RSS

Author Archives: panole8riambos

Ελληνικό Punk: Μια pub διαφορετική απο τις άλλες

Η δεκαετία του ’80 είχε κάποια στέκια με ιδιαιτερότητα. Ήταν κάποια μαγαζιά που συχνάζανε πάνκηδες και new wave άτομα και ένα απο αυτά ήταν το Pub Blue Note στην οδό Ίμβρου κοντά στην Πλατεία Αμερικής.

Pub Blue Note menu

 

(Οι τιμές είναι σε δραχμές φυσικά, ενδεικτικές του κόστους της εποχής…)

Το μαγαζί ήταν ένα νεοκλασικό, μια μονοκατοικία με κάποια δωμάτια δεξιά και αριστερά της εισόδου, ένα μεγάλο σαλόνι στο οποίο υπήρχε το μπάρ στα δεξιά και άλλο ένα δωμάτιο στο βάθος το οποίο είχε τηλεόραση και έπαιζε μερικές φορές βιντεοκασέτες με ξένα συγκροτήματα.

Το σημείο στο οποίο άνοιξαν το μαγαζί ήταν λουκούμι για τις παρέες εκείνων που άραζαν στην Πλατεία Χαλεπά, καθώς και εκείνων που περνάγανε την ώρα τους στα Goody’s της Φωκίωνος Νέγρη.

Φυσικά ήταν ιδανική η θέση του και για όσους έμεναν στο κέντρο.

Εγώ με την παρέα μου πηγαίναμε στο δωμάτιο με την τηλεόραση που βρισκόταν στο βάθος για να δούμε κανα συγκρότημα και επειδή ήμασταν πάντα άφραγκοι, προσπαθούσαμε να μπερδέψουμε τον νεαρό που ερχόταν για να πάρει παραγγελία, λέγοντάς του «θα παραγγείλω σε λίγο» και με το που έφευγε πηγαίναμε και καθόμασταν σε άλλο μέρος του μαγαζιού.

Όταν μας ξανάβρισκε του λέγαμε τα ίδια και ξανα-μανά αλλάζαμε θέση.

Επειδή είχε μουστάκι, έπεφτε σύρμα πως «έρχεται ο μουστάκιας». Ποτέ δεν έτυχε να μάθω το όνομα του ανθρώπου…

Κάποια στιγμή φυσικά παίρναμε κάποιο ποτό αλλά είχαμε ήδη ροκανίσει τον χρόνο.

Κώστας Starman / Elton

Υπήρχαν άλλες φορές που πήγαινα και καθόμουν στα σκοτεινά με τον Δημητράκη και τον Κώστα από τους Αούσβιτς,

Δεν μπορείς να πεις πως το μαγαζί έπαιζε πανκ, περισσότερο post-punk, Siouxsie & the Banshees, Bauhaus και new wave έπαιζε.

Δεν ξέρω γιατί πήρα μαζί μου αυτόν τον μικρό κατάλογο. Απο εφηβική αφέλεια φαντάζομαι. Τον ποστάρισα και πριν κάμποσα χρόνια εδω στο Tribe4mian και να που έγινε η αφορμή σήμερα να ρωτήσω τον Κώστα τον Starman που πέρασε κι απο εκεί σαν DJ, να μου πει καμιά ανάμνηση του:

«Το Blue Note μετά άλλαξε όνομα σε Muswell’s» είπε ο Κώστας και πραγματικά, αυτό το θυμάμαι κι εγω. «Θυμάμαι πως σύχναζαν οι South of No North, Forward Music Quintet, Alive She Died, Last Drive, o Λωρης απ τη Di Di Music, o Δασκαλόπουλος κ.α. Εγω επαιζα μουσική από το ’84 μέχρι το ’87 περίπου…» συνέχισε.

Νομίζω πως από κάποιο σημείο και πέρα άρχισα να αραιώνω τις επισκέψεις μου γιατί ήταν μακριά απο εκεί που έμενα και άρχισα να πηγαίνω στο Ελλάς, ένα καφενείο στο Παγκράτι, λίγο πιο πάνω απο το Bright Shoe, με την παρέα των Film Noir.

Ρώτησα τον Κώστα αν έχει να μου δώσει καμιά φωτογραφία του Blue Note ή του Muswell’s απο την εποχή εκείνη.

Τι στο καλό; Εδω το άτομο έχει βγάλει φωτογραφίες τον Joe Strummer στο backstage του Rock In Athens και τους Bauhaus στο Σπόρτιγκ, δεν θα έχει απο εκείνο το Blue Note / Muswell’s;

Και να ομολογήσω πως έχω σκεφτεί, οτι επειδή έχω δεί κατα καιρούς αρκετές φωτογραφίες που έχει τραβήξει, μάλλον είχε μια έφεση σε αυτό.

Πραγματικά ξέθαψε κάποιες φωτογραφίες, αυτήν εδώ την αφίσα του Muswell’s και είχε την καλοσύνη να μου δώσει μερικές να τις χρησιμοποιήσω σε αυτό εδώ το κείμενο.

Με τούτο και με εκείνο, θυμήθηκα πως είχαν παίξει και οι South of No North κάποιο βράδυ εκεί μέσα και ο Κώστας μου είπε πως έχει ο Tax μια αφίσα εκείνης της βραδιάς.

Ρώτησα τον Tax και… voilà…

Είχε δίκιο, οπότε και ο Tax είχε την καλοσύνη να μου δώσει κι αυτός αυτήν εδώ την φωτό απο την εμφάνιση των South στο Muswell’s Pub, στις 13 Μαρτίου του 1987

Τόσες φωτογραφίες και αναμνήσεις με την ευκαιρία ενός χαζού καταλογάκου που σούφρωσα απο ενα μαγαζί πριν 30+ χρόνια..

 
 

Tags: ,

‘Maybe Someday’ το νέο single των Tombstones In Their Eyes

Το indie psych rock συγκρότημα Tombstones in Their Eyes απο το Λος Άντζελες παρουσιάζει το νέο του single ‘Maybe Someday‘ με b-side το ‘I Can not Feel It Anymore (Junkie Version)‘. Η κυκλοφορία αυτή έρχεται λίγο μετά απο αυτήν του single Open Skies (επίσης δύο κομμάτια με μια εναλλακτική έκδοση των ‘Dreams‘), και δίνουν μια πρώτη γεύση του νέου άλμπουμ της μπάντας, ‘Maybe Someday’.

Ο ήχος των Tombstones in Their Eyes είναι ταυτόχρονα θορυβώδης και θολός. Σπηλαιώδη τραγούδια, stoner νανουρίσματα, όλα με ενα σκοτεινό shoegaze περιτύλιγμα που καταλήγουν σε post-rock ατμόσφαιρες.

Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο Studio Kitten Robot του Λος Άντζελες με τον Paul Roessler (Nina Hagen, The Deadbeats, The Screamers, 45 Grave). Το artwork του εξωφύλλου είναι δουλειά των LazebraArt.

Το ‘Maybe Someday’ είναι το πρώτο LP των Tombstones in Their Eyes μετά το ντεμπούτο τους ‘Sleep Forever‘ του 2015. Το άλμπουμ ακολουθεί τις επιτυχημένες κυκλοφορίες του EP ‘Nothing New‘, του single ‘Shutting Down’ και του EP ‘Fear’. Το 2016 είχαν κυκλοφορήσει επίσης το EP ‘Bad Clouds‘.

«Το ‘Maybe Someday’ είναι ενα μαγικό τραγούδι! Το συνθέσαμε γρήγορα και το ερωτεύτηκα απο τότε που ήταν ακόμα demo. Φοβόμουν να το ξαναηχογραφήσουμε στο στούντιο, γι ‘αυτό ήμασταν πολύ προσεκτικοί για να μην χαθεί η μαγεία του. Το “Maybe Someday” τα λέει όλα, όσον αφορά στο θέμα του τραγουδιού. Είναι η λαχτάρα σου να σπάσεις τις αλυσίδες, γνωρίζοντας πως πιθανότατα αυτό δεν θα συμβεί ποτέ. Πραγματικά, τόσο λυπηρό.”, λέει ο John Treanor.

«Διαθέτει μια υπέροχη κιθαριστική μελωδία που παίζει ο Josh ενώ ο Στίβεν έπαιξε έχοντας στο μυαλό του το τέμπο να είναι υπνωτικό και να μοιάζει με ρολόι. Ο Mike παίζει μια απλή μπασογραμμή για να τονίσει περισσότερο την πορεία προς το τελευταίο ρεφρέν. Είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια και το έχω ακούσει εκατοντάδες φορές».

Το single “Maybe Someday” κυκλοφόρησε στις 5 Νοεμβρίου, και το άλμπουμ θα το ακολουθήσει στις 15 Νοεμβρίου. Θα κυκλοφορήσει σε περιορισμένη έκδοση CD μέσω της Somewherecold Records. Ψηφιακά, θα είναι διαθέσιμο σε πλατφόρμες όπως το iTunes και το Spotify, αλλά μπορεί ήδη να προ-παραγγελθεί μέσω του Bandcamp.

 
Leave a comment

Posted by on November 8, 2019 in Shoegaze

 

Ελληνικό Punk: Συναυλία S.O.A. feat. Λάμπρος Τσάμης, Σύνδρομο και Μουσικές Ταξιαρχίες

Μια θολή και ξεχασμένη ανάμνηση που μου ήρθε πριν λίγες ημέρες συζητώντας με τον Λούη.

Πρέπει να ήταν το 1983 ή το 1984 κι αν κάνω λάθος ας με διορθώσει κάποιος.

Γινόταν μια συναυλία σε ενα αμφιθέατρο στην Πανεπιστημιούπολη του Ζωγράφου και ανέβηκα παρέα με τον κιθαρίστα μου τον Κώστα και νομίζω και με τον Τζίμη απο την Γενιά του Χάους.

Κάπου εκεί κοντά ήταν η εποχή που η τηλεόραση πρόβαλε την τηλεοπτική σειρά «Η Κάθοδος» και είχε έρθει ο Τζίμης έξω απ το Skylab και μου είχε πει χαρούμενος πως τον ήθελαν για κομπάρσο σε μια σκηνή που θα γυριζόταν σε ενα μπάρ, λόγω του δερμάτινου μπουφάν με τα καρφιά και τις κονκάρδες κλπ… Λόγω του παρουσιαστικού του με άλλα λόγια.

Αυτή ήταν μια σειρά στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Ζαχαρίας Ρόχας και βγήκε στον αέρα το 1984 (το έψαξα για να δω την χρονιά και αλλού λέει 1983).

Ίσως αυτό ξεκαθαρίζει κάπως για ποια εποχή μιλάω…

Πάντως για να μην νομίζει κανείς πώς ήταν μόνο το Remember απο όπου μπορούσαμε να προμηθευτούμε ρούχα, υπήρχε και το Plaza στον πεζόδρομο στην Βουκουρεστίου όπου σταματούσαμε και μιλάγαμε με τον Παναγιωτάκη πριν πάμε στα δισκάδικα.

Εκείνο το βράδυ στου Ζωγράφου μαζευτήκαμε γύρω στους 20 με 30 ίσως και μερικοί παραπάνω, για να υποστηρίξουμε τους Ex Humans που θα έπαιζαν.

Θα εμφανιζόντουσαν ως S.O.A. δηλαδή Soldiers Of Anarchy (καμία σχέση με την τηλεοπτική σειρά “Sons Of Anarchy” που βγήκε αργότερα χαχαχα…) και πίσω απο το μικρόφωνο θα στεκόταν ο Λάμπρος “R.R. Hearse” Τσάμης.

Η πρώτη μπάντα που ανέβηκε στην σκηνή ήταν ενα συγκρότημα που λεγόταν Ψυχοβγάλτες και οταν τελείωσαν ανέβηκαν οι S.O.A.

Πέρα απο τον Havoc και τον Τρομπέτα που φορούσαν δερμάτινα, στα τύμπανα ήταν ή ο Αντρέας ή ο Φοίβος, δεν θυμάμαι, αλλά αυτό που έκανε εντύπωση στους παρευρισκόμενους ήταν ο Λάμπρος, ο οποίος βγήκε στην σκηνή με κουστούμι και γραβάτα.

Ο κόσμος που είχε έρθει, δεν ήταν εκεί για να δεί αυτά τα συγκροτήματα. Αν θυμάμαι καλά, κάποιος είχε πει πως την συναυλία διοργάνωνε ο Ρήγας Φεραίος οπότε όπως γίνεται εύκολα κατανοητό, κάθε άλλο παρά για τους S.O.A. είχε γεμίσει η αίθουσα.

Όλοι είχαν έρθει για τους Σύνδρομο και τις Μουσικές Ταξιαρχίες που έπαιζαν αμέσως μετά.

Όταν οι δικοί μας ανέβηκαν στην σκηνή, μαζευτήκαμε όλοι μπροστά μπροστά ενω υπήρχαν πολλοί απο πίσω μας που άρχισαν να αποκαλούν τον Λάμπρο «γαμπρό» λόγω του κουστουμιού.

Και μόλις ξεκίνησαν οι S.O.A. έγινε χαμός.

Στον σκληροπυρηνικό θόρυβο της μπάντας, ο Λάμπρος πρόσθεσε ουρλιαχτά και κραυγές, άρχισε να τυλίγεται με το καλώδιο του μικροφώνου και να πέφτει στην σκηνή σαν να έχει πάθει παράκρουση.

Γύρισα και κοίταξα το κοινό πίσω μου.

Είχαμε φέρει μπύρες μαζί μας και αυτό που είδα σε συνδυασμό με την ζαλάδα που έιχα, με έκανε να γελάσω: Οταν ο Λάμπρος έβαλε σκοπό του να ρίξει τα towers, δηλαδή τα ηχεία που υψώνονταν αριστερά και δεξιά στην σκηνή, το χαμόγελο χάθηκε απο τα πρόσωπα του κοινού μέσα στο αμφιθέατρο.

Ουρλιάζοντας ο Λάμπρος, που πριν αποκαλούσαν περιπαιχτικά “γαμπρό” έπαιρνε φόρα και έπεφτε με όλη του την δύναμη πάνω στα ηχεία για να τα γκρεμίσει.

Κάποιοι έπιαναν το κεφάλι τους έκπληκτοι ή τρομαγμένοι και κάποιοι είχαν σκαρφαλώσει πάνω στα καθίσματά τους είτε για να βλέπουν καλύτερα είτε για να το σκάσουν.

Τελικά, κανένα ηχείο δεν έπεσε αλλά κυκλοφόρησε αμέσως η φήμη πως όταν τελείωσε αυτή η εμφάνιση, η ΕΜΙ πρότεινε στο συγκρότημα να υπογράψουν, αλλά αυτοί αρνήθηκαν…

Δυστυχώς δεν έχω βρει κάποια φωτογραφία απο εκείνη την βραδιά και δεν έχει πέσει στην αντίληψή μου να την μνημονεύει κάποιος ολα αυτά τα χρόνια. Γι αυτό χρησιμοποιώ μια φωτό και ενα βίντεο των Ex Humans που όλοι γνωρίζουν.

Ήταν όμως μια σοκαριστική εμφάνιση, μια τρομακτική παράσταση θα μπορούσα να πω, για όλους εκείνους τους ανυποψίαστους ανθρώπους που βρίσκονταν στο κοινό.

Από οτι φαίνεται, για να την θυμάμαι ακόμα, όσα τέλος πάντων θυμάμαι, ήταν και για εμένα μια αξέχαστη βραδιά…

 

Tags: ,

Η νέα κυκλοφορία των NØIR

Οι NØIR έχουν σαν βάση τους την Νέα Υόρκη και η τελευταία τους κυκλοφορία έγινε το 2017.

Αυτή την εποχή ετοιμάζονται να κυκλοφορήσουν ενα ΕΡ με έξι τραγούδια που θα τιτλοφορείται “A Pleasure“.

Ο ραφιναρισμένος σκοτεινός ηλεκτρονικός ήχος τους ολοκληρώνεται με την φωνή του τραγουδιστή Athan Maroulis (έχει υπάρξει μέλος των Spahn Ranch και Black Tape for a Blue Girl) και με την συμμετοχή στο programming του παραγωγού Erik Gustafson (απο τους Adoration Destroyed και Grendel),της Kai Irina Hahn (των The Sedona Effect) στα πλήκτρα και τα φωνητικά, καθώς και της Demetra Songs, επίσης στα πλήκτρα και τα φωνητικά.

Το “A Pleasure” συμπεριλαμβάνει το τραγούδι “A Pleasure to Burn” με ρεμιξ απο τους FIRES και το συγκρότημα Seeming καθώς και ενα νέο τραγούδι με τίτλο “Luxury” γραμμένο με τον Jean-Marc Lederman (των Weathermen) και με την Tracey Moth (των Antidote for Annie) στο τσέλο.

Αφιερωμένη στην γνωστή Αγγλίδα ηθοποιό Julie Christie, αυτή η κυκλοφορία συμπεριλαμβάνει ακόμα, μια διασκευή του τραγουδιού του Fad Gadget,Back To Nature“.

Το “A Pleasure” θα κυκλοφορήσει ψηφιακά απο την Metropolis Records στις 15 Νοεμβρίου και για να προωθήσουν την κυκλοφορία οι NØIR θα κάνουν μια σειρά εμφανίσεων.

ΛΙΓΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Athan Maroulis

Η φωνή του Athan Maroulis θα είναι για πάντα συνδεδεμένη με το επιδραστικό τρίο απο το Λος Άντζελες, Spahn Ranch. Μέσα από πέντε άλμπουμ με κορυφαία τραγούδια όπως το “Vortex” και το “Heretic’s Fork” οι Spahn Ranch υπηρέτησαν την industrial σκηνή των ‘90s με μια τολμηρή μίξη από σοφιστικέ ηλεκτρονικούς ήχους με σκοτεινή διάθεση.

Μετά την διάλυση του συγκροτήματος ο Athan επέστρεψε στην Νέα Υόρκη όπου έκανε ένα διάλειμμα από την μουσική για σχεδόν μια δεκαετία πρίν να ενταχθεί στο δυναμικό των Black Tape for a Blue Girl για δύο άλμπουμ και εμφανίσεις από το  Austin μέχρι το Βουκουρέστι.

Κατόπιν,δημιούργησε τους NØIR σαν ένα project που θα συνδύαζε το industrial και Goth παρελθόν του Athan με το ηλεκτρονικό παρόν.

Οι NØIR πρωτοεμφανίστηκαν με το σιγκλ “My Dear” στα τέλη του 2012, για να ακολουθήσει το 2013 το επιτυχημένο άλμπουμ “Darkly Near” για το οποίο το περιοδικό Side Line έγραψε πως  “οι NØIR είναι το πιό οικείο electro σχήμα απο οσα έχει συμμετάσχει ο Athan Maroulis. Ακούγονται σαν να αποκαλύπτει τις πιό προσωπικές του σκέψεις, μεταφερμένες με ηλεκτρονική χάρη και μουσική ποίηση“.

Προσθέτοντας στην σύνθεση την Demetra Songs και την Kai Irina Hahn, και οι δύο στα δεύτερα φωνητικά και τα πλήκτρα, οι NØIR ξεκίνησαν τις ζωντανές εμφανίσεις στην Νέα Υόρκη αλλά και στις υπόλοιπες ΗΠΑ.

Το 2014 ολοκλήρωσαν το βίντεο του τραγουδιού “My Dear” και ακολούθησε το βίντεο του “Timephase” μαζί με την κυκλοφορία του RE:MIT:TENT, το οποίο περιείχε ρεμίξ απο τους Assemblage 23, Dead Voices On Air, Ludovico Technique και πολλούς άλλους.

Το 2016, οι NOIR με το “The Burning Bridge” το οποίο ήταν αφιερωμένο στον David Bowie, σύστησαν τον συνεργάτη τους Erik Gustafson (16volt, Adoration Destroyed).

Συμπεριλαμβάνοντας το τραγούδι του τίτλου και την διασκευή ενός τραγουδιού των Ministry από το 1982 που είχε τον τίτλο  “Same Old Madness” καθώς και μια διασκευή του “The Chauffeur” των Duran Duran, η κυκλοφορία ολοκληρωνόταν με την διασκευή που έκαναν οι NØIR στο “In Every Dream Home A Heartache” των Roxy Music ηχογραφημένη ζωντανά στον ραδιοφωνικό σταθμό WFMU το 2013.

Το 2017 κυκλοφόρησε ενα βίντεο για το “The Burning Bridge” και την ίδια χρονιά το συγκρότημα ηχογράφησε την διασκευή του “Back To Nature” για μια συλλογή-φόρο τιμής στον Fad Gadget με τίτλο “Under What Flag“.

Η Πέμπτη κυκλοφορία των NØIR, “Reburning” συμπεριλαμβάνει διάφορα ρεμίξ του “The Burning Bridge” απο τους The Rain Within, Decoded Feedback, Panic Lift με ενα αποκλειστικό ρεμιξ στο “Same Old Madness” απο τους Bestial Mouths.

Ακόμα, στο “Reburning” συμπεριλαμβάνεται μια ακουστική εκτέλεση του τραγουδιού “The Burning Bridge” ενορχηστρωμένη απο τον κιθαρίστα Ron Cardazone με την συμμετοχή της τσελίστριας Tracey Moth.

Μπορείτε να παραγγείλετε το “A Pleasure” απο την σελίδα των NØIR στο Bandcamp.

 
 

Tags: , , , , , , , ,

Anarchistwood: Fear is the Mind Killer

Anarchistwood: Fear is the Mind Killer

I share mutual friends with anarchistwood. Friends such as illustrator Shaun Histed-Todd, who is one of the owners of Wicked Spins Radio that airs my Blackout Radio Show and also puts together the festival Alice’s Wicked Tea Party.

The other mutual friend is Steve Brunton of Jesus Hooligan and formerly of the English hardcore band Gout / Lager Louts.

When I first met Frank (aka funkcutter) and Paul, her husband, (aka Candi’s Flipped Blackwood), we were talking for many hours.

They are not your usual couple and I think they are lucky to have found each other surrounded by the “commonality” of the English system. Two very creative people who constantly want to make art – right in the heart of bustling London.

They get parts from the unseen material of our world, pieces that many of us don’t see and they make movies, edit videos, create visuals and, of course, write music with their band: anarchistwood.

(interview by Mike Pougounas)

Candi and I met in the seedy world of London nightclubs as club VJs” says Frank and continues “Both of us had been creating visual art separately since the 90s and started making short films as well once we got together. Our first production was a tale about a jilted woman called Phyllis Gash and the broken vibrator her dastardly ex-flame has left her with. It’s called ‘One Useless Prick’ and was screened at London’s Institute of Contemporary Arts in 2005 as part of a women in visual arts season.”

In 2018, Frank co-wrote the script and co-directed the short film “Fear is the Mind Killer”. I asked her how this idea came about.

“anarchistwood played the 50th birthday / wedding party for our dear friend Pink Charlotte and her new spouse Lindsey S. Lindsey works as an editor and suggested to us that she would like to make a pop video for anarchistwood. The only idea concrete she had at the time was to have the band on a bouncy castle. This sounded like a lot of fun and we said we were in. We fixed on ‘Bomb in a Luggage Rack’ as the track, a version of which had come out as a split single on Grow Your Own Records, as well as on The Nasty Album. I asked Lindsey if she had any ideas about a story. All she had in mind was a kidnapping of some sort. Once I had the theme, I wrote with gay abandon, and the story came out like shelling peas. It wanted to be out there. Lindsey changed fixed up parts of it, organized the shot lists, booked the crew. We both gathered costume, props, and actors. We were stuck for a lead actor to play ‘The Man’ until about a week before the shoot. We were most fortunate to involve a mutual friend and big fan of anarchistwood Nik Llawr to play this role. It was his first experience of acting. We thought he did a fantastic job. We also used our friend Pete Kopinski’s gorgeously dilapidated house in Surrey as the location. Pete plays several roles in the video. For the next project, which was ‘Fear’, Lindsey and I collaborated a lot more on, as we realised we worked really well together. Probably due to our similar sick sense of humour. We started trying to make a pop video for a short track – “Fear is the Mind Killer” but as things went on, we realised we had so many ideas and shots, that it would have to turn into a short film. Candi supplied music from his electronic project ‘Maelific Jester’ as well as three anarchistwood tracks.”

And you ended up with Best Music award of “Portobello Film Festival 2018” I added after a sip from my ice cold Guinness.

Frank answered “Well, we continued with our ensemble cast idea, including The Amazing Mouse, Jan Daniels (who is also our prop maker), Pete Kopinski and band members who appeared in Bomb, and added Star Wars actor Sobriety Twist, the unforgettable Sexton Ming and wife Stuckist artist Ella Guru, artist Lily Mars Morrow, Jeff Freeman (drag king personality of Jemma) and our lead psycho Dr Raef was played by none other than Jenny Runacre who is impossibly cool having played Bod and Queen Elizabeth in Derek Jarman’s punk classic, ‘Jubilee’”

“Jubillee” was released in the UK in February 1978 as the first punk rock movie. Apart from Jenny Runacre, appear some well-known musicians such as Toyah, Wayne/Jayne County and Adam Ant, the “Rocky Horror Show” actress Nell Campbell (who also appears as a groupie on Pink Floyd’s “The Wall”) and Richard O’Brien, the great Riff Raff character from “Rocky Horror Show”. Jenny Runacre appeared also next to Jack Nicholson on Michelangelo Antonioni’s “Professione: reporter”, on “The Lady Vanishes” starring Elliott Gould, Cybill Shepherd, and Angela Lansbury, “The Witches” with Anjelica Huston, “The Edge of Love” with Keira Knightley and other movies.

“Lindsey and I co directed and edited, whilst Lindsey and Nigel Camp executed the camera work and drones. Lindsey and I have now started a film production company Black Triangle Films and are currently working on a wicked story for Jemma Freeman and the Cosmic Something.”

The first time I watched “Fear is the Mind Killer” the message to me was crystal clear: our society is trying to get rid of people that are different. I asked her if I was right, if she believes that our world is turning into a conservative, fascist world that wants to eliminate those who think out of the box.

“Yes – I think it’s getting that way sometimes. In other matters (e.g legalisation of gay marriage, gender neutralisation!  abortion rights, racial equality – or at least admission there hasn’t been for a long long time!) life is getting better for a lot of people but there are still injustices, judgements, cultural rules people follow blindly.

I think the ‘west’ Europe, North America (ok -just the USA!) is getting more judgemental and I feel that many African and South American nations are becoming more enlightened and happier. Many people want to shut you down if they feel threatened by difference. It’s pure tribalism which is fine if you are accepting and welcome change and evolution but not if you tell them they are wrong just for looking out of the ordinary. Do what thou wilt, an it harm none.

I’m sure I’m not the only punk who has grown up feeling like an outsider, being earmarked as ‘the other’, part of the freak show. we wear it as a badge of honour, but narrow minded people still make day to day existence a fight. I’m lucky as I live in a big city, but I have always dressed up as long as I had a choice. Some people say ‘strangely’ but if different was bad, now where would we be? still cyanoabacter under the sea?”

Anarchistwood is going on stage wearing make up and colourful clothes. How much time is needed to get prepared?

It takes me a good two hours to get ready for a gig. One hour on makeup at least. Often this has been done in the car on the way to a gig, but it usually looks better if I do it before I set off. Depending on road conditions, the wonkiness can be enhanced! We have been wearing our clown make up a lot at festivals, particularly after winning the award.

When we went to see Joker recently, we were really sorry we hadn’t gone in clown makeup. We very much identified with the character and felt it was extremely close to the message ‘Fear is the Mind Killer’ portrays. Except with a multimillion dollar budget! This weekend I am looking forward to getting made up as a clown, with renewed vigor.”

Anarchistwood play live pretty often. Have you been playing out of the UK? Would you like to? Where do you play next?

We have played in Berlin, Cork in Eire and on several occasions at the Dragon Festival in Orgiva Andalucia, Espana. We’ve also played in Scotland and that might devolve out the UK if pollitricks work out in that direction. We would love to play more abroad. We also love performing out of London as audiences out of the smoke seem to let their hair down more! Particularly in Bristol and Braintree, where crowd surfing in low ceilinged venues seems to tickle the punters. Our favourite festivals have to be Griffstock and anything Convoy Cabaret are involved in.”

Convoy Cabaret is an Alternative Anarcho DIY Festival that’s been around for about 10 years. It’s a gathering of bands, DJs, dancers, acrobats, and poets.

“These humans look out for you and yours and are responsible anarchists” adds Frank “Just the way we like it.

Our next gigs are in Southend, Basingstoke, our home venue Overdrive Studios in Deptford that we love very much for our own promotion Subterfuge. In 2020 we already have gigs lined up in Bristol, Southend, London and Manchester. Getting over to Europe again before it gets too difficult to cross is high on our agendas. Countries that still use the Death Penalty and are homophobic are not places we want to play (which is very sad for the USA – stop the killing!)

Death Penalty is a subject that anarchistwood deal with in their lyrics but only there…

In the lyrics of their songs “Door Part 1” and “Door Part 2” from their 2008 album “Blessed Are The Cracked, For They Let In The Light” Frank wrote about Death Row victim John-Joe “Ash” Amador and his phone discussions with the Treatment Rooms team an hour or so prior to his state execution in Huntsville in August 26 2007.

Amador was sentenced for shooting dead 32 year old cab driver Reza Ayari in 1994.

Frank and Candi have an artistic connection to Amador.

“Artist Carrie Reichardt went to Texas to witness his execution…” explains Frank.

I did a Google search to find out about the “Treatment Rooms” and who is Carrie Reichardt. It wasn’t hard to find information of her site on which she mentions that in 2000 she was working on a cooperative mosaic when she saw an ad by the Human Writes charity calling people to become penpal friends with death row inmates. Reichardt applied and started writing to Luis Ramire. Their friendship inspired her to make a mosaic on the outside wall of her house turning it into a graphic cave and this is from where the name The Treatment Rooms came. The execution of Ramirez from the state of Texas convinced Reichardt to dedicate her creativity to raise awareness regarding the death sentence. Later Reichardt got in touch with John – Joe – Ash Amador.

Frank explained their connection:

Candi filmed the process where Nick Reynolds made a death mask for Ash a few hours later, which was exhibited in the UK by The Treatment Rooms, eventually in the V&A. Candi brought the footage home and I edited it to present an AV documentary film, #402. Ash was victim number 402 executed in the State of Texas alone since the death penalty was reintroduced in 1976. #402 won the audience award at the Portobello Film Festival 2008.

Nick Reynolds is a British sculptor who specializes in death masks.  He is also the harmonica player with the Alabama 3, a band famous for their “Woke Up This Morning” track that opens the TV series The Sopranos.

One morning I was listening to the classical “Summer Wine” by Lee Hazlewood and Nancy Sinatra and it came to me that I should do a cover version of it with New Zero God. We entered the studio that same afternoon and did it our way. Two weeks later I met Frank and Candi and while farting around it came to me to ask Frank if she’d like to take the place of Nancy Sinatra and do the lyrics on our version. Soon after that, we found ourselves in the studio discussing the attitude that she had to have. The song is about a cowboy that falls into the trap of this woman that makes him drunk with her “summer wine” and steals all his money. It wouldn’t be square enough to have a song about fucking in the 60s. I never liked how un-nervous Sinatra’s singing was on this track. Too flat for my taste. She sounded like a robot who repeats an erotic song. Frank was in charge for a sexual teaser in order to launch the song to a XXX stratosphere.

So what does anarchistwood mean, how did you come up with the name and when did you form the band?

The word came from me naming the wife’s ‘morning glory’ – Candi (Paul) is an anarchist, so that became his ‘anarchist wood’. He said hey – that’s a really good name for a band. Back in the Noughties, we were heavily involved in electronic music and video mixing. We were working for Love Music Hate Racism in a pub in North London projecting the visuals and saw a few really good bands – particularly a band called Data Panic from Scotland. They were so good that Candi was inspired to start writing tunes again. He hadn’t picked up his guitar for quite a few years, since being in post punk bands in Leeds, and mostly made -at that time – electronic music, visuals and was a resident DJ in a big nightclub called Turnmills. This was around 2004 – 2005.

When we first started the band I was making visuals and playing keyboard. I was also triggering visuals from the keyboard at one point. We went through a few different members to try and get something going, including a writing and singing session with Gob$au$age, noodling with Handsum Pete and always wanted a visual element to the shows. One of our first performances was with Devillia de Dallas – Candi playing guitar and me controlling the keyboard, visuals and backing track. Devillia sang whilst doing a strip tease that ended with her fire tittie tassling to great effect. We took that show on to some fancy places – as part of the BurlyQ Revue that ran for 6 weeks at Bethnal Green Working Men’s Club, the first Latitude festival and also within the Big Chill as part of the Lost Vagueness crew. We all got banned at that one, which was an honour.

When they came to Athens, the couple started searching in the record stores. Candi was very happy with some rare psychedelic albums that he discovered. Which artists influenced the band?

We have very far reaching music tastes. As Duke Ellington said…  There are simply two kinds of music, good music and the other kind

Huge influences are Zappa, Butthole Surfers, ACDC, Black Sabbath, Alice Donut, musicals such as Cabaret, Singing in the Rain, The Wizard of Oz, Calamity Jane, MC 5,  Jimi Hendrix, The Grateful Dead, Patti Smith, Peaches, Mel Brooks, Ella Fitzgerald, David Bowie, Roxy Music, Billie Holiday, Love, Hawkwind, Black Flag, Minor Threat, Shostakovich, Parliament, Funkadelic, Diamanda Galas, Lou Reed, Joni Mitchell, James Taylor, Gong, Fela Kuti… where do we stop? Contemporary loves include China Shop Bull, Natterers, Sanction This, Armoured Flu Unit, The Crippens … Candi has a great penchant for Scandanavian folk music, so this is blasting out in the Labiatory quite regularly.

Ex Gratia Recordings started in 2008 to release your album “Blessed are the cracked, for they let in the light”. What is your connection to Ex Gratia Recordings? How important is the DIY ethos to you? Would you sign to a big label?

Ex Gratia literally from Latin means ‘from favour’ and effectively to us means ‘do it for the love’ and therefore is not about making a profit, a business, an industry. We have poured money into releasing our own material with no backing and also released actual vinyl records by other bands Rude Mechanicals, Wonk Unit, Sexton Ming and CDs and downloads of many other often obscure artists, like Handsome Pete, The Dutchess, the rising Jesus Hooligan and countless more on compilation releases.   The DIY ethos is very important to us. We hand print all our album covers and stencil the vinyl versions, so they are all unique.  I really enjoy sending merch and handwritten notes to people who purchase. We enjoy packaging and sending all over the world to the freak family we have found ourselves a part of. The only thing missing is the distribution powers and so if another label wanted us, the main reason we would go for it, is if they could distribute on other continents, so the postage prices wouldn’t be so high for our fans. Obviously we would scrutinise this label, which would have to be free of war investment, be ethical, and not politically opposed to our own ideals. Like that’s going to happen, eh?!”

After this last joke we discussed the necessity for punk rock in our days, more than ever. What exactly is “punk”? Is it the sound? The attitude? The lyrics?

“Punk is a way of life. It’s an attitude, it’s freedom, it’s bravery to be one’s self. Maybe it’s foolishness too, but I guess it’s how far you take things and what you can get away with. I don’t think there is much that we do is particularly controversial. But apparently it is – well Candi points it out to me regularly. Our first full band gig took place in Brixton Jamm at Outlaw – an event put on by Alabama 3. Punkvert were engaged to put on the visuals and book DJs, cabaret and assorted freaks for the event. Our first gig with six piece line up plus dancers and guest vocalist Devillia de Dallas started with the band arriving on stage in pink Kinky Kunt Klan outfits with anarchy symbols and badges from the Huntsville Correctional Unit AKA Texas Death Row. I didn’t think how the Klan outfits would be interpreted at the time locally. The event was a cracker.”

How about now that things in the UK are a mess? Do you think that new punk rock bands will emerge?

“Yes! Tories bring creativity. I remember people saying that years ago, but I didn’t really understand it until the rose tinted glasses of the Labour Government were smashed and trodden into the ground by the real Nasty Party.”

They liked the colaboration we had for ‘Summer Wine’ so Frank told me one day, “I made a video for the track Mr cowboy. It’s fun/ I am sending it to see it and if you like it I will upload it on YouTube.”

Yes, it’s fun and I liked the video. Gives a humoristic note to the song compared with other versions I’ve heard.

Do you have a favorite subject for your lyrics?

“Initially we realised that most lyrics were about sex, drugs, inequality and war. It’s not a favourite topic, but the horrendous situation in the Middle East has been hugely influential in my writing. Feeling for the people who suffer at the hands of their dictators particularly in Syria gave rise to ‘Wake Up Marie’. It’s about the journalist Marie Colvin dying trying to get the news out to the world about how the people in Baba Amr district of Homs were being bombed by their own government.

American journalist Marie Colvin was working for the Brittish newspaper The Sunday Times from 1985 until her death. She died while covering the siege of Homs in Syria. Marie Colvin was killed by an “improvised explosive device filled with nails on February 22 2012, alongside photojournalist Rémi Ochlik. In July 2016, lawyers representing Colvin’s family filed a civil action against the government of the Syrian Arab Republic claiming they had obtained proof that the Syrian government had directly ordered her assassination, leading to a judge finding the Syrian government guilty of her assassination in early 2019, awarding Colvin’s family $302 million in damages.

“Responsibility for our actions is another theme – ‘Bomb in a Luggage Rack’ in which I put in all pronouns to prevent the ‘us’ and ‘them’ mentality. When people are affected by terroism by frustrated, disowned people or by the state itself, this pain is felt by globally – we are all human beings, we can all behave atrociously or we can act for the common good. Covering Minor Threat’s ‘Straight Edge’ led me to re-write the lyrics and Candi to slow down the verses and put in lots of Middle Eastern twangs to produce ‘Despot’, with the chorus still the double time assault Minor Threat fans know and love but the words are ‘I’m. No. Despot.” We are honoured to have Ian MacKaye’s blessing for this one. In huge contrast, the ‘Answer to War’ is about ‘my little pink button!’ can you guess what it is yet?

Other tunes discuss the banking crisis of 2008 – ‘Supercrash’, lack of rewards from living a so called normal life ‘Eat the Rich’, getting totally wasted ‘StaggerFactor’, my beautiful muse ‘Mouse’, an infamous triple XXX rated performer at London’s Box who is known across the world, people who can’t think for themselves and judge you on what they are told to approve of by magazines, music press, allegiances to alleged punk dynasties (the 1977 brigade) ‘what comes next’ ‘body’ politics and rights over how you present yourself and Lucifer ‘Morning Star’. I’ve also written tunes about my eldest daughter, particularly to wish her into a strong adulthood and forge her path ‘Horse’ plus rambling thoughts about living life in modern day uncaring selfish society ‘Vertigo’, ‘Rat Live on no eviL staR’… so much more I haven’t said yet. Candi wrote about the evils in Yemen ‘For the Unforseeable Future’, where people are ripped to shreds by cluster bombs projected onto their innocent villages by US special forces. The UK and US arms trade makes them complicit in continuing the suffering of people in many places by making a business out of death and destruction. My first lyrics that appear on vinyl are for ‘Snake’ – about lovers who let you down – on the compilation album ‘Specialisation is for Insects’.

One day the couple came with a present for me. The album they put out in 2016, titled, “The Nasty Album”. I asked them if they are vinyl junkies and if they have a big record collection.

“We love vinyl. We have a lot of it! Candi is most definitely a vinyl junkie, beautifully assisted by working in All Ages Records and Rock n Roll Rescue – two music shops in Camden. We also have a lot of our own Ex Gratia vinyl merchandise stored in the Labiatory, which is our home studio. The walls are closing in.”

What is the current line-up of the band?

“Line up has been from the start funkcutter and Candi. We have been through several guitarists, bassists and a tin bath full of drummers over the years. The current line up is Kris ‘T-Red’ Stazaker on guitar and vox, who is also in T-Bitch and a solo artist in her own right, David ‘the Wasp’ Kahl on violent guitar (also in Brown Glove and Old Ernie), Mitch J Flacko (Hagar the Womb) on bass and vox, Scarlett ‘half goy, pussy-magnet’ Carsen (Bug Central) on drums, vox and more cowbell, Candiflip Blackwood on guitar, vox, backing tracks, funkcutter on vox, trumpet, high kicks, Lindsey S is our videographer and is currently learning drums too. We also have a Peggy Bop Becket (P.A.I.N.) as a dancer at many festivals as well as a variety of others plus Tanzi and Luka as live Punkvert VJs on the festival circuit.

Candi writes the majority of the music and some lyrics and funkcutter has written the majority of the lyrics since 2008. We are working on a track Mitch has written at the moment, which is great, as he is taking lead vocal. It’s brilliant and makes an inspiring contrast to the rest of the current set. We have material from David the Wasp to work on too.

We have released four albums, but the first one ‘Blessed’ we do not sell. It’s a double album. After the release of ‘Situationist Normal’ home life was pretty wonky with addiction and mental health overriding normal service meaning the third album took so long to make it turned into two albums – ‘The Nasty Album’ and ‘Sine On, Mr Lovely’. Maybe that was the most difficult (mainly due to my impatience!), but we are very proud of them.”

Are you up for another movie? What are your next plans?

“Yes. A horror film. With more dialogue. I am writing the story at the moment. We hope to shoot in March in Oxfordshire, at Shaken Oak Studios, where we are recording our fifth album. Very much looking forward to getting these fresh tracks out and start on the sixth. anarchistwood only has a tenure of eight albums, so we are more than halfway done. Then it’s over. Enjoy it while you can!”

Thanks for the good times, the music, and friendship. Hope to see ya.

 

Tags: , , , , , , , , ,

“Scarred for Life” η επιστροφή των Medicine

Μετά από μια παύση αρκετών ετών, οι Medicine επέστρεψαν στις 4 Οκτωβρίου, στο προσκήνιο της alternative μουσικής σκηνής με το νέο τους LP “Scarred for Life”. Είναι ενα άλμπουμ με 11 τραγούδια το οποίο κυκλοφόρησε σε περιορισμένα αντίτυπα σε βινύλιο αλλά και  ψηφιακά, μέσω της Νεοϋορκέζικης εταιρίας Drawing Room Records.

Με εγκέφαλο τον κιθαρίστα Brad Laner, αυτή η κολλεκτίβα απο το Λος Άντζελες, ήταν από τους πρωτοπόρους του shoegaze και σήμερα είναι μια από εναν μικρό αριθμό συγκροτημάτων που έχουν επανενωθεί και συνεχίζουν, οπως οι Slowdive, Ride, Swervedriver και My Bloody Valentine.  Σε αυτό εδω το άλμπουμ συμμετέχει και η  πρώτη τραγουδίστρια της μπάντας Annette Zilinskas.

Με το “Scarred for Life” συνεχίζεται μια πλούσια παράδοση noise-pop πειραματισμών που χρονολογείται από το 1991, όταν ο Brad Laner και η Zilinskas δημιούργησαν τους Medicine με τον drummer Jim Goodall, τον κιθαρίστα Jim Putnam και τον μπασσίστα Eddie Ruscha. Αφού συν-συνέθεσαν τα τραγούδια “Aruca” και ”Miss Drugstore”, η Zilinskas αποχώρησε απο το συγκρότημα επειδή και το προσωπικό της μουσικό όχημα, οι Ringing Sisters υπέγραψαν με την A & M Records. Τα φωνητικά στη συνέχεια ανέλαβε η Beth Thompson.

Στην σημερινή σύνθεση των Medicine βρίσκονται ξανά οι Laner, Goodall και Zilinskas με τον κιθαρίστα Matt Devine, ο οποίος έπαιξε με το συγκρότημα στην τελευταία τους Αμερικάνικη το 1995 και ξανά το 2014 που έκαναν την εμφάνισή τους στο Austin Psych Fest.

Το “Scarred For Life” είναι μια εξαιρετικά φιλόδοξη έκδοση – ένα άλμπουμ του οποία όλα τα τραγούδια «σκοτώνουν» και δεν γράφτηκαν απλά για να γεμίσουν τον χώρο. Έχουν διασκευάσει τραγούδια των Neil Young, Judee Sill, Miles Davis, Monkees ακόμη και του Bob Welch. Ο Laner με την μπάντα του δίνουν σε κάθε τραγούδι μια ισχυρή δόση των Medicine, και το θεραπεύουν με το wall of sound τους.

Το mastering έγινε απο τον Adam Gonsalves, και το LP διατίθεται σε βινύλιο 180 γραμμαρίων. Εχει γυαλιστερό εξώφυλλο και μια αφίσα 22×22″. Πρόκειται για τραγούδια επιλεγμένα προσεκτικά όπου ο Laner και οι συμπαίχτες του επιχειρούν να ξαναζήσουν τις μέρες δόξας (αλλά κανένα από τα φιάσκο) παλιών σχολικών συλλογών, όπως εκείνες του του K-Tel. Κάποτε, στη δεκαετία του ’70 και στις αρχές της δεκαετίας του ’80, αυτές οι συλλογές έδιναν την ευκαιρία να ακούσεις τραγούδια που έπαιζαν οι ραδιοφωνικοί σταθμοί στα AM / FM, που ήταν πολύ διαφορετικά μεταξύ τους οταν το top 40 ήταν στην ακμή του.

Ελάτε ακούσετε και γιατί οχι, ακόμα και να αγοράσετε αυτό το άλμπουμ με τις διασκευές. Πάνω απ όλα, αυτός ο δίσκος ηταν η προσπάθεια κάποιων ατόμων να κρατήσουν τα λογικά τους οταν ενας φασίστας ανέλαβε την εξουσία το 2016. Προσέξτε, τα αγαπάμε αλλά τα τραγούδια που επιλέξαμε δεν συνδέονται και τα κάναμε θορυβώδη γιατί δεν προσπαθούμε να προσποιηθούμε.Σας απασχολεί, αλλά οι επιλογές του τραγουδιού δεν έχουν συνεκτικό θέμα και αν και είναι λίγο θορυβώδες, δεν προσπαθούμε να είμαστε όλοι ή οτιδήποτε άλλο” λέει ο Brad Laner.

photo by Jeff Jacquin

Χάριν στο πρώτο του demo οι Medicine έγιναν η πρώτη Αμερικάνικη μπάντα που υπέγραψε με την Creation Records. Το 1992 είχαν υπογράψει συμβόλαιο με την American Recordings του Rick Rubin. Παρόλο που το Pitchfork χαρακτήρισε τους Medicine ως την αμερικάνικη απάντηση στους My Bloody Valentine, ο χαρακτηριστικός ήχος της κιθάρας της Medicine κατάφερε να κάνει ευδιάκριτη την ταυτότητά τους ανάμεσα στις υπόλοιπες shoegaze μπάντες.

Η πιό γνωστή ισως εμφάνιση των Medicine είναι αυτή στην ταινία The Crow (Το Κοράκι) του 1994 με το τραγούδι τους ‘Time Baby 3‘ να βρίσκεται στο soundtrack και την Elizabeth Fraser των Cocteau Twins να συμμετέχει στα φωνητικά. Το πρώτο άλμπουμ των Medicine “Shot Forth Self Living” κυκλοφόρησε το 1992, ακολουθούμενο την επόμενη χρονιά από το “The Buried Life”. Το συγκρότημα διαλύθηκε λίγο μετά την κυκλοφορία του τρίτου τους άλμπουμ “Highness” το 1995. Επανασυνδέθηκαν για λίγο το 2003 ως ντουέτο με τους Laner και Shannon Lee (την κόρη του Bruce Lee), για να κυκλοφορήσουν το άλμπουμ “The Mechanical Forces of Love”.

Θα περνούσε άλλη μια δεκαετία μέχρι ο Laner να επανενωθεί με τους Thompson και Goodall και να κυκλοφορήσουν το επόμενο στούντιο άλμπουμ “To The Happy Few” μέσω της Captured Tracks, ακολουθούμενο από το έκτο album τους “Home Everywhere”. Το 2012, η Captured Tracks επανακυκλοφόρησε τα δύο πρώτα άλμπουμ των Medicine με επιπλέον bonus υλικό και σπάνιες ηχογραφήσεις. Το 2017 ήρθε η κυκλοφορία του 2.0 Extraneous, μιας συλλογής απο B Sides και ακυκλοφόρητου υλικού απο το 2003.

Ο Brad Laner είναι ένας από τους παραγωγικότερους καλλιτέχνες του underground. Στις διάφορες δουλειές του συμπεριλαμβάνεται το πειραματικό σόλο project του Electric Company καθώς και το ψυχεδελικό supergroup Lusk (με μέλη των Tool και των Failure), που κέρδισαν ένα βραβείο Grammy με το μοναδικό άλμπουμ τους. Έχει παίξει σε πάνω από 300 άλμπουμ, κάνοντας φωνητικά και συν-συνθέτοντας στο άλμπουμ του 2011 ‘Hurry Up, We’re Dreaming‘ των M83 και παίζοντας τύμπανα για τους Savage Republic. Samples απο τραγούδια του Laner εχουν χρησιμοποιήσει ο Brian Eno και ο Caribou.

Η Annette Zilinskas εκτός από συν-ιδρύτρια των Medicine,  ηταν αρχικά η μπασσίστρια των The Bangles, καθώς και τραγουδίστρια του επιδραστικού σχήματος Blood on the Saddle, των οποίων τα τραγούδια ενέπνευσαν το cowpunk, ανοίγοντας το δρόμο για το κίνημα No Depression και τα σχετικά alt country/Americana ιδιώματα. Αργότερα ηγήθηκε του dream-pop σχήματος Weatherbell και του αποκλειστικά γυναικείου πανκ τρίο 3 Hole Punch. Το 2016, ο Zilinskas επανενώθηκε με τις Bangles για ζωντανές εμφανίσεις.

Αυτό το LP είναι σαν να επιστρέφω σπίτι μου με τον Brad κι εμένα να παίζουμε μαζί ξανά“, λέει ο Zilinskas.

Από τις 4 Οκτωβρίου, το “Scarred for Life” είναι διαθέσιμο σε ολα τα ηλεκτρονικά καταστήματα και τις πλατφόρμες streaming όπως το Spotify. Το βινύλιο διατίθεται αποκλειστικά μέσω του Bandcamp της Drawing Room Records.

 

 
Leave a comment

Posted by on October 30, 2019 in Shoegaze

 

Tags: , , , , , ,

Last Drive, The Flowers of Romance, Deus Ex Machina – Μάης του 1993 στην Θεσσαλονίκη

Πέρασαν 26 χρόνια απο τις δύο βραδιές  που εμφανιστήκαμε οι Flowers of Romance μαζί με τους Last Drive στο Κηποθέατρο της Θεσσαλονίκης.

Νομίζω πως ήταν λίγο πριν η σκηνή του Ελληνικού ροκ φτάσει στο αποκορύφωμά της πριν ορμήξουν οι πολυεθνικές και διαλύσουν τα πάντα.

Υπάρχει αυτό το βίντεο για να μου θυμίζει εκείνες τις δύο ηρωικές βραδιές του Μάη του 1993.

Μου το έστειλε η Steisy Μανδάλτση λίγες μέρες αργότερα, η οποία έβγαζε ενα fanzine που λεγόταν Stigmata, και βρισκόταν πάντα εκεί όποτε ανεβαίναμε με τους Flowers of Romance και φαντάζομαι πως γινόταν και γίνεται ακόμα και σήμερα μάρτυρας των περισσότερων εμφανίσεων Ελληνικών συγκροτημάτων στην πόλη.

Συναντιόμαστε και σήμερα όποτε ανεβαίνω με τους New Zero God.

Την πρώτη βραδιά, αυτή που υπάρχει σε αυτό το βίντεο, εμφανίστηκαν και οι Deus Ex Machina ενω την δεύτερη παίξανε στην θέση τους οι Panx Romana.

Με το συγκρότημα μέναμε σε ένα ξενοδοχείο κοντά στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, στο Hotel Telioni στην Αγ. Δημητρίου, και πιστεύω πως καταφέραμε να κρατήσουμε ξύπνιους όλους τους ένοικους τα δύο βράδια της παραμονής μας, από τα γέλια και την φασαρία που κάναμε.

Φυσικά, μετά το τέλος κάθε εμφάνισης, μας έπαιρναν διάφοροι φίλοι και μας αποτελείωναν σε όμορφα μπαρ της πόλης.

Η πρώτη φορά που έπαιξα στην Θεσσαλονίκη ήταν το 1989 στο Στέκι της Φιλοσοφικής, σε μια εμφάνιση που είχε διοργανώσει για εμάς ο Βαγγέλης από τους Ναυτία και τούτη εδώ ήταν η δεύτερη φορά που πηγαίναμε για να παίξουμε στην πόλη ως Flowers of Romance.

Από τότε μέχρι σήμερα νομίζω πως έχω παίξει δέκα φορές ακόμα, προσθέτoντας και τις εμφανίσεις που έκανα με τους New Zero God.

Αποκάλεσα τις δύο εκείνες βραδιές «ηρωικές» γιατί ο καιρός φρόντισε να είναι βροχερός και τις δύο νύχτες χωρίς αυτό να πτοήσει τους φίλους που ήθελαν να δουν τα συγκροτήματα και σε πείσμα του καιρού, παρέμειναν στον χώρο.

Αυτό που θυμάμαι είναι πως μιας και το Κηποθέατρο δεν είχε σκέπαστρο, τα πεταλάκια και τα τροφοδοτικά κολυμπούσαν πάνω στην σκηνή με κίνδυνο ηλεκτροπληξίας.

Την βραδιά που θα δείτε στο βίντεο, η βροχή ξεκίνησε και πάλι καθώς τελειώναμε το πρόγραμμα.

Δεν θυμάμαι σε ποια από τις δύο βραδιές, κατέβηκα από το stage και όταν σκουπίστηκα απ το νερό και βγήκα στον χώρο, είδα τους Drive να παίζουν πίσω από μια κουρτίνα καταρακτώδους βροχής…

Αυτό όμως δείχνει και την αγάπη των Ελλήνων rock μουσικών για αυτό που κάνουν. Μερικές φορές είναι επικίνδυνο (στην προκειμένη περίπτωση να πάθουν ηλεκτροπληξία) αλλά σε όλες τις περιπτώσεις, καλούνται να διαθέσουν τον χρόνο τους για την μουσική,  τα λιγοστά τους χρήματα, να κάνουν υπομονή, και πότε-πότε να θυσιάσουν και φιλίες ακόμα.

Πιστεύω πως χρονική διάρκεια αυτού που κάνεις είναι που παίζει τον μεγαλύτερο ρόλο. Το για πόσο στέκεσαι δηλαδή πάνω στο σανίδι και λες στα πάντα “αντε παρατήστε με, εγω θέλω απλά να παίξω rock’n’roll”.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 υπήρχε σε όλη την χώρα μεγάλη άνθηση απο fanzines. Ανεξάρτητων περιοδικών που κυκλοφορούσαν κάποιοι άνθρωποι που αγαπούσαν κι αυτοί την μουσική ως ακροατές και ήθελαν να μοιραστούν τις ανακαλύψεις τους με άλλους εραστές της ίδιας τρέλας. .

Ετσι λοιπόν, την διοργάνωση αυτού του διήμερου την ανέλαβε ενα περιοδικό της Θεσσαλονίκης, το In Rock, του Χρήστου Τερζίδη, το οποίο διανεμόταν δωρεάν σε ολα τα μουσικά στέκια της χώρας. Ίσως κάποιοι να το θυμάστε.

Ευχαριστώ και πάλι την Steisy για το βίντεο, τον Χρήστο για εκείνη την εκδήλωση και όλους όσους είχαν έρθει και εύχομαι τόσο αυτοί όσο και οι μπάντες να είναι και να περνάν καλά.

 

Tags: , , ,