Monthly Archives: March 2020

The Zombies – The Invaders Return – Tour 27 May 2020

The Zombies announce The Invaders Return Tour, celebrating their 2019 Rock & Roll Hall of Fame induction

Timed with the one-year anniversary of The Zombiesinduction into the Rock & Roll Hall of Fame and 50 years to the day that their classic Time of The Season’ first hit #1 on the charts, the music legends announce The Invaders Return Tour.

Following a year of overseas touring, The Zombies will be returning to Scandinavia for a series of tour dates, which is significant as the first place on mainland Europe that the band ever played back in 1967. The band has also announced other US, Canadian and UK dates. The band will be debuting brand-new songs on this tour.

Led by founding members, vocalist Colin Blunstone and keyboardist Rod Argent, The Zombies’ 21st-Century line-up features Steve Rodford on drums, guitarist Tom Toomey, and the newest member, Søren Koch, on bass. Original bassist Jim Rodford passed away in 2018.

The band’s live shows, described by Rolling Stone as “absolutely triumphant”, take fans on a journey through time, from their early hits…their 1968 masterpiece ‘Odessey & Oracle’…post-Zombies solo favorites…right to today with songs from their forthcoming new album.

Earlier, the band released a live version of their hit song Time of The Season’. Recorded at Abbey Road in 1967 and released in 1968, the track was a worldwide chart-topper that paved the way to a full-fledged glorious career for the band. The live rendition was recorded live in Los Angeles and premiered via Rolling Stone. Most recently, they have shared the video of ‘She’s Not There’, performed live at the 2019 Rock & Roll Hall of Fame Induction Ceremony.

The Zombies are now working on a new LP, their first since their 2015 Billboard-charting album ‘Still Got That Hunger’.  Never content to only look back, keyboardist Rod Argent noted that several songs have already been recorded in his new studio, which was designed by the same person responsible for the acoustic design of all Abbey Road studios.

51 years have passed since ‘Time of the Season’ claimed the number one position on the U.S. single charts, making them the second UK band (following the Beatles) to score a #1 hit in America during the 1964 “British Invasion”.

After infiltrating the airwaves with hit singles ‘She’s Not There’ and ‘Tell Her No’, The Zombies ironically broke up shortly before their greatest successes – ‘Time of the Season’ and their swan-song album ‘Odessey & Oracle’, which ranked #100 among Rolling Stone’s “500 Greatest Albums of All Time”.  To this day, generations of new bands have cited The Zombies’ work as pop touchstones, and the band continues to be embraced by new generations of fans.

In 2019, The Zombies were inducted into The Rock & Roll Hall of Fame after receiving their fourth nomination in five years. Support among the public and their peers was undeniable, with the band placing fourth in the public online poll with over 330,000 votes. Fittingly, the induction ceremony took place on March 29, 2019 – exactly 50 years to-the-day after The Zombies’ classic ‘Time of the Season’ first hit #1 on the charts. They hereby joined Stevie Nicks, Radiohead, The Cure, Def Leppard, Janet Jackson, and Roxy Music in the Class of 2019.

Following the break-up of the original band, lead vocalist Colin Blunstone went on to develop an acclaimed solo career (with hits including ‘Say You Don’t Mind’, ‘What Becomes of the Brokenhearted’ and ‘Old & Wise’ with Alan Parsons Project) and keyboardist/ songwriter Rod Argent rocked ‘70’s arenas with his eponymous band ARGENT (‘Hold Your Head Up’, ‘God Gave Rock ‘n’ Roll To You’), but the legend of The Zombies continued to take on a life of its own.  By the start of the new Millennium, Blunstone and Argent were inspired to resurrect The Zombies.

The explosive release of ‘Still Got That Hunger’ led to performing at Glastonbury Festival, an appearance on TV on ‘Later…With Jools Holland’, and the band’s 2019 Rock & Roll Hall of Fame Induction… With so many major triumphs in their 5-decade career, the band is not resting on their laurels.  The Zombies story continues! More information on tour dates can be found at, as well as Bandsintown and Songkick.

27 May – Alesund, Norway at Terminalen
29 May – Trondheim, Norway at Byscenen
31 May – Bergen, Norway at Ole Bull Scene
1 June – Stavanger, Norway at Folken
2 June – Oslo, Norway at Rockefeller
4 June – Mölnlycke, Sweden at Rada Rum
5 June – Malmo, Sweden at Kulturbolaget
6 June – Stubbekobing, Denmark at Kun For Forrykte Festival

Keep up with The Zombies
Website | Facebook | Twitter | Instagram | YouTube | Spotify | Apple Music | Amazon | Bandsintown | Songkick | Press contact

The Zombies – photo by Maggie Clarke

Leave a comment

Posted by on March 31, 2020 in Rock


2000TREES FESTIVAL 2020 – Thursday 9th / Friday 10th / Saturday 11th July 2020

2000Trees Festival announce AFI and Thrice joining Jimmy Eat World as headliners for 2020

A word from James Scarlett, festival organiser:

Clearly these are difficult times in the World and indeed, the festival industry and it would seem that uncertainty is everyone’s new normal. However as it stands, we’re still super hopeful that 2000trees 2020 can go ahead in July as planned. Obviously we don’t have a crystal ball though, so we are looking into all possible options and should the ban on gatherings continue for the next few months, we may have to look at moving 2000trees to later in the year.  But again, as it stands, we sincerely hope this won’t be necessary.  As people can probably imagine, you don’t just magic a festival out of thin air the week before, therefore we are continuing to work behind the scenes on 2000trees 2020. This way we can make sure that, when we get the green light, we have everything in place to host an amazing party for everyone. And for an amazing festival, you obviously need headliners!

With that in mind, we’re very excited to let everyone know that when this has all passed, AFI and Thrice will be joining Jimmy Eat World as 2000trees headliners. Not only that, but we also have 16 more bands to get excited about.

For now though, the most important thing we can all do is keep looking after ourselves and in turn others, take advice from the experts and support the most vulnerable in our communities. Big love to everyone.”  .

California’s beloved punk rock band AFI will headline on Friday 10th July. This will be the bands first festival headliner slot and first UK appearance in 3 years.

I was reading that 2000trees was started by a group of friends who said, ‘We want to start a festival,’ and I think that’s amazing.” says Jade Puget of AFI.  “I wish that would happen all over the world, because there’s less corporate interest and when it’s being run by people that clearly love music good things can happen. Even if it’s not the biggest festival in the world, those festivals are important and they’re putting bands on the bill that may not yet be able to play those huge events and that’s incredibly important to foster.”

Thrice are our final headliners and will close out Saturday 11th July and we have the European exclusive of the band playing their incredible album ‘Vheissu‘ in full, along with all the other huge songs from their catalogue.  The band recently toured this in the US for the 15th anniversary so we are excited to bring it to the festival.

Any time you can get a fresh take on the live music experience and not have it filtered through something that’s been going for too long is cool. I think this sounds really exciting, especially being out in the trees and the mud and all that!” says Dustin Kensrue

Other bands announced today include the brilliant pop rock of Against The Current, heavy festival favourites Black Peaks, Japanese choas that is Crossfaith, one of the most talked about new artists from Australia The Chats , including being loved by the legend that is Dave Grohl will be coming to play their hilarious songs say “Can’t wait to crack open a few tins and make some new mates at 2000 Trees this year, hope you’re all ready to party, see ya’s at the bar ” Yes indeed.


Jimmy Eat World / AFI / Thrice / The Amazons / Creeper / Dinosaur Pile Up / Young Guns / Boston Manor / Knocked Loose / The Joy Formidable / Dream State / The Get Up Kids / Silverstein / The Wytches / Roam / Hot Milk / Vukovi / SHVPES / Lady Bird / Kid Kapichi / Nervus / Black Futures / The St Pierre Snake Invasion / AJJ / Calva Louise / Chapter and Verse / Lauren Hibberd / Lizzy Farrall / Ten Times A Million / Raiders / We Never Learned To Live / Gloo / Cassels / The Winter Passing / Ithaca / False Advertising / Lucia and the Best Boys / Dream Nails / Halflives / Creature / Middle Distance / Rews / The Hara / Wargasm / Beach Slang / Demob Happy / The World Is A Beautiful Place & I Am No Longer Afraid To Die / Spanish Love Songs / Hundredth / Airways / Hotel Lux / Together Pangea / The Virginmarys / Haggard Cat / Fangclub / 68 / Nova Twins / Ditz / Stake / Static Dress / Erica Freas / Delair the Liar / S.T. Manville / Chloe Moriondo / Bob Vylan / Bent Knee / Gatherers / Giver / Tom Jenkins / Harry Marshall / InTechnicolour / Grief Ritual / Superlove / Sapphire Blues / Lande Hekt / Katie Malco / Holiday Oscar / Non Canon / Zeb / Andrew Cushin / God Damn / Beans On Toast/ Press to MECO / Will Varley/ Thrill Collins/ Marisa And The Moths/ Beach Slang / Demob Happy / The World Is A Beautiful Place & I Am No Longer Afraid To Die / Spanish Love Songs / Hundredth / Airways / Hotel Lux / Together Pangea / The Virginmarys / Haggard Cat / Fangclub / 68 / Nova Twins / Ditz / Stake / Static Dress / Erica Freas / Delair the Liar / S.T. Manville / Chloe Moriondo / Bob Vylan / Bent Knee / Gatherers / Giver / Tom Jenkins / Harry Marshall / InTechnicolour / Grief Ritual / Superlove / Sapphire Blues / Lande Hekt / Katie Malco / Holiday Oscar / Non Canon / Zeb / Andrew Cushin/ The Chats / Against The Current / Anti-Flag /  Lonely the Brave / Royal Republic / Black Peaks / Crossfaith / Kneecap / Saint Agnes / Orchards / Chubby & The Gang / Leeched / Beachtape / Gnarlah / Fresh



Leave a comment

Posted by on March 26, 2020 in Uncategorized


VIOLENT SOHO – New Video for ‘Pick It Up Again

Australian rock band, Violent Soho, are exclusively premiering their new single and video, “Pick It Up Again,” via Brooklyn Vegan.

On the video, vocalist/guitarist Luke Boerdam shares, “We came up with the idea joking around –  at some point every band member has actually “door-knocked,” so we thought it’d be funny to take our record door to door.  It feels like there’s such a big disconnect with how we interact with music these days so it was pretty rad to actually play in some people’s houses. I was surprised we didn’t get more slammed doors in our face!  Probably the most fun film clip we’ve ever made.

This follows the releases of singles “A-OK,” “Vacation Forever,” and “Lying On The Floor,” all four of which come off of the band’s forthcoming fifth studio album, Everything Is A-OK due out 3rd April, 2020 via their new label, Pure Noise Records. The album is available for physical pre-order here.

Additionally, Violent Soho will be playing four shows in late-April in support of the Everything Is A-OK. The tour will be hitting Amsterdam, London, New York, and Los Angeles. For a full list of tour dates, please see below.

After years of being the kids who didn’t fit in anywhere with their first two records (2008’s We Don’t Belong Here; 2010’s self-titled), Violent Soho crashed back into the public’s consciousness with 2013’s Hungry Ghost in a hail of riffs and “HELL F*CK YEAH”s scrawled on arms, desks, and bathroom walls the world over. 2016’s WACO, meanwhile — despite a No.1 chart debut, ARIA awards, festival headlining spots and sold-out tours to the biggest crowds of their careers — came amid personal upheaval for drummer Michael Richards, bassist Luke Henery and guitarist James Tidswell.

But with Everything Is A-OK, Mansfield’s favorite sons drew a metaphorical line in the sand: five albums into their career they didn’t want to follow a rulebook written by other people. That’s what Everything Is A-OK is: a declaration that THIS is who Violent Soho are as a band. As musicians. As mates.

It’s honest,” explains Boerdam. “It’s doesn’t claim to be anything it’s not: it’s apolitical, slacker, cynical, and trying to connect with people over a shared experience in pointing out society’s failures and the personal shit that follows.”

Everything Is A-OK seethes with harsh reflection on the way the world has become obsessed with creating social media simulacra where everyone is repping their own ‘brand,’ and how connection is fleeting and shallow. It ponders the ideas of agency, emotion and how they’re being sold to advertise who we want people to think we are, not who we actually are. Producer Greg Wales (You Am I, Sandpit, triple J’s Like A Version) captured the essence of such at New South Wales studio, The Grove Studios.

Everything Is A-Ok is out 3rd April, 2020 via Pure Noise Records.

Upcoming Tour Dates:

Apr 21 – Amsterdam, NL @ Paradiso

Apr 22 – London, UK @ Electric Brixton

Sat 25 April – Rough Trade, New York NY

Mon 27 April – The Troubadour, Los Angeles LA

Leave a comment

Posted by on March 23, 2020 in Alternative


Mother Earth’s Plantasia: Ενα άλμπουμ που δεν φτιάχτηκε για να ακούγεται απο ανθρώπους

Σε μια πολύ μακρινή εποχή, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’70, όταν οι χίπηδες είχαν συμβιβαστεί και ξενερώσει πλέον έπειτα απο ατελείωτες ώρες συζητήσεων μέσα σε ντουμανιασμένα διαμερίσματα του Σαν Φρανσίσκο και του Νότινγκ Χιλ, εμφανίστηκαν νέες πνευματικές ανησυχίες. Τη θέση των μεγαλεπήβολων ιδεών και των σχεδίων για έναν καλύτερο κόσμο, πήραν οι προβληματισμοί σχετικά με το μυστήριο του Τριγώνου των Βερμούδων, τα μυστικά των πυραμίδων και τον Bigfoot. Εκείνη την εποχή, ο Ελβετός συγγραφέας Erich von Däniken κατέληξε να πουλάει εκατομμύρια βιβλία, γράφοντας για εξωγήινους αστροναύτες που οι αρχαίοι μας πρόγονοι λάτρευαν σαν Θεούς όταν εκείνοι υποτίθεται πως επισκέφτηκαν την Γη.

Γράφει ο Mike Πούγουνας

Πιο συγκεκριμένα, το βιβλίο που είχε κυκλοφορήσει το 1968 με τίτλο Chariots of the Gods, μέχρι το 2017 είχε πουλήσει 70 εκατομμύρια αντίτυπα. Ένα άλλο βιβλίο που έγινε best seller ήταν το The Secret Life of Plants (μάλιστα ο Αμερικανός σκηνοθέτης Walon Green προσάρμοσε το βιβλίο στη μορφή ενός ντοκιμαντέρ, με ένα πάρα πολύ καλό πειραματικό σάουντρακ που είχε συνθέσει ο Stevie Wonder και που προτείνω ανεπιφύλακτα να του δώσετε μια ευκαιρία ακρόασης). Στο βιβλίο αυτό, οι περιθωριακοί συγγραφείς Peter Tompkins και Christopher Bird έκαναν κάποιες χαριτωμένες, αν και ψευδο-επιστημονικές παρατηρήσεις, συμπεριλαμβανομένου του ισχυρισμού ότι τα φυτά έχουν ικανότητες όπως η τηλεπάθεια, και η διαγαλαξιακή επικοινωνία. (Τα ληγμένα εκείνης της δεκαετίας είχαν άλλη χάρη…)

Το 1970, ο Joel Rapp και η σύζυγός του, Lynn, αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τις δουλειές τους στο Χόλιγουντ. Ο Rapp είχε γράψει σενάρια για επεισόδια κάποιων πολύ επιτυχημένων τηλεοπτικών σειρών, ανάμεσά τους τα The Lucy Show, η Ιπτάμενη Καλόγρια και το Νησί του Γκίλιγκαν, Η Μάγισσα και πολλά άλλα.

Το ζευγάρι άνοιξε το Mother Earth Plant Boutique στην λεωφόρο Melrose του Λος Άντζελες, πρωτοστατώντας στην ανερχόμενη βιομηχανία των φυτών εσωτερικού χώρου για τα επόμενα επτά χρόνια. Ο Rapp, δούλεψε στο πλάι της Lynn, η οποία είχε πραγματικό ταλέντο στην καλλιέργεια των φυτών, αλλά στο απόγειο της επιτυχίας τους τον πληροφόρησε ότι είχε αποφασίσει να τον εγκαταλείψει για να ενταχθεί στην Αποστολή του Θείου Φωτός, του γκουρού Maharaj Ji, ενός δεύτερης γενιάς πνευματικού ηγέτη από την Ινδία, οι δυτικοί οπαδοί του οποίου γέμιζαν ολόκληρα στάδια.


Για να μην σας φαίνεται παράξενο, σκεφτείτε ότι στη σημερινή εποχή η εικόνα των θερμοκηπίων είναι εύκολο να βρεθεί χάρη σε διαδικτυακές φωτογραφίες, αλλά στην δεκαετία του ’70 ήταν ακόμη κάτι σπάνιο και όπως θυμάται σήμερα ο Joel «… ο κόσμος έκανε ουρές ολόκληρες για να απολαύσει την ατμόσφαιρα και τα φυτά που πωλούνταν. Ήταν ένα φαινόμενο της εποχής…»

To Mother Earth άνοιξε σε μια εποχή που η γιόγκα, οι εναλλακτικές πνευματικές πρακτικές, οι καλλιτεχνικές κοινότητες μέσα σε φαράγγια και το πρώτο κύμα χορτοφαγικών εστιατορίων, βρίσκονταν στην πρώτη τους άνθιση στην Αμερική. Τα φυτά εσωτερικού χώρου ταίριαζαν απόλυτα με όλα αυτά, ιδίως μετά την δημοσίευση του βιβλίου The Secret Life of Plants το 1973. Στο μείγμα του πάθους για τα φυτά, θα πρέπει ακόμα να προσθέσετε τις ιστορίες τρόμου της DC Comics με υπερήρωες που είχαν μεγάλη σχέση με φυτά όπως το Swamp Thing ή την ταινία The Invasion of The Body Snatchers του 1978 και θα διαπιστώσετε ότι η πλούσια βλάστηση ήταν στενά συνδεδεμένη με την υποκουλτούρα της δεκαετίας του ’70.

Μεταξύ των πολυάριθμων ισχυρισμών που προέβαλαν οι Tompkins και Bird στο βιβλίο τους, εκείνος που άντεξε περισσότερο στον χρόνο και που τον άκουσα κι εγώ πολλές φορές στη ζωή μου όπως ίσως και πολλοί από εσάς, ήταν ότι τα φυτά αγαπούν την μουσική. Έγραψαν λοιπόν ότι η μουσική έχει την ικανότητα να βοηθά στη γρήγορη ανάπτυξη των φυτών και να τα κάνει πιο όμορφα, αρκεί να τους «χορηγηθεί» σωστά. Όμως, πριν ακόμα οι ιδιοκτήτες φυτών αρχίσουν να παίζουν την μουσική που είχε γράψει ο Stevie Wonder για το The Secret Life of Plants στα λουλούδια του σαλονιού τους, ένας άλλος δίσκος ήταν έτοιμος για του εραστές της κηπουρικής του Δυτικού Χόλιγουντ.

Mort Garson

Στα τέλη της δεκαετίας του ’50, ο Mort Garson είχε καταφέρει να συνθέτει ή να συν-συνθέτει τραγούδια για καλλιτέχνες όπως η Brenda Lee και ο Cliff Richard. Στη συνέχεια, το 1962, ο Garson συνέθεσε με τον στιχουργό Bob Hilliard το «Our Day Will Come», το οποίο το 1963 κυκλοφόρησε σε σινγκλ από τους Ruby and the Romantics και αργότερα το διασκεύασαν άπαντες, από τον James Brown ως την Amy Winehouse. Το δισκάκι έφτασε στην κορυφή του Billboard πουλώντας πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα. «Ήταν η μεγαλύτερη οικονομική επιτυχία του και μολονότι έκανε κάποια πολύ ανόητα πράγματα με τα πνευματικά δικαιώματα, νομίζω ότι τελικά πήρε το μάθημά του», λέει η κόρη του, Day Darmet. «Ξέρεις αυτό που λένε για το ποτήρι που είναι μισό γεμάτο ή μισό άδειο; Το ποτήρι του μπαμπά μου ήταν πάντα γεμάτο, τόσο γεμάτο που ξεχείλιζε από θετικότητα. Όταν άδειαζε, ξαναγέμιζε. Δεν ανησυχούσε αν θα ήταν ικανός να παράγει ξανά κάτι σπουδαίο και να δημιουργήσει αυτό που χρειάζεται. Αν υπάρχουν κάποια καλά που κληρονόμησα από τον πατέρα μου, αυτό είναι ένα από αυτά».

Λίγο μετά την επιτυχία του «Our Day Will Come», ο Garson πήρε την οικογένειά του και μετακόμισαν δυτικά. Στο Λος Άντζελες, ο Garson πέρασε τα μέσα της δεκαετίας του ’60 δουλεύοντας με αστέρια της εποχής όπως η Doris Day και ενορχηστρώνοντας το «By Τhe Time I Get to Phoenix» που κυκλοφόρησε ο Glen Campbell το 1967.

Την ίδια εποχή παρακολούθησε ένα συνέδριο των ηχοληπτών της Δυτικής Ακτής και εκεί συνάντησε τον Robert Moog, τον άνθρωπο που δημιούργησε το ομώνυμο συνθεσάιζερ. Ήταν το όργανο που εξέφραζε απόλυτα τον Garson και, όπως λέει, η κόρη του, «Έφτασε σε σημείο να πει “Γάμα τα, θα κάνω αυτό που γουστάρω”. Έτσι, μόλις πήρε το Moog και το έβαλε στο στούντιο που είχε στο σπίτι, δεν έλεγε να ξεκολλήσει από αυτό. Ήταν στην τσίτα εκατό τοις εκατό και συνέχιζε να δουλεύει μέχρι να μην αντέχει άλλο».

Ο Mort Garson συνέθετε επίσης για κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές, ενώ το 1969 του ανέθεσαν να συνθέσει το τραγούδι, το οποίο ακουγόταν ενώ τα δυο μέλη του πληρώματος του Απόλλων 11 έκαναν τον πρώτο τους περίπατο στο φεγγάρι. Μια θρυλική στιγμή που παρακολούθησαν και άκουσαν εκατομμύρια άνθρωποι, παρ’ όλο που ο Garson παρέμεινε σχετικά στην αφάνεια.

Ήταν ένας πρωτοπόρος συνθέτης που ίσως έπρεπε να συγκαταλέγεται μεταξύ των πρώτων ηρώων της ηλεκτρονικής μουσικής όπως ο Wendy Carlos (συνθέτης του σάουντρακ για ταινίες όπως το Κουρδιστό Πορτοκάλι, Η Λάμψη και Tron), οι Beaver και Krause (εκπρόσωποι του Robert Moog και συνθέτες των σημαντικών άλμπουμ The Nonesuch Guide to Electronic Music, In a Wild Sanctuary και Gandharva) ο Βρετανός μπασίστας και παραγωγός Malcolm Cecil, ο κορυφαίος Ιάπωνας πρωτοπόρος της ηλεκτρονικής και space μουσικής Isao Tomita, και ο Robert Margouleff.

Ωστόσο, ο Garson σπανίως υπέγραφε με το όνομά του τα άλμπουμ του. Το Zodiac του 1967, κυκλοφόρησε με το όνομα Cosmic Sounds, ενώ το Black Mass του 1971, πιστώνεται στον… Lucifer.

Το 1976, αντλώντας έμπνευση από το βιβλίο των Tompkins και Bird, ο Garson ηχογράφησε για λογαριασμό του Mother Earth Plant Boutique ένα άλμπουμ με τίτλο Mother Earth’s Plantasia. Ο υπότιτλος του δίσκου ήταν «Συναρπαστική μουσική για τα φυτά και για τους ανθρώπους που τα αγαπούν».


Στην δεκαετία του 2000, το Plantasia είχε φτάσει πλέον σε cult επίπεδα, ένα κοινό μυστικό ανάμεσα στους λάτρεις των φυτών, τους συλλέκτες δίσκων και τους ανοιχτόμυαλους DJ. Τα βίντεο του άλμπουμ στο YouTube προσέλκυσαν την επισκεψιμότητα εκατομμυρίων ανθρώπων και στα σχόλιά τους κάποιοι ανέφεραν ότι το θεωρούν πρόδρομο της ambient μουσικής του Brian Eno και μια προφητική προειδοποίηση για την υπερθέρμανση του πλανήτη, ενώ κάποιοι άλλοι έκαναν ψεύτικες τηλεοπτικές διαφημίσεις του Plantasia και διασκευές των κομματιών του. Κάπως έτσι το ανακάλυψε ο Caleb Braaten, όταν δούλευε ακόμα στο Twist & Shout, ένα κατάστημα μεταχειρισμένων δίσκων στο Ντένβερ του Κολοράντο.

O Mort Garson (όρθιος) με συνεργάτη του κι ένα Moog

«Έβαλα τον δίσκο να παίξει και αμέσως τον ερωτεύτηκα», λέει ο Braaten, που σήμερα διευθύνει την Sacred Bones Records. «Υπάρχει κάτι που είναι άμεσα νοσταλγικό. Σε μεταφέρει σε αυτό το ζεστό μέρος που ανήκει στο παρελθόν. Σου ξυπνά αισθήσεις σαν κι εκείνες που είχες στην παιδική σου ηλικία. Νομίζω ότι ακόμα και οι άνθρωποι που δεν μεγάλωσαν με αυτά τα πράγματα, μπορούν να νιώσουν την ίδια ζεστή αίσθηση… Δεν ξέρω… Έχει μεγάλο ενδιαφέρον».

Χαίροντας υψηλής εκτίμησης για την εξαιρετική μουσική του και με τίτλους όπως το «Symphony For A Spider Plant» και το «Mellow Mood For Maidenhair», και έχοντας μια αξιολάτρευτη εικονογραφημένη συσκευασία, το άλμπουμ κυκλοφόρησε στην δεκαετία του ’70 σε περιορισμένη έκδοση, συνοδευόμενο από ένα φυλλάδιο οδηγιών για την φροντίδα των φυτών εσωτερικού χώρου, γραμμένο από τον Joel και την Lynn Rapp, οι οποίοι εκείνη την εποχή είχαν γίνει συγγραφείς μπεστ σέλερ βιβλίων σχετικά με τα φυτά.

Το άλμπουμ του Garson ίσως να πέρασε απαρατήρητο εκείνη την εποχή, δεδομένης της μαζικής παραγωγής της βιομηχανίας δίσκων στην δεκαετία του ’70, όπου οι διαφημιστικοί δίσκοι ήταν κάτι σχετικά συνηθισμένο. Λέγεται ότι ενώ βρισκόταν σε μια διάσκεψη στο Σαν Φρανσίσκο, ο Garson αναφέρθηκε στις ιδέες των Tompkins και Bird, αλλά τα πράγματα παραμένουν θολά όσον αφορά στις λεπτομέρειες γιατί και πώς δημιουργήθηκε το Plantasia. Ακόμη και ο Rapp δεν είναι απολύτως βέβαιος. «Νομίζω ότι έγινε ως μέρος μιας τεράστιας διαφημιστικής εκστρατείας που είχαμε κάνει», λέει. «Πουλούσαμε οτιδήποτε μπορούσε να πουληθεί και, φυσικά, ο δίσκος ήταν ένα ακόμα αντικείμενο». Άλλοι λένε ότι το Plantasia προσφερόταν σαν δώρο με κάθε αγορά και, το πιο περίεργο όλων, κάποιοι υποστηρίζουν, ανάμεσά τους και ο Braaten, ότι κάποια αντίτυπα ήταν συσκευασμένα μέσα σε στρώματα της Simmons στο Sears (μιας αλυσίδας καταστημάτων ηλεκτρονικών, συνήθως, συσκευών, όπως τα Media Markt).

«Δεν ξέρω πώς συνέβη αυτή η φάση με το στρώμα, πραγματικά δεν έχω ιδέα», δήλωνε ο Caleb Braaten λίγο πριν τις 21 Ιουνίου 2019, την ημερομηνία που η Sacred Bones Records επανακυκλοφόρησε επισήμως σε βινύλιο το Plantasia. Πάντως, κατ την προετοιμασία της επανέκδοσης, ο Braaten δεν κατάφερε να επικοινωνήσει με κάποιον από την Mother Earth Plant Boutique.


Μετά τα τέλη της δεκαετίας του ’70, το Plantasia πέρασε δυο δεκαετίες πεταμένο σε κάδους δισκοπωλείων με την τιμή του να παίζει κοντά στο ένα δολάριο.

Περίπου την ίδια εποχή που ο Braaten ανακάλυψε το άλμπουμ, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ο πολυοργανίστας, παραγωγός και DJ της hip hop εταιρίας Stones Throw Records, James Singleton, γνωστός και ως James Pants, μαθήτευε σε κάποιο κολέγιο του Σιάτλ.

«Θυμάμαι ότι ήμασταν σε ένα υπόγειο κατάστημα και έπαιζαν το “Music For Sensuous Lovers», λέει ο Singleton, αναφερόμενος σε ένα άλμπουμ που είχε κυκλοφορήσει ο Garson το 1971 με το ψευδώνυμο «Z». «Ήταν από εκείνα τα άλμπουμ όπου ήχοι οργασμού συνοδεύουν μελωδίες παιγμένες στο Moog, αλλά αυτό είχε κάτι το ξεχωριστό».

Ο Singleton άρχισε να αγοράζει ό,τι δίσκο μπορούσε να βρει με το όνομα του Garson τυπωμένο πάνω του και μια νύχτα σε κάποιο πάρτι ένας φίλος του τού έδειξε το Plantasia. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 2000 δεν είχε βρει δικό του αντίτυπο και το 2010 συνειδητοποίησε ότι οι περισσότεροι DJ φίλοι του είχαν αντίτυπα. «Έχω την αίσθηση ότι ο σκοπός πίσω από το άλμπουμ» – μουσική για να παίζετε στα φυτά σας – «είναι αυτό που το έκανε πραγματικά να εξαπλωθεί», συνεχίζει. «Ήταν ένα είδος καινοτομία, αλλά με το πέρασμα του χρόνου όλο και περισσότεροι άνθρωποι άρχισαν να εκτιμούν τη μουσική. Υπάρχει ένα συγκεκριμένο vibe στο Plantasia που το κυνηγούσα ασταμάτητα σε ολόκληρη τη ζωή μου. Είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος με την μελωδία, κάτι ελαφρώς συναισθηματικό αλλά με θανάσιμη σοβαρότητα. Κάπως αποκρυφιστικό, και ταυτόχρονα ουράνιο».

Κάποια στιγμή, τα αντίτυπα της αυθεντικής έκδοσης έφτασαν να πωλούνται 600 δολάρια.

«Το άλμπουμ έγινε μία από τις αλγοριθμικές επιτυχίες του YouTube», λέει ο Braaten. «Εμφανίστηκε στις λίστες που σου πρότειναν να το ακούσεις και κατέληξε σε λίστες που σε χαλαρώνουν μετά τη δουλειά».

Ίσως, όπως υποστηρίζει ο Braaten, οι άνθρωποι αντιδρούν με αυτό τον τρόπο στο Plantasia, επειδή υπάρχει μια ξεχωριστή συσχέτιση μεταξύ του τότε και του τώρα: υπάρχει σίγουρα άφθονο ψευδοεπιστημονικό μπλα-μπλα λόγω μιας κάποιας «ευεξίας».

Ο Braaten αποκαλεί όλους αυτούς που ψάχνουν σπάνιους δίσκους στα δισκάδικα «DJ Shadow αυτού του κόσμου» κι όσο κι αν φαίνεται ειρωνικό, ο ίδιος ο DJ Shadow χρησιμοποίησε για το κλασικό του άλμπουμ Endtroducing ένα δείγμα από το «Planetary Motivations» από το άλμπουμ Cancer που ο Garson είχε κυκλοφορήσει το 1969 με το όνομα Signs Of The Zodiac.

«Δεν είμαι σίγουρος για τι είχα σκεφτεί τότε, αλλά αυτό με οδήγησε σε κάποια από τα άλλα πράγματα που έκανε ο Garson», λέει ο Braaten και συνεχίζει. «Είμαι οπαδός αυτής της περίεργης, εσωτερικής ηλεκτρονικής μουσικής εδώ και πολύ καιρό, και πριν από τουλάχιστον τέσσερα ή πέντε χρόνια, κατά την άποψή μου, η ηλεκτρονική μουσική άρχισε να αλλάζει με τρόπο που ταιριάζει με αυτό που έκαναν εκείνοι οι αποκρυφιστές παραγωγοί δίσκων. Ένωσα όλα τα κομμάτια του παζλ και κατέληξα ότι θα ήταν καλό να επανεκδοθούν κάποιοι από αυτούς τους δίσκους».

Είτε έτσι είτε αλλιώς όμως, κανείς δεν εξεπλάγη περισσότερο με την απογείωση του άλμπουμ σε cult επίπεδα από την Day Darmet, την κόρη του Garson. «Μετά τον θάνατο του πατέρα μου [τον Ιανουάριο του 2008], πήρα όλα τα πράγματα του και τα τακτοποίησα, καθώς και όλη την επιπλέον μουσική του», λέει. «Τότε οι φίλοι μου άρχισαν να μου λένε ότι υπήρχαν πολλά βίντεο από το Plantasia στο YouTube. Σκέφτηκα πως μάλλον μου κάνουν πλάκα. Το έψαξα και μόνη μου και κατέληξα πως μάλλον πρόκειται για ένα μάτσο παλαβιάρηδες».

Η σύγχυσή της ενισχύθηκε ακόμα περισσότερο από το γεγονός ότι το άλμπουμ δεν της άρεσε ιδιαίτερα. «Υπάρχουν τραγούδια που έκανε ο μπαμπάς μου και που ήταν τόσο εκπληκτικά όμορφα και ειλικρινή, όμως αυτό εδώ, δεν μου έλεγε κάτι». Ούτε στη μητέρα της άρεσε ιδιαίτερα, αν και το δικό της ενδιαφέρον για την κηπουρική περισσότερο από την μυστική ζωή των ίδιων των φυτών, ήταν που ενέπνευσε την σύνθεση του Plantasia. «Εκείνη νόμιζε πως πλέον το είχε παρακάνει».

Η Darmet απέρριψε διάφορες προσφορές για την επανέκδοση του άλμπουμ, μέχρι που ήρθε σε επαφή μαζί της ο Braaten, προσφέροντας της μια κυκλοφορία μέσω της Sacred Bones Records (που έχει στο label της τι συνθέτριες Zola Jesus και Marissa Nadler, τους Moon Duo και άλλους) σαν μέρος μιας ευρύτερης αναδρομής στο έργο του Garson.

Το Plantasia είναι συνάμα τρελό και υπέροχο. Οι ξεχωριστές αλλά αλληλένδετες ιστορίες που οδήγησαν στη δημιουργία του – η επιχείρηση, οι άνθρωποι γύρω της, ο τρόπος με τον οποίο το άλμπουμ μετατράπηκε από κάτι πρωτοποριακό που το είχαν στα σκουπίδια σε ένα διαχρονικό κλασικό έργο – είναι πιο παράξενο και από μυθοπλασία. «Δίχως να έχω κάποια θρησκευτική πρόθεση», λέει η Darmet, «οφείλω να επισημάνω ότι το σύμπαν προσφέρει. Να κάνεις αυτό που αισθάνεσαι, να έχεις πάθος, να είσαι μοναδικός και ειλικρινής, και το σύμπαν θα σου προσφέρει. Μπορεί να μην παρέχει τα πάντα, αλλά παρέχει αρκετά». Ο Joel Rapp επίσης είπε κάτι παρόμοιο. Σε μια προσπάθεια να εξηγήσει την ύπαρξη του Mother Earth, τα λόγια του χρησιμεύουν και σαν σύνοψη για το ταξίδι του Plantasia μέσα στον χρόνο: «Για να προσπαθήσω να περιγράψω κάτι που ήταν τόσο μοναδικό – μοναδικό δεν είναι καν η σωστή λέξη. Ήταν ένα θαύμα. Ξεκίνησε σε αυτό το μικροσκοπικό κατάστημα – και εννοώ, μικροσκοπικό – κάτω από έναν πεζόδρομο και έγινε ένα διεθνές φαινόμενο που ήταν μοναδικό για μια ολόκληρη ζωή. Δεν ξέρω πώς να το θέσω αλλιώς».

Πέρα από τις όποιες επιφυλάξεις της για το άλμπουμ, η όλη διαδικασία άγγιξε συναισθηματικά την Day Darmet. «Δεν θα συγκινούσε τόσο εμένα, όσο θα συγκινούσε τον πατέρα μου. Έτσι, αυτό που φαίνεται ότι συγκινούσε εκείνον, μάλλον θα πρέπει να συγκινεί κι άλλους ανθρώπους. Στο μνήμα του με έβαλε να γράψω: “Η μουσική συνεχίζεται”, και είχε δίκιο. Η μουσική συνεχίζεται».

Μπορείτε να ακούσετε ολόκληρο το “Mother Earth’s Plantasia” ΕΔΩ

Το κείμενο αναρτήθηκε αρχικά στις 16 Ιουλίου 2019 στο Merlin’s Music Box

Για να το γράψω, άντλησα υλικό από:

  1. Το άρθρο “Mother Earth’s Plantasia: the cult album you should play to your plants” του Alexis Petridis που δημοσιεύτηκε στον Guardian στις 9 Ιουλίου.
  2. Το άρθρο “The strange story of Mort Garson’s magical album Plantasia” του Martyn Pepperell που δημοσιεύθηκε στο στις 19 Ιουνίου 2019.

MUSIC IS LIKE HANDING THE BATON an exclusive interview with Glen Matlock

Peter Dennis met Glen Matlock backstage in Birmingham, for a very interesting discussion about Glen’s forthcoming album and a little bit of this and that.

Peter Dennis: London is something of a homecoming gig for you. What does London mean to you as an artist and a person?

Glen Matlock: It’s home. It’s where I’ve done everything, It’s where I cut my teeth and it continues to give me ideas and I can drag new people into the mix. It’s a happening place. There’s always some corner of London where somebody’s having a go at doing something. I travel a lot so I don’t always know what’s going on. What I do like about London is when you go away and come back a month or two later, it’s changed and something else is happening: it’s in a constant state of flux, which is good. I think it’s suffering from the fact that people can’t squat any more and live on the dole. That was one of the reasons why bands came through and what paid bands when they learned how to play.

Peter: So how does London impact on your music?

Glen: The new album I’m doing now has an international flavour. Chris Musto, who’s playing drums with me tonight, plays on a few tracks but I made the bulk of the album with Slim Jim Phantom from The Stray Cats who’s an old, old friend. I’ve been doing loads of acoustic shows by myself. I went to see Bob Dylan, I thought he was tripe but his band was fantastic and his drummer played most of his stuff with brushes and I thought ‘Do you know what? I wouldn’t mind a bit of that for me!’ so I asked Slim Jim to do it. He plays drums with his rockabilly thing. I got Earl Slick involved who I met a while ago and I recorded the album in America because I wanted to do something different. I just did it, there’s no big record company exec involved. I called in a few favours here and there: “Can you do this for a drink?” a bit like the old days really.

Peter: Does it bother you that people constantly mention you in the context of the Sex Pistols? You’ve worked with so many different artists and musicians.

Glen: I once read an interview with Keith Richards from the Rolling Stones and the interviewer said “Can I ask you one more question? How much is a pint of milk?” and Keith said “Hey man, don’t ask me, I’ve been a rock star all my life”. Well I haven’t been a rock star all my life but I’ve been a Sex Pistol all my life so I don’t know what I can do about that. I’m 63 now and all I can do is play the music I want to do and hopefully people will take it a bit more seriously and they’re beginning to now.

Peter: Why aren’t their political bands now like back in the late ‘70s?

Glen: No squats, no DHSS. I think there are bands about my sons in a band, they gig around, doing gigs for a crate of beer. It still goes on. The band who’re supporting me tonight called The Goldborns, they’re writing some really good stuff so I thought I’d help them out and give them a couple of gigs.

Glen Matlock and Ronnie Wood

Peter: From where do you draw musical and lyrical influences from now?

Glen: I come from a perspective of truth. We’ve just recorded a new album and we’re at the mixing stage. I’ve got a song I’m going to be playing tonight called ‘Magic Carpet Ride’ which is about the stupidity of Brexit and how we’re being led who knows where and who knows when and who knows blinking why.

Peter: Now you’re a certain age you must look back…

Glen: No, I don’t look back. I only ever look back when blokes like you ask me to do it. I live in the present, I play gigs and I touch my cap to the past.

Peter: But politically in the ‘80s we had Thatcher and Reagan and now it’s Trump and Johnson. Only the names have changed.

Glen: It’s even worse now. When Trump came through I thought ‘Who does he remind me of?’ it’s the way he speaks with his hyperbole. I remember reading a book by Sinclair Lewis called Babbitt about an industrialist on the East Coast, he was a snake oil salesman, it was written in the ‘30s predicting the rise of a right wing fascist dictator in America who gets elected by promising the workers $50 a week, which they never get but they still vote for him. The blurb on the back cover reads: ‘The rise of a right wing fascist voted in due to the lassitude of the liberal elite’. And that’s exactly what’s happening now.

Peter: Where do you think it will lead?

Glen: When I talk with my friends, the echo chamber we’re in, and it’s a big one with social media, it seems people have had enough of it. They seem to think people are to thick to know what they’re voting for. Oh yes we fucking well do! I think people will be out on the streets, the Roundheads and Cavaliers…I’m just deciding what hat I should wear!

Peter: Has your schooling in punk helped you survive as an independent artist?

Glen: I don’t know. I write songs, that’s what I do. When the ideas go away I’ll stop but they seem to keep coming and once you’ve got 12 songs going around in your head that haven’t been released you can’t think straight so it’s an outlet. It’s also what defines you, if you’re a fisherman who don’t go fishing or a journalist who doesn’t write, you’re full of shit. I’m a musician, I’m a songwriter, that’s the way I see it.

Peter: In what direction do you see your music heading in the future?

Glen: Well, I’ve done my Americana album, I like artists like Kraftwerk and Can and stuff like that. I’ve actually done a semi orchestral version of a Scott Walker song, ‘Montague Terrace’, with Slim Jim from The Stray Cats on kettle drums. I think that’s quite adventurous: you wouldn’t see the Sex Pistols doing that.

Peter: What other music influences you?

Glen: I like a whole range of music. I remember being a kid and watching Sunday Night at the London Palladium. ‘Anarchy in the UK’ is my hats off to Sunday Night at the London Palladium theme ‘Star Time’. Kind of, sort of.

Peter: Is it true that the riff of ‘Pretty Vacant’ was a homage to Abba’s ‘SOS’?

Glen: It was suggested by it. It’s not in the song but ‘SOS’ gave me the idea.

Peter: I respect that because without being a music snob Abba wrote good melodies.

Glen: Yes, they did and their command of English was very good. They’re pop songs, but they’re good ones. I think there’s only two types of music: there’s good music and bad music, it doesn’t matter what kind of label people want to put on it.

Peter: Are there any modern punk bands you enjoy?

Glen: I don’t know what punk is. If people say punk is wearing the right bondage trousers or clothes held together with safety pins then I’m not interested. It’s a bit like the teddy boy movement, there’s nothing wrong with it but it’s not going anywhere, it’s stagnant.

Peter: In that respect post-punk for me was far more groundbreaking.

Glen: It was much more interesting, that’s why I did the Rich Kids band. I didn’t want to do something the same as the Sex Pistols. I remember when we played Birmingham we had half of Duran Duran in the front row and when we played London we had half of Spandau Ballet. In fact I was very fortunate to play with my very favourite band, The Faces, I used to mimic them in front of the mirror when I was 14 and they headlined. I joined them at the Vintage at Goodwood Festival  and afterwards Gary Kemp came up to me and said “Your playing made me pick up the bass” so music is like handing on the baton.


40 years of Attrition – An interview with Martin Bowes

The city that spawned the 2-Tone movement also birthed a far darker musical animal called Attrition. Running counter to popular culture culture yet somehow connected (their first gig was on the day John Lennon was shot) band leader Martin Bowes has now been terrorising listeners for 40 years.

(interviewed by Pete Dennis)

Fully embracing the opportunities offered by the experimental post-punk movement Attrition, along with bands like Throbbing Gristle and Coil, helped shape the fledgling industrial movement. In the true spirit of post-punk Attrition were never going to stagnate and have constantly shape shifted to incorporate gothic rock, dark wave and ambient into their sound.

Rolling with every punch the fickle music industry has thrown 2020 will mark Attritions fourth decade and it promises to be a busy year. Having just released a two track single (‘The Great Derailer’) and a new album to come along with gigs all over the globe it will be a memorable anniversary. To mark this special occasion Peter Dennis spoke to Martin Bowes for a career overview.

Firstly, thank you for your time. Can you start by telling me about your earliest musical memories?

Well I can vaguely remember hearing the Beatles on a transistor radio on the top deck of a bus when I was in Colchester visiting my aunt and cousins in the late 60’s. But the first bands I fell in love with were in the early 70’s bands like T-Rex, Roxy Music, Bowie and Cockney Rebel..and I I still do.

And what was your introduction to alternative music? What fired your imagination? Can you explain how Attrition came into being?

I was so inspired by punk and the local scene in Coventry in it’s wake was very vibrant. I wanted to make music myself I had that need to express myself… but as an art student with no musical skill whatsoever I initially started a fanzine. It opened doors and gave me a lot of knowledge on the music scene…or so I thought. I’m still learning but it gave me the confidence to give it a go and start Attrition in 1980.

1980 was a period of political and social unrest. Did any of that play into the bands aesthetic?

I started my love affair with music before punk but punk influenced my wanting to get up and do music and I started making steps into it when I ran my fanzine in Coventry (Alternative Sounds) from 1979 to1981. I was always into bands like Crass and their anarchist slant on the world and Attrition began very much with one foot in that scene and one in the emerging experimental electronic scene… so yes is the answer!

Likewise did your immediate environment shape Attrition? For example Godflesh and Joy Division were informed by their industrial surroundings. Did the brutalist architecture of Coventry influence you?

An interesting question… I’ve often felt an affinity with the sound of Sheffield or maybe Manchester both places with more than their fair share of industrial landscapes. Coventry has the same and in some ways must have influenced my growing up but Coventry has an old traditional past too and that is evident in the architecture and landscape as well, so it’s a mix of old and new, and given a choice you will find me enjoying the medieval here much more than the 1950’s Coventry…what is left of it.

This year is Attrition’s 40th anniversary. Did you ever imagine it’d last this long? Looking back have you a proudest/favorite moment?

It will be, on December 8th I can’t believe how fast this has gone. I never really thought about how long I would last. It was never an issue, I always knew it would be a lifetime thing. And there are so many wonderful moments, music has shaped my life, my friends, my interests, my travel and experience of this world.  I wouldn’t have it any other way.

You have a new two track release ‘The Great Derailer’. Two very different tracks yet they’re both recognisable as Attrition. What’s your writing process? How long does it take to put a song together?

Recently it has been taking longer and longer for me to get new songs together. A few reasons I see, wanting to do something that doesn’t copy what I’ve done before, spending so much time in my studio (The Cage) working on mastering and production for other bands all the time, which I like a lot but it takes away Attrition time. And then the fact that I am Attrition, I work with collaborators and guests from all over the world…and I love that but it just takes a little longer sometimes.

From where did you draw lyrical and musical inspiration on the new release?

It’s always from my life experience from people and places and situations around me and that can include political and philosophical, but personal experience and my own reaction to that, consciously or subconsciously, are my main concerns.

Like a lot of your work the two new tracks feature female voices quite prominently. What is it about the female timbre you like to work with?

I have always enjoyed that male and female tension and collaboration: two different sides to the human psyche, the very first Attrition started like that and of course there are instrumental works, but on the main the dual male and female is very important for me to be included as a part of my work.

Much of your work explores the darker side of humanity and the dark recesses of the human psyche. Do you ever feel worried about submerging yourself in all this darkness for your art?

I don’t do that intentionally, I just start writing music and follow the paths that open up for me in that it can often be a darker path but I find strength in that, and perhaps a relief in getting that out of my system and even if I am the only one that notices there is some dark humour in there too…

Finally what can fans of Attrition expect in the coming year?

Well after ‘The Great Derailer’ single the new album, The Black Maria, will be with us later in the year and I am setting up more shows for that… so far the UK, Europe and South America. Do check our web sites for updates when you can!

Keep up with Attrition

Official Website | Facebook | Bandcamp | YouTube | Twitter | The Cage Studios


Leave a comment

Posted by on March 10, 2020 in Goth, Interviews