να το ξανασυναρμολογήσουν απ την αρχή.” λέει ο Michael Ciravolo.

ΕΔΩ μπορείτε να δείτε ενα βίντεο σχετικά με το δεύτερο άλμπουμ…

TRACK LIST
1. 20th Century Boy ft. Al Jourgensen (MGT Rmx)
2. Man of Faith ft. Wayne Hussey and Simon Gallup (Preacher Man Mix)
3. Look Up ft. Tish Ciravolo (Ummagma Mix)
4. ‘Un-Natural Disaster’ ft. dUg Pinnick, Zakk Wylde and Ice-T (Collide Mix)
5. Storm ft. Ashton Nyte (Acoustic Version)
6. I Will Follow You ft. Evi Vine (Cotton Socks Mix)
7. Drifting Away ft. Robin Zander and Michael Anthony (High Water Mix)
8. Man of Faith ft. Wayne Hussey and Simon Gallup (Kitty Lectro Mix)
9. The Long Goodbye (Au Revoir) ft. Wayne Hussey
10. I Will Follow You ft. Evi Vine (IVaD Mix)
11. Storm ft. Ashton Nyte (Vampyre Mix)
12. 20th Century Boy ft. Rolan Bolan and Wayne Hussey
13. I Will Follow You ft. Evi Vine (Eclipse Mix)
14. Finding Beauty in Chaos ft. Ashton Nyte (Fall & Sway Mix)

Το ‘Beauty Re-Envisioned’ είναι διαθέσιμο ως CD αλλά και ως περιορισμένης εκδοσης εγχρωμο βινύλιο. Εχει ακομα κυκλοφορήσει διαδικτυακά και θα βγεί και στο Spotify αργότερα. CD και βινύλια μπορούν να παραγγελθούν κατευθείαν απο τους Beauty in Chaos στο www.beautyinchaosmusic.com/music-store. Πέρα απο τα 14 βασικά τραγούδια οι παραγγελίες που γίνονται μέσω του website παίρνουν και 11 ρεμιξ δώρο.

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,