RSS

Author Archives: panole8riambos

The Nosferatu Live in Athens – Greece (22.02.2020)


(by Fondas Sumerson)

A few words about The Nosferatu and their first coming to Athens-Greece!

There are some bands that Ι grew up with but didn’t have the opportunity to catch live on stage, back in the days when they released the iconic albums that oriented the goth rock scene or rather goth rock music… (The) Nosferatu is definitely one of them!
After their long awaited return and their recent successful gig in London-UK, the only thing that I had in mind was to see this band live on stage…

My excitement can’t be described with words, when these Goth Rock legends announced their first coming to Temple Athens live venue!

They managed to gather over 200 excited fans (confirmed from the club), overwhelmed with nostalgia and an appetite for top class atmospheric, uncompromised gothic rock. The fans eagerly showed their appreciation by storming the band’s almost sold-out merch-stand (credis to merch-girl Μαίρη).

Their sound was very clear and solid building a haunting atmosphere of pure dark goth …as it should always be. Louis DeWray is still one of the best and most charismatic singers of the Goth scene with an out-of-this-world vocal range and a captivating stage persona…..

The same goes for Vlad Janicek, the living Vampire, whose bass lines and style are impeccable.

Rob Leydon, with the look of a Victorian gentleman, is the best guitar choice for the Nosferatu and one of the best British guitarists, while Chris Clark’s powerful yet technical drumming transforms the band’s live sound into a sonic attack!

The band also features a female vocalist on stage, the fantastic Anastasia Resurrection, whose ethereal singing made the atmosphere even more eerie.

The playlist consisted of much loved Goth-hymns from “Rise” & “Legend” and three new spectacular songs that prove the band’s dedication to achieving Goth excellence once again…

There is only one Nosferatu out there, THE NOSFERATU… the ORIGINAL one, the composers of the songs that made us proud to call ourselves GOTHS!

 
Leave a comment

Posted by on February 24, 2020 in Goth

 

The Cravats – Hoorahland (March 13, 2020 Overground Records CD/LP/Digital)

Από τότε που δημιουργήθηκαν οι The Cravats στο Redditch της Μεγάλης Βρετανίας τις ένδοξες ημέρες του 1977 και του punk, κατάφεραν να σφυρηλατήσουν ένα εντελώς δικό τους μουσικό μονοπάτι, καθιστώντας τους δύσκολους στο να κατηγοριοποιηθούν.

Η περιγραφή της μουσικής τους από το ΝΜΕ το 1980, πως είναι σαν να ακούς “τον Captain Beefheart και τους Bonzo Dog Doo-Dah Band να τσακώνονται μέσα σε ένα σακί …”  τότε φαινόταν αρκετά ακριβής και το ίδιο ισχύει ακόμα και σήμερα.

Σαράντα και πλέον χρόνια αργότερα, το άλμπουμ τους “Hoorahland” αποδεικνύει πως οι Cravats ελέγχουν πλήρως το που θέλουν να βρίσκονται ηχητικά.

Το “Hoorahland”  είναι μια γυαλισμένη εξέλιξη του άλμπουμ ‘Dustbin of Sound‘ που κυκλοφόρησαν το 2017.

Δώδεκα συνθέσεις που καταγράφουν το πώς βλέπει τα πράγματα ο τραγουδιστής The Shend, απλωμένα σαν ένα σετ ακριβά σεμέν πάνω στο σαξόφωνο του Svor Naan, την πληθωρική κιθάρα του Viscount Biscuits, τον μπάσο κινητήρα του Joe 91 και την ντράμς του Rampton Garstang.

Στο άλμπουμ συμμετέχει και ο Jello Biafra τραγουδώντας ένα ταγκό τραγούδι με τον The Shend, το “Now Το Magic Has Gone”, σχετικά με δύο ηλικιωμένες θεατρίνες των οποίων η αιώνια αγάπη έχει τραγικά κατακερματιστεί σε χίλια κομμάτια από ένα πικρό μίσος.

Οι ίδιοι το ονομάζουν “ένα περίπλοκο σχέδιο Dada Vinci για δυσλειτουργικά συγκρουόμενα αυτοκινητάκια τα οποία καθώς αναπηδούν όταν χτυπούν μεταξύ τους οι προφυλακτήρες τους, εμείς φρενάρουμε αρπάζοντας αδέξια το φανταστικό τιμόνι”.

Πέρα από το περσινό single “Shy/Good For You” το οποίο έπαιξαν στο ραδιόφωνο και οι Gideon Coe, Marc Riley και Henry Rollins μεταξύ άλλων, υπάρχουν δέκα ακόμα τραγούδια που καλύπτουν τα πάντα από την έλλειψη του Θεού, τα Austin Allegros και τα ξεθωριασμένα τζην της γιαγιάς, τα σφιγμένα καπάκια των βάζων, τις μπουκαπόρτες των υποβρυχίων μέχρι το πουκάμισο του Brian May.

Επιπλέον, φυσικά, αυτό το ντουέτο με τον Jello.

Σύμφωνα με τους Cravats, όλοι κατοικούμε στο Hoorahland αλλά εδώ δεν πρόκειται για τις βόλτες που κάνουμε, αλλά περισσότερο για την θέα που έχουμε από το τέλος της ουράς στην οποία στεκόμαστε.

Και όχι, δεν πρόκειται για ένα θεματικό άλμπουμ. . . αν και ο ορισμός του «θεματικού» είναι «μια αφηρημένη έννοια» και μιας και οι Cravats είναι αφηρημένοι όσο παίρνει εδώ και 43 χρόνια, τότε ίσως και το άλμπουμ να είναι θεματικό.

Η κυκλοφορία του ‘Hoorahland’ σηματοδοτεί την αρχή περισσότερων συναυλιών και μιας ευρωπαϊκής περιοδείας με τον Steve Ignorant στην Steve Ignorant Tour.

Το νέο τους άλμπουμ είναι πρωτοποριακό, ασυμβίβαστο, παράλογο, πειραματικό, αμβλύ, αιματηρό, γελοίο, σουρεαλιστικό, εκκεντρικό αλλά πάντα διασκεδαστικό.

 
Leave a comment

Posted by on February 15, 2020 in Post Punk

 

Then Comes Silence – We Lose The Night – January 10 – Metropolis Records (North America) / (SPV Oblivion rest of world)

GREEK (FOR ENGLISH PLEASE SCROLL DOWN) Οι Then Comes Silence είναι οι Σουηδοί ήρωες του post-punk.

Δημιουργήθηκαν στην Στοκχόλμη το 2012 και στο νέο τους άλμπουμ “Machine” φλερτάρουν με τον θάνατο και τη θλίψη.

Το “Machine”, είναι γεμάτο εντυπωσιακούς ρυθμούς, ενώ οι αλαζονικές, κρύες μελωδίες τους είναι μια δυστοπική αντανάκλαση σκοτεινών καταστάσεων.

Οι σαγηνευτικοί, απειλητικοί ύμνοι, όπως τo single “We Lose The Night” που κυκλοφόρησε στις 10 Ιανουαρίου, το “Dark End” και το “Kill It” ταξιδεύουν τον ακροατή σε ένα κόσμο όπου συνυπάρχουν το post punk με τις σκιές του goth-gaze και της psychedelica.

Το “Machine” θα κυκλοφορήσει στην Βόρεια Αμερική από την Metropolis Records στις 13 Μαρτίου, ενώ η SPV θα το βγάλει στον υπόλοιπο πλανήτη.

ENGLISH Then Comes Silence are the Swedish captains of post-punk.

A four piece band formed in 2012 in Stockholm, Sweden, their new album “Machine” is flirting with death & sorrow, full of gripping beats & eerily cold melodies is a dystopian reflection of all things dark.

Seductive, sinister anthems such as the single “We Lose The Night” that Metropolis Records released on January 10 (SPV Oblivion for the rest of world), “Dark End” & “Kill It” take the listener on a journey from swinging postpunk to the shadows of goth-gaze & psychedelica in symbiosis.

Metropolis Records will release “Machine” in North America on March 13th on CD as well as through all digital and streaming formats.

 
Leave a comment

Posted by on February 5, 2020 in Goth

 

Ένας νόμος του 1970 οδήγησε στη μαζική στείρωση των Ινδιάνων της Αμερικής. Η μεγάλη σπουδαιότητα αυτής της ιστορίας.

Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στις 27 Νοεμβρίου 2019 στο περιοδικό TIME και το πρωτότυπο κείμενο είναι γραμμένο απο την καθηγήτρια ιστορίας του University of Rochester και συγγραφέα του βιβλίου “Reproduction on the Reservation: Pregnancy, Childbirth, and Colonialism in the Long Twentieth Century (Critical Indigeneities)BRIANNA THEOBALD*.

Το 1977, η Μarie Sanchez**, επικεφαλής δικαστής των φυλών του Βόρειου καταυλισμού των Cheyenne (σημ. μετ. βάση νόμου η Αμερικάνικη πολιτεία δεν έχει δικαιοδοσία στα δικαστήρια των φυλών των ινδιάνων σε εδάφη που τους έχουν παραχωρηθεί, οπότε οι φυλές έχουν δικά τους δικαστήρια) έφθασε στην Γενεύη, στο Συνέδριο των Ηνωμένων Εθνών, σχετικά με τα δικαιώματα των Ιθαγενών, έχοντας να παραδώσει ένα σαφές μήνυμα.

Οι Αμερικάνοι Ινδιάνοι ήταν, όπως ισχυρίστηκε, στόχοι μιας “σύγχρονης μορφής” γενοκτονίας – της στείρωσης.

Κατά τη διάρκεια της εξαετούς περιόδου που ακολούθησε την υπερψήφιση του νόμου του 1970 σχετικά με τον Οικογενειακό Προγραμματισμό, γιατροί στείρωσαν ίσως και μέχρι το 25% των Ινδιάνων γυναικών που βρίσκονταν σε αναπαραγωγική ηλικία και υπάρχουν στοιχεία που υποδηλώνουν ότι οι αριθμοί ήταν ακόμη υψηλότεροι. Ορισμένες από αυτές τις διαδικασίες εκτελούνταν υπό πίεση ή καταναγκασμό ή χωρίς τη γνώση ή την κατανόηση
των γυναικών αυτών. Ο νόμος επιδοτούσε τις στείρωσης των ασθενών που λάμβαναν υγειονομική περίθαλψη μέσω της Ινδιάνικης Υγειονομικής Υπηρεσίας, αλλά ακόμα και μαύρες καθώς και λατίνες γυναίκες έγιναν επίσης στόχοι υποχρεωτικής στείρωσης σε αυτά τα χρόνια. (Σημ. μετ. Η Ινδιάνικη Υγειονομική Υπηρεσία, είναι μια υπηρεσία του Αμερικάνικου Υπουργείου Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών που είναι υπεύθυνη για την παροχή ομοσπονδιακών υγειονομικών υπηρεσιών σε Αμερικανούς Ινδιάνους και Ιθαγενείς της Αλάσκας)

Αλλά καθώς η Sanchez και οι Ινδιάνες με τις οποίες συνεργάστηκε, ανταποκρίθηκαν στα αποτελέσματα αυτού του νόμου του 1970, συνειδητοποίησαν πως η μάχη ενάντια στην ανεπιθύμητη στείρωση, ήταν μια από τις πολλές αδικίες που είχαν τις ρίζες τους – όπως και η αντίστοιχη αντίσταση των Ινδιάνων – στην πολύ μακριά ιστορία της αμερικανικής αποικιοκρατίας. Και αυτή η ιστορία συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.

Όταν τον 19ο αιώνα η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ανάγκασε τους Ινδιάνους να κλειστούν σε καταυλισμούς, η κατάσταση προκάλεσε μια χιονοστιβάδα προβλημάτων για την δημόσια υγεία.

Μέχρι το 1900, ο πληθυσμός των Ινδιάνων είχε φθάσει στο ναδίρ του μετρώντας πλέον λιγότερους απο 250.000 ανθρώπους. Τα βρέφη και τα παιδιά που ήταν ιδιαίτερα ευάλωτα σε ασθένειες, πέθαιναν. Το 1916 ενας κυβερνητικός αξιωματούχος εκτίμησε πως περίπου τα τρία πέμπτα των μωρών των Ινδιάνων πέθαιναν πριν φτάσουν στην ηλικία των 5 ετών.

Σε πολλούς καταυλισμούς, οι γυναίκες ανταποκρίθηκαν γεννώντας περισσότερα παιδιά, βάζοντας όμως σε κίνδυνο την ίδια τους την υγεία.

Ο ιστορικός Frederick Hoxie ισχυρίστηκε ότι “μόνο η διατήρηση των εξαιρετικά υψηλών ποσοστών γεννήσεων έσωσε ένα έθνος από το να χαθεί στη λήθη“.

Καθώς οι ινδιάνοι αντιμετώπιζαν τις δυσκολίες της διαβίωσης στους καταυλισμούς, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ξεκίνησε μια εκστρατεία για να τους αφομοιώσει ή να τους αμερικανοποιήσει. Αντί να σκοτώνουν τους Ινδιάνους, όπως ήταν χαρακτηριστικό γνώρισμα των ομοσπονδιακών κυβερνήσεων της δεκαετίας του 1870, οι πολιτικοί και οι μεταρρυθμιστές σκόπευαν να σκοτώσουν την ινδιάνικη ταυτότητα: τη γλώσσα, την ένδυση και τις πολιτιστικές και πνευματικές πρακτικές. Σε αυτό το πλαίσιο, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ποινικοποίησε τους θεραπευτές/μάγους των ιθαγενών και τις δυσάρεστες μαίες και τις γνώσεις τους σχετικά με τον τοκετό. Κάτω από αυτή την πίεση, οι τελετουργικές πρακτικές, συμπεριλαμβανομένων των τελετών ενηλικίωσης των γυναικών, οριοθετήθηκαν, γίνονταν στα κρυφά ή έπαυσαν.

Οι συμφωνίες που υπεγράφησαν πριν από το 1871, οι εντολές και άλλες κατοπινές συμφωνίες, καθιέρωσαν την ομοσπονδιακή ευθύνη για την παροχή υγειονομικής περίθαλψης στα μέλη των φυλών. Καθώς οι κακές συνθήκες υγείας σε πολλούς καταυλισμούς χειροτέρεψαν, έγινε δυσκολότερο για την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να τις αγνοήσει.

Το γραφείο Ινδιάνικων υποθέσεων άρχισε να κατασκευάζει υποτυπώδη νοσοκομεία, των οποίων οι εργαζόμενοι ενθάρρυναν τις ντόπιες γυναίκες να τα χρησιμοποιούν για τον τοκετό. Από τη δεκαετία του 1950, όταν δημιουργήθηκε η Ινδιάνικη Υγειονομική Υπηρεσία, η μεγάλη πλειοψηφία των ιθαγενών γυναικών γεννούσε στα νοσοκομεία – με ρυθμούς που σχεδόν έφτασαν σε εθνικό επίπεδο.

Τα ίδια αυτά χρόνια, πάντως, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έκλεισε μερικά απο τα νοσοκομεία των καταυλισμών και απειλήθηκαν με κλείσιμο ακόμα περισσότερα, καθώς οι πολιτικοί αποδυνάμωσαν τις ομοσπονδιακές υπηρεσίες που ωφελούσαν μόνο τους Ινδιάνους.

Ο απώτερος στόχος τους, αν και δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, ήταν να απαλλαγεί η ομοσπονδιακή κυβέρνηση από κάθε ευθύνη σχετικά με τις Ινδιάνικες υποθέσεις.

Ορισμένες από τις διαδικασίες στείρωσης για τις οποίες διαμαρτυρήθηκαν στη δεκαετία του 1970 η Μarie Sanchez μαζί με κάποιους άλλους, συνέβησαν στα εναπομείναντα νοσοκομεία των καταυλισμών, ενώ άλλες πραγματοποιήθηκαν σε νοσοκομεία εκτός καταυλισμού με τα οποία είχε σύμβαση η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ώστε να παρέχονται υπηρεσίες σε μέλη των φυλών.

Από την πλευρά της, η Sanchez δεν σταμάτησε τις κινήσεις της μετά την επιστροφή της από τα Ηνωμένα Έθνη. Την επόμενη χρονιά ήταν ιδρυτικό μέλος του Women of All Red Nations, ή WARN (των Γυναικών όλων των Ερυθρών Εθνών) μιας οργάνωσης με επικεφαλής τις ιθαγενείς γυναίκες, και σύντομα προσχώρησε στο συμβουλευτικό συμβούλιο του Εθνικού Δικτύου Υγείας Γυναικών. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας, η υπεράσπιση των ιθαγενών γυναικών και άλλων γυναικών που δεν ήταν λευκές, οδήγησε στην υιοθέτηση ομοσπονδιακών κανονισμών που προσέφεραν στις γυναίκες προστασία από ανεπιθύμητες διαδικασίες στείρωσης.

Οι νέοι κανονισμοί απαιτούσαν, για παράδειγμα, μια εκτεταμένη περίοδο αναμονής – από 72 ώρες έως 30 ημέρες – μεταξύ της συγκατάθεσης και μιας
εγχείρησης.

Αλλά η αναπαραγωγική αυτονομία των ιθαγενών γυναικών περιορίστηκε με άλλους τρόπους. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, η τροποποίηση του νόμου απο τον Hyde απαγόρευσε την ομοσπονδιακή χρηματοδότηση των υπηρεσιών αμβλώσεων με μερικές μόνο εξαιρέσεις. Η τροπολογία εμποδίζει τη δυνατότητα όλων των γυναικών χαμηλού εισοδήματος να τερματίσουν την εγκυμοσύνη και να επηρεάσουν δυσανάλογα τις «έγχρωμες» γυναίκες, αλλά κάνει διάκριση ειδικότερα κατά των ιθαγενών γυναικών, επειδή δικαιούνται να λαμβάνουν υπηρεσίες υγείας από ομοσπονδιακές υπηρεσίες.

Από την ίδρυση των πρώτων κρατικών νοσοκομείων, οι αυτόχθονες γυναίκες – ως νοσηλεύτριες και λοιπό προσωπικό, ως μέλη φυλετικών επιτροπών υγείας και ως ακτιβίστριες – έχουν αγωνιστεί για να εξασφαλίσουν ότι αυτά τα ιδρύματα θα ανταποκρίνονταν στις ανάγκες των ασθενών.

Αλλά η αποδοχή των θεραπευτικών πρακτικών των Ινδιάνων απο τους νοσοκομειακούς υπαλλήλους που δεν ήταν ινδιάνοι ποίκιλε, ενω με την πάροδο του χρόνου η κρατική οικονομική στήριξη των ιδρυμάτων και των νοσοκομείων των καταυλισμών έφθινε συνεχώς.

Τα τελευταία χρόνια, ορισμένα νοσοκομεία έχουν μειώσει ή εξαλείψει τις μαιευτικές υπηρεσίες, αναγκάζοντας τις γυναίκες να οδηγούν έως και δύο ώρες για να πάνε σε κάποιο νοσοκομείο προκειμένου να γεννήσουν. Ο χρόνος οδήγησης, όπως υπογραμμίζουν οι ερευνητές της δημόσιας υγείας,
επηρεάζει άμεσα τα αποτελέσματα.

Αυτή είναι μια ιστορία μεγάλης σημασίας. Έχει σημασία επειδή συνεχίζει να επηρεάζει την υγεία των Ινδιάνων μητέρων και βρεφών.

Έχει σημασία επειδή σήμερα οι Ινδιάνες γυναίκες συνεχίζουν μια πλούσια κληρονομιά και μάχονται δημόσια για την υγεία και την ευημερία
των κοινοτήτων τους.

Σε μια ενημερωτική συνάντηση που έγινε νωρίτερα φέτος στο Κογκρέσο σχετικά με τα θέματα μητρότητας των Ινδιάνων και την αναπαραγωγική τους
υγεία, οι ντόπιοι εμπειρογνώμονες υποστήριξαν αλλαγές πολιτικής όπως την κατάργηση της τροπολογίας Hyde.

Επέμειναν ότι η Ινδιάνικη Υγειονομική Υπηρεσία θα έπρεπε να λογοδοτεί για την παροχή ποιοτικής υγειονομικής περίθαλψης σε μέλη των φυλών.
Ζήτησαν περισσότερους πόρους για κοινοτικές και λαϊκές οργανώσεις που ήδη παρέχουν πολιτιστικά προσανατολισμένη φροντίδα σχετικά με την μητρότητα και την αναπαραγωγική υγεία.

Η ιστορία αυτή έχει μεγάλη σημασία επειδή η γνώση των ιστορικών αδικιών μπορεί να είναι ένα κρίσιμο συστατικό στοιχείο για να εργαστούμε προς ένα πιο δίκαιο μέλλον.

** Η Μarie Sanchez είναι επικεφαλής δικαστής της Βόρειας Φυλής των Cheyenne.
Είναι μητέρα εννέα παιδιών και είναι στο Εθνικό Συμβούλιο Έρευνας για την Οικονομία του Πλουτωνίου και στο συμβουλευτικό συμβούλιο της NASC (της Επιτροπής Αλληλεγγύης Ιθαγενών Αμερικής). Είναι επίσης μέλος του Διεθνούς Συμβουλίου Συνθηκών.

* Η Brianna Theobald μελετά την ιστορία των γυναικών των ΗΠΑ, την ιστορία των Ινδιάνων της Αμερικής, το ιστορικό της αναπαραγωγής και το ιστορικό του φεμινισμού. Το πρώτο της βιβλίο, Reproduction on the Reservation: Pregnancy, Childbirth, and Colonialism in the Long Twentieth Century, δημοσιεύθηκε πρόσφατα από το Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας (σειρά κρίσιμων ειδικοτήτων).

Πάνω απο όλα, αυτό το βιβλίο καταδεικνύει το βαθμό στον οποίο η αποικιοκρατική πολιτική υπήρξε – και παραμένει – αναπαραγωγική πολιτική.

Ωστόσο, η εικόνα που προκύπτει από την ανάλυσή της είναι πως οι γυναίκες που προσαρμόζονται δημιουργικά και επιλεκτικά, και μερικές φορές αντιστέκονται άμεσα, στις οδηγίες σχετικά με την αναπαραγωγή και σε άλλες πρωτοβουλίες αφομοίωσης.

Το βιβλίο υποστηρίζει ότι οι ρίζες του πιο ορατού ακτιβισμού των Ιθαγενών γυναικών στη δεκαετία του 1970 δεν είναι μόνο σε αγώνες για κυριαρχία και αυτοδιάθεση, κατά τις δεκαετίες μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά στην αναπαραγωγική οργάνωση αυτών των γυναικών μέσα στους καταυλισμούς.

 

 
Leave a comment

Posted by on January 21, 2020 in Translations

 

Tags:

NewZeroGod, TheRuckusHabit, Tritocosmics, GroovyPeacocks – Friday 31 January – AN CLUB

Την Παρασκευή 31 Ιανουαρίου η παρέα των New Zero God, The Ruckus Habit, Tritocosmics και Groovy Peacocks γκρεμίζουν την σκηνή του AN club.

Ένα ηχηρό mini-festival που συμπληρώνει κάθε πρωτότυπο rock ηχόχρωμα που χρειάζεσαι. Με Hard & Punk Rock κοπάνημα, Alt Rock μελωδίες και Ψυχεδελικά ταξίδια καλείσαι να συμμετάσχεις στο καλύτερο πράγμα που θα σου συμβεί την Παρασκευή 31 Ιανουαρίου.

Γνώρισε την συμμορία καλύτερα:

New Zero God

Οι New Zero God σχηματίστηκαν τον Μάρτιο του 2006 από τον Mike Πούγουνα και μέλη που έπαιζαν μαζί του, στα συγκροτήματα Flowers of Romance, και Nexus.

Μέχρι σήμερα το συγκρότημα έχει ανοίξει τις συναυλίες για τους Αμερικάνους Christian Death τους Άγγλους Legendary Pink Dots και τον θρυλικό Βρετανό μουσικό Andi Sex Gang (των Sex Gang Children) ενώ συχνά-πυκνά ασχολείται μαζί τους ο διεθνής μουσικός τύπος.

Οι  New Zero God έχουν κυκλοφορήσει τέσσερα ολοκληρωμένα studio άλμπουμ, δύο mini άλμπουμ (το ένα ηχογραφημένο ζωντανά σε συναυλία τους στην Ιταλία), δύο 7” singles και δύο digital singles με Ελληνικες και ξένες εταιρίες.

Ακόμα έχουν συμμετάσχει σε πολλές συλλογές του εξωτερικού, ενώ το τραγούδι τους “Kiss The Witch” ανέβηκε για δυο μήνες στα 10 πρώτα των Αγγλικών Gothic charts.

Το τελευταίο μέχρι τώρα άλμπουμ τους, κυκλοφόρησε τον Φλεβάρη του 2019 σε LP με διαφανές βινύλιο και ένα μήνα αργότερα διαδικτυακά.

Πέρα από το ηλεκτρικό σετ, οι New Zero God παρουσιάζουν από τον Δεκέμβριο του 2018 και ένα ακουστικό σετ σε μικρότερες σκηνές, παίζοντας με  δύο ακουστικές κιθάρες, ένα τύμπανο και μια φωνή, τόσο τραγούδια τους, όσο και υλικό των Flowers of Romance καθώς και διασκευές.

Η συνθεση με την οποία θα εμφανιστεί το συγκρότημα, ειναι:

Mike Πούγουνας – φωνητικά / Ακης Νικολαϊδης – κιθάρα / Γιάννης Ψιμόπουλος – τύμπανα / Μιχάλης Σεμερτζόγλου – μπάσο

Μπορείτε να μάθετε περισσότερα μέσω:

Facebook / YouTube / Website / Bandcamp

The Ruckus Habit

Είναι η συνήθεια του σαματά!

Τέσσερα παιδιά από τα Νότια της Αθήνας που μπορούν να κρατήσουν ξύπνιο εσένα και τους γείτονές σου ακόμα και αν προβάρουν πέντε τετράγωνα μακριά. Γεννηθείς το 2012, είναι γνωστοί κυρίως για τα πολλά ντεσιμπέλ που παράγουν, για τα δεμένα κιθαριστικά τους θέματα, για τις επιθετικές μπασογραμμές, για το δυνατό drumming, και τα εμπνευσμένα από τις καθημερινές ανθρώπινες επαφές lyrics τους. Όλα τα παραπάνω, τυλιγμένα προσεκτικά μέσα σε ένα alternative indie rock περιτύλιγμα συνθέτουν τους Ruckus Habit. Μία βόμβα έτοιμη να σκάσει προκαλώντας έντονο ερεθισμό στο ακουστικό σου σύστημα.

Τους έμαθες το 2012 όταν άκουσες το Little Cherrypie, τους αγάπησες το 2013 με το Inebriated Ballad, ερωτεύτηκες μαζί τους το 2014 με το Edinburgh Lights, έκλαψες την ίδια χρονιά με το Another Song to Waste, το 2016 πήγες στον πόλεμο μαζί τους με το Dive Bomb και το 2017 σε γύρισαν από τους νεκρούς με το Defibrillator και το Herbert.

To 2020, ενώ εσύ περιμένεις το πολυαναμενόμενο album, θα ανέβουν στην σκηνή του An Club για να προκαλέσουν ατελείωτο σαματά.

Μπορείτε να μάθετε περισσότερα μέσω:

FacebookInstagram  / YouTube  / Spotify

 

Tritocosmics

Οι Tritocosmics είναι μια κολεκτίβα αστρο-πειρατών από την Αθήνα.

Άρχισαν τα κοινά αστρικά τους ταξίδια στα μέσα του 2017, όταν τυχαία βρέθηκαν να πίνουν irish τίλιο σε μια διαστημική καντίνα στο Βήτα του Κενταύρου (μιας και κανείς δεν είχε το budget για πραγματικό ουίσκυ στο Άλφα του Κενταύρου). Ήταν ένα βράδυ που ξεκίνησε με ιστορίες από αστρο-μάχες που απέφυγαν, συνεχίστηκε με τριπαρισμένες επαφές με το Σεΐχη του Μαλιμπού και κατέληξε με τη συνειδητοποίηση ότι στο τέλος της μέρας όλα τα όνειρα γίνονται σκόνη, σκορπίζονται στον αέρα και καταλήγουν δομικό υλικό για το καινούργιο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς.

Έτσι αποφάσισαν να βάλουν ξανά μπροστά τις μηχανές του διαστημικού τους σαράβαλου και ταξιδεύοντας σε ηχοχρώματα progressive rock και ψυχεδέλειας, να αντισταθούν στη μηχανή του κιμά “unsung and unwanted – and disliked and unknown”.

Πρόκειται για ένα νέο σχήμα ταξιδιάρικου ψυχεδελικού ροκ, στο δρόμο που χάραξαν συγκροτήματα όπως οι Camel, Iron Butterfly, Frank Zappa και Ian Carr. Ο πρώτος τους δίσκος, με τίτλο “Tales of a Blind Cosmonaut” κυκλοφόρησε το Νοέμβριο σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες, και στις αρχές του 2020 θα κυκλοφορήσει και σε βινύλιο.

Οι Tritocosmics είναι οι Αναστάσης, Βίκτωρας, Γιώργος και Θανάσης.

Μπορείτε να μάθετε περισσότερα μέσω:

Facebook / Instagram / YouTube / Spotify

Groovy Peacocks

Οι Groovy Peacocks είναι μια τετραμελής μπάντα με έδρα την Αθήνα.

Το ύφος τους είναι μια επικίνδυνη μίξη στοιχείων της hard rock / metal / funk μουσικής.

Όλα ξεκίνησαν στις 16 Δεκεμβρίου το 2016, όταν μέσω αγγελιών ήρθαν σε επαφή τα μέλη της μπάντας.

Στα τέλη του 2018 μπαίνουν στο στούντιο για να ηχογραφήσουν τον πρώτο τους δίσκο με τίτλο STORY OF A SOUL, στον οποίο περιλαμβάνονται 10 από τα 30 κομμάτια που έχουν γράψει. Έχουν δημοσιεύσει 2 singles στα τέλη του 2019, και ολόκληρος ο δίσκος θα είναι διαθέσιμος για το κοινό αρχές του 2020.

Με αρκετές εμφανίσεις σε Αθήνα και Ρόδο στην πλάτη, έχουν δημιουργήσει μια κοινότητα με συγκροτήματα και κοινό, που από live σε live μεγαλώνει.

Με νέο ντράμερ στην σύνθεση της μπάντας οι Groovy Peacocks προετοιμάζονται για την παρουσίαση του δίσκου σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας μέσα στο 2020.

Facebook / Instagram / YouTube

AN club (Σολωμού 13-15, Εξάρχεια)

Πόρτες: 20:00

Τιμή Εισιτηρίου σε Προπώληση & Ταμείο: 6€

*****Πληροφορίες για την Προπώληση TBA soon*****

 
Leave a comment

Posted by on January 15, 2020 in Concerts / Performances

 

Νέα άλμπουμ για τους Sonsombre

Με δύο πολύ επιτυχημένες κυκλοφορίες τους το 2018 και το 2019, οι Sonsombre, δημιούργησαν ενα πιστό κοινό που τους λατρεύει.

Η σύγχρονη ματιά μέσα απο την οποία οι Sonsombre βλέπουν τους ήχους του κλασσικού κιθαριστικού Goth, ξεσήκωσε θύελλα θαυμασμού στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Τώρα, Sonsombre κυκλοφορούν το τρίτο ολοκληρωμένο album τους, μέσα σε λιγότερο από 18 μήνες, αλλά αυτή τη φορά με την θρυλική εταιρία Cleopatra Records στο πλευρό τους.

Ο Brandon Pybus επιστρέφει με άλλα 11 κομμάτια στο καινούργιο άλμπουμ που έχει τίτλο “One Thousand Graves“.

Μιξάροντας σκληρές κιθάρες, φορτωμένες με συγχορδίες που πατάνε σε χορευτικούς ρυθμούς, αυτά τα εμπλουτισμένα με τη χαρισματική φωνή του Pybus τραγούδια του άλμπουμ ξεχειλίζουν απο μια αδιάκοπη σκοτεινή ενέργεια.

Το “One Thousand Graves” θα διατίθεται μέσω όλων των ψηφιακών και streaming καταστημάτων από την Cleopatra Records στις 21 Ιανουαρίου.

Εδω το “Lights Out” απο την νέα αυτη κυκλοφορία…

 
Leave a comment

Posted by on January 7, 2020 in Goth

 

NEW ZERO GOD acoustic LIVE – ΛΑΜΠΗΔΟΝΑ / Σάββατο 21 Δεκεμβρίου 2019

Οι New Zero God, προσκεκλημένοι του Κοινωνικού Πολιτιστικού Κέντρου Βύρωνα, θα επισκεφτούν την Λαμπηδόνα για την τελευταία φετινή τους εμφάνιση και να παρουσιάσουν ένα ακουστικό σετ που αποτελείται απο δικά τους τραγούδια, των Flowers of Romance αλλά και άπο κάποιες διασκευές – έκπληξη.

Τον Μάρτιο του 2019, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το τέταρτο ολοκληρωμένο άλμπουμ του, το οποίο έχει τίτλο “Circus of Tortured Melodies” και ξεκίνησε μια σειρά εμφανίσεων  είτε παρουσιάζοντας ενα ακουστικό σετ απο τραγούδια, είτε ένα ηλεκτρικό – με εντελώς διαφορετικό υλικό και φυσικά διαφορετικό ήχο.

Oι New Zero God, είναι το  συγκρότημα του front man των θρυλικών Flowers of Romance, Mike Πούγουνα. Σχηματίστηκαν το 2006 και  μέχρι σήμερα έχουν κάνει αρκετές εμφανίσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έχουν επίσης κυκλοφορήσει δουλειές τους από Βρετανικές και Αμερικάνικες δισκογραφικές εταιρίες, ενώ έχουν ανοίξει συναυλίες καλλιτεχνών όπως οι Christian Death, οι Legendary Pink Dots, και ο Andi Sex Gang.

Η σύνθεση με την οποία θα εμφανιστούν οι New Zero God είναι:

Μike Πούγουνας – φωνή, Άκης Νικολαϊδης – κιθάρα, Γιάννης Ψιμόπουλος – κρουστά, Μιχάλης Σεμερτζόγλου – κιθάρα

 

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:

Official Web Site

Facebook

YouTube

Είσοδος Ελεύθερη/ με ελεύθερη συνεισφορά – oι πόρτες ανοίγουν στις 21:00

ΛΑΜΠΗΔΟΝΑ –ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΒΥΡΩΝΑ

Αλσος Αγ. Τριάδας

 

 
Leave a comment

Posted by on December 11, 2019 in Concerts / Performances