RSS

Νικώντας τον θάνατο με την κιθάρα του Wilco Johnson

23 Aug

Στο ντοκιμαντέρ του Julien TempleThe Ecstasy of Wilco Johnson” για το BBC, ο Wilco εξομολογείται πως οταν έμαθε οτι πάσχει απο καρκίνο στο πάγκρεας, ένιωσε μια απελευθέρωση, σχεδόν μια ευφορία, γιατί η απειλή του θανάτου σε κάνει να εκτιμάς την ομορφιά της ζωής.

Γνώριζα για την περιπέτειά του, αλλά στο ντοκιμαντέρ αυτό, αναπτύσσεται όλη η φιλοσοφία του, δοσμένη καταπληκτικά μέσα απο Σαίξπηρικούς μονολόγους και φλερτάροντας με την «Έβδομη Σφραγίδα» του Ingmar Bergman, σε μια ατέλειωτη παρτίδα σκάκι με τον θάνατο.

Ο Wilco Johnson γεννήθηκε το 1947, ως John Peter Wilkinson στο Canvey Island, ενα μικρό νησί 38.000 κατοίκων, περίπου μιά ωρα Ανατολικά απο το Λονδίνο, στην εκβολή του Τάμεση στο Essex.

«Εμαθα κιθάρα προσπαθώντας απεγνωσμένα να αντιγράψω τον Mick Green» τον κιθαρίστα των Johnny Kidd and The Pirates.

Το στύλ παιξίματος του Green ήταν να παίζει ταυτόχρονα ρυθμική αλλά και lead κιθάρα, πράγμα που το ξεσήκωσε και ο Wilkinson.

«Εκείνη την εποχή στα ‘60ς δεν είχα την δυνατότητα να τον δω να παίζει ζωντανά, οπότε προσπαθούσα να μάθω κιθάρα μόνο ακούγοντάς τον. Φαντάζομαι πως αυτό θα πρέπει να κάνει ο καθένας: να προσπαθήσει να αντιγράψει τον τρόπο που παίζει το ίνδαλμα του, να τα παίξει όλα λάθος κι ετσι να δημιουργήσει ενα δικό του στυλ…»

Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 ο Wilkinson άλλαξε το όνομά του σε Wilco Johnson και άρχισε να παίζει με μια beat μπάντα που λεγόταν Roomers.

Μετά το σχολείο μπήκε στο πανεπιστήμιο οπου σπούδασε Αγγλική Φιλολογία με ειδίκευση στα Αρχαία Αγγλικά και τα Αρχαία Ισλανδικά (όπου γράφω «αρχαία» εννοώ Old αλλά δεν μου κολάει να τις λέω «παλιές» τις γλώσσες…).

Οταν τέλειωσε με τις σπουδές του, έφυγε για την Goa της Ινδίας οπου έκατσε για ενα-δύο χρόνια και επέστρεψε οταν αρρώστησε απο ηπατίτιδα.

Γυρίζοντας στην Αγγλία, δούλεψε για λίγο ως δάσκαλος σε σχολεία.

«Υπάρχει ενα σημείο στο ντοκιμαντέρ “Oil City Confidential” στο οποίο είμαι με μακρυά μαλλιά και είναι ακριβώς η εποχή που είχα παραιτηθεί απο το σχολείο και διαδηλώναμε γιατι έχτιζαν νέα διυλιστήρια πετρελαίου στο Canvey Island. Αυτό ηταν το στυλάκι μου ως δάσκαλος. Ο μακρυμάλλης χίππυ δάσκαλος…» λέει ο ίδιος γελώντας.

Το “Oil City Confidential” είναι ενα ντοκιμαντερ που γύρισε ο Julien Temple το 2009 για να αφηγηθεί την ιστορία των Dr Feelgood, του συγκροτήματος με το οποίο έπαιξε κιθάρα ο Wilco οταν παράτησε το δασκαλίκι.

Ο Wilco είχε συναντήσει τον Lee Brilleaux το 1972 κι με την πρόσθεση των John B Sparks στο μπάσο και John “The Big Figure” Martin με τον οποίο ο Wilco έπαιζε στους Roomers, δημιουργήθηκαν οι  Dr. Feelgood και άρχισαν να παίζουν στα μαγαζιά του Canvey Island.

O μανατζερ τους, Chris White, κατάφερε να τους κλείσει μερικές εμφανίσεις στην Ολλανδία οπου είχε πάει για εναν γάμο.

Την εποχή εκείνη, δούλευε σε μια τοπική εφημερίδα ο Heinz Burt των Tornadoes.

To 1963 είχε μια δική του επιτυχία, το “Just Like Eddie” το οποίο είχε γράψει για τον Eddie Cochran. Αυτό που είναι “ιδιαίτερο” σε αυτό τραγούδι είναι οτι την κιθάρα είχε ηχογραφήσει ο Ritchie Blackmore που αργότερα έφτιαξε τους Deep Purple

O Heinz λοιπόν ζήτησε απο τους Dr. Feelgood να γίνουν η μπάντα του για μερικές συναυλίες που είχε να κάνει και έτσι το συγκρότημα βρέθηκε το 1972 να παίζει στο γήπεδο του Wembley με τον Bo Diddley, τον Jerry Lee Lewis, τον Little Richard, τον Chuch Berry και τον Bill Haley σε ενα φεστιβάλ που λεγόταν London Rock and Roll Show και στο οποίο συμμετείχαν και οι MC5.

ΕΝΑ ΜΟΥΣΙΚΟ ΕΙΔΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΜΟΥΣΙΚΟ

Το pub rock ξεκίνησε οταν τον Μάη του 1971 το τριμελές Καλιφορνέζικο συγκρότημα Eggs over Easy, ζήτησαν να παίξουν στην pub Tally Ho! στο Kentish Town.

Ο ιδιοκτήτης τους είπε πως το μαγαζί παίζει jazz κι εκείνοι του πρότειναν να τους δώσει την ευκαιρία να δοκιμάσουν τα rhythm n blues, rock και pop τραγούδια τους την ωρα του φαγητού και βλέποντας και κάνοντας…

Οι Αγγλοι ενθουσιάστηκαν επειδή «ηταν αυθεντικοί Αμερικάνοι με ενα τεράστιο ρεπερτόριο λες και ήταν ζωντανό juke box» θυμάται ο διοργανωτής των συναυλιών για το Ziggy Stardust του David Bowie, Dai Davis στο ντοκιμαντέρ Punk Britannia, ενω ο μουσικός Nick Lowe (λίγο αργότερα θα έκανε παραγωγές για την Stiff Records με πρώτο και καλύτερο, το ντεμπούτο άλμπουμ των Damned) θυμάται όλο τον κόσμο να χορεύει ασταμάτητα…

Ηταν μια στιγμή επιφοίτησης και ολοι οι μανατζερς και οι μουσικοί πήγαν να δούν τι συμβαίνει με την Αμερικάνικη αυτή μπάντα…

Αυτό έδωσε δουλειές σε ανθρώπους, έστειλε τους μανατζαρέους να ψάχνουν στις παμπ αν υπάρχει κάποιο μεγάλο δωμάτιο για να στήσουν συναυλίες και απο εκεί που ηταν το καταφύγιο κάποιων που το έσκαγαν απο τις γυναίκες τους για να πιουν καμιά μπύρα, τώρα έγινε το μέρος που συχνάζανε όλοι οι πιτσιρικάδες για να πιουν και να χορέψουν.

Τα συγκροτήματα έπαιζαν rock, funk rhythm and blues, οπότε ο όρος pub rock δεν σημαίνει μουσικό είδος αλλά συναυλιακούς χώρους…

Μετά το Tally Ho!, σειρά πήρε το Hope & Anchor το 1972, ακολούθησε το Red Cow στο Hammersmith, το Nashvile και έγινε ο κυριότερος τρόπος για εναν νεο καλλιτέχνη να παρουσιάσει την δουλειά δημόσια.

Ο Wilco θυμάται: «Παίζαμε σε τοπικά μαγαζιά μέχρι που κάποιος μας είπε πως υπήρχαν ενα σωρό pub στο Λονδίνο που είχαν γίνει λαιβάδικα και όλοι οι σοβαροί μουσικοί πήγαιναν εκεί και έπαιζαν. Είχε στηθεί ολόκληρη μουσική σκηνή με τους Kilburn And the High Roads (το πρώτο συγκρότημα του Ian Dury) τους Ace (o Paul Carrack απο αυτούς αργότερα έπαιξε με τους Mike + The Mechanics), τους Ducks Deluxe, κι εμεις στο Canvey Island δεν είχαμε πάρει χαμπάρι. Είχαν ανοίξει τον δρόμο αλλά κι εμείς, αν και ηρθαμε αργότερα, εντελώς άγνωστοι, αρχίσαμε να παίζουμε και γρήγορα γίναμε γνωστοί.»

Το pub rock έβαλε τα θεμέλια για το punk rock που θα ερχόταν σε λίγο.

Μεγάλο μέρος του κοινού αποτελούνταν απο νεαρά άτομα που τις επόμενες χρονιές θα έφτιαχναν punk συγκροτήματα, επηρεασμένοι σε μεγάλο ποσοστό απο την απλότητα και την δύναμη των Dr. Feelgood και το duck walk του Wilco.

Εκεί ειναι που τους βρήκε και ο ραδιοφωνικός παραγωγός Bob Harris και τους προσκάλεσε να πάνε στην εκπομπή του για να παίξουν.

Επειδή μέχρι εκείνη την στιγμή το συγκρότημα έπαιζε μόνο διασκευές, ο Wilco σκέφτηκε να γράψουν και δικό τους υλικό, οπότε έγραψε το “She Does it Right” το οποίο έπαιξαν στο ραδιόφωνο την επόμενη βραδιά.

Φτάνοντας τις 200 ζωντανές εμφανίσεις τον χρόνο, υπέγραψαν με την United Artists και το πρώτο τους άλμπουμ κυκλοφόρησε μονοφωνικό τον Γενάρη του 1975 με τιτλο “Down At The Jetty”.

Ανάμεσα σε αυτούς που τους γούσταραν πολύ ήταν και ο Robert Plant.

Ο Chris White πήγε στην Αμερική για να τους βρεί εταιρία αλλά οι απαντήσεις που πήρε ηταν αρνητικές. Οταν ομως οι Led Zeppelin έκλεισαν μερικές εμφανίσεις στο Earl’s Court, ο Plant κάλεσε τους Dr. Feelgood για να παίξουν την βραδιά που οι Zeppelin θα διοργάνωναν ενα after show πάρτυ.

Εκεί βρέθηκαν ολοι οσοι δούλευαν στην Atlantic Records και το συγκρότημα βρήκε την εταιρία που ήθελε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Οι τέσσερις άντρες που φορούσαν φτηνά κουστούμια και είχαν βγεί απο το Canvey Island στις αρχές των ’70s, γεφύρωναν πλέον το pub rock με το punk rock.

Στο εξώφυλλο του δεύτερου άλμπουμ τους “Malpractice”, η φωτογραφία του Keith Morris δείχνει τέσσερις τύπους που θα μπορούσαν να είναι οι κακοποιοί κάποιας τηλεοπτικής σειράς.

Ο Keith Morris εκτός απο τους Dr. Feelgood, είχε βγάλει μερικές απο τις πιό γνωστές φωτογραφίες του Marc Bolan καί έμεινε γνωστός για τις τελευταίες φωτογραφίες που εβγαλε τον Nick Drake λίγο πριν τον θάνατό του.

Στην καριέρα του φωτογράφησε τους Led Zeppelin, Van der Graaf Generator, Janis Joplin, Fairport Convention, Richard Thompson, The Albion Band, B. B. King, Jimi Hendrix, John Cale, Fred Astaire, The Damned, Elvis Costello and the Attractions, Nick Lowe, The Kursaal Flyers και έκανε το εξώφυλλο του “Pictures at an Exhibition” των ELP.

To 1976, το ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ των Dr. Feelgood “Stupidity” πήγε στο νούμερο 1 του Αγγλικού chart. Η πρώτη πλευρά είναι ηχογραφημένη τον Νοέμβριο του ’75 στο Kursaal του Southend και η δεύτερη τον Μάη του ιδιου χρόνου στο Sheffield.

Οι συνεχείς συγκρούσεις όμως ανάμεσα στον Wilco και τον Lee Brilleaux με τους υπόλοιπους, είχαν σαν αποτέλεσμα να απολυθεί απο το συγκρότημα τον Σεπτέμβριο του 1977 ο πρώτος, αμέσως μετά την κυκλοφορία του single “Sneakin’ Suspicion” το οποίο μπήκε κι αυτό στo chart.

Αμέσως σχημάτισε τους Solid Senders, με τον πληκτρά John Potter, τον μπασίστα Steve Lewins, και τον ντράμμερ Alan Platt για να κυκλοφορήσουν το 1978 το μοναδικό ομώνυμο άλμπουμ τους.

Στην συνέχεια έκανε τους Wilko Johnson Band με τους οποίους έπαιξε στο Hope and Anchor, παίρνοντας μέρος σε ενα punk φεστιβαλ που κράτησε τρεις εβδομάδες και λεγόταν ‘Front Row Festival‘.

Δύο απο τα τραγούδια που έπαιξε με τους Wilko Johnson Band (το “Dr. Feelgood” και το “Twenty Yards Behind“) συμπεριλήφθηκαν σε ενα διπλό άλμπουμ με ηχογραφήσεις απο αυτο το φεστιβάλ, το οποίο έφτασε ως το νούμερο 28 στο chart.

Υστερα άρχισε να σκέφτεται σκέφτεται σοβαρά να τα παρατήσει όλα και να επιστρέψει στο Πανεπιστήμιο για το διδακτορικό του στην Αγγλοσαξωνική ποίηση ωστε να γίνει κάποια μέρα καθηγητής πανεπιστημίου.

Οταν όμως ο πληκτράς του Ian Dury, Chaz Jankel, εγκατέλειψε τους Blockheads, ο Dury, που γνώριζε τον Wilco απο την εποχή του pub rock, πήγε μαζί με τον σαξοφωνίστα του, Davey Payne και έπεισαν τον Wilco να προσχωρήσει στο συγκρότημα.

Ετσι, το 1980, μόλις ο πληκτράς Mick Gallagher επέστρεψε απο την Αμερικάνικη περιοδεία των Clash, ξεκίνησαν οι πρόβες για το Laughter, το τρίτο αλμπουμ των Ian Dury & The Blockheads.

Ηταν το τελευταίο που έκανε το συγκρότημα για την Stiff Records και θα περνούσαν αρκετά χρόνια μέχρι ο Dury να ξανακάνει άλμπουμ με τους Blockheads.

«Ηταν το 1979 με 1980 οταν κάναμε περιοδεία στην Αυστραλία με τον Ian Dury και τους Blockheads. Φτάσαμε στο ξενοδοχείο και βουηζαν τα κεφάλια ολων μας απο το jet lag. To ξενοδοχείο είχε πισίνα και άραξα και κοιτούσα τα αστέρια. Πολλά αστέρια με πολλά χρώματα. Υστερα κατάλαβα πως ηταν πυγολαμπίδες και συνειδητοποίησα πως δεν έχω ιδέα απο αστρονομία. Τωρα πιά, έχω ενα τηλεσκόπιο στην ταράτσα μου…»

O Wilco θα γνωριστεί και θα γίνει φίλος με τον μπασίστα του συγκροτήματος, Norman Watt-Roy.

To 1983 έκανε ενα νέο συγκρότημα με τον αρμονικίστα Lew Lewis, κυκλοφόρησαν ενα σιγκλάκι και οταν έμαθε πως οι Clash εδιωξαν τον Topper Headon, τον πήρε στο σχήμα και βγήκαν για live στο Marquee, στο Reading Festival και σε μερικές ακόμα εμφανίσεις.

Το 1984 ξανασχημάτισε τους Wilko Johnson Band και έβγαλε μια σειρά απο άλμπουμς.

Συμμετείχε ακόμα και στο “Que Sera Sera” το άλμπουμ που έβγαλε το 1985 ο Johnny Thunders.

Την δεκαετία του ’80, του ’90 και μέσα στη νέα χιλιετία, συνέχισε να εμφανίζεται ζωντανά στην Βρετανία, την Ευρώπη και την Ιαπωνία οπου έπαιξε πέντε φορές.

Το βραβευμένο ντοκυμαντέρ που έκανε ο Julien Temple το 2009 με τίτλο “Oil City Confidential” επανέφερε στην επικαιρότητα τόσο τους Dr. Feelgood οσο και τον Wilco Johnson..

Η καριέρα του πήρε μια διαφορετική πορεία οταν το 2010 του έδωσαν τον ρόλο του μουγκού εκτελεστή Ilyn Payne στην τηλεοπτική σειρά Game of Thrones. Επαιξε σε τέσσερα επεισόδια τα οποία προβλήθηκαν το 2011 και το 2012.

Την ιδια χρονιά ο Wilko και η βιογράφος του Zoë Howe εξέδωσαν το βιβλίο ‘Wilko Johnson: Looking Back At Me’.

To 2012 διαγνώσθηκε σε τελικό στάδιο παγκρεατικού καρκίνου αλλά παρά τις προβλέψεις των γιατρών, μετά απο μια εγχείρηση, το 2013, αποδείχθηκε πως γλύτωσε.

Το 2014 κυκλοφόρησε το άλμπουμ “Going Back Home“, σε συνεργασία με τον Roger Daltrey των Who το οποίο έφτασε στο νούμερο 3 των Βρετανικών charts. Οι δυό τους αποφάσισαν να δουλέψουν μαζί στο άλμπουμ όχι μόνο επειδή και οι δύο είναι φανατικοί θαυμαστές των Johnny Kidd and The Pirates, αλλά καθώς όλοι πίστευαν ότι ο Wilko θα πεθάνει από τον καρκίνο, σκέφτηκαν πως καλό θα ήταν να βιαστούν να το ηχογραφήσουν γιατί ολο έλεγαν να το κάνουν και δεν το είχαν κάνει ποτέ… Επίσης στο άλμπουμ παίζουν ο Norman Watt-Roy και ο Dylan Howe οι οποίοι είναι τα δύο μέλη των Wilko Johnson Band , o  αρμονικίστας Steve ‘West’ Weston και ο χαμοντίστας Mick Talbot των Style Council.

Το 2016 εκδόθηκε μια δεύτερη βιογραφία του με τίτλο ‘Don’t You Leave Me Here’, ενω πέρσι οι Wilco Johnson Band κυκλοφόρησαν το άλμπουμ “Blow Your Mind”.

Εδω μπορείτε να δείτε “Την Εκσταση του Wilco Johnson” σε σκηνοθεσία Julien Temple…

 

.

 
Leave a comment

Posted by on August 23, 2019 in Rock

 

Tags: , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: