RSS

Monthly Archives: November 2019

New Zero God ζωντανά στο Bad Tooth – Κυριακή 24 Νοεμβρίου 2019

 

Την Κυριακή 24 Νοεμβρίου οι NEW ZERO GOD θα εμφανιστούν στο BAD TOOTH με τον πλήρη ηλεκτρικό τους  ήχο, για να παρουσιάσουν τόσο τραγούδια απο τα τέσσερα στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος, όσο και κάποια των FLOWERS OF ROMANCE.

Οι NEW ZERO GOD, το συγκρότημα του MIKE ΠΟΥΓΟΥΝΑ, τραγουδιστή των θρυλικών FLOWERS OF ROMANCE, δημιουργήθηκαν το 2006 και μέχρι σήμερα έχουν παίξει ζωντανά στο εξωτερικό αλλά και σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Οι ζωντανές εμφανίσεις τους με ηλεκτρικό ήχο είναι προσεκτικά επιλεγμένες και αυτή θα είναι η τελευταία, για το 2019, στην Αθήνα με τις εντάσεις στο τέρμα και με αυτό το πρόγραμμα.

Η σύνθεσή τους είναι η εξής:

Mike Πούγουνας – Φωνή

Ακης Νικολαϊδης – Κιθάρα

Γιάννης Ψιμόπουλος – ντράμς

Μιχάλης Σεμερτζόγλου – Μπάσο

 

after live dj set by Strts

 

ΚΥΡΙΑΚΗ 24 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2019

Είσοδος Ελεύθερη

BAD TOOTH

Κακουργιοδικείου 6, Ψυρρή, Αθήνα

 

ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΩΝ NEW ZERO GOD

Οι New Zero God σχηματίστηκαν τον Μάρτιο του 2006 από τον Mike Πούγουνα και μέλη που έπαιζαν μαζί του, στα συγκροτήματα Flowers of Romance, και Nexus.

Μέχρι σήμερα το συγκρότημα έχει ανοίξει τις συναυλίες για τους Αμερικάνους Christian Death τους Αγγλους Legendary Pink Dots και τον θρυλικό Βρετανό μουσικό Andi Sex Gang (των Sex Gang Children) ενώ συχνά-πυκνά ασχολείται μαζί τους ο διεθνής μουσικός τύπος.

Το πρώτο άλμπουμ των New Zero God κυκλοφόρησε με τίτλο “Fun Is A Four Letter Word” το 2010 από την Ελληνική εταιρία Puzzlemusik Records.

Ακολούθησε μια συνέντευξη στο περιοδικό Muen από το Los Angeles, και μια ακόμα στο Βρετανικό Dominion, για να ακολουθήσει μια παρουσίαση από το διεθνές μουσικό περιοδικό Terrorizer.

Τον Μάιο του 2011, ο τραγουδιστής του συγκροτήματος, Μike Πούγουνας, δέχτηκε πρόσκληση να πάρει μέρος με μουσικούς από την Αγγλία, την Αμερική και την Νότια Αφρική στη διασκευή του τραγουδιού του David Bowie, “Everyone Says Hi” για την ενίσχυση του Αγγλικού ιδρύματος κατά των εγκλημάτων μίσους, Sophie Lancaster Foundation (S.O.P.H.I.E.).

Τον Ιούνιο και τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς οι New Zero God βρέθηκαν στα charts του Bρετανικού περιοδικού Dominion με το τραγούδι “Kiss The Witch”.

Σε συνεργασία με μουσικούς από διάφορες χώρες, κυκλοφόρησαν τον Δεκέμβριο του 2011 το τραγούδι “Second Chance” ως New Zero God & Friends με σκοπό τα έσοδα από τις πωλήσεις να πηγαίνουν στο Αμερικάνικο ίδρυμα για κακοποιημένες γυναίκες και παιδιά, HAWC.
To τραγούδι έμεινε ολο τον Γενάρη αλλα και τον μισό Φλεβάρη του 2012 στο νούμερο 1 του Αμερικάνικου CD Baby.

Τραγούδια του συγκροτήματος έχουν συμπεριληφθεί στην συλλογή του Βρετανικού περιοδικού Devolution, στην επίσης Βρετανική συλλογή “The Blackout Crypthology”, στην Γερμανική συλλογή “Gothic Vision III”, στο Αμερικάνικο Lollipop Magazine αλλά και σε πολλές άλλες συλλογές από διάφορες χώρες.

Στις 4 Ιουλίου του 2012 ήρθε η σειρά τού μίνι άλμπουμ των New Zero God με τίτλο “Club Bizarre” να κυκλοφορήσει από την Βρετανική εταιρία Secret Sin Records, ενώ στις 28 Σεπτεμβρίου της ίδιας χρονιάς το συγκρότημα πήρε μέρος στην ταινία “Athens Drift” του Βρετανού σκηνοθέτη Paul Druce, με τον Μike Πούγουνα να κρατάει έναν μικρό ρόλο.

Στις 13 Ιανουαρίου του 2013 η Secret Sin Records έβγαλε στην αγορά το άλμπουμ “MMXIII” ενώ στις 25 Μαρτίου κυκλοφόρησε διαδικτυακά το τραγούδι “The Night Calls Your Name” του οποίου τα έσοδα προορίζονται για την ενίσχυση του Sophie Lancaster Foundation (S.O.P.H.I.E.).

Τον Αύγουστο του 2013 ο Μike Πούγουνας δημιούργησε το The Greek Underground Scene με σκοπό να προβάλλονται τα συγκροτήματα της Ελληνικής ανεξάρτητης σκηνής αλλά και να γίνονται φεστιβάλ αλληλεγγύης για Ελληνικούς οργανισμούς και ιδρύματα που το έχουν ανάγκη.

Ήδη έχουν διατεθεί δωρεάν δύο διαδικτυακές συλλογές Ελληνικών συγκροτημάτων και με πρωτοβουλία του The Greek Underground Scene έχει γίνει μια συναυλία από 5 Ελληνικά συγκροτήματα, τα έσοδα της οποίας διατέθηκαν για ν αγοραστούν φάρμακα για το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού.

Τον Δεκέμβριο του 2013 η Surgut Resort Records κυκλοφόρησε σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων το 7” single των New Zero God, “Destination Unknown / Forever Today”.

Στις 4 Φεβρουαρίου του 2014, το “ΜΜΧΙΙΙ” επελέγει από τους αναγνώστες του Ευρωπαϊκού περιοδικού Terra Relicta ως ένα από τα 22 καλύτερα αλμπουμ για το 2013 ανάμεσα σε άλμπουμ των Black Sabbath, Nick Cave, Mission, New Model Army και άλλων, καταλαμβάνοντας την 9η θέση. Στις 5 Φεβρουαρίου 2014 η Ελληνική ανεξάρτητη εταιρία B-otherside Records κυκλοφόρησε την Ελληνική έκδοση αυτού του άλμπουμ (με ένα παραπάνω τραγούδι από την Αγγλική).

Toν Δεκέμβριο του 2014 το Forever Today συμπεριελήφθη στην συλλογή της Αγγλικής Deadfall, “Dark Secrets ενώ τον Ιανουάριο του 2015 το τραγούδι “Dead Inside” συγκαταλέγει στην διεθνή συλλογή “For The Bats Vol. 2” (μια συλλογή με σκοπό την οικονομική ενίσχυση του Αυστραλέζικου ιδρύματος Tolga Bat Hospital που σκοπό έχει την περίθαλψη και φροντίδα της νυχτερίδας).
Tον Φεβρουάριο, το Kiss The Witch συμπεριλήφθηκε στην Ιταλική συλλογή “Voices from Mislealia Vol. 1”.

Στις 18 Απριλίου του 2015 οι New Zero God εμφανίστηκαν ζωντανά στο club Ekidna στην Ιταλική πόλη Modena. (Την συναυλία άνοιξαν οι Ιταλοί Dead Inside οι οποίοι πήραν το όνομά τους από το ομότιτλο τραγούδι των New Zero God).

Όταν το συγκρότημα επέστρεψε στην Ελλάδα, άρχισε να δουλεύει το υλικό του επόμενου άλμπουμ.

Στις 8 Ιουνίου οι New Zero God αποφάσισαν να διαθέσουν στους φίλους τους δωρεάν μεσω της σελίδας του συγκροτήματος στο Bandcamp το Zona Pericolosa. Ένα μίνι άλμπουμ με 5 τραγούδια ηχογραφημένα ζωντανά στο live της Ιταλίας.

Τον Οκτώβριο η μπάντα μπήκε στο στούντιο για να ξεκινήσει τις ηχογραφήσεις για το νέο άλμπουμ και τον Δεκέμβριο είχε ηδη παραχωρήσει το τραγούδι “Pen Like A Knife” για την συλλογή “Absolution” της Βρετανικής Deadfall.

Tο “Short Tales & Tall Shadows” κυκλοφόρησε στις 15 Μαρτίου 2016 σε CD ενώ ένα μηνα αργότερα κυκλοφόρησε και σε δίσκο βινυλίου (με κάποια διαφορετικά τραγούδια από εκεινα του CD).

Τον Οκτώβριο του 2016, σε συνεργασία με το Σκωτσέζικο συγκρότημα Savage Cut κυκλοφόρησε σε περιορισμένα αντίτυπα το 7” single “Redemption”.

Με το τέλος του χρόνου, οι New Zero God, ηχογραφούν μια διασκευή του τραγουδιού “Airport” τoυ Αγγλικού ‘70ς συγκροτήματος Motors, σε συνεργασία με τον Βρετανό DJ Cruel Britannia και την πρωτοχρονιά το διαθέτουν δωρεάν μεσω Bandcamp για τους φίλους τους

Τον Μάρτιο του 2017 βγήκε σε ηλεκτρονική μορφή το EΡ “Under the Influence of Captain Pan Ikatac” και στο τέλος του χρόνου οι New Zero God ξεκίνησαν περιοδεία παίζοντας αποκλειστικά τραγουδια των Flowers of Romance ως φόρο τιμής για τα 20 χρόνια απο την διάλυση του συγκροτήματος του τραγουδιστή Μike Πούγουνα.

Τον Ιανουάριο του 2018 η Αμερικάνικη δισκογραφική εταιρία Custom Made Music επανακυκλοφόρησε το ΕΡ του group “Under the Influence of Captain Pan Ikatac”.

Μέσα στην ίδια χρονιά και ενώ το συγκρότημα ηχογραφούσε το επόμενο άλμπουμ του, εμφανίστηκε στην ωριαία μουσική εκπομπή της ΕΡΤ 3 “Volume” και έδωσε συναυλίες σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο και Αγρίνιο.

Τον Σεπτέμβριο του 2018, διασκευάζουν το κλασσικό τραγούδι του Lee Hazelwood και της Nancy SinatraSummer Wine” το οποίο ηχογραφούν σε συνεργασία με το Αγγλικό Αναρχοπανκ συγκρότημα Anarchistwood και το διαθέτουν δωρεάν μεσω Bandcamp.

Τον Δεκέμβριο του 2018 οι New Zero God ξεκίνησαν να παρουσιάζουν ενα ακουστικό σετ σε μικρά μπαρ, παίζοντας με δύο ακουστικές κιθάρες, ενα τύμπανο και μια φωνή, τόσο τραγούδια τους, οσο και υλικό των Flowers of Romance αλλά και διασκευές.

Το νέο άλμπουμ, κυκλοφόρησε τον Φλεβάρη του 2019 σε LP με διαφανές βινύλιο και ένα μήνα αργότερα διαδικτυακά..
Εχει τίτλο Circus of Tortured Melodies και σε αυτό συμμετέχουν γνωστοί φίλοι του συγκροτήματος οπως ο Andi Sex Gang, o Νίκος Σκιαδόπουλος των Blues Cargo στην φυσαρμόνικα , ο πιανίστας/οργανίστας Γιώργος Κατσάνος, γνωστός απο την συνεργασία του με τον Θάνο Ανεστόπουλο, την Λένα Πλάτωνος και τους Incirrina , ο τραγουδιστής του Αγγλικού συγκροτήματος Dark Horizon, Michael Clayton και πολλοί άλλοι…

Τον Ιούνιο του 2019 η Αμερικάνικη ανεξάρτητη εταιρία Cleopatra Records κυκλοφόρησε την συλλογή “The Unquiet Grave 2019” στην οποία συμπεριέλαβε το τραγούδι των New Zero God “Broken Halo”.

Το συγκρότημα συνεχίζει να εμφανίζεται ζωντανά, παίζοντας τόσο το ηλεκτρικό οσο και το ακουστικό set.

DISCOGRAPHY

• Studio albums:
Fun is a Four Letter Word (Greece 2010)
MMXIII (UK 2013 – Greece 2014)
Short Tales & Tall Shadows (LP, CD, Greece 2016)
Circus of Tortured Melodies (LP, Digital Greece 2019)

• Mini Albums:
Club Bizarre (UK 2012)
Under the Influence of Captain Pan Ikatac (digital 2017, MC 2018 USA)

• Live albums:
Zona Pericolosa – Live in Italy (digital, 2015)

• Singles:
Second Chance (digital, 2011)
The Night Calls Your Name (digital, 2013)
Destination Unknown (7” vinyl single, Digital 2013)
Redemption (Limited 7” split vinyl single with Savage Cut 2016)
(The Motors cover) Airport feat. DJ Cruel Britania (Digital Free Download 2017)
Under the Influence of Captain Pan Ikatac (MC Custom Made Music USA 2018)
(Lee Hazelwood/Nancy Sinatra cover) Summer Wine feat. Anarchistwood (Digital Free Download 2018)

• Compilations:
In Your Dreams Again (Cover, Nexus) – Because God Told Me To Do It – Weapons of Magick – Thee Brad Miller Series (USA 2009)
Fun Is A Four Letter Word – Lollipop Magazine (USA 2009)
Dead Inside – Muz1ne #Δ Γκραντ Φινάλ (GR 2010)
Kiss The Witch – Devolution Magazine – Issue #30 (UK 2011)
Lap Of The Universe – Gothic Visions III (GER 2011)
Dead Inside – The Blackout Crypthology (UK 2012)
Lap Of The Universe – Sombrati Records – An Earth In Darkness (BRAZIL 2012)
In Dreams We Trust (Rat Mix) – A Deadfall Compilation, Volume 1 – Darkness Descends (UK 2013)
Intoxication – The Greek Underground Scene – 2013 Compilation (GR 2013)
Damaged – Xperiment XIII – Wicked Trax (AUS 2013)
Freakshow – A Deadfall Compilation, Volume 2 – Shadows Rise (UK 2013)
Until The End Of The Line – Intravenous Magazine’s Blood Pack, Vol. 1 (UK 2014)
Deadfall: Dark Secrets (UK 2014)
For the Bats Vol. 2 (USA 2015)
Voices from Mislealia Vol. 1 (Italy 2015)
Pen Like A Knife -A Deadfall Compilation, Volume 4 – : Absolution [UK 2015]
Broken Halo – The Unquiet Grave 2019 – Cleopatra Records [USA 2019]

OFFICIAL WEB SITE
Bandcamp
Facebook
YouTube

 
Leave a comment

Posted by on November 20, 2019 in Concerts / Performances

 

1992 – Ενα ταξίδι μου στην Γερμανία μετά την πτώση του τείχους

Με την ευκαιρία της επετείου της πτώσης του τείχους του Βερολίνου, θυμήθηκα το ταξίδι που έκανα στην Γερμανία τον Ιανουάριο του 1992.
Κανείς εκείνη την εποχή δεν ήθελε να φύγω μόνος μου με το τραίνο.
Ο εμφύλιος στην Γιουγκοσλαβία είχε ξεκινήσει τον προηγούμενο χρόνο και όλοι με ρωτάγανε «μήπως να το αφήσω καλύτερα;»
Εγω όμως σηκώθηκα και έφυγα να πάω σε Γερμανούς φίλους μου, μουσικούς με τους οποίους αλληλογραφούσα για κάποια χρόνια, να βρω μαγαζιά που θα μπορούσε να παίξει το συγκρότημά μου και να ξεφύγω απο κάτι ερωτικά.
Μαζί μου εκτός απο τα ρούχα μου κουβαλούσα και εναν αριθμό απο αντίτυπα του πρώτου άλμπουμ των Flowers of Romance.
Δυστυχώς, δεν είχα μαζί μου φωτογραφική μηχανή.

(Κείμενο: Mike Πούγουνας)

Κυκλοφορούσε έντονα η φήμη πως ο Μητσοτάκης, που τότε ήταν πρωθυπουργός, θα έκλεινε τα σύνορά της Ελλάδας και υπήρχε φόβος να αποκλειστώ στα Σκόπια τα οποία ακουγόταν πως δεν ήταν φιλικά.

Την χρονιά του ταξιδιού μου η Τσεχοσλοβακία διασπάστηκε χωρίς όμως μεγάλα προβλήματα, σε Τσεχία και Σλοβακία.

Για να περνάει η ώρα μου, έγραφα τις εμπειρίες του ταξιδιού σε ένα ημερολόγιο. Και αυτό έψαξα και βρήκα αυτές τις ημέρες.
Στο κείμενο αυτό μεταφέρω την εικόνα μιας Ευρώπης κάπως διαφορετικής από την σημερινή αλλά με Γερμανούς νεοναζί και μπόλικο ρατσισμό.
Απ την άλλη όμως, συνάντησα και αρκετούς γλυκούς και καλούς ανθρώπους.
Ηταν μιά άλλη πραγματικότητα, όπου στην Ελλάδα ο μισθός ήταν γύρω στις 120.000 δραχμές (περίπου σημερινά 340 ευρω) και τα τσιγάρα στις 50 δραχμές (ενω σήμερα κοστίζουν 1540 δραχμές…) άνω το σουβλάκι ειχε φτάσει κάποια στιγμή τις 150 δραχμές ενω σήμερα έχει 750.

Το ταξίδι ξεκίνησε απο τον σταθμό Λαρίσης στην Αθήνα, μέσα απο Γιουγκοσλαβία, Ουγγαρία, Αν. Γερμανία με πρώτο σταθμό το Βερολίνο και μετά απο κάποιο καιρό, συνέχεια προς την Γερμανική πόλη Trier στα σύνορα με Λουξεμβούργο.
Η επιστροφή θα γινόταν αντίστροφα μετά απο μερικές ημέρες.

Αποστάσεις και σύνολο ωρών
Αθήνα-Βουδαπέστη =30 ώρες
Βουδαπέστη-Βερολίνο = 14.30 ώρες
Βερολίνο – Koblenz = 8.50
Κοblenz – Trier = 1.30 ώρα

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
Στις 12.30 το βράδυ ξεκίνησε το τραίνο. Αρχικά το βαγόνι δεν είχε φως και θέρμανση λόγω προβλήματος στα ηλεκτρολογικά του. Κοντά στην Θήβα όμως απέκτησε.
Κοιμήθηκα στις 2 και ξύπνησα στις 8.

ΣΑΒΒΑΤΟ
Στην Κατερίνη ανέβηκε ενας φοιτητής, ο Αντώνης με την Γιουγκοσλάβα φίλη του.
Επέστρεφε στο Βελιγράδι οπου σπούδαζε και κάναμε παρέα μιλώντας για το ένα και το άλλο.
Η Γιουγκοσλαβία είναι γεμάτη χιόνι, ομίχλη και φτώχεια.
Το καλοριφέρ σταμάτησε να λειτουργεί και πάλι ενω τα πάντα έξω είναι άσπρα.
Τελικά φτάσαμε στο Βελιγράδι και ο Αντώνης με την Αννα με αποχαιρέτισαν και κατέβηκαν.
Εχω να φάω απο το πρωί αλλά δεν είμαι για να αφήνω την θέση μου. Εχω και αρκετά πράγματα.
Στο Βελιγράδι ανέβηκαν τσιγγάνοι. Κλούβες με κοτόπουλα, συνωστισμός στον διάδρομο, πιτσιρίκια, φωνές – κακό.
Είμαι στο βαγόνι με επτά απο αυτούς οι οποίοι με κοιτάνε και δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε.
Την κοπανάνε για Γερμανία να γλυτώσουν απο τον πόλεμο.
Μάλιστα στον σταθμό άκουγα να πετάνε αεροπλάνα.
Φως και θέρμανση εχουν κοπεί και πάλι.
Πλησιάζοντας τα σύνορα Γιουγκοσλαβίας-Ουγγαρίας σκέφτηκα πως σε 2 ώρες πρέπει να είμαι Βουδαπέστη.
Το τραίνο είχε αναπτύξει ταχύτητα μόλις βγήκαμε απο την Ελλάδα προσπαθώντας να φτάσει στην ώρα του στον προορισμό του.
Μου είπαν πως εδω οι γραμμές είναι καλύτερες απο τις Ελληνικές.
Θα βρώ άραγε το σωστό τραίνο;
Ακούστηκαν διάφορα για ληστείες κλπ.
Εγω είχα φίλο που ερχόταν απο Γερμανία και κοιμήθηκε με εναν ενισχυτή στερεοφωνικού στην αγκαλία του για να μην του το κλέψουν.
Οταν ξύπνησε, ο ενισχυτής είχε κάνει φτερά.
Ο Αντώνης μου είχε πει οτι ολα είναι παραμύθι αλλά μου συνέστησε να προσέχω γιατι ρίχνουν πρόστιμα οι ελεγκτές με το παραμικρό. Αν δεν κάθεσαι αλλου, αν βάλεις τα πόδια πάνω στο κάθισμα κλπ.
Πραγματικά, περνούσε καθε λίγο ενας δραγάτης και κοίταζε απο δω κι απο κεί.

Ο ΣΤΑΘΜΟΣ ΤΗΣ ΒΟΥΔΑΠΕΣΤΗΣ
Σταθμός με 14 γραμμές.
Οι μηχανοδηγοί που μας φέρνανε δεν τα κατάφεραν τελικά και έχασα το τραίνο των 6 (φτάσαμε με 10 λεπτά καθυστέρηση).
Τωρα πρέπει να περιμένω των 8:05.
Μια ομάδα απο αλητόφατσες Ούγγρους νεαρούς με πλησίασαν και ρώτησαν αν έχω τίποτε ψιλά να τους δώσω.
Οταν τους είπα οχι, απομακρύνθηκαν, άρχισαν να μιλάνε μεταξύ τους και να με αγριοκοιτάνε, οπότε εψαξα και βρήκα εναν μπάτσο μέσα στον σταθμό και πήγα και στάθηκα πολύ κοντά του, κάνοντας τον αδιάφορο.
Ηταν έξι νεαροί, φάνηκαν να απογοητεύονται και δεν με ξαναπλησίασαν.
Το τραίνο που θα πάρω, τερματίζει λέει σε δύο σταθμούς που δεν συγκράτησα το όνομά τους αλλα τελειώνουν σε “Berlin”.
Με βοήθησε ενα γερο-Ούγγρος σιδηροδρομικός που φορούσε στολή και είχε φουσκωτές άσπρες φαβορίτες.
Κάπνιζε μια πίπα και το χνώτο του μύριζε ποτό. Στο τέλος με ρώτησε “Money?” τρίβοντας τα δαχτυλάκια του.
Τού δωσα 100 φλουριά ή όπως στο διάολο τα λένε αυτά τα Ουγγαρέζικα χρήματα και φεύγοντας είπε κάτι στην γλώσσα του.
Ξέρω γω αν είναι πολλά ή λίγα τα 100 φλουριά ρε μπάρμπα; Εγω πήρα ενα σάντουιτς και εναν ηρωικό καφέ με ενα δεκάμαρκο και μου έδωσαν ρέστα δυο φλουριά των 100, ενα των 50 και κάτι ψιλά.
Αμα είναι λίγα δεν φταίω εγω…
Ακόμα δεν έχω κοιμηθεί και το αστείο είναι πως ολοι νομίζουν οτι είμαι Γερμανός.
Το άλλο αστείο είναι πως ολοι εδω μιλούν γερμανικά αλλά εγω όχι.
Α ναι! Οι Γιουγκοσλάβοι μου έλεγαν πως είναι περήφανοι για τον πρόεδρό τους γιατί είναι ο πρώτος μορφωμένος πολιτικός τους!!!

Κυριακή 13 Γενάρη – 9.30
Πέρασαν και οι μπάτσοι για την βίζα. Μου είπανε ενα «Χάβε νίνιε» που μπορεί να σημαίνει απο «γαμιέσαι» και «έχεις ιλαρά» μέχρι «στον τοίχο» και οτι άλλο…
Η Τσεχοσλοβακία θα έχει τρελά χιόνια οπως στα σύνορα. Πάγοι, παγωμένα ποταμάκια και άλλα τέτοια συμπαθητικά….
Στάση στα σύνορα.
Οι πάντες είναι οπλισμένοι με πολυβόλα και σταματάω να γράφω τώρα γιατί ανεβαίνουν για έλεγχο.

Περίεργοι οι Ούγγροι. Ο στρατιωτικός που ανέβηκε για έλεγχο στα σύνορα με την Τσεχοσλοβακία βρήκε κάτι Μογγόλους επιβάτες στο διπλανό κουπέ απο εμένα. Υστερα βγήκε στο παράθυρο με τα διαβατήριά τους στο χέρι φωνάζοντας στους υπόλοιπους στρατιώτες «Μονγκολ, Μόνγκολ» και ολοι ξεράθηκαν στα γέλια.
Ημουν στην είσοδο του κουπέ και χωρίς να καταλαβαίνω που είναι το αστείο, γύρισα και κοίταξα τα απορημένα πρόσωπα των Μογγόλων…
Υστερα ο επικεφαλής στράφηκε και ρώτησε εμένα: «Γιουγκοσλάβιαν;»
«Νο, Greek» του είπα.
Δεν κατάλαβε…
Εσκυψε και κοίταξε το διαβατήριο μου που το κρατούσε στα χέρια του.
«Ααα, Γκρέκο»… είπε.
Συγγνώμη κιόλας…

ΤΣΕΧΟΣΛΟΒΑΚΙΑ
Απέραντες πεδιάδες με κυρίαρχα χρώματα το σκούρο καφέ και το πράσινο. Ατμόσφαιρα θολή με γυμνά δέντρα. Κάτω, πάγος. Οχι χιόνι, πάγος.
Είμαι μόνος σε ενα κουπέ μη καπνιστών και είμαι στην θέση που με είχε βάλει ο γερο-Ούγγρος.
Είναι πολύ ζεστά εδω μέσα.
Νατος πάλι και ο ελεγκτής.

10.25
Στο κουπέ ήρθαν δύο γριούλες και ενας γέρος που άνετα θα μπορούσε να είναι ο Αδόλφος Χίτλερ.
Φορούσε ενα μακρύ χακί στρατιωτικό αδιάβροχο, είχε φράντζα σαν να τον έγλυψε αγελάδα και αυτό το χαζό μικρό μουστάκι του Χίτλερ.
Κάτι μου έδινε την εντύπωση πως μιλούσαν για εμένα.
Νομίζω πως η μία είπε πως ή Πολωνός είμαι ή Τσέχος και η άλλη διαφώνησε.
Ηταν όλοι τους ψυχροί μέχρι που οι γυναίκες άναψαν τσιγάρο και είδαν το σήμα πως απαγορεύεται το κάπνισμα.
Πανικόβλητες άρχισαν να μου λένε κάτι «σορρυ» και τους έκανα νόημα πως δεν με ενοχλεί γιατι καπνίζω κι εγω.
Απο εκεί και πέρα βάλθηκαν και οι δύο γυναίκες και ο «Αδόλφος» να μου μιλάνε όπως μπορούσαν…

12.20
Είναι συγκινητικό έτσι που βλέπω τον Τσέχο με την μία γριούλα του να περιμένουν έξω απο το παράθυρο μου μέχρι να ξεκινήσει το τραίνο για να με αποχαιρετίσουν κουνώντας το χέρι.
Τις δύο αυτές ώρες συνεννοηθήκαμε με σχέδια, νοήματα και κουτσογερμανικά.
Καλά το είχα πει.
Συνταξιούχος στρατιωτικός…
Ηταν Τσέχος και οχι Σλοβάκος και ζούν με την γριά του στις οχθες του ποταμού Μοζέλα.
Λυπόντουσαν που ταξίδευα μόνος και προσπαθούσαν κάπως να με ξεναγήσουν.
Ο Τσέχος έδειχνε απο το τζάμι και έκανε μια κίνηση με το χέρι του πως πέρα απ αυτό που βλέπουμε είναι η Αυστρία.
Τώρα που κατέβηκαν όμως, μπήκε να ταξιδέψει μαζί μου ενας πιτσιρικάς.

Τον Πιτσιρικά τον έλεγαν Μίλαν και αν και μιλούσε Αγγλικά δεν είπαμε πολλά.
Ακουγε heavy metal και ηταν 20 χρονών.
Κάποια στιγμή αποκοιμήθηκα και με ξύπνησε ενα τράνταγμα του τραίνου γιατι φτάσαμε σε εναν ακόμα σταθμό.
Εκείνος έκανε να φύγει και μου έδωσε ενα πακέτο με ενα κέικ. «Πάρτο» μου είπε «η μάνα μου είναι καλή μαγείρισα».
Μου χρειαζόταν αυτό το πακέτο! Είναι κάτι σαν γαλατόπιτα. Ωραία, έτσι θα αποπληρωθεί το 10μαρκο που έδωσα στον σταθμό!
Σε αντάλλαγμα του έδωσα την διεύθυνσή μου για να μου γράφει.
Ηταν 13:00 η ώρα.

Στις 13:18 φύγαμε απο το Brno.
Ψηλά φουγάρα, εργατικές πολυκατοικίες κλπ.
Δεν είναι η Τσεχοσλοβακία που έβλεπα στην αρχή.
Τωρα μπήκε ενας στρατιώτης παχουλός και κοκκινομάλλης.
Κατέβηκε στην Πράγα στις 16:30.
Ουτε γερμανικά, ούτε αγγλικά ήξερε.
Γι αυτό κοιμήθηκα κι εγω και δεν ξανάπαμε λέξη.
Κάπνιζε μια μάρκα τσιγάρων που λεγόταν Start.
Τωρα μπήκε ενα ζευγάρι με ενα σκαπανικό ορειβασίας.
Ο Μίρκο (ετσι τον φώναζε η κοπέλα) θα ηταν ισως 2 μέτρα. Επεσαν και κοιμήθηκαν τύφλα στο μεθύσι.

Βόρεια Τσεχία – Nastupiste ή κάπως έτσι λέγεται η πόλη.
Το ζευγάρι κατέβηκε και εγω παρατηρώ την πόλη.
Εχει Χαλυβουργεία ή κάτι τέτοιο, πάντως χιόνι δεν υπάρχει.
Με εχει προβληματίσει το τι ωρα θα φτάσω αλλά και το ταξίδι της επιστροφής.
Στον γυρισμό μέχρι την Βουδαπέστη θα είμαι εντάξει αλλά μετα; Θα υπάρξει πρόβλημα στην Γιουγκοσλαβία;

ΣΥΝΟΡΑ ΤΣΕΧΙΑΣ – ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ
Οι Γερμανοί μπάτσοι είναι πιο εξελιγμένοι. Εχουν κομπιουτερ που βάζουν τα στοιχεία μου.
Ο ένας απο αυτους δεν ηξερε τι διαβατήριο ειναι αυτο που του έδωσα και ρωτησε τον άλλον ο οποίος τον πληροφόρησε πως είναι Ελληνικό.
Πάντως είπε και ενα μεγαλοπρεπές «σάϊζερ» (σκάτά).

To πρώτο χωριό στο οποίο σταμάτησε το τραίνο λέγεται Bad Schandau και είδα για πρώτη φορά στην ζωή μου ενα δυόροφο τραίνο!!! Μας προσπέρασε!!!
Τα περισσότερα σπίτια εδω θυμίζουν το γνωστό γαλατικό χωριό.
Στον αέρα υπάρχει ενα συγκεκριμένο άρωμα, σαν λεβάντα.
Βλέπω αναμένα κεριά στα παράθυρα των σπιτιών που δίνουν μια ατμόσφαιρα που θα ήταν κατάλληλη για ταινία με τον Νοσφεράτου.
7:50 Pirna
7:53 Heidenau
7:56 Dresden
Ε, πιο σύγχρονη πόλη η Δρέσδη, πάντως ο αέρας είναι ζεστός και δεν έχει πουθενά χιόνια.
Εδω μου τέλειωσε και το νερό που είχα μαζί μου.
Σκέφτηκα πως οταν θα έφτανα Βερολίνο θα χρειαζόταν να τηλεφωνήσω στον Lord Litter αλλά δεν ηξερα κάτι πολύ απλό: πόσο κοστίζει ενα τηλεφώνημα.
Ρώτησα στα Αγγλικά κάτι κοπέλες που ήρθαν για σέρβις και καταλάβαιναν ότι ήθελαν. Τελικά όμως συνεννοηθήκαμε.
Ελυσα και το μυστήριο του αρώματος στον αέρα της Γεμρανίας: είναι η μπύρα!
Τράιχ φουμφτσιχ σημαίνει τρισήμιση. Τόσο κοστίζει μια μπύρα που πήρα.

21:15 Doberlug – Kirchhain
Πως δεν το είχα σκεφτεί νωρίτερα; Εδω είναι Ανατολική Γερμανία, γι αυτό δεν ξέρουν αγγλικά…
Να και τα χιόνια…

21:40 Golssen
Τρέχει σαν διάβολος το τραίνο. Μπορεί και με 200 την ώρα!!!
21:45 Wünsdorf
Κι ακόμα πιο γρήγορα
22:19 Berlin Schoenefeld
Κατέβηκα σε αυτό τον σταθμό αλλά έχει ακόμα έναν στο Βερολίνο οπότε ξανα-ανέβηκα.
Εδω γύρισα την μισή Ευρώπη. Για εναν σταθμό θα κάνω έτσι?
Για καλό και για κακό ρωτάω κιόλας μια κοπέλα “Das ist Berlin?
Das ist Berlin Schoenefeld” μετά μια σειρά απο άγνωστες λέξεις και κάτι άλλο Berlin station”.
Στο μυαλό μου τα πράγματα άρχισαν να μπαίνουν σε μια τάξη.
Θυμήθηκα τον τερματισμό της γραμμής που δεν καταλάβαινα τις λέξεις οταν ήμουν στην Βουδαπέστη.
Κατέβηκα στον επόμενο σταθμό του Βερολίνου, στο Berlin-Lichtenberg station.
Απο την αποβάθρα κατεβαίνεςι μερικές σκάλες και βρίσκεσαι σε μια υπόγεια διάβαση της οποίας οι τοίχοι είναι γεμάτοι σβάστικες και επιγραφές “Pollen Raus” – «Εξω οι Πολωνοί».
Στο τέλος της διάβασης υπήρχαν δύο τηλεφωνικοί θάλαμοι κι απο εκεί πήρα τηλέφωνο τον Lord Litter.
Το τηλέφωνό του μιλούσε και κοίταξα αριστερά-δεξιά καθώς σκεφτόμουν τι να κάνω.
Αριστερά, στο βάθος ήταν ενα gay bar. Δύο άντρες με δερμάτινες ρεπούμπλικες και δερμάτινα παντελόνια κατευθυνόντουσαν προς τα εκεί αγκαλιασμένοι και πότε-πότε φιλιόνταν.
Δεξιά ήταν η έξοδος.
Βγήκα και πήρα ενα ταξί για κάποιο ξενοδοχείο Columbia.
Μεγάλοι δρόμοι, και ο ταξιτζής έκανε πως δεν καταλάβαινε. Κατάλαβε την ταρίφα μόνο: 31.40 Γερμανικά μάρκα.

Δευτέρα 14 Γενάρη
Συναντηθήκαμε στο σπίτι του Lord Litter, κοντά στον Ζωολογικό Κήπο του Βερολίνου και μιλούσαμε για 12 συνεχόμενες ώρες.
O LL είναι μια απο τις σημαντικότερες μορφές του Γερμανικού undergrouνd.
Είναι ενας ολοζώντανος γαλανομάτης hippie-punk που κάνει τα πάντα για την μουσική και οχι για τα χρήματα.
Είναι ένας ψηλός, πολύ έξυπνος άνθρωπος που γεννήθηκε το 1956 και εχει εναν οκτάχρονο γιό με την Ελληνίδα φίλη του.
Ξεκίνησε παίζοντας με συγκροτήματα του Neue Deutsche Welle, ενα είδος που ξεπήδησε απο το post-punk και το new wave αλλά είχε στόχο του οι στίχοι να είναι Γερμανικοί.
Σήμερα έχει δική του ραδιοφωνική εκπομπή και γράφει για μουσικά περιοδικά απο ολο τον κόσμο. Όντας κι αυτός μουσικός, απαντά ο ίδιος προσωπικά στα γράμματα που του στέλνουν, όσοι του ζητούν την βοήθειά του.
Το μόνο πράγμα που ζητά, είναι να γίνει τούτος ο κόσμος “a poor man’s paradise” όπως ονομάζει και τα φτηνά σουπερμάρκετ απο τα οποία ψωνίζει.
Το αγαπημένο του ποτό είναι η πορτοκαλάδα και δεν πίνει αλκοόλ.
Ηχογράφησα ενα radio ID για την εκπομπή του. Ενα χαιρετισμό στα Αγγλικά, για τους ακροατές του.

The Lord Litter Band

The Lord Litter Band

Μετά την πτώση του τείχους, μου λέει, χιλιάδες Πολωνοί έρχονται και φεύγουν απο το Βερολίνο με πούλμαν για να πουλήσουν πράγματα.
Αν πουλήσουν τρείς κούτες τσιγάρα πως καταφέρνουν να ζουν άνετα για ενα μηνα στην Πολωνία.
Τα πράγματα θα γίνουν δύσκολα για την Δυτική Γερμανία γιατί θα πρέπει να βοηθήσει την Ανατολική να ανέβει στο δικό της οικονομικό επίπεδο, πράγμα που σημαίνει πολλούς φόρους.
Εργοστάσια ολόκληρα της Ανατολικής Γερμανία πουλήθηκαν για ένα μάρκο και ο κόσμος δεν έβρισκε δουλειά.
Η κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας είχε φέρει Βιετναμέζους για φτηνά εργατικά χέρια, οι οποίοι με την πτώση του τείχους παγιδεύτηκαν στην Γερμανία.
Δεν μπορούσαν να επιστρέψουν στο Βιετνάμ.
Τις μέρες που βρίσκομαι εδω, ξεκίνησαν μεγάλες ρατσιστικές φασαρίες.
Το γκέτο τους περικυκλώθηκε απο νεοναζί, Γύρω-γύρω τα γερμανικά ΜΑΤ και απέξω ενας εξωτερικός κλοιός απο καράφλες που πετούσαν πέτρες και μολότωφ προς τις εργατικές πολυκατοικίες που έμεναν οι Βιετναμέζοι.
Ο Lord Litter λέει πως η εγκληματικότητα ανέβηκε κατα 200% μετά την πτώση του τείχους και ολες οι συμμορίες απο τα περίχωρα κάνουν εφόδους στο κέντρο.
Το Lichtenberg είναι επικίνδυνο.
Ενας Γερμανός υπουργός ανακοίνωσε βλακωδώς «μην σκοτώνετε τους ξένους γιατί δουλεύουν για εμάς» ξεσηκώνοντας θύλα αντιδράσεων… ολη η χώρα ενα καζάνι που βράζει.

Μια απο τις βόλτες που έκανα οσο έκατσα στο Δυτικό Βερολίνο, ήταν στο κέντρο της πόλης και μου έκανε εντύπωση που ενω μέρα μεσημέρι, ήταν γεμάτο κόσμο και αυτοκίνητα, απλωνόταν μια σχετική ησυχία.
Σκέφτηκα πως εκείνη την ώρα στην Ομόνοια θα ξεκουφαινώσουν απο τον θόρυβο και τα κορναρίσματα.
Υπάρχει ενα μεγάλος μετρητής πάνω σε ενα ψηλό κτήριο, ο οποίος δείχνει το ποσοστό ρύπων στην ατμόσφαιρα.

Ο LL λέει πως αν ξεπεράσει ενα συγκεκριμένο όριο, απαγορεύεται η κυκλοφορία αυτοκινήτων.

Η πόλη είναι γεμάτη απο μεγάλες αφίσες του άλμπουμ “Nevermind” των Nirvana.
Βρίσκεται σε τοιχους, λεωφορεία και σακούλες μαγαζιών. Πως να μην γίνει αυτό το άλμπουμ επιτυχία?
To CD έχει κατακλύσει την αγορά. Ακόμα και αν κάποτε άξιζε τον κόπο να επισκεφτείς το κεντρικό κατάστημα της Virgin, σήμερα θα βρείς κυρίως CD.
Τα singles έχουν εξαφανιστεί εντελώς και μόνο χορευτικά 12”ΕΡ υπάρχουν παντού.
Πήγα μέχρι το δισκοπωλείο της WOM και αγόρασα σε 7” το “Bohemian Rhapsody” ετσι για να υπάρχει.

Το τείχος του Βερολίνου έπεσε και την θέση του πήρε το τσιμέντο και η φύση.
Πόσοι άνθρωποι να έχασαν την ζωή τους προσπαθώντας να το σκάσουν?
Γι αυτό εγραψαν και οι Sex Pistols το “Holidays In the Sun”.
Κάτω απο τον συννεφιασμένο ουρανό του Βερολίνου, περπάτησα πατώντας την γραμμή του τσιμέντου οπου κάποτε υψωνόταν το τείχος.
Κάποια μέρη της έχουν σκεπαστεί απο θάμνους.
Είναι έντονη όμως η διαφορά του Δυτικού απο το Ανατολικό Βερολίνο.
Απο την μία μεριά βλέπεις σύγχρονες πολυκατοικίες και απο την άλλη, κιτρινισμένες απο τον καιρό εργατικές πολυκατοικίες.
Παλιές, κακοσυντηρημένες και άχρωμες.

Τρίτη 15 Γενάρη
Καθόμασταν και συζητούσαμε για το Ανατολικο-γερμανικό prog συγκρότημα Das Freie Orchester με τους οποίους έπαιζε πότε-πότε ο Lord Litter..
Στις 17:00 πήγαμε και βρήκαμε το δικό του συγκρότημα, το οποίο έκανε τις πρόβες του στην σοφίτα ενός σπιτιού στο Ανατολικό Βερολίνο.
Είχαν ντύσει το στουντιάκι τους με αυγοθήκες και οι πιο συμπαθητικοί απο αυτούς ήταν ο ντράμμερ και ο κιθαρίστας.
Ο ντράμμερ ήταν ενα ήσυχο άτομο που ετοιμαζόταν να παντρευτεί μια κοκκινομάλλα κοπέλα που είχε έρθει κι αυτή στην πρόβα.
Μου ζήτησε να του δώσω το τηλέφωνό μου, εναν δίσκο και το press book των Flowers of Romance γιατί ασχολείται με εναν πολιτιστικό σύλλογο και ταυτόχρονα μανατζάρει τους Das Freie Orchester.
Ο κιθαρίστας ήταν ενας πανύψηλος χοντρούλης ο οποίος τον Σεπτέμβριο ήταν στην Σαμοθράκη.

Τετάρτη 16 Γενάρη
Ξυπνήσαμε γύρω στις 7.30, ήπιαμε καφέ και φύγαμε.
Τον καημένο, με πήγε στον σταθμό και έψαχνε για το σωστό τραίνο.
Πήγε απο δω, ρώτησε απο κεί, τελικά με τακτοποίησε.
Η έκπληξη ήταν οτι στο Koblenz έπρεπε να αλλάξω τραίνο για Trier.
Είχα ραντεβού στο Trier με τον Eric Burton τον τραγουδιστή των Catastrophe Ballet και ίσως να αργούσα.
Εκατσα στο τραίνο και όταν ηρθε η τύπα για εισητήριο πλήρωσα άλλα 7 μάρκα για να καπαρώσω την θέση.
Τα Γερμανικά τραίνα (το Inter city δηλαδή) απο μέσα είναι πορτοκαλί με πράσινα καθίσματα και απο τα air condition κάτω απ τα παράθυρα, απλώνεται αέρας με διαφορετικό άρωμα ανα μισάωρο.
Η Γερμανία μου φαίνεται πως είναι τόσο οργανωμένη που καταντά περίπλοκη ακόμα και για τους Γερμανούς.
Στο σουπερμάρκετ για να πάρεις ενα καρότσι βάζεις ενα μάρκο σε ενα μηχανηματάκι. Οταν ξαναβάλεις το καρότσι στην θέση του παίρνεις το μάρκο πίσω.

Οπως κοιτάζω την φύση απο το παράθυρο του τραίνου, διαπιστώνω πως υπάρχουν πολλά δάση τριγύρω.
Μέχρι σήμερα έχω δει τον ήλιο μόλις για ενα δεκάλεπτο κι αυτό ηταν κάπου στην Τσεχία.
Πράσινα λιβάδια, σπιτάκια με κόκκινες στέγες και δάση απο πίσω τους.
Ο ουρανός είναι άσπρογάλανος.

10.20 στον δρόμο για Magdeburg.
Τώρα θυμήθηκα τον υπόγειο του Βερολίνου να θυμίζει λίγο μικροτσίπ.
Τον είχαμε χρησιμοποιήσει οταν επιστρέφαμε απο την πρόβα με τον Lord Litter. Τα βαγόνια ήταν γεμμάτα απο graffiti.
«Μην ανησυχείς» μου είχε πει «υπάρχουν κάποιες ομάδες εθελοντών που τα σβύνουν οταν τα βαγόνια σταματήσουν να κυκλοφορούν το βράδυ».

Μιάμιση ώρα αργότερα βλέπω ταμπέλες του Ανόβερου.
Η Δυτική Γερμανία τώρα δεν έχει την μαυρίλα της Ανατολικής.
Απέραντα λιβάδια και ποτάμια…
Αν μου είχαν κάνει εντύπωση οι 14 συρμοί της Βουδαπέστης που ενώνουν Δυτική με Ανατολική Ευρώπη τι να πει κι αυτος εδω ο σταθμός που έχει 10 για το εσωτερικό δίκτυο!!!

13:58 φτάνουμε στο Bielefeld και φεύγουμε 14:00
14:25 φτάνουμε στο Hamm και φεύγουμε 14:26
Ίχνη ναζιστών πάλι. Εδω είδα ακόμα περισσότερες φορές γραμμένο το “Polen Raus”
14.40 άφιξη Dortmund και αναχώρηση 14.43
15:01 Hagen αναχώρηση 15:03

Σε κάθε σταθμό ανακοινώνουν σε ποιές άλλες πόλεις μπορείς να πάς και τι ώρα αναχωρούν τα τραίνα για αυτούς τους προορισμούς.
15:19 βρισκόμαστε στην Ρηνανία- Βεσφαλία και συγκεκριμένα στο Wuppertal- Elberfeld
15:30 Σολινγεν-Οηλιγς
15:50 Κολωνία
Εδω μου πέφτει το σαγόνι.
Ο σταθμός αυτός έχει πάνω απο 30 γραμμές!!!
16:15 Βόννη και επόμενη στάση, επιτέλους το Koblenz.

Ο σταθμός του Koblenz είναι ενας ησυχος επαρχιακός σταθμός και είναι δύσκολο να μπερδευτείς και να μην πάρεις το σωστό τραίνο για την επόμενη στάση που είναι το Trier.
Στο κουπέ ήμουν με εναν σαραντάρη Γερμανό ο οποίος μόλις του είπα πως είμαι Ελληνας άρχισε να μου μιλάει αλαμπουρνέζικα.
«Κατάλαβες τι σου είπα?» είπε ικανοποιημένος με τον εαυτό του.
«Οχι»
«Μα, σου μίλησα Ελληνικά. Μάθαμε αρχαία Ελληνικά οταν πήγαινα σχολείο…»
«Φιλαράκο, νέα Ελληνικά μιλάμε στην Ελλάδα. Αν ταξίδευα στον χρόνο και βρισκόμουν στην Αρχαία Ελλάδα σήμερα, θα με είχαν φάει λάχανο πιστεύοντας πως είμαι βάρβαρος και οχι Ελληνας…»
Απογοητεύτηκε…

Οταν σταματήσαμε στο Trier είχε σκοτεινιάσει πλέον και στο βαγόνι πήδηξε ο ξανθομπάμπουρας Eric ρωτώντας με βιαστηκά «είσαι ο Mike?»
«Ναί εγω είμαι».
«Ωραία, πάμε να φύγουμε γρήγορα για στον σταθμό κυκλοφορεί μια ομάδα νεοναζί που ψάχνει για μελαχρινούς, ξένους και τσιγγάνους και έχω προηγούμενα μαζί τους».
«Φύγαμε!!!»

19:50 Βρίσκομαι στην πρόβα των Catastrophe Ballet σε ενα εγκατελειμένο εργοστάσιο.
Κάνει κρύο και έχουν ντύσει ολο τον χώρο μέ χαλιά.
Οδηγούν 50 και εκατό χιλιόμετρα μακριά απο την πόλη τους για να έρθουν εδω και εχουν νοικιάσει τον χώρο για 100 μάρκα τον μήνα.
Είναι ακόμα μία μπάντα της οποίας ο τραγουδιστής, ο οποίος τα έχει με την κοπέλα που παίζει τα πλήκτρα, είναι το πιό ενεργητικό μέλος.
Είναι καλοί και ο ήχος τους μοιάζει με των δικών μας, Ding An Sich.

Εψαξα να βρω μια φωτογραφία που είχα αλλά δεν την βρίσκω. Εδω ενα βίντεο απο μια εμφάνισή τους το 1999 στο Μεξικό.

Παρασκευή 18 Γενάρη
Αυτό που με ανησυχεί όλες αυτές τις ημέρες είναι οι νεοναζί του Lichtenberg. Πριν δύο μέρες σκότωσαν στο ξύλο εναν γέρο που τον βρήκαν στον δρόμο και τους φάνηκε ξένος.
Ηταν όμως Γερμανός.
Κοιμήθηκα στο σπίτι που νοικιάζει ο Eric με τον κιθαρίστα του, πάνω απο ενα στριπτηζάδικο.
Με έχουν στο ιδιο δωμάτιο με τον Eric και την κοπέλα του, ενω στο διπλανό κοιμάται ο κιθαρίστας, η δικιά του και το παιδί της φίλης του.
Η κοπέλα του Eric έχει ενα εικοσιδυάρι περίστροφο στο αυτοκίνητό της γιατί θεωρεί πως κινδυνεύει απο τους φασίστες.

Βολτάραμε μιλώντας για τους Fields of the Nephilim που έπαιξαν στο γυμνάσιο του Trier πριν μια εβδομάδα και παραλίγο να ανοίξουν γι αυτους οι Catastrophe Ballet.
Ο manager των Αγγλων είπε οτι όποιος θα εδινε 2000 μάρκα θα ανοιγε την συναυλία και τελικά οι Rausch απο την Κολωνία, οι οποίοι είχαν υπογράψει με την ΕΜΙ έδωσαν 3000 και έπαιξαν αυτοί.
Είναι όμορφο το Trier.
Είναι η αρχαιότερη Γερμανική πόλη και την ανακάλυψαν οι αρχαίοι Ρωμαίοι πριν 2000 χρόνια.
Βρίσκεται στις οχθες του ποταμού Μοζέλα και έχει 100.000 κατοίκους.
Ο Eric έλεγε πως θέλει να φύγει γιατι «οτι κάνεις εδω την άλλη μέρα το ξέρει όλη η πόλη».
«Και που θα πάς?» τον ρώτησα.
«Στο Freiburg» μου απάντησε.
«Γιατί, έχει περισσότερους κατοίκους?»
«Είναι πρωτεύουσα επαρχίας και έχει 4 εκατομμύρια»…
Μάλιστα…

Πάντως για να βάλουν βενζίνη, πηγαίνουν στο Λουξεμβούργο επειδή είναι πιο φτηνά.
Συμφωνήσαμε και κάναμε ανταλλαγή μια ποσότητα απο αντίτυπα του άλμπουμ “Dorian Grey” των Flowers of Romance με αντίτυπα του άλμπουμ “Monologues Of The Past & The Future” των Catastrophe Ballet.

Αν και δοκίμασα Γερμανικό φαϊ (κάτι λουκάνικα με πάπρικα, πατατοσαλάτα, χάμπουργκερ με ψάρια) οι ίδιοι λένε πως δεν έχουν δική τους κουζίνα.
Τρώνε Ιταλικά, Τούρκικη κουζίνα και Μακντόναλντ’ς που μόλις άνοιξε στο Trier και είναι η μεγάλη ατραξιόν.
Με πήγαν και στο Socrates για να φάω, λέει, Ελληνικό σουβλάκι και μου φέρανε μια χοντρή πίτα τυλιχτή, που ειχε μέσα χοιρινό σε κομμάτια αντι για γύρο και λάχανο αντι για κρεμυδοντομάτα! Μάλιστα ήταν τόσο μεγάλο που μου έδωσαν και πιρούνι.
H ιδέα που έχουν για τους Ελληνες είναι η ιδέα που πλασάρει η χώρα μας στο εξωτερικό: μπουζούκια και παπούδες με γαϊδουράκια… και νόμιζαν πως τους εκανα πλάκα οταν τους έδειξα φωτογραφίες μου να παίζω στο Ροδον ή οταν τους μιλούσα για την Ελληνική σκηνή.

Το βράδυ πήγαμε σε ενα κλαμπάκι οπου θα έπαιζαν ζωντανά και οταν τελείωσαν πήγαμε στον ακριβώς απο πίσω χώρο και κατσαμε στο μπάρ για να πιούμε.
Ο μπάρμαν ήταν ενας πάνκης με ροζ μαλλιά και ρώτησε τον Eric αν μιλάω Γερμανικά.
Ο άλλος του είπε πως δεν νομίζει και ο μπάρμαν έσκυψε πάνω απο το μπάρ, κόλλησε την μούρη του στην δική μου και άρχισε να μου λέει στα Γερμανικά πως είμαι σκατά και μαλάκας πιστεύοντας πως δεν τον καταλαβαίνω.
Στράφηκα στους υπόλοιπους του συγκροτήματος και τους ειπα να πουν στον μαλάκα πως υπάρχουν Γερμανικές λέξεις που τις καταλαβαίνω και άρχισε να φωνάζω δείχνοντάς τον “Du bist neo-nazi” κάνοντας ολο το μαγαζί να στραφεί προς το μέρος μας και να τον αγριοκοιτάζει.
Ο τύπος χάθηκε κάπου πισω απο την μπάρα και δεν ξανάρθε.

Σάββατο 18 Γενάρη 11:40
Πήρα τον δρόμο της επιστροφής.
Ο Eric με άφησε στον σταθμό του Trier. (Οταν τον ξανα είδα δέκα χρόνια αργότερα, ήταν διευθυντής της Public Propaganda, της μεγαλύτερης εταιρίας promotion στην Γερμανία με συνεργασίες με την Madonna και τέτοια πρωτοκλασάτα ονόματα).

Στην διαδρομή προς το Koblenz συνάντησα τρείς Ελληνες. Μια γυναίκα και δύο άντρες μεγάλης ηλικίας, άκεφους για συζήτηση και απόμακρους.
Στο επόμενο τραίνο για Βερολίνο έπιασα κουβέντα με εναν Γερμανό στρατιώτη που έκατσε δίπλα μου.
Θέλω να φύγω γιατί αντιλαμβάνομαι πως είναι επικίνδυνο να κυκλοφορώ μόνος μου σε αυτή την χώρα.
Απο οτι φαίνεται η κατάσταση με τους νεοναζί είναι αρκετά άσχημη και απο την άλλη όλο κάτι νόμιζα πως έχανα.
Την πρώτη νύχτα στο Trier νόμισα πως έχασα τα γάντια μου. Υστερα πως έχασα τα λεφτά μου και αν ψαχτώ καλά θα βρώ και το κλειδάκι απο το λουκέτο του σάκου μου που νομίζω πως το έχασα στο Βερολίνο.
Σκοπός μου είναι να βρω ενα ταξί και να πάω στο ξενοδοχείο που ήμουν την Κυριακή.
Με πήρε ο ύπνος και με ξύπνησε η ελέγκτρια. Η ώρα είναι 16:49 και βρισκόμαστε στον δρόμο για Μαγδεμβούργο.

Σάββατο 18 Γεναρη – Ξενοδοχείο Columbia
Αυτη την φορά ο Γερμανος μου έδωσε μια τρύπα χωρίς ντους για 45 μάρκα.
Πήρα τηλέφωνο τους δικούς μου για να μου πουν αν υπάρχει πρόβλημα στα σύνορα με την Γιουγκοσλαβία και μου είπαν πως ολα είναι εντάξει.
Κατέβηκα στον δρόμο και είδα απέναντί μου μια καντίνα με κάτι μουστακαλήδες που μοιάζανε για Ελληνες.
Πέρασα την λωρίδα για τους ποδηλάτες που διέσχιζε τον δρόμο και συνέχιζε πάνω στο πεζοδρόμιο και με βιαστικά βήματα έφτασα στην καντίνα.
Οχι όμως, οι άνθρωποι ήταν Τούρκοι και αυτό σήμαινε ένα πράγμα: σκηνές ακολασίας με λεχματζούν (Turkish pizza το λένε εδω).
Ηθελα και κάτι με αλκοόλ αλλά επειδή δεν έχουν άδεια για να πουλάνε αλκοολούχα με έστειλαν απέναντι, σε ενα μικρό τούρκικο εστιατόριο για ρακί.

Απόψε έπαιζαν σε αυτήν εδω την πόλη οι Red Hot Chilli Peppers
Ενα δόντι μου έχει σπάσει και με τρομάζει αυτο. Ελπίζω να μην με πιάσει πόνος γιατι έχω δυο μέρες μπροστά μου στο τραίνο.

Κυριακή 19 Γενάρη
7:53 φεύγει το τραίνο απο Lichtenberg station και θα είμαι στην Βoυδαπέστη 22:12

Η στραβή μέρα ξεκίνησε απο το πρωί.
Ξύπνησα στις 4:30 και πάλι καλά που ξύπνησα μόνος μου γιατί ο μπακλαβάς ο ξενοδόχος δεν μου χτύπησε για αφύπνηση στις 5:00.
Μόλις πήρε όμως τηλέφωνο στις 6:00 κατέβηκα και ρώτησα πόσο κοστισε το τηλεφώνημα που είχα κάνει.
«325 μάρκα» είπε η κοπέλα στη ρεσεψιόν.
«Τι;;; Τρελάθηκες;» ειχα φύγει με 1200, επέστρεφα με 600 και μου ζήταγε τα μισά; Λάθος είχε κάνει.
Αρχισα τα νέϊ-νέϊ και η τύπισα ξαναλογάριασε.
«6,60» είπε.
Αη στο διάολο βλαμμένη.

Πήρα το πρωινό για να μην τους το χαρίσω και βγήκα στον δρόμο για ταξί.
Σταμάτησα το πρώτο που βρήκα και μπήκα μέσα.
«Lichtenberg station μπήτε» του είπα και εκείνος απάντησε πως δεν πάει.
Βρε καλέ μου, βρε χρυσέ μου, με τίποτα ο τύπος δεν θα πήγαινε στο Ανατολικό Βερολίνο.
Αναρωτήθηκα πόσο επικίνδυνα μπορεί να είναι μιας και ο οδηγός έλεγε “East Berlin dangerous nicht Lichtenberg”.

Βγήκα και πήρα εναν άλλον ο οποίος δέχτηκε και τον ρώτησα γιατι ο προηγούμενος δεν ήθελε να πάει.
Μου εξήγησε πως το προηγούμενο ταξί ηταν Δυτικοβερολινέζικο και δεν επιτρέπεται να μπεί στο Ανατολικό Βερολίνο.
«Αρα αυτό ηταν το επικίνδυνο» σκέφτηκα…

Εφτασα στον σταθμό μια ωρα νωρίτερα και μια οικογένεια Ούγγρων τσιγγάνων ηρθε και με ρωτούσε για το τραίνο της Βουδαπέστης.
Προκειμένου να μην βρεθώ στην Κίνα, ρώτησα μπάτσους, καθαρίστριες, μικροπωλητές και πολίτες μέχρι που σιγουρεύτηκα ποιό ειναι το σωστό τραίνο και μπήκα μέσα.
Δεν είναι ωραίο να βρίσκεσαι σε μια χώρα και να μην μπορείς να καταλάβεις τι γράφουν οι ταμπέλες.
Είχε ξημερώσει για τα καλά και έξω απο το παράθυρό μου μαζεύτηκαν καμιά 20αριά σκινάδες. Μάλλον θα πήγαιναν για φασαρία σε κάποιο ποδοσφαιρικό γήπεδο αλλά κοιτούσαν για να βρουν και κανέναν τσιγγάνο, κανέναν μαυροκέφαλο όπως λένε αυτοί τους νοτιοευρωπαίους…
Με το πρώτο τράνταγμα, ενδεικτικό πως το τραίνο φεύγει, έκανα κωλοδάκτυλο στον πρώτο καράφλα.
Γύρισε και φώναξε τους υπόλοιπους και οσο επιτάχυνε το τραίνο αυτοί έτρεχαν παράλληλα φωνάζοντας και φτύνοντας το τζάμι μέχρι που έμειναν πίσω.

Τώρα μαζί μου στο κουπέ είναι δύο αγόρια και ενα κορίτσι απο την Κοπεγχάγη και μιλάνε για την Nina Hagen.
Πηγαίνουν στην Πράγα για να επισκεφτούν την κοπέλα του ενός αγοριού.
Είναι καλά να μιλάς με κάποιον όταν ταξιδεύεις γιατί ξεχνιέσαι.
Τώρα το επόμενο πρόβλημα είναι τα σύνορα στην Γιουγκοσλαβία.

Μετά απο λίγο ύπνο, ξεκινήσαμε τις μπύρες.
Ο ένας απο τους δύο Δανούς σπουδάζει πιάνο και παίζει πλήκτρα με μια μπάντα που λέγονται Roundhouse. Μου έδωσε μια κασέτα τους.
Ο αδερφός του παίζει με τους D.A.D.

Στις 14:00 το τραίνο ξεκίνησε με τους Δανούς να έχουν κατέβει και στην θέση τους να έχουν μπεί ενας τριαντάρης και μια γριά.
Μιας και ο ένας θα προσέχει τον άλλον, είναι καλή ευκαιρία για εμένα να ρίξω εναν υπνάκο.

BRNO – 17:12
Bratislava – 20:55
Ξαφνικά στο μυαλό μου αποκαλύφθηκε η ιδέα οτι αυτό το ταξίδι ήταν για μένα ενα ταξίδι στο άγνωστο οπου γνώρισα ανθρώπους όπως ο Αντώνης, η Αννα, το ζευγάρι των Τσέχων, ο νεαρός με την πίτα, οι Δανοί και τόσοι άλλοι άνθρωποι που με μεγάλη περιέργεια προσπάθησα να έρθω σε επαφή μαζί τους, μεσα σε εναν κόσμο που λίγοι γύρω μου μιλούσαν Αγγλικά.
Το ξένο περιβάλλον και η ατελείωτη μοναξιά των ταξιδιών ήταν μια άλλη εμπειρία.
Οι ώρες στα τραίνα και οι κίνδυνοι (που ακόμα παραμονεύουν μέχρι το τέλος του ταξιδιού).
Ψάχνοντας να γεμίσω ένα υπαρξιακό μου κενό περιπλανήθηκα σαν beatnik σε μια Ευρώπη – συντρίμια, την οποία ούτε οι κάτοικοί της δεν την ανέχονται.
Σε λίγα χρόνια ισως οι μέρες του 1940 να επιστρέψουν, αλλα ήδη κάτι έχει χαθεί.
Ισως να έχουμε φτάσει να κτίζουμε τόσο ψηλά που ξεχάσαμε οτι δεν υπάρχουν πια θεμέλια, δεν υπάρχουν ρίζες και δεν νομίζω να ενδιαφέρει τους περισσότερους.
Χτίζουμε στον αέρα, για να χτίζουμε.
Ολοι οι άνθρωποι πονούν και νιώθουν αλλά σχεδόν όλοι τρέχουν σε αυτή την κούρσα για να έρθουν πρώτοι ή έστω για να μείνουν «μέσα στο παιχνίδι».
Αλλα δεν είναι αυτό το τραγικό.
Το τραγικό είναι οτι χρησιμοποιούν αναβολικά κι ετσι ντοπαρισμένοι καθώς είναι, εγιναν φυτά που μόνο τρέχουν. Κενοί, χωρίς περιεχόμενο.
Τελικά φαίνεται πως δεν έφυγα για το γκρουπ σε αυτό το ταξίδι, αλλά για εμένα.
Κι ομολογώ οτι αυτός ο καιρός που έκατσα έξω ηταν υπερβολικά πολύς για να καταλάβω σε τι κενό έχει περιπέσει η ανθρώπινη ύπαρξη στην Ευρώπη.
Μαύρη γη, φάμπρικες, φτώχεια, φόβος.
Ανθρωποι που αποχαιρετιούνται.
Ολα είναι οργανωμένα απο ενα απρόσωπο σύστημα.
Πρέπει να ρίξεις ενα μάρκο για να πάρεις ενα καρότσι απο το σουπερμάρκετ.
Οι περισσότεροι έχουν ανάγκη απο παρέα.
Ολοι φοβούνται.

Štúrovo – Slοvakia
O Josef, ο Σλοβάκος σταθμάρχης μου έπιασε συζήτηση.
Βλακείες λέγαμε για να περάσει η ώρα, αλλα εντάξει… αυτό χρειαζόμασταν, αυτό κάναμε.
Είχα πάρει χαμπάρι ενα Γιουγκοσλάβο που μιλούσε Αγγλικά και είπαμε να ταξιδέψουμε μαζί απο την Βουδαπέστη προς τα νότια.
Είχε πάει στην Πράγα οπου έμεινε εκει για 3 μήνες προσπαθώντας να αποφύγει την επιστράτευση και τώρα θα επέστρεφε πιστεύοντας πως ολα θα πήγαιναν καλά γι αυτόν.
Μετά απο την σύντομη κουβέντα μας όμως δεν τον ξαναείδα.
Δεν ξέρω αν πρόλαβε ποτέ το τραίνο, επειδη ηθελε να κάνει μια βόλτα στην πόλη.

12:40
Τελικά συνάντησα εναν Σουηδό και θα συνεχίσουμε μαζί το ταξίδι. Είναι καλή ευκαιρία να εξασκήσω τα λίγα Σουηδικά που γνωρίζω.
Είναι ενας ενθουσιώδης με τις πολιτικές εξελίξεις νεαρός που λεγόταν Pier.
Τριγυρνάει λέει τον κόσμο και πηγαίνει στο Ισραήλ για να γίνει μέλος σε Κιμπούτς.
Τι να πω; «Ταξιδιάρα ψυχή, που λέει και ο Αγγελάκας».

4:45
Περάσαμε τα σύνορα Ουγγαρίας-Γιουγκοσλαβίας και τωρα θα δούμε τι γίνεται με τον εμφύλιο.
Ο Pier λέει πως δεν θα υπάρχει πρόβλημα.
Νυστάζω αλλά φοβάμαι να κοιμηθώ κιόλας μην μου κλέψουν τίποτα.

Βελιγράδι – Δευτέρα 7:30
Βρέχει σε όλη την διαδρομή απο το Βερολίνο μέχρι εδω και ενω ολο το τραίνο είναι γεμάτο με νεαρούς Γιουγκοσλάβους εγω είμαι μόνος στο κουπέ με τον Pier.
Κάποιοι απο αυτούς κάνουν σαν να γιορτάζουν κάτι αλλά δεν καταλαβαίνω τι.

Δευτέρα 12:00
Οι τύποι είναι μεθυσμένοι και κατουράνε απο το παράθυρο.
Το χιόνι και ο πάγος γίνονται όλο και πιο εμφανή.
Σε 3 ωρες θα είμαστε στα Σκόπια.

13:49
Το τζάμι είναι ακόμα γεμάτο παγωμένα κάτουρα.
Απ την άλλη δεν εμπιστεύομαι αυτον τον Σουηδό. Είναι λίγο μαλάκας και ονειροπαρμένος.
Πριν να πάει λέει στο Ισραήλ θα περάσει για λίγο απο την Πάρο.
Τρείς ωρες απο μένουν μέχρι τα Ελληνο-Γιουγκοσλαβικά σύνορα.
Χτες το βράδυ απέφυγα ενα Γιουγκοσλάβο που μου είχε ανοίξει συζήτηση για το Μακεδονικό και τα ρέστα.
Ολο το ταξίδι ενα άγχος, απο το να πας στην τουαλέτα μέχρι τους skinheads και τον φόβο μην σε ξεκάνει κανείς μεσα στον ύπνο σου.
Εχω κι αυτον τον βλάκα να μου μιλάει για σκάκι, πολιτική και κάτι κουλά πως ηταν σε αναμορφωτήριο απο 14 μέχρι 17 χρονών.
Οσο περνάνε τα χιλιόμετρα αποκαλύπτεται πως είναι psycho το άτομο.
Ειναι τώρα 22 και πούλησε ολα του τα υπάρχοντα και έφυγε…
Φάσκει και αντιφάσκει στις ιστορίες του αλλα είναι ακόμα ενας άνθρωπος που γνωρισα μέσα στα τραίνα.

15:35
Φύγαμε απο τα Σκόπια.
Ολα ήταν ήρεμα και καθως είμαστε στο κουπέ εγω ο Pier και τρείς άλλοι τύποι, το τραίνο πλησιάζει προς το Γιουγκοσλάβικο φυλάκιο.
Ο ένας απο αυτούς τους τρείς έψαχνε στα άδεια βαγόνια μήπως έχει ξεχάσει κανείς κάτι για να το πάρει εκείνος.

Στις 8:14 περάσαμε τα Ελληνο-γιουγκοσλαβικά σύνορα και τα τελωνεία.
Πήγα και δήλωσα τα 600 μάρκα που είχα μαζί μου και ύστερα φάγαμε με τον Pier απο μια τυρόπιτα και γεμιστά μπισκότα.
Είχα να φάω απο χτές το βράδυ.
Ο πρώτος Ελληνας ελεγκτης μπήκε μέσα.
Εδω δεν είναι όπως στους ανατολικούς.
Εκεί έμπαιναν μέσα κάτι υπάλληλοι του σιδηροδρόμου ντυμένοι σαν στρατηγοί, κοιτώντας άγρια μέσα απο τα χοντρά μυωπικά γιαλιά τους.
Οι στολές τους ηταν φρεσκοσιδερωμένες, τετράγωνες με χρυσά καλογυαλισμένα κουμπιά και απότομους τρόπους.
Αυτός εδω ο Ελληνας μπήκε αξύριστος, ξεκούμπωτος, με το άσπρο αθλητικό φανελάκι του φόρα- παρτίδα, με την κοιλάρα του να κρέμεται πάνω απο την ζώνη του παντελονιού σιγοσφυρίζοντας κάποιον σκοπό.
«Να δω το εισητήριό σου φιλαράκο μια στιγμή;»

Μετά απο αυτό το ταξίδι, χρησιμοποίησα δεκάδες ακόμα φορές το τραίνο, είτε μόνος, μου είτε με παρέα.
Συνήθως έφευγα στις 12 το βράδυ απο Αθήνα για Θεσσαλονίκη ωστε να είμαι εκεί πρωί-πρωί και υπήρχε πάντα κάποιος ή κάτι που θα μου έμενε αξέχαστο.

 
Leave a comment

Posted by on November 16, 2019 in Reflections

 

Tags: , , , , ,

Ελληνικό Punk: Μια pub διαφορετική απο τις άλλες

Η δεκαετία του ’80 είχε κάποια στέκια με ιδιαιτερότητα. Ήταν κάποια μαγαζιά που συχνάζανε πάνκηδες και new wave άτομα και ένα απο αυτά ήταν το Pub Blue Note στην οδό Ίμβρου κοντά στην Πλατεία Αμερικής.

Pub Blue Note menu

 

(Οι τιμές είναι σε δραχμές φυσικά, ενδεικτικές του κόστους της εποχής…)

Το μαγαζί ήταν ένα νεοκλασικό, μια μονοκατοικία με κάποια δωμάτια δεξιά και αριστερά της εισόδου, ένα μεγάλο σαλόνι στο οποίο υπήρχε το μπάρ στα δεξιά και άλλο ένα δωμάτιο στο βάθος το οποίο είχε τηλεόραση και έπαιζε μερικές φορές βιντεοκασέτες με ξένα συγκροτήματα.

Το σημείο στο οποίο άνοιξαν το μαγαζί ήταν λουκούμι για τις παρέες εκείνων που άραζαν στην Πλατεία Χαλεπά, καθώς και εκείνων που περνάγανε την ώρα τους στα Goody’s της Φωκίωνος Νέγρη.

Φυσικά ήταν ιδανική η θέση του και για όσους έμεναν στο κέντρο.

Εγώ με την παρέα μου πηγαίναμε στο δωμάτιο με την τηλεόραση που βρισκόταν στο βάθος για να δούμε κανα συγκρότημα και επειδή ήμασταν πάντα άφραγκοι, προσπαθούσαμε να μπερδέψουμε τον νεαρό που ερχόταν για να πάρει παραγγελία, λέγοντάς του «θα παραγγείλω σε λίγο» και με το που έφευγε πηγαίναμε και καθόμασταν σε άλλο μέρος του μαγαζιού.

Όταν μας ξανάβρισκε του λέγαμε τα ίδια και ξανα-μανά αλλάζαμε θέση.

Επειδή είχε μουστάκι, έπεφτε σύρμα πως «έρχεται ο μουστάκιας». Ποτέ δεν έτυχε να μάθω το όνομα του ανθρώπου…

Κάποια στιγμή φυσικά παίρναμε κάποιο ποτό αλλά είχαμε ήδη ροκανίσει τον χρόνο.

Κώστας Starman / Elton

Υπήρχαν άλλες φορές που πήγαινα και καθόμουν στα σκοτεινά με τον Δημητράκη και τον Κώστα από τους Αούσβιτς,

Δεν μπορείς να πεις πως το μαγαζί έπαιζε πανκ, περισσότερο post-punk, Siouxsie & the Banshees, Bauhaus και new wave έπαιζε.

Δεν ξέρω γιατί πήρα μαζί μου αυτόν τον μικρό κατάλογο. Απο εφηβική αφέλεια φαντάζομαι. Τον ποστάρισα και πριν κάμποσα χρόνια εδω στο Tribe4mian και να που έγινε η αφορμή σήμερα να ρωτήσω τον Κώστα τον Starman που πέρασε κι απο εκεί σαν DJ, να μου πει καμιά ανάμνηση του:

«Το Blue Note μετά άλλαξε όνομα σε Muswell’s» είπε ο Κώστας και πραγματικά, αυτό το θυμάμαι κι εγω. «Θυμάμαι πως σύχναζαν οι South of No North, Forward Music Quintet, Alive She Died, Last Drive, o Λωρης απ τη Di Di Music, o Δασκαλόπουλος κ.α. Εγω επαιζα μουσική από το ’84 μέχρι το ’87 περίπου…» συνέχισε.

Νομίζω πως από κάποιο σημείο και πέρα άρχισα να αραιώνω τις επισκέψεις μου γιατί ήταν μακριά απο εκεί που έμενα και άρχισα να πηγαίνω στο Ελλάς, ένα καφενείο στο Παγκράτι, λίγο πιο πάνω απο το Bright Shoe, με την παρέα των Film Noir.

Ρώτησα τον Κώστα αν έχει να μου δώσει καμιά φωτογραφία του Blue Note ή του Muswell’s απο την εποχή εκείνη.

Τι στο καλό; Εδω το άτομο έχει βγάλει φωτογραφίες τον Joe Strummer στο backstage του Rock In Athens και τους Bauhaus στο Σπόρτιγκ, δεν θα έχει απο εκείνο το Blue Note / Muswell’s;

Και να ομολογήσω πως έχω σκεφτεί, οτι επειδή έχω δεί κατα καιρούς αρκετές φωτογραφίες που έχει τραβήξει, μάλλον είχε μια έφεση σε αυτό.

Πραγματικά ξέθαψε κάποιες φωτογραφίες, αυτήν εδώ την αφίσα του Muswell’s και είχε την καλοσύνη να μου δώσει μερικές να τις χρησιμοποιήσω σε αυτό εδώ το κείμενο.

Με τούτο και με εκείνο, θυμήθηκα πως είχαν παίξει και οι South of No North κάποιο βράδυ εκεί μέσα και ο Κώστας μου είπε πως έχει ο Tax μια αφίσα εκείνης της βραδιάς.

Ρώτησα τον Tax και… voilà…

Είχε δίκιο, οπότε και ο Tax είχε την καλοσύνη να μου δώσει κι αυτός αυτήν εδώ την φωτό απο την εμφάνιση των South στο Muswell’s Pub, στις 13 Μαρτίου του 1987

Τόσες φωτογραφίες και αναμνήσεις με την ευκαιρία ενός χαζού καταλογάκου που σούφρωσα απο ενα μαγαζί πριν 30+ χρόνια..

 
 

Tags: ,

‘Maybe Someday’ το νέο single των Tombstones In Their Eyes

Το indie psych rock συγκρότημα Tombstones in Their Eyes απο το Λος Άντζελες παρουσιάζει το νέο του single ‘Maybe Someday‘ με b-side το ‘I Can not Feel It Anymore (Junkie Version)‘. Η κυκλοφορία αυτή έρχεται λίγο μετά απο αυτήν του single Open Skies (επίσης δύο κομμάτια με μια εναλλακτική έκδοση των ‘Dreams‘), και δίνουν μια πρώτη γεύση του νέου άλμπουμ της μπάντας, ‘Maybe Someday’.

Ο ήχος των Tombstones in Their Eyes είναι ταυτόχρονα θορυβώδης και θολός. Σπηλαιώδη τραγούδια, stoner νανουρίσματα, όλα με ενα σκοτεινό shoegaze περιτύλιγμα που καταλήγουν σε post-rock ατμόσφαιρες.

Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο Studio Kitten Robot του Λος Άντζελες με τον Paul Roessler (Nina Hagen, The Deadbeats, The Screamers, 45 Grave). Το artwork του εξωφύλλου είναι δουλειά των LazebraArt.

Το ‘Maybe Someday’ είναι το πρώτο LP των Tombstones in Their Eyes μετά το ντεμπούτο τους ‘Sleep Forever‘ του 2015. Το άλμπουμ ακολουθεί τις επιτυχημένες κυκλοφορίες του EP ‘Nothing New‘, του single ‘Shutting Down’ και του EP ‘Fear’. Το 2016 είχαν κυκλοφορήσει επίσης το EP ‘Bad Clouds‘.

«Το ‘Maybe Someday’ είναι ενα μαγικό τραγούδι! Το συνθέσαμε γρήγορα και το ερωτεύτηκα απο τότε που ήταν ακόμα demo. Φοβόμουν να το ξαναηχογραφήσουμε στο στούντιο, γι ‘αυτό ήμασταν πολύ προσεκτικοί για να μην χαθεί η μαγεία του. Το “Maybe Someday” τα λέει όλα, όσον αφορά στο θέμα του τραγουδιού. Είναι η λαχτάρα σου να σπάσεις τις αλυσίδες, γνωρίζοντας πως πιθανότατα αυτό δεν θα συμβεί ποτέ. Πραγματικά, τόσο λυπηρό.”, λέει ο John Treanor.

«Διαθέτει μια υπέροχη κιθαριστική μελωδία που παίζει ο Josh ενώ ο Στίβεν έπαιξε έχοντας στο μυαλό του το τέμπο να είναι υπνωτικό και να μοιάζει με ρολόι. Ο Mike παίζει μια απλή μπασογραμμή για να τονίσει περισσότερο την πορεία προς το τελευταίο ρεφρέν. Είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια και το έχω ακούσει εκατοντάδες φορές».

Το single “Maybe Someday” κυκλοφόρησε στις 5 Νοεμβρίου, και το άλμπουμ θα το ακολουθήσει στις 15 Νοεμβρίου. Θα κυκλοφορήσει σε περιορισμένη έκδοση CD μέσω της Somewherecold Records. Ψηφιακά, θα είναι διαθέσιμο σε πλατφόρμες όπως το iTunes και το Spotify, αλλά μπορεί ήδη να προ-παραγγελθεί μέσω του Bandcamp.

 
Leave a comment

Posted by on November 8, 2019 in Shoegaze

 

Ελληνικό Punk: Συναυλία S.O.A. feat. Λάμπρος Τσάμης, Σύνδρομο και Μουσικές Ταξιαρχίες

Μια θολή και ξεχασμένη ανάμνηση που μου ήρθε πριν λίγες ημέρες συζητώντας με τον Λούη.

Πρέπει να ήταν το 1983 ή το 1984 κι αν κάνω λάθος ας με διορθώσει κάποιος.

Γινόταν μια συναυλία σε ενα αμφιθέατρο στην Πανεπιστημιούπολη του Ζωγράφου και ανέβηκα παρέα με τον κιθαρίστα μου τον Κώστα και νομίζω και με τον Τζίμη απο την Γενιά του Χάους.

Κάπου εκεί κοντά ήταν η εποχή που η τηλεόραση πρόβαλε την τηλεοπτική σειρά «Η Κάθοδος» και είχε έρθει ο Τζίμης έξω απ το Skylab και μου είχε πει χαρούμενος πως τον ήθελαν για κομπάρσο σε μια σκηνή που θα γυριζόταν σε ενα μπάρ, λόγω του δερμάτινου μπουφάν με τα καρφιά και τις κονκάρδες κλπ… Λόγω του παρουσιαστικού του με άλλα λόγια.

Αυτή ήταν μια σειρά στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Ζαχαρίας Ρόχας και βγήκε στον αέρα το 1984 (το έψαξα για να δω την χρονιά και αλλού λέει 1983).

Ίσως αυτό ξεκαθαρίζει κάπως για ποια εποχή μιλάω…

Πάντως για να μην νομίζει κανείς πώς ήταν μόνο το Remember απο όπου μπορούσαμε να προμηθευτούμε ρούχα, υπήρχε και το Plaza στον πεζόδρομο στην Βουκουρεστίου όπου σταματούσαμε και μιλάγαμε με τον Παναγιωτάκη πριν πάμε στα δισκάδικα.

Εκείνο το βράδυ στου Ζωγράφου μαζευτήκαμε γύρω στους 20 με 30 ίσως και μερικοί παραπάνω, για να υποστηρίξουμε τους Ex Humans που θα έπαιζαν.

Θα εμφανιζόντουσαν ως S.O.A. δηλαδή Soldiers Of Anarchy (καμία σχέση με την τηλεοπτική σειρά “Sons Of Anarchy” που βγήκε αργότερα χαχαχα…) και πίσω απο το μικρόφωνο θα στεκόταν ο Λάμπρος “R.R. Hearse” Τσάμης.

Η πρώτη μπάντα που ανέβηκε στην σκηνή ήταν ενα συγκρότημα που λεγόταν Ψυχοβγάλτες και οταν τελείωσαν ανέβηκαν οι S.O.A.

Πέρα απο τον Havoc και τον Τρομπέτα που φορούσαν δερμάτινα, στα τύμπανα ήταν ή ο Αντρέας ή ο Φοίβος, δεν θυμάμαι, αλλά αυτό που έκανε εντύπωση στους παρευρισκόμενους ήταν ο Λάμπρος, ο οποίος βγήκε στην σκηνή με κουστούμι και γραβάτα.

Ο κόσμος που είχε έρθει, δεν ήταν εκεί για να δεί αυτά τα συγκροτήματα. Αν θυμάμαι καλά, κάποιος είχε πει πως την συναυλία διοργάνωνε ο Ρήγας Φεραίος οπότε όπως γίνεται εύκολα κατανοητό, κάθε άλλο παρά για τους S.O.A. είχε γεμίσει η αίθουσα.

Όλοι είχαν έρθει για τους Σύνδρομο και τις Μουσικές Ταξιαρχίες που έπαιζαν αμέσως μετά.

Όταν οι δικοί μας ανέβηκαν στην σκηνή, μαζευτήκαμε όλοι μπροστά μπροστά ενω υπήρχαν πολλοί απο πίσω μας που άρχισαν να αποκαλούν τον Λάμπρο «γαμπρό» λόγω του κουστουμιού.

Και μόλις ξεκίνησαν οι S.O.A. έγινε χαμός.

Στον σκληροπυρηνικό θόρυβο της μπάντας, ο Λάμπρος πρόσθεσε ουρλιαχτά και κραυγές, άρχισε να τυλίγεται με το καλώδιο του μικροφώνου και να πέφτει στην σκηνή σαν να έχει πάθει παράκρουση.

Γύρισα και κοίταξα το κοινό πίσω μου.

Είχαμε φέρει μπύρες μαζί μας και αυτό που είδα σε συνδυασμό με την ζαλάδα που έιχα, με έκανε να γελάσω: Οταν ο Λάμπρος έβαλε σκοπό του να ρίξει τα towers, δηλαδή τα ηχεία που υψώνονταν αριστερά και δεξιά στην σκηνή, το χαμόγελο χάθηκε απο τα πρόσωπα του κοινού μέσα στο αμφιθέατρο.

Ουρλιάζοντας ο Λάμπρος, που πριν αποκαλούσαν περιπαιχτικά “γαμπρό” έπαιρνε φόρα και έπεφτε με όλη του την δύναμη πάνω στα ηχεία για να τα γκρεμίσει.

Κάποιοι έπιαναν το κεφάλι τους έκπληκτοι ή τρομαγμένοι και κάποιοι είχαν σκαρφαλώσει πάνω στα καθίσματά τους είτε για να βλέπουν καλύτερα είτε για να το σκάσουν.

Τελικά, κανένα ηχείο δεν έπεσε αλλά κυκλοφόρησε αμέσως η φήμη πως όταν τελείωσε αυτή η εμφάνιση, η ΕΜΙ πρότεινε στο συγκρότημα να υπογράψουν, αλλά αυτοί αρνήθηκαν…

Δυστυχώς δεν έχω βρει κάποια φωτογραφία απο εκείνη την βραδιά και δεν έχει πέσει στην αντίληψή μου να την μνημονεύει κάποιος ολα αυτά τα χρόνια. Γι αυτό χρησιμοποιώ μια φωτό και ενα βίντεο των Ex Humans που όλοι γνωρίζουν.

Ήταν όμως μια σοκαριστική εμφάνιση, μια τρομακτική παράσταση θα μπορούσα να πω, για όλους εκείνους τους ανυποψίαστους ανθρώπους που βρίσκονταν στο κοινό.

Από οτι φαίνεται, για να την θυμάμαι ακόμα, όσα τέλος πάντων θυμάμαι, ήταν και για εμένα μια αξέχαστη βραδιά…

 

Tags: ,

Η νέα κυκλοφορία των NØIR

Οι NØIR έχουν σαν βάση τους την Νέα Υόρκη και η τελευταία τους κυκλοφορία έγινε το 2017.

Αυτή την εποχή ετοιμάζονται να κυκλοφορήσουν ενα ΕΡ με έξι τραγούδια που θα τιτλοφορείται “A Pleasure“.

Ο ραφιναρισμένος σκοτεινός ηλεκτρονικός ήχος τους ολοκληρώνεται με την φωνή του τραγουδιστή Athan Maroulis (έχει υπάρξει μέλος των Spahn Ranch και Black Tape for a Blue Girl) και με την συμμετοχή στο programming του παραγωγού Erik Gustafson (απο τους Adoration Destroyed και Grendel),της Kai Irina Hahn (των The Sedona Effect) στα πλήκτρα και τα φωνητικά, καθώς και της Demetra Songs, επίσης στα πλήκτρα και τα φωνητικά.

Το “A Pleasure” συμπεριλαμβάνει το τραγούδι “A Pleasure to Burn” με ρεμιξ απο τους FIRES και το συγκρότημα Seeming καθώς και ενα νέο τραγούδι με τίτλο “Luxury” γραμμένο με τον Jean-Marc Lederman (των Weathermen) και με την Tracey Moth (των Antidote for Annie) στο τσέλο.

Αφιερωμένη στην γνωστή Αγγλίδα ηθοποιό Julie Christie, αυτή η κυκλοφορία συμπεριλαμβάνει ακόμα, μια διασκευή του τραγουδιού του Fad Gadget,Back To Nature“.

Το “A Pleasure” θα κυκλοφορήσει ψηφιακά απο την Metropolis Records στις 15 Νοεμβρίου και για να προωθήσουν την κυκλοφορία οι NØIR θα κάνουν μια σειρά εμφανίσεων.

ΛΙΓΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Athan Maroulis

Η φωνή του Athan Maroulis θα είναι για πάντα συνδεδεμένη με το επιδραστικό τρίο απο το Λος Άντζελες, Spahn Ranch. Μέσα από πέντε άλμπουμ με κορυφαία τραγούδια όπως το “Vortex” και το “Heretic’s Fork” οι Spahn Ranch υπηρέτησαν την industrial σκηνή των ‘90s με μια τολμηρή μίξη από σοφιστικέ ηλεκτρονικούς ήχους με σκοτεινή διάθεση.

Μετά την διάλυση του συγκροτήματος ο Athan επέστρεψε στην Νέα Υόρκη όπου έκανε ένα διάλειμμα από την μουσική για σχεδόν μια δεκαετία πρίν να ενταχθεί στο δυναμικό των Black Tape for a Blue Girl για δύο άλμπουμ και εμφανίσεις από το  Austin μέχρι το Βουκουρέστι.

Κατόπιν,δημιούργησε τους NØIR σαν ένα project που θα συνδύαζε το industrial και Goth παρελθόν του Athan με το ηλεκτρονικό παρόν.

Οι NØIR πρωτοεμφανίστηκαν με το σιγκλ “My Dear” στα τέλη του 2012, για να ακολουθήσει το 2013 το επιτυχημένο άλμπουμ “Darkly Near” για το οποίο το περιοδικό Side Line έγραψε πως  “οι NØIR είναι το πιό οικείο electro σχήμα απο οσα έχει συμμετάσχει ο Athan Maroulis. Ακούγονται σαν να αποκαλύπτει τις πιό προσωπικές του σκέψεις, μεταφερμένες με ηλεκτρονική χάρη και μουσική ποίηση“.

Προσθέτοντας στην σύνθεση την Demetra Songs και την Kai Irina Hahn, και οι δύο στα δεύτερα φωνητικά και τα πλήκτρα, οι NØIR ξεκίνησαν τις ζωντανές εμφανίσεις στην Νέα Υόρκη αλλά και στις υπόλοιπες ΗΠΑ.

Το 2014 ολοκλήρωσαν το βίντεο του τραγουδιού “My Dear” και ακολούθησε το βίντεο του “Timephase” μαζί με την κυκλοφορία του RE:MIT:TENT, το οποίο περιείχε ρεμίξ απο τους Assemblage 23, Dead Voices On Air, Ludovico Technique και πολλούς άλλους.

Το 2016, οι NOIR με το “The Burning Bridge” το οποίο ήταν αφιερωμένο στον David Bowie, σύστησαν τον συνεργάτη τους Erik Gustafson (16volt, Adoration Destroyed).

Συμπεριλαμβάνοντας το τραγούδι του τίτλου και την διασκευή ενός τραγουδιού των Ministry από το 1982 που είχε τον τίτλο  “Same Old Madness” καθώς και μια διασκευή του “The Chauffeur” των Duran Duran, η κυκλοφορία ολοκληρωνόταν με την διασκευή που έκαναν οι NØIR στο “In Every Dream Home A Heartache” των Roxy Music ηχογραφημένη ζωντανά στον ραδιοφωνικό σταθμό WFMU το 2013.

Το 2017 κυκλοφόρησε ενα βίντεο για το “The Burning Bridge” και την ίδια χρονιά το συγκρότημα ηχογράφησε την διασκευή του “Back To Nature” για μια συλλογή-φόρο τιμής στον Fad Gadget με τίτλο “Under What Flag“.

Η Πέμπτη κυκλοφορία των NØIR, “Reburning” συμπεριλαμβάνει διάφορα ρεμίξ του “The Burning Bridge” απο τους The Rain Within, Decoded Feedback, Panic Lift με ενα αποκλειστικό ρεμιξ στο “Same Old Madness” απο τους Bestial Mouths.

Ακόμα, στο “Reburning” συμπεριλαμβάνεται μια ακουστική εκτέλεση του τραγουδιού “The Burning Bridge” ενορχηστρωμένη απο τον κιθαρίστα Ron Cardazone με την συμμετοχή της τσελίστριας Tracey Moth.

Μπορείτε να παραγγείλετε το “A Pleasure” απο την σελίδα των NØIR στο Bandcamp.

 
 

Tags: , , , , , , , ,