RSS

O Βίκινγκ της 6ης Λεωφόρου

04 Sep

Στην δεκαετία του ’60 ζούσε στην Νέα Υόρκη ενας τυφλός, συνήθως άστεγος άντρας με μια μακρυά λευκή γενειάδα, ο οποίος ηταν ντυμένος Βίκινγκ και στεκόταν στην γωνία της Δυτικής 54ης Οδου και της Εκτης Λεωφόρου στο Μανχάταν.

Οι περισσότεροι πίστευαν πως είχε κάποιο ψυχολογικό νόσημα.

Δεν γνώριζαν πως ήταν ένας απο τους μεγαλύτερους Αμερικάνους συνθέτες του 20ου αιώνα.

Υπήρχαν πάντα πολύ περισσότερα στον Moondog από όσα φαίνονταν.

Το παρακάτω κείμενο ειναι μετάφραση και συρραφή αποσπασμάτων απο κείμενα του Léopold Tobisch απο το site, Francemusique.com και του Michael Barclay απο το macleans.ca

Ο ΤΥΦΛΟΣ ΒΙΚΙΝΓΚ

Στις 4 Ιουλίου του 1932 στο Κάνσας, o 16χρονος Louis Hardin πήρε, εν αγνοία του, στα χέρια του έναν αναμένο δυναμίτη, ο οποίος εξερράγη στο πρόσωπό του, τυφλώνοντας τον για πάντα. Ως αποτέλεσμα, ο Hardin, γιος ενός επισκοπιανού ιεροκήρυκα, έχασε την πίστη του στον θεό, και άρχισε να φλερτάρει με άλλες μορφές πνευματισμού και σαμανισμού. Όταν απο την δεκαετία του ’40 και μετά, ζούσε και έπαιζε μουσική στους δρόμους της Νέας Υόρκης με την μακριά του γενειάδα και τα μπερδεμένα του μαλλιά, ενοχλούνταν πολύ οταν οι περαστικοί τον συσχέτιζαν με τον Ιησού Χριστό.

Τόσο μάλιστα, που αποφάσισε να σχεδιάσει τη δική του Βίκινγκ και “μη-χριστιανική” ενδυμασία, σύμφωνα με το πάθος του για τη μυθολογία και τον πολιτισμό των Σκανδιναβών. Πολλοί πιστεύουν πως ήταν ένα απλό τέχνασμα για να τραβήξει την προσοχή πάνω του, αλλά η αλήθεια είναι, πως ήταν μια έκφραση της πραγματικής του ταυτότητας.

Ωστόσο, το ανεπίσημο στυλ του Hardin δεν προκαλούσε πάντα θετική προσοχή. Για χρόνια, ήταν ένας ευπρόσδεκτος φιλοξενούμενος στις πρόβες της Φιλαρμονικής της Νέας Υόρκης, προσκεκλημένος από τον ίδιο τον μαέστρο Artur Rodziński, μέχρι που το 1947 είπαν στον Louis Hardin ότι δεν μπορούσε πλέον να παρευρίσκεται στις πρόβες λόγω της εκκεντρικής ενδυμασίας του. Αντί να συμμορφωθεί, ο Hardin αρνήθηκε να αλλάξει ντύσιμο και σταμάτησε να παρακολουθεί τις πρόβες. ”Είχα πολλές προσφορές από ανθρώπους που είπαν ότι θα με βοηθούσαν αλλά θα έπρεπε να ντύνομαι συμβατικά […] Αλλά εκτίμησα περισσότερο την ελευθερία του να ντύνομαι οπως θέλω εγω, απ το να προωθήσω την καριέρα μου ως συνθέτης. Απλά ήθελα να γίνει το δικό μου.

Χρόνια αργότερα, στη Στοκχόλμη τον Ιούνιο του 1981, κατά τη διάρκεια των εγκαινίων μιας έκθεσης με αντικείμενα των Βίκινγκς στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Στοκχόλμης, ο Hardin ανακάλυψε τελικά ότι οι Βίκινγκς ποτέ δεν είχαν κέρατα στα κράνη τους. Ηταν μια αλήθεια που κατέστρεψε την ταυτότητα που είχε ολη του την ζωή.

ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΟΣΚΥΛΟ

Το 1947, ο Louis Hardin άρχισε να φέρει με υπερηφάνεια ένα όνομα με το οποίο θα έμενε για πάντα γνωστός: το Moondog, εμπνευσμένο από την Lindy, την σκυλίτσα που είχε παιδί “που αλυχτούσε προς το φεγγάρι περισσότερο από κάθε άλλο σκυλί που ήξερα“. Γνωστός σε όλους τους δρόμους καθώς και στους καλλιτεχνικούς κύκλους, ως «ο άστεγος συνθέτης Βίκινγκ της Νέας Υόρκης», το όνομα και η φιγούρα του έγιναν γρήγορα μέρος του θρύλου της πόλης. Ένας θαυμαστής του μπορούσε να φτάσει στο Σταθμό Λεωφορείων του λιμανιού, να μπει σε ένα ταξί και να πει στον οδηγό, “πήγαινέ με στον Moondog” κι ο οδηγός θα ήξερε ακριβώς πού να τον πάει. Έκανε εμφανίσεις στην mainstream τηλεόραση (συμπεριλαμβανομένου του The Tonight Show), έδινε μουσική του σε διαφημίσεις ενω η Janis Joplin διασκεύασε το τραγούδι του “All Is Loneliness”.

Ο DJ Alan Freed “βασιλιάς του rock and roll” απο το Cleveland, λάτρευε το “Moondog Symphony” του 1949, και έδωσε αυτό το όνομα στην επιδραστική rock’n’roll ραδιοφωνική εκπομπή του: “The Moondog House“. Μάλιστα ανακήρυξε τον εαυτό του “King of the Moondoggers“.

Ο Moondog τον μήνυσε για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησία – και κέρδισε την δίκη, με το θρύλο της τζαζ Benny Goodman, τον Igor Stravinsky και τον μαέστρο Arturo Toscanini να καταθέτουν υπέρ του ως μάρτυρες, για το μέγεθος της σημασίας της μουσικής του Moondog. “Δεν ξέρω αν αυτό ήταν καταλυτικό για την υπόθεση ή όχι, αλλά εγω κέρδισα εναντίον του Freed και σταμάτησε να χρησιμοποιεί το όνομα“.

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟΥ

Μιλώντας όμως για τον Moondog, τον εκκεντρικό μουσικό του δρόμου, αγνοεί κανείς τον Louis Hardin, τον παραγωγό (και σε μεγάλο βαθμό αυτοδίδακτο) συνθέτη εκατοντάδων έργων, συμπεριλαμβανομένων 81 συμφωνιών, έργων για ορχήστρα, για μουσική δωματίου και πνευστών (κυρίως σαξοφώνου), έργα για πιάνο και εκκλησιαστικό όργανο, και περίπου 50 τραγούδια … για να αναφέρουμε μερικά μόνο απο οσα εκανε! Εμφανίζοντας ένα μείγμα μελωδικής δημιουργικότητας, ρυθμικής κυριαρχίας και ένα εκλεκτικό μείγμα μουσικών ειδών, τα έργα του Louis “Moondog” Hardin είναι πολύ περισσότερα από τα γραφικά σκίτσα ενός ασυνήθιστου άστεγου μουσικού δρόμου.

Η επιθυμία του από την παιδική του ηλικία όχι μόνο να γίνει συνθέτης, αλλά ο μεγαλύτερος συνθέτης, έκαιγε δυνατά μέσα στο Hardin για ολόκληρη τη ζωή του, πιέζοντάς τον να συνθέτει ολοένα και πιο φιλόδοξα έργα, αποκλειστικά σε γραφή Braille, συχνά με ένα ζοφερό ρυθμό. Ως μόνιμος συνθέτης στη Βιέννη το 1983, ο Moondog επιθυμούσε να ακολουθήσει τα βήματα του μεγάλου Wolfgang Amadeus Mozart, ο οποίος συνέθεσε τις τρεις πρώτες συμφωνίες του στην αυστριακή πρωτεύουσα. Ο Moondog το έκανε μέσα σε έξι μόλις εβδομάδες, αλλά την επόμενη χρονιά, είχε συνθέσει συνολικά 20 συμφωνίες!

Και παρόλο που πολλά από τα έργα του εκτελέστηκαν και μάλιστα κυκλοφόρησαν κατά τη διάρκεια της ζωής του, εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμα και σήμερα πολλά έργα του Moondog που δεν έχουν ακουστεί ποτέ, ούτε εχουν ηχογραφηθεί, συμπεριλαμβανομένων έργων για 13 τσελέστες (ενα ιδιόφωνο μουσικό όργανο που συμπεριλαμβάνεται στην ομάδα των κρουστών της συμφωνικής ορχήστρας και μοιάζει με μικρό όρθιο πιάνο), άλλα και για 76 τρομπόνια, Tree Tone , ένα έργο που απαιτεί οκτώ μαέστρους, και κυρίως το Cosmos, μια εννιάωρη εργασία που απαιτούσε χιλιάδες μουσικούς και τραγουδιστές! Επιπλέον, πολλά από τα γραπτά του Hardin εξακολουθούν να είναι σε γραφή Braille, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να πάρει χρόνια μέχρι οι ακροατές να γνωρίσουν πλήρως την έκταση των μουσικών επιτευγμάτων του Moondog.

Όταν σκεφτόμαστε Αμερικανούς συνθέτες, μας έρχονται στο μυαλό τα ονόματα George Gershwin, Charles Ives, Aaron Copland και Leonard Bernstein… αλλά όχι του Moondog. Ωστόσο, η μουσική του Louis Hardin δεν μπορούσε να περιέχει περισσότερους αμερικάνικους ήχους και επιρροές: στρατιωτικές μπάντες πνευστών, ragtime και τζαζ, εγγενή μουσική κρουστών των Ινδιάνων και ακόμη και ηχογραφήσεις πραγματικών ήχων απο τους δρόμους της Νέας Υόρκης! Χωρίς να είναι ενας απλός μουσικός του δρόμου, ο Moondog πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του στο δρόμο, πουλώντας τα ποιήματά του, ερμηνεύοντας ακόμη και ηχογραφώντας τα έργα του, καταγράφοντας την ίδια την ουσία της ζωής του δρόμου της Νέας Υόρκης ως μέρος της μουσικής του.

Ως μικρό παιδί, ο Λούις Χάρντιν ανατράφηκε ακούγοντας δύο πράγματα: ragtime και στρατιωτικές μπάντες πνευστών. Επομένως, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι μπορεί να γίνει αισθητή μια ισχυρή επιρροή σε όλα τα έργα του, καθώς και μια προτίμηση στα πνευστά όργανα, ειδικότερα στο σαξόφωνο. Επιπλέον, κατά την επίσκεψη του στην ινδιάνικη φυλή των Arapahoe του Ουαϊόμιγκ, στις αρχές της δεκαετίας του 1920, συναντήθηκε με τον αρχηγό της φυλής, Κίτρινο Μόσχο, ο οποίος του αποκάλυψε τους παραδοσιακούς χορούς των ινδιάνων για τον ήλιο στο tom tom. Αυτή η εμπειρία θα σηματοδοτήσει την αρχή του στυλ του Moondog, που ονομάζεται “snaketime” (επειδή ακουγόταν “φιδίσιο”), οι άχρονοι ρυθμοί των κρουστών αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του μουσικού DNA του.

Πάντα αντισυμβατικός, αισθανόταν ότι “η ανθρώπινη φυλή πρόκειται να πεθάνει σε χρόνο 4/4.” Ένα μεγάλο μέρος των πρώτων δουλειών του αποτελείται απλά απο φωνή και κρουστά, αυτοσχέδια όργανα όπως το τριγωνικό “trimba,” ηχογραφημένα στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Συνέθεσε ακόμα μουσική για εκκλησιαστικό όργανο, για big bands αλλά και για απλούστερες μορφές οπως το μανδριγάλι.

Η δεύτερη σύζυγός του ήταν μια γυναίκα ιαπωνικής καταγωγής που τραγουδούσε σε πολλές από τις ηχογραφήσεις του, της δεκαετίας του ’50, και τα έγχορδα όργανά του είχαν πολλές ομοιότητες με τα Ιαπωνικά koto και shamisen. Απείχε απο τα ηλεκτρονικά όργανα γιατι δεν του άρεσε η ατονικότητα οσων δοκίμασε, αλλά οι εκλεκτικές του συνθέσεις ήταν απίστευτα σύγχρονες και ξεκάθαρα Αμερικάνικες. Ο βιογράφος του, Robert Scotto, συγγραφέας του “O Βικινγκ της 6ης Λεωφόρου”, έγραψε: “Για κάποιους είναι αλλού, για άλλους δεν είναι καν avant-garde… Είχε συνηθίσει να ισορροπεί δύο κόσμους, που ολοι οσοι ήταν βολεμένοι κάποιο άγνωστο σχολείο, απλά τους υποψιάζονταν.”

Οσον αφορά στην αρμονία, η μουσική μου είναι η ίδια με του Bach, του Beethoven, του Brahms και με αυτών των ανθρώπων. Δεν έχει καμμιά πραγματική διαφορά.” Παρόλο που ίσως δεν ήταν διαφορετική από των προηγούμενων κλασσικών συνθετών, η μουσική του εντούτοις ξεχώριζε εν μέσω μιας αυξανόμενης γοητείας με τη δωδεκάτονη μουσική και την έλλειψη έμφασης: απορρίπτοντας την ίδια την απόρριψη της έμφασης που κυριάρχησε στον 20ο αιώνα, ο Moondog ξεχώρισε για άλλη μια φορά από τους συγχρόνους του. «Είμαι υπέρ της έμφασης, έτσι αισθάνομαι κάπως μοναχικός». Ενώ ο καθένας κοίταζε μπροστά για καινούργιους και καινοτόμους ήχους, ο Moondog κοίταζε στο παρελθόν, αναζωογονώντας αρμονίες και μουσικές δομές που ακούγονταν μοναδικά σε έναν συνεχώς μεταβαλλόμενο κόσμο.

Δεν θα γίνεις ποτέ συνθέτης αν δεν καταφέρεις να γράφεις πολυφωνικά“. Με το που διάβασε αυτές τις λέξεις σε ένα βιβλίο οταν ηταν έφηβος, ο Moondog άρχισε να επιδιώκει να μάθει περισσότερα για να γράφει πολυφωνικά. Ανακάλυψε γρήγορα (και ερωτεύτηκε) τα έργα του Johann Sebastian Bach. Μεγάλος θαυμαστής του γερμανού συνθέτη, παρόλα αυτά υπογράμμισε ανεπιφύλακτα τα υποτιθέμενα λάθη του Bach: “Αγαπώ τον Bach αλλά ποτέ δεν ανέλυσε τα κομμάτια του – είμαι σίγουρος ότι συνειδητοποίησε ότι υπήρχαν πολλά λάθη εκεί. Είμαι σίγουρος πως θα τα διόρθωνε αν είχε τον χρόνο, αλλά είχε παιδιά και γυναίκες να φροντίσει. ”

Όλοι γνωρίζουμε το βιολί, την τρομπέτα, το πιάνο, το φλάουτο … αλλά τι γίνεται με το oo, μια μικρή τριγωνική άρπα με 25-χορδές; Το hüs, ένα τριγωνικό έγχορδο που παίζεται με δοξάρι; Το utsu, ένα απλό πεντατονικό πληκτρο; Το trimba, ένα τριγωνικό όργανο κρουστών; Το uni, ένα επτάχορδο zither (ειδος οργανου); Εάν θέλετε ποτέ να εκτελέσετε μια ποικιλία από έργα του Moondog, θα έπρεπε να ξεκινήσετε να ασκείστε! Όχι μόνο ήταν ένας ​​δημιουργικός συνθέτης, αλλά ο Moondog φαντάστηκε νέα όργανα ειδικά για τη μουσική του, το καθένα με το δικό του ξεχωριστό μουρικό χαρακτήρα και ρόλο.

Αλλά τι είδους μουσική μπορεί κάποιος να εκτελέσει με αυτά τα όργανα; “Μουσική του Moondog”, όπως την ονόμαζε ο Moondog … τι άλλο;

Ποιοί επηρεάστηκαν απο αυτόν?

Όλοι όσοι συναντήθηκαν με τον Moondog φυσικά…“, λέει ο Robert Scotto. “Είναι σίγουρα ευκολότερο να βάλεις σε μια λίστα τους μαέστρους, τους μουσικούς και τους συνθέτες που δεν επηρεάστηκαν από τον Louis Moondog Hardin! Εχοντας περάσει χρόνια στους δρόμους της Νεας Υορκης ερμηνεύοντας μπροστά από  αίθουσες συναυλιών και γραφεία δισκογραφικών εταιριών, ο Moondog ήρθε σε επαφή με τους καλύτερους της δουλειάς. Αλλά υπήρχαν και άνθρωποι που άλλαξαν, για να βρουν το θρυλικό Moondog, συμπεριλαμβανομένων μερικών από τους μεγάλους jazzmen της εποχής όπως ο Charles Mingus, ο Dizzy Gillespie, ο Dave Brubeck, ο Duke Ellington και ο Charlie “Bird” Parker. Ο Bird μάλιστα εξέφρασε μια έντονη επιθυμία να γράψει ένα άλμπουμ με τον Moondog, αλλά πέθανε λίγο αργότερα, αφήνοντας την επιθυμία του για πάντα ανεκπλήρωτη. Ως φόρο τιμής στον μεγάλο σαξοφωνίστα, ο Moondog συνέθεσε το διάσημο “Bird’s Lament.

Κάποτε, ο νεαρός Philip Glass, φοιτητής τότε στη σχολή μουσικής Juilliard, ανακάλυψε τον Moondog και τη μουσική του έξω από το τζαζ μπαρ Birdland της Νέας Υόρκης, όπου ο μουσικός θα έπαιζε παράλληλα με την μουσική που παιζόταν μέσα. Γοητευμένος από τον ταλαντούχο μουσικό, προσκάλεσε αργότερα τον Moondog να ζήσει μαζί του για ένα χρόνο και να τον παρουσιάσει στον Steve Reich (τόσο ο Glass όσο και ο Reich ισχυρίζονται πως έμαθαν περισσότερο από τον Moondog από ό, τι από τις σπουδές τους στο Juilliard, φτάνοντας στο σημείο να αποκαλέσει τον Moondog, ιδρυτή του μινιμαλισμού και πατριάρχη).

Αλλά η επιρροή του Moondog δεν σταμάτησε στην τζαζ και τη σύγχρονη κλασσική μουσική. Ένα εξέχον μέλος της Beat γενιάς της Νέας Υόρκης, ο Moondog συναντήθηκε και έγινε φίλος με την Joan Baez, τον Ravi Shankar, και κυρίως την Janis Joplin, αλλά ακόμα και με τους λογοτέχνες William Burroughs και Allen Ginsburg. Η μουσική του επηρέασε ακόμη και τον Frank Zappa καθώς και τον Captain Beefheart. Από την τζαζ μέχρι τη σύγχρονη μουσική και όλα τα ενδιάμεσα, είναι εύκολο να καταλάβουμε γιατί ο Moondog έγινε γνωστός ως “Η Γέφυρα“, ενώνοντας ένα πλήθος διαφορετικών ειδών και επηρεάζοντας όλους τους τομείς της σύγχρονης καλλιτεχνικής δημιουργίας. Εφτασε μάλιστα να κάνει ακόμα και έναν δίσκο για παιδιά με την Julie Andrews πριν ακόμα εκείνη γίνει star.

Το 9 είναι μαγικός αριθμός

Σαν να μην ήταν αρκετά εκκεντρικός ο Moondog, ένιωθε επίσης μια έντονη γοητεία για τον αριθμό 9, πιστεύοντας ότι ο αριθμός αυτός περιέχει μέσα του έναν παγκόσμιο κώδικα που γεννήθηκε μέσω ήχου, που προέρχεται από μια υπεράνθρωπη νοημοσύνη αποκλειστικά για εκείνους που μπορούν να το καταλάβουν:

Έχω διαπιστώσει ότι στα πρώτα εννέα overtones [βασικό για τα μουσικα ηχοκύματα] υπάρχει ένας κώδικας ο οποίος μπορεί να έχει σχεδιαστεί μόνο από έναν θεό – τον αποκαλώ Megamind. Ο κώδικας αυτός όχι μόνο αποδεικνύει ότι ο Θεός υπάρχει […] αλλά έχω διαπιστώσει ότι υπάρχουν μυστικοί νόμοι εκεί που αναφέρονται στην κοσμική κατασκευή […] Αυτά τα πράγματα είναι όλα εκεί στα πρώτα εννέα overtones“.

Αυτή η γοητεία διαπέρασε πολλά από τα ποιήματά του, γραμμένα σε ιαμβικό μέτρο, και τις συνθέσεις του, όπως περιγράφει ο ίδιος ο συνθέτης: για παράδειγμα το Overtone Tree, ένα συμφωνικό έργο για τέσσερις μαέστρους, βασισμένο στα εννέα πρώτα overtones, έναν κανόνα χιλίων μερών, με διάρκεια εννέα ωρών, και το έργο του “A Sax Pax for a Sax”, γραμμένο για εννέα σαξόφωνα.

Τραγική ειρωνεία: Ενω ήταν παθιασμένος με τον αριθμό 9, πέθανε στις 8 Σεπτεμβρίου του 1999…

ΑΛΛΑΖΟΝΤΑΣ ΚΟΣΜΟΥΣ

Το 1974, ο Moondog συνειδητοποίησε τελικά τη διαχρονική του επιθυμία να επισκεφτεί την πατρίδα των μουσικών του ειδώλων – τη Γερμανία. Προσκεκλημένος απο την Hessischer Rundfunks Orchestra για να παρευρεθεί στην πρώτη Ευρωπαϊκή συναυλία των έργων του, που οργανώθηκε με την βοήθεια του φίλου του και οργανίστα Paul Jordan, ο Βίκινγκ της 6ης Λεωφόρου, αυτοπροσδιορίστικε ως “Ευρωπαίος σε εξορία”, και άφησε την Αμερική για να ανακαλύψει την ευρωπαϊκή ήπειρο. Μετά από μια επιτυχημένη σειρά συναυλιών, ο Moondog δήλωσε ότι δεν θα επιστρέψει στην πατρίδα του, κάνοντας νέα του κατοικία τους δρόμους της Φρανκφούρτης, του Αμβούργου και του Recklinghausen.

Εδω ηταν που ο Moondog συναντήθηκε με την μαθήτρια αρχαιολογίας Ilona Goebel. Εχοντας πρόσφατα ανακαλύψει ένα μουσικό άλμπουμ του Moondog στο τοπικό κατάστημα δίσκων, έπεισε τον συναρπαστικό συνθέτη να μείνει μαζί της και με την οικογένειά της στο κοντινό χωριό Oer-Erkenschwick, «τον παράδεισο για εναν συνθέτη» σύμφωνα με τον Moondog. Η  Goebel σύντομα σταμάτησε τις σπουδές αρχαιολογίας για να γίνει η καθημερινή βοηθός του, εκδότρια, παραγωγός δίσκων και τελικά ο σύντροφός του. Μαζί ίδρυσαν την εκδοτική εταιρεία Managarm (ένα σκυλί στη σκανδιναβική μυθολογία που κυνηγά το φεγγάρι), για να προωθήσει τη μουσική του στην Ευρώπη.

Ωστόσο, μιας και δεν είχε δώσει στοιχεία ζωής στην Αμερική, οι άνθρωποι γρήγορα πίστεψαν ότι ο συνθέτης είχε προφανώς πεθάνει, και το όνομά του έγινε θρύλος. Το 1989 όμως, ο Moondog επέστρεψε τελικά στη Νέα Υόρκη, προσκεκλημένος του Φεστιβάλ New Music America, ως θριαμβευτής και ως αναγνωρισμένος συνθέτης.

Το Φεγγαρόσκυλο εξακολουθεί να ουρλιάζει …

Αν και ο Moondog πέθανε στη Γερμανία το 1999, η μουσική του έχει επιβιώσει μέχρι σήμερα, κερδίζοντας συνεχώς δημοτικότητα όσο περνούν τα χρόνια. Η μουσική του έχει παιχτεί αρκετά μετά τον θάνατό του, από αμέτρητους κλασσικούς και μη κλασικούς, όπως οι Jimmy McGriff, Marc Bolan, Moonshake, Stereolab, και πιο πρόσφατα απο τις αδελφές Labèque, οπότε το  όνομα Louis “Moondog” Hardin κάθε άλλο παρά ξεχασμένο είναι σήμερα.

Πέρα από τις διασκευές, ορισμένοι καλλιτέχνες έχουν πάρει πράγματα από τη μουσική του Moondog με πιο σύγχρονους τρόπους, χρησιμοποιώντας την μουσική του ως βασικά στοιχεία για νέες μουσικές συνθέσεις. Γνωστή ως sampling, η διαδικασία αυτή, περιλαμβάνει τον κατακερματισμό ενός μουσικού έργου σε κομμάτια, την εξαγωγή των επιθυμητών μερών και τη χρήση τους ως μοτίβα για μια νέα δουλειά.

Αν και κάποιοι μπορεί να παρακολουθήσουν με τρόμο, τους DJ να χρησιμοποιούν τη μουσική του Moondog με τρόπο που δεν τον εγκρίνουν, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι ο ίδιος ο Moondog ήταν οπαδός της τεχνολογίας του sampling (της δειγματοληψείας δηλαδή), μιας και το πρωτοανακάλυψε στη Γερμανία κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 και επαινούσε τις απεριόριστες δυνατότητες της τεχνολογίας. (Το άλμπουμ του “Elpmas”, που κυκλοφόρησε το 1991, είναι απλά αναγραμματισμός της λέξης sample). Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα είναι ο Mr. Scruff, ένας Αγγλος παραγωγός και DJ, που χρησιμοποίησε ένα δείγμα απο το τραγούδι του  Moondog “Bird’s Lament” το 1999 για το κομμάτι του “Get a Move on”, το οποίο έγινε μεγάλη επιτυχία και επανέφερε την προσοχή του κοινού στη μουσική Louis “Moondog” Hardin.

 

 
Leave a comment

Posted by on September 4, 2019 in Jazz, Music

 

Tags: , , , , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: