RSS

Author Archives: panole8riambos

Νικώντας τον θάνατο με την κιθάρα του Wilco Johnson

Στο ντοκιμαντέρ του Julien TempleThe Ecstasy of Wilco Johnson” για το BBC, ο Wilco εξομολογείται πως οταν έμαθε οτι πάσχει απο καρκίνο στο πάγκρεας, ένιωσε μια απελευθέρωση, σχεδόν μια ευφορία, γιατί η απειλή του θανάτου σε κάνει να εκτιμάς την ομορφιά της ζωής.

Γνώριζα για την περιπέτειά του, αλλά στο ντοκιμαντέρ αυτό, αναπτύσσεται όλη η φιλοσοφία του, δοσμένη καταπληκτικά μέσα απο Σαίξπηρικούς μονολόγους και φλερτάροντας με την «Έβδομη Σφραγίδα» του Ingmar Bergman, σε μια ατέλειωτη παρτίδα σκάκι με τον θάνατο.

Ο Wilco Johnson γεννήθηκε το 1947, ως John Peter Wilkinson στο Canvey Island, ενα μικρό νησί 38.000 κατοίκων, περίπου μιά ωρα Ανατολικά απο το Λονδίνο, στην εκβολή του Τάμεση στο Essex.

«Εμαθα κιθάρα προσπαθώντας απεγνωσμένα να αντιγράψω τον Mick Green» τον κιθαρίστα των Johnny Kidd and The Pirates.

Το στύλ παιξίματος του Green ήταν να παίζει ταυτόχρονα ρυθμική αλλά και lead κιθάρα, πράγμα που το ξεσήκωσε και ο Wilkinson.

«Εκείνη την εποχή στα ‘60ς δεν είχα την δυνατότητα να τον δω να παίζει ζωντανά, οπότε προσπαθούσα να μάθω κιθάρα μόνο ακούγοντάς τον. Φαντάζομαι πως αυτό θα πρέπει να κάνει ο καθένας: να προσπαθήσει να αντιγράψει τον τρόπο που παίζει το ίνδαλμα του, να τα παίξει όλα λάθος κι ετσι να δημιουργήσει ενα δικό του στυλ…»

Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 ο Wilkinson άλλαξε το όνομά του σε Wilco Johnson και άρχισε να παίζει με μια beat μπάντα που λεγόταν Roomers.

Μετά το σχολείο μπήκε στο πανεπιστήμιο οπου σπούδασε Αγγλική Φιλολογία με ειδίκευση στα Αρχαία Αγγλικά και τα Αρχαία Ισλανδικά (όπου γράφω «αρχαία» εννοώ Old αλλά δεν μου κολάει να τις λέω «παλιές» τις γλώσσες…).

Οταν τέλειωσε με τις σπουδές του, έφυγε για την Goa της Ινδίας οπου έκατσε για ενα-δύο χρόνια και επέστρεψε οταν αρρώστησε απο ηπατίτιδα.

Γυρίζοντας στην Αγγλία, δούλεψε για λίγο ως δάσκαλος σε σχολεία.

«Υπάρχει ενα σημείο στο ντοκιμαντέρ “Oil City Confidential” στο οποίο είμαι με μακρυά μαλλιά και είναι ακριβώς η εποχή που είχα παραιτηθεί απο το σχολείο και διαδηλώναμε γιατι έχτιζαν νέα διυλιστήρια πετρελαίου στο Canvey Island. Αυτό ηταν το στυλάκι μου ως δάσκαλος. Ο μακρυμάλλης χίππυ δάσκαλος…» λέει ο ίδιος γελώντας.

Το “Oil City Confidential” είναι ενα ντοκιμαντερ που γύρισε ο Julien Temple το 2009 για να αφηγηθεί την ιστορία των Dr Feelgood, του συγκροτήματος με το οποίο έπαιξε κιθάρα ο Wilco οταν παράτησε το δασκαλίκι.

Ο Wilco είχε συναντήσει τον Lee Brilleaux το 1972 κι με την πρόσθεση των John B Sparks στο μπάσο και John “The Big Figure” Martin με τον οποίο ο Wilco έπαιζε στους Roomers, δημιουργήθηκαν οι  Dr. Feelgood και άρχισαν να παίζουν στα μαγαζιά του Canvey Island.

O μανατζερ τους, Chris White, κατάφερε να τους κλείσει μερικές εμφανίσεις στην Ολλανδία οπου είχε πάει για εναν γάμο.

Την εποχή εκείνη, δούλευε σε μια τοπική εφημερίδα ο Heinz Burt των Tornadoes.

To 1963 είχε μια δική του επιτυχία, το “Just Like Eddie” το οποίο είχε γράψει για τον Eddie Cochran. Αυτό που είναι “ιδιαίτερο” σε αυτό τραγούδι είναι οτι την κιθάρα είχε ηχογραφήσει ο Ritchie Blackmore που αργότερα έφτιαξε τους Deep Purple

O Heinz λοιπόν ζήτησε απο τους Dr. Feelgood να γίνουν η μπάντα του για μερικές συναυλίες που είχε να κάνει και έτσι το συγκρότημα βρέθηκε το 1972 να παίζει στο γήπεδο του Wembley με τον Bo Diddley, τον Jerry Lee Lewis, τον Little Richard, τον Chuch Berry και τον Bill Haley σε ενα φεστιβάλ που λεγόταν London Rock and Roll Show και στο οποίο συμμετείχαν και οι MC5.

ΕΝΑ ΜΟΥΣΙΚΟ ΕΙΔΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΜΟΥΣΙΚΟ

Το pub rock ξεκίνησε οταν τον Μάη του 1971 το τριμελές Καλιφορνέζικο συγκρότημα Eggs over Easy, ζήτησαν να παίξουν στην pub Tally Ho! στο Kentish Town.

Ο ιδιοκτήτης τους είπε πως το μαγαζί παίζει jazz κι εκείνοι του πρότειναν να τους δώσει την ευκαιρία να δοκιμάσουν τα rhythm n blues, rock και pop τραγούδια τους την ωρα του φαγητού και βλέποντας και κάνοντας…

Οι Αγγλοι ενθουσιάστηκαν επειδή «ηταν αυθεντικοί Αμερικάνοι με ενα τεράστιο ρεπερτόριο λες και ήταν ζωντανό juke box» θυμάται ο διοργανωτής των συναυλιών για το Ziggy Stardust του David Bowie, Dai Davis στο ντοκιμαντέρ Punk Britannia, ενω ο μουσικός Nick Lowe (λίγο αργότερα θα έκανε παραγωγές για την Stiff Records με πρώτο και καλύτερο, το ντεμπούτο άλμπουμ των Damned) θυμάται όλο τον κόσμο να χορεύει ασταμάτητα…

Ηταν μια στιγμή επιφοίτησης και ολοι οι μανατζερς και οι μουσικοί πήγαν να δούν τι συμβαίνει με την Αμερικάνικη αυτή μπάντα…

Αυτό έδωσε δουλειές σε ανθρώπους, έστειλε τους μανατζαρέους να ψάχνουν στις παμπ αν υπάρχει κάποιο μεγάλο δωμάτιο για να στήσουν συναυλίες και απο εκεί που ηταν το καταφύγιο κάποιων που το έσκαγαν απο τις γυναίκες τους για να πιουν καμιά μπύρα, τώρα έγινε το μέρος που συχνάζανε όλοι οι πιτσιρικάδες για να πιουν και να χορέψουν.

Τα συγκροτήματα έπαιζαν rock, funk rhythm and blues, οπότε ο όρος pub rock δεν σημαίνει μουσικό είδος αλλά συναυλιακούς χώρους…

Μετά το Tally Ho!, σειρά πήρε το Hope & Anchor το 1972, ακολούθησε το Red Cow στο Hammersmith, το Nashvile και έγινε ο κυριότερος τρόπος για εναν νεο καλλιτέχνη να παρουσιάσει την δουλειά δημόσια.

Ο Wilco θυμάται: «Παίζαμε σε τοπικά μαγαζιά μέχρι που κάποιος μας είπε πως υπήρχαν ενα σωρό pub στο Λονδίνο που είχαν γίνει λαιβάδικα και όλοι οι σοβαροί μουσικοί πήγαιναν εκεί και έπαιζαν. Είχε στηθεί ολόκληρη μουσική σκηνή με τους Kilburn And the High Roads (το πρώτο συγκρότημα του Ian Dury) τους Ace (o Paul Carrack απο αυτούς αργότερα έπαιξε με τους Mike + The Mechanics), τους Ducks Deluxe, κι εμεις στο Canvey Island δεν είχαμε πάρει χαμπάρι. Είχαν ανοίξει τον δρόμο αλλά κι εμείς, αν και ηρθαμε αργότερα, εντελώς άγνωστοι, αρχίσαμε να παίζουμε και γρήγορα γίναμε γνωστοί.»

Το pub rock έβαλε τα θεμέλια για το punk rock που θα ερχόταν σε λίγο.

Μεγάλο μέρος του κοινού αποτελούνταν απο νεαρά άτομα που τις επόμενες χρονιές θα έφτιαχναν punk συγκροτήματα, επηρεασμένοι σε μεγάλο ποσοστό απο την απλότητα και την δύναμη των Dr. Feelgood και το duck walk του Wilco.

Εκεί ειναι που τους βρήκε και ο ραδιοφωνικός παραγωγός Bob Harris και τους προσκάλεσε να πάνε στην εκπομπή του για να παίξουν.

Επειδή μέχρι εκείνη την στιγμή το συγκρότημα έπαιζε μόνο διασκευές, ο Wilco σκέφτηκε να γράψουν και δικό τους υλικό, οπότε έγραψε το “She Does it Right” το οποίο έπαιξαν στο ραδιόφωνο την επόμενη βραδιά.

Φτάνοντας τις 200 ζωντανές εμφανίσεις τον χρόνο, υπέγραψαν με την United Artists και το πρώτο τους άλμπουμ κυκλοφόρησε μονοφωνικό τον Γενάρη του 1975 με τιτλο “Down At The Jetty”.

Ανάμεσα σε αυτούς που τους γούσταραν πολύ ήταν και ο Robert Plant.

Ο Chris White πήγε στην Αμερική για να τους βρεί εταιρία αλλά οι απαντήσεις που πήρε ηταν αρνητικές. Οταν ομως οι Led Zeppelin έκλεισαν μερικές εμφανίσεις στο Earl’s Court, ο Plant κάλεσε τους Dr. Feelgood για να παίξουν την βραδιά που οι Zeppelin θα διοργάνωναν ενα after show πάρτυ.

Εκεί βρέθηκαν ολοι οσοι δούλευαν στην Atlantic Records και το συγκρότημα βρήκε την εταιρία που ήθελε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Οι τέσσερις άντρες που φορούσαν φτηνά κουστούμια και είχαν βγεί απο το Canvey Island στις αρχές των ’70s, γεφύρωναν πλέον το pub rock με το punk rock.

Στο εξώφυλλο του δεύτερου άλμπουμ τους “Malpractice”, η φωτογραφία του Keith Morris δείχνει τέσσερις τύπους που θα μπορούσαν να είναι οι κακοποιοί κάποιας τηλεοπτικής σειράς.

Ο Keith Morris εκτός απο τους Dr. Feelgood, είχε βγάλει μερικές απο τις πιό γνωστές φωτογραφίες του Marc Bolan καί έμεινε γνωστός για τις τελευταίες φωτογραφίες που εβγαλε τον Nick Drake λίγο πριν τον θάνατό του.

Στην καριέρα του φωτογράφησε τους Led Zeppelin, Van der Graaf Generator, Janis Joplin, Fairport Convention, Richard Thompson, The Albion Band, B. B. King, Jimi Hendrix, John Cale, Fred Astaire, The Damned, Elvis Costello and the Attractions, Nick Lowe, The Kursaal Flyers και έκανε το εξώφυλλο του “Pictures at an Exhibition” των ELP.

To 1976, το ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ των Dr. Feelgood “Stupidity” πήγε στο νούμερο 1 του Αγγλικού chart. Η πρώτη πλευρά είναι ηχογραφημένη τον Νοέμβριο του ’75 στο Kursaal του Southend και η δεύτερη τον Μάη του ιδιου χρόνου στο Sheffield.

Οι συνεχείς συγκρούσεις όμως ανάμεσα στον Wilco και τον Lee Brilleaux με τους υπόλοιπους, είχαν σαν αποτέλεσμα να απολυθεί απο το συγκρότημα τον Σεπτέμβριο του 1977 ο πρώτος, αμέσως μετά την κυκλοφορία του single “Sneakin’ Suspicion” το οποίο μπήκε κι αυτό στo chart.

Αμέσως σχημάτισε τους Solid Senders, με τον πληκτρά John Potter, τον μπασίστα Steve Lewins, και τον ντράμμερ Alan Platt για να κυκλοφορήσουν το 1978 το μοναδικό ομώνυμο άλμπουμ τους.

Στην συνέχεια έκανε τους Wilko Johnson Band με τους οποίους έπαιξε στο Hope and Anchor, παίρνοντας μέρος σε ενα punk φεστιβαλ που κράτησε τρεις εβδομάδες και λεγόταν ‘Front Row Festival‘.

Δύο απο τα τραγούδια που έπαιξε με τους Wilko Johnson Band (το “Dr. Feelgood” και το “Twenty Yards Behind“) συμπεριλήφθηκαν σε ενα διπλό άλμπουμ με ηχογραφήσεις απο αυτο το φεστιβάλ, το οποίο έφτασε ως το νούμερο 28 στο chart.

Υστερα άρχισε να σκέφτεται σκέφτεται σοβαρά να τα παρατήσει όλα και να επιστρέψει στο Πανεπιστήμιο για το διδακτορικό του στην Αγγλοσαξωνική ποίηση ωστε να γίνει κάποια μέρα καθηγητής πανεπιστημίου.

Οταν όμως ο πληκτράς του Ian Dury, Chaz Jankel, εγκατέλειψε τους Blockheads, ο Dury, που γνώριζε τον Wilco απο την εποχή του pub rock, πήγε μαζί με τον σαξοφωνίστα του, Davey Payne και έπεισαν τον Wilco να προσχωρήσει στο συγκρότημα.

Ετσι, το 1980, μόλις ο πληκτράς Mick Gallagher επέστρεψε απο την Αμερικάνικη περιοδεία των Clash, ξεκίνησαν οι πρόβες για το Laughter, το τρίτο αλμπουμ των Ian Dury & The Blockheads.

Ηταν το τελευταίο που έκανε το συγκρότημα για την Stiff Records και θα περνούσαν αρκετά χρόνια μέχρι ο Dury να ξανακάνει άλμπουμ με τους Blockheads.

«Ηταν το 1979 με 1980 οταν κάναμε περιοδεία στην Αυστραλία με τον Ian Dury και τους Blockheads. Φτάσαμε στο ξενοδοχείο και βουηζαν τα κεφάλια ολων μας απο το jet lag. To ξενοδοχείο είχε πισίνα και άραξα και κοιτούσα τα αστέρια. Πολλά αστέρια με πολλά χρώματα. Υστερα κατάλαβα πως ηταν πυγολαμπίδες και συνειδητοποίησα πως δεν έχω ιδέα απο αστρονομία. Τωρα πιά, έχω ενα τηλεσκόπιο στην ταράτσα μου…»

O Wilco θα γνωριστεί και θα γίνει φίλος με τον μπασίστα του συγκροτήματος, Norman Watt-Roy.

To 1983 έκανε ενα νέο συγκρότημα με τον αρμονικίστα Lew Lewis, κυκλοφόρησαν ενα σιγκλάκι και οταν έμαθε πως οι Clash εδιωξαν τον Topper Headon, τον πήρε στο σχήμα και βγήκαν για live στο Marquee, στο Reading Festival και σε μερικές ακόμα εμφανίσεις.

Το 1984 ξανασχημάτισε τους Wilko Johnson Band και έβγαλε μια σειρά απο άλμπουμς.

Συμμετείχε ακόμα και στο “Que Sera Sera” το άλμπουμ που έβγαλε το 1985 ο Johnny Thunders.

Την δεκαετία του ’80, του ’90 και μέσα στη νέα χιλιετία, συνέχισε να εμφανίζεται ζωντανά στην Βρετανία, την Ευρώπη και την Ιαπωνία οπου έπαιξε πέντε φορές.

Το βραβευμένο ντοκυμαντέρ που έκανε ο Julien Temple το 2009 με τίτλο “Oil City Confidential” επανέφερε στην επικαιρότητα τόσο τους Dr. Feelgood οσο και τον Wilco Johnson..

Η καριέρα του πήρε μια διαφορετική πορεία οταν το 2010 του έδωσαν τον ρόλο του μουγκού εκτελεστή Ilyn Payne στην τηλεοπτική σειρά Game of Thrones. Επαιξε σε τέσσερα επεισόδια τα οποία προβλήθηκαν το 2011 και το 2012.

Την ιδια χρονιά ο Wilko και η βιογράφος του Zoë Howe εξέδωσαν το βιβλίο ‘Wilko Johnson: Looking Back At Me’.

To 2012 διαγνώσθηκε σε τελικό στάδιο παγκρεατικού καρκίνου αλλά παρά τις προβλέψεις των γιατρών, μετά απο μια εγχείρηση, το 2013, αποδείχθηκε πως γλύτωσε.

Το 2014 κυκλοφόρησε το άλμπουμ “Going Back Home“, σε συνεργασία με τον Roger Daltrey των Who το οποίο έφτασε στο νούμερο 3 των Βρετανικών charts. Οι δυό τους αποφάσισαν να δουλέψουν μαζί στο άλμπουμ όχι μόνο επειδή και οι δύο είναι φανατικοί θαυμαστές των Johnny Kidd and The Pirates, αλλά καθώς όλοι πίστευαν ότι ο Wilko θα πεθάνει από τον καρκίνο, σκέφτηκαν πως καλό θα ήταν να βιαστούν να το ηχογραφήσουν γιατί ολο έλεγαν να το κάνουν και δεν το είχαν κάνει ποτέ… Επίσης στο άλμπουμ παίζουν ο Norman Watt-Roy και ο Dylan Howe οι οποίοι είναι τα δύο μέλη των Wilko Johnson Band , o  αρμονικίστας Steve ‘West’ Weston και ο χαμοντίστας Mick Talbot των Style Council.

Το 2016 εκδόθηκε μια δεύτερη βιογραφία του με τίτλο ‘Don’t You Leave Me Here’, ενω πέρσι οι Wilco Johnson Band κυκλοφόρησαν το άλμπουμ “Blow Your Mind”.

Εδω μπορείτε να δείτε “Την Εκσταση του Wilco Johnson” σε σκηνοθεσία Julien Temple…

 

.

 
Leave a comment

Posted by on August 23, 2019 in Rock

 

Tags: , , , , , , ,

Νέες κυκλοφορίες

Η post-punk μπάντα A Projection απο την Στοκχόλμη, ανακοίνωσε επίσημα πως υπέγραψε με την Metropolis Records. Πολλοί περιγράφουν τον ήχο των A Projection ως ένα χορευτικό μείγμα post-punk, indie pop και electronica. Το πρώτο τους άλμπουμ, Exit, κυκλοφόρησε το 2015, για να το ακολουθήσει το Framework του 2017.

Το νέο τους άλμπουμ λέγεται “Section” και η Metropolis θα το κυκλοφορήσει στις 25 Οκτωβρίου.

Μια από τις πιο ταλαντούχες μπάντες στον χώρο του electro-industrial wave απο τα τέλη της δεκαετίας του ’80 και του ’90, οι Numb, επιστρέφουν σήμερα, 23 Αυγούστου, με το νέο τους άλμπουμ Mortal Geometry. Ο Don Gordon των Numb είναι από καιρό γνωστός για το μοναδικό του ταλέντο στην ενορχήστρωση και το sound design.

Στο Mortal Geometry αναμιγνύονται πολλά trance στοιχεία, δυνατές δόσεις απο ambient, και σκοτεινό EBM. Ένα αριστοτεχνικό μείγμα ατμόσφαιρας, ηλεκτρονικού ήχου και αγωνίας…

 
Leave a comment

Posted by on August 23, 2019 in Electronic, Goth, Post Punk

 

Desenterrando Sad Hill: Ενα διαφορετικό ντοκυμαντέρ (2017)

Το 2016 συμπληρώθηκαν 50 χρόνια απο την ημερομηνία της πρώτης προβολής της ταινίας του Sergio Leone, «Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος».

Στα γυρίσματα της, 20 μίλια νοτιοανατολικά απο το Burgos της Βόρειας Ισπανίας, συνέβαλε ακόμα και ο Ισπανικός στρατός.

Οι στρατιώτες έλαβαν μέρος ως κομπάρσοι, κατασκεύασαν μια γέφυρα και δημιούργησαν στο Sad Hill, υπο την καθοδήγηση του Carlo Simi, ενα κυκλικό νεκροταφείο με 5000 τάφους για τις ανάγκες των γυρισμάτων της ιστορικής μονομαχίας ανάμεσα στους χαρακτήρες που υποδύονται οι Clint Eastwood, Eli Wallach και Lee Van Cleef.

Μετά το τέλος των γυρισμάτων το μέρος εγκαταλείφθηκε και η φύση ανέλαβε το έργο της.

Το 2015 μια ομάδα φανατικών οπαδών της ταινίας, ανέλαβε να ξαναδημιουργήσει στην ίδια τοποθεσία, να ξεθάψει αν θέλετε, το νεκροταφείο του Sad Hill.

Για να φέρουν σε πέρας το εργο, ζήτησαν την χορηγία οσων αγάπησαν την ταινία και πρωτοτύπησαν βάζοντας τα ονόματα των χορηγών αυτών στους σταυρούς των τάφων του νεκροταφείου που ξαναδημιούργησαν αφού πρώτα αφαίρεσαν απο την περιοχή, και μετά απο μήνες δουλειάς, ενα στρώμα επτάμιση πόντων χώματος μέχρι να αποκαλυφθεί το επίπεδο στο οποίο είχαν γίνει τα γυρίσματα…

Αυτη η πράξη αγάπης κάποιων ανθρώπων για ενα εργο τέχνης, είναι το θέμα του όμορφου ντοκiμαντέρ “Desenterrando Sad Hill” του Guillermo de Oliveira.

Με συντελεστές της ταινίας οπως ο Clint Eastwood, ο Ennio Morricone και ο οπερατερ του Sergio Salvati να λένε παραλειπόμενα απο τα γυρίσματα και με καλεσμένους τον James Hetfield των Metallica και τον σκηνοθέτη Joe Dante, το αποτέλεσμα είναι συγκινητικό και κορυφώνεται με τους 4000 επισκέπτες του νεκροταφείου να απολαμβάνουν μια τελευταία προβολή της ταινίας κάτω απο τα άστρα…

 
Leave a comment

Posted by on August 22, 2019 in Documentaries

 

Η σκοτεινή εικόνα του σήμερα, μέσα απο τα σκίτσα του Gunduz Agayev

Ο Gunduz Agayev, είναι ενας εικονογράφος από το Αζερμπαϊτζάν, ο οποίος χρησιμοποιεί την τέχνη του για να επικρίνει τα σημερινά προβλήματα του κόσμου μας.

Αυτή τη φορά επικεντρώνεται στην κοινωνία, τη μισαλλοδοξία της μάζας, την εξαφάνιση της ατομικότητας και τον καταναλωτισμό.

Αυτό το σκίτσο έχει τίτλο “H Τελευταία Οαση” οπότε, αν βρίσκετε κι εσείς την δουλειά του ενδιαφέρουσα, δείτε περισσότερα ΕΔΩ

 
Leave a comment

Posted by on August 21, 2019 in Politics

 

Αναψυκτήριο – Τα Ωραία Εξάρχεια

Για δεύτερη χρονιά διοργανώνεται φέτος, το «Αναψυκτήριο – Τα Ωραία Εξάρχεια».

Θα στηθεί όπως και πέρσι, στην πλατεία Εξαρχείων, αυτή την φορά όμως θα είναι τετραήμερο και θα διαρκέσει απο την Πέμπτη 29 Αυγούστου μέχρι και την Κυριακή 1 Σεπτεμβρίου.

Με το σύνθημα «Για 4 ημέρες ανάβουμε τα φώτα στην πλατεία κόντρα στα σκοτάδια των καιρών» οι διοργανωτές επισημαίνουν στο Facebook τα παρακάτω:

Για δεύτερη συνεχιζόμενη χρονιά οι μουσικοί κι η Μουσική, τα βιβλία και ανεξάρτητοι εκδοτικοί οίκοι στην πρώτη γραμμή σε μια συνάντηση πολιτισμού για ν’ ακουστεί δυνατά πως η πλατεία Εξαρχείων είναι τόπος ελεύθερης συνάντησης, έκφρασης και δημιουργικής χαράς, σε μία εποχή όπου τα πάντα φαίνονται να καλύπτονται και να απειλούνται από τον νεοφιλελεύθερη κινδυνολογία των ΜΜΕ κι εκείνους που θέλουν να μας πείσουν πως τα πάντα είναι μία εμπορική δραστηριότητα και το χρήμα ο μόνος τρόπος συνδιαλλαγής.

Στην γειτονιά μας τα Εξάρχεια, όπου το rbnb από τη μια και η οργανωμένη παραβατικότητα από την άλλη καθώς η διαρκής τρομοκράτηση από τις κατασταλτικές δυνάμεις στο όνομα της δημόσια τάξης,απαξιώνουν και αποψιλώνουν την γειτονιά μας, καθώς είναι ολοφάνερα τα αποτελέσματα της οικονομικής εξαθλίωσης και του προσφυγικού άλυτου προβλήματος με άνθρωπους δεν έχουν τόπο να σταθούν και να ανασάνουν. Όπου το δόγμα ” Ησυχία Τάξις και Ασφάλεια ” σαν φάντασμα του παρελθόντος απειλεί και πάλι να κυριεύσει το παρόν και το μέλλον μας.

Με ευθείες απειλές από κάθε μορφής εξουσία για “εκκαθάριση” και δήθεν “ανάπλαση” τής γειτονιάς μας ως δήθεν “τόπο ανομίας και άβατο” έχοντας ήδη κάνει το πρώτο βήμα καταργώντας το Πανεπιστημιακό Άσυλο και εκκενώνοντας καταλήψεις στέγης προσφύγων

Σε όλα αυτά κι άλλα πολλά, αντιστεκόμαστε και απαντάμε όπου χρειαστεί δυναμικά με την αλληλεγγυη, τη συνεργασία, την δημιουργικότητα και ανθρώπινη επικοινωνία.

Εδώ, στην πλατεία Εξαρχείων συναντιόμαστε όπως κάνουμε πάντα παλεύοντας με τη γκρίζα πραγματικότητα διεκδικώντας  μια πιο ανθρώπινη ζωή. Τα Εξάρχεια υπήρξαν και παραμένουν ένας πυρήνας και μία πηγή ελεύθερης διακίνησης ιδεών, τάσεων, απόψεων, πρωτοπορίας και πολιτικών ζυμώσεων.

Για 4 μέρες και νύχτες, μαζευόμαστε στην πλατεία και συναντιόμαστε με παλιούς και νέους φίλους, με νέες και παλιότερες μπάντες και μουσικούς, με συγγραφείς, ποιητές, εκδοτικούς οίκους που στέλνουν το δικό τους μήνυμα σεβασμού σε κάθε διαφορετικότητα στην πολυδυσφημισμένη αλλά γεμάτη πάθος και θετική ενέργεια πλατεία Εξαρχείων, με όρους χαράς για τη ζωή και για μια ζωή που δεν θα στερείται την χαρά της ελευθερίας.

Αγωνιζόμαστε κι εκφραζόμαστε χωρίς αγωνία γιατί δεν μπορούμε και κυρίως δεν θέλουμε να ζήσουμε αλλιώς. Δεν θέλουμε να ζήσουμε με φόβο και σκυμμένο το κεφάλι. Θέλουμε να ζούμε ελεύθεροι Άνθρωποι στην ελεύθερη περιοχή που μεγαλώσαμε, ζούμε και εργαζόμαστε, στα Ωραία μας Εξάρχεια.

Χωρίς σπόνσορες ή χορηγούς κόντρα σε όσους επιβουλεύονται την ζωή της γειτονιάς μας, σας καλούμε να στηρίξετε αυτή τη προσπάθεια ενεργά, με την αναδημοσίευση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με την φυσική σας παρουσία και τη ενεργή σας συμμετοχή.

 

Το Πρόγραμμα Αναλυτικά

______________________

 

ΠΕΜΠΤΗ 29/8

  1. ΝΙΚΟΣ ΓΙΑΚΟΥΜΑΚΗΣ
  2. ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΑΛΛΗΣ
  3. PENNY DREADFUL
  4. MR. HIGHWAY BAND

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 30/8

  1. ENVY NEVER DIES
  2. THEIR METHLAB
  3. DR. FLIPOUT’S ONE CAN BAND
  4. NIKOLAS RAZASTARR

ΣΑΒΒΑΤΟ 31/8

  1. INCIRRINA
  2. ΜΠΑΛΑΝΤΕΣ ΓΙΑ ΦΟΝΟΥΣ
  3. DANCE WITH IVISIBLE PARTNERS
  4. BAG OF NAILS
  5. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΥΛΙΚΑΚΟΣ
  6. ΓΥΜΝΑ ΚΑΛΩΔΙΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ 1/9

  1. SCHIZO CONSTELATION
  2. NOMIK
  3. NEW ZERO GOD
  4. ΑΕΡΑ ΠΑΤΕΡΑ

 

Στο Bazaar Βιβλίου Συμμετέχουν οι ανεξάρτητοι Εκδοτικοί Οίκοι

  • εκδόσεις ΒΙΒΛΙΟΠΕΛΑΓΟΣ
  • εκδόσεις ΕΡΜΑ
  • εκδόσεις BIBLIOTHEQUE 
  • εκδόσεις OPPORTUNA
  • εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚΟΝ
  • εκδόσεις ΑΠΟΠΕΙΡΑ
  • εκδόσεις ΚΟΑΝ
  • εκδόσεις ΦΑΡΦΟΥΛΑΣ
  • εκδόσεις ΑΣΤΑΡΤΗ
  • εκδόσεις ΧΑΡΑΜΑΔΑ
  • εκδόσεις ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ

Με την Υποστήριξη

________________

  • CLIPART web radio
  • LUNG Fanzine
  • MERLIN’s MUSIC BOX
  • Κοινωνικός Χώρος NOSOTROS
  • thePressProject

Οι εκδηλώσεις θα αρχίζουν κάθε ημέρα στις 20.00 μμ και θα λήγουν στις 12.00 μ.μ.

Χαρά μας θα είναι να φιλοξενήσουμε όσο περισσότερο κόσμο θέλει να χαρεί να ανταμώσει να διασκεδάσει και να χορέψει μαζί μας..

 
Leave a comment

Posted by on August 21, 2019 in Concerts / Performances

 

Η περιοδεία της Evi Vine με τον Wayne Hussey

Η συνέντευξη με την οποία άνοιξε η φετινή χρονιά για το Blackout Radio Show with Mike Pougounas ήταν αυτή πού έκανα με την Evi Vine για το νέο της άλμπουμ.

Palaye Royale – O2 Academy Leeds – 2nd Feb 2019

Τώρα, η Λονδρέζα art-rock μουσικός ετοιμάζεται να περιοδεύσει την Μεγάλη Βρετανία για την προώθηση αυτού του νέου της άλμπουμ ‘Black Light White Dark‘, μια εκπληκτική συλλογή έξι τραγουδιών σε παραγωγή του Dave Izumi (Nordic Giants, Ed Harcourt, Magic Numbers) και μίξη Phill Brown (Talk Talk, Jimmy Hendrix, Led Zeppelin, John Martyn, Robert Palmer). Ακόμα, θα συνοδεύσει τον Wayne Hussey του σημαντικού gothic-rock συγκροτήματος The Mission σε 17 εμφανίσεις σε όλη την Μεγάλη Βρετανία και στην Στοκχόλμη.

Η Evi Vine έχει όμως περιοδεύσει και στο παρελθόν με τον Wayne Hussey και τους Mission. Συμπεριλαμβάνοντας το ντεμπούτο LP της Evi Vine ανάμεσα στα πέντε κορυφαία άλμπουμ του, ο Wayne Hussey προσκάλεσε αυτήν και το συγκρότημά της να περιοδεύσουν μαζί το 2016 και στη συνέχεια με τους Mission το 2017. Ο σπόρος ρίχτηκε και η Evi Vine προσχώρησε στην ομάδα των Mission ως τραγουδίστρια για την 30ή τους επέτειο. Τα τελευταία χρόνια, έχει επίσης περιοδεύσει με τους Chameleons Vox, Phillip Boa and The Voodoo Club, And Also the Trees, και Her Name is Calla.

Η Evi Vine έκανε δεύτερα φωνητικά στο άλμπουμ που κυκλοφόρησαν οι Mission το 2016 με τίτλο ‘Another Fall From Grace‘, το οποίο έφτασε στο top 40 της Μεγάλης Βρετανία και συνεργάστηκε πρόσφατα με τον Michael Ciravolo στο ντεμπούτο άλμπουμ του με την Αμερικάνικη μπάντα Beauty in Chaos, στο οποίο παίρνουν μεταξύ άλλων μερος, μέλη των Cure, Ministry, The Mission, Cheap Trick, The Offspring, και ο Ice T.

Στο ‘Black Light White Dark’ συμμετέχουν ακόμα ο Simon Gallup των Cure, o Peter Yates των Fields of the Nephilim, καθώς και οι Martyn Barker (Shriekback, Billy Bragg, Marianne Faithfull, Goldfrapp) και η Geraldine Swayne (Faust).

Η Evi Vine παρουσίασε για πρώτη φορά ζωντανά το υλικό αυτού του άλμπουμ, ακριβώς μετά την συνέντευξή μας. Το έπαιξε ζωντανά στο Παρίσι, ανοίγοντας για τον Brendan Perry των Dead Can Dance. Singles του άλμπουμ που ξεχωρίζουν είναι το ‘Sabbath‘ με ενα βίντεο thriller απο τον Craig Murray, συνεργάτη των  Mogwai, και το ‘My Only Son‘, ενα τρυφερό τραγούδι εμπνευσμένο απο την αυτοκτονία ενος στενού της φίλου το οποίο την βοήθησε οταν το έγραφε, να ξεπεράσει τον πόνο της. Το βίντεο που το συνοδεύει έχει σκηνοθετήσει ο Phillip Clemo.

«Το νέο άλμπουμ είναι έντονο – σκοτεινό, πολυεπίπεδο, με θαυμάσια ατμοσφαιρα, εύθραυστο και μερικές φορές απογυμνωμένο – είναι ένα άλμπουμ που μπορείς να χαθείς μέσα του και μετά να σε φέρουν στην επιφάνεια τα καταπληκτικά φωνητικά της Evi. Μια ενδιαφέρουσα μπάντα. Πάντα με εκπλήσει οταν 4 μουσικοί μπορούν να δημιουργήσουν αβίαστα ένα τόσο μεγάλο και έντονο ηχητικό τοπίο. Οι μουσικοί εξαφανίζονται και εσυ απομένεις μόνος σε έναν άλλο κόσμο», λέει ο ηχολήπτης Phill Brown.

Στο συγκρότημα, την Evi Vine συνοδεύουν οι Steven Hill, Matt Tye και David ‘GB’ Smith. Η μουσική τους εξερευνά τα σκοτεινά στοιχεία της φύσης της ανθρώπινης καρδιάς, καθώς και οικολογικά και μετα-αποκαλυπτικά θέματα.

Το ντεμπούτο άλμπουμ της Evi Vine ‘..And So The Morning Comes‘ ανακυρήχθηκε ως «το underground κόσμημα του 2011» από το περιοδικό Drowned in Sound, ενω ο Simon Raymonde (Bella Union, Cocteau Twins) το ξεχώρισε ως άλμπουμ της χρονιάς. To εντυπωσιακό βίντεο του ‘For The Dreamers‘ είναι σκηνοθετημένο απο τον βραβευμένο με Όσκαρ Nick Brooks (Fight Club, The Matrix, The Girl with the Dragon Tattoo), ενω η Evi εχει φωτογραφηθεί απο τον  παγκοσμίου φήμης φωτογράφο Patrick Fraser.

Το δεύτερο άλμπουμ, ‘Give Your Heart to The Hawks’ ήταν συμπαραγωγή με τον Richard Formby (Mogwai, Spacemen 3, Wild Beasts) και με ηχολήπτη τον Phill Brown. Συμμετείχαν οι  Martyn Barker, Peter Yates, Tatia Starkey (My Vitriol/Lola Colt) και Billy Cote (Madder Rose).

«Πέρα από το θυμό και τις απογοητεύσεις απο τις πολιτικές ατζέντες αυτού του κόσμου, την καταστροφή της γης, τον πόνο που προκαλούμε ο ένας στον άλλον και στις υπόλοιπες μορφές ζωής πάνω στην Γή, είμαστε σε ενα μουσικό ταξίδι με μια νέα μπάντα και έχουμε γίνει μια σφιχτή, δεμένη οικογένεια, μοιραζόμαστε μουσικές και ιστορίες απο την παιδική μας ηλικία, ενω έχουμε μια διαφορετική αλλά συλλογική ιστορία », λέει η Evi Vine.

Η Evi σχημάτισε το συγκρότημα οταν ζούσε στο Λος Αντζελες, αρχικά ανοίγοντας για τον Slash στο Whiskey-agogo. Εχει συνεργαστεί με τον Graham Revell (SPK, το soundtrack του The Crow), με τους Eden House, Tony Pettit (Fields of the Nephilim), και τον Peter Yates (Fields of the Nephilim). Στο 2016, τραγούδησε στο άλμπουμ του Phillip Clemo ‘DreamMaps’, με τον Simon Edwards και τον Martin Ditcham των Talk Talk ενω έχει εμφανιστεί στο BBC6, BBC3, Late Junction και Jazz FM.

Το ‘Black Light White Dark’ είναι διαθέσιμο απο όλα τα διαδικτυακά καταστήματα και τις streaming πλατφόρμες, συμπεριλαμβανομένων των Spotify, iTunes και Bandcamp. Υπάρχει και σε περιορισμένη έκδοση βινυλίου σε 300 μόνο κόπιες και μπορείτε να το παραγγείλετε είτε σε βινύλιο είτε σε CD απο το website της μπάντας. Εισητήρια της περιοδεία μπορείτε να προμηθευτείτε απο το www.ticketsource.co.uk/songsofpreysgigs.

 
Leave a comment

Posted by on August 20, 2019 in Alternative, Goth

 

Tags: , , ,

Μιλώντας με τον Kevin Haskins για τους Bauhaus, τον David Bowie και πολλά άλλα…

Peter Murphy pic by Gabriel Edvy

Το έμφραγμα που έπαθε ο Peter Murphy μου έφερε στο μυαλό την συζήτηση που είχα με τον Kevin Haskins σχετικά με τους Bauhaus, οταν τον είχα καλεσμένο στην εκπομπή.

Εύχομαι ο Peter Murphy να γίνει σύντομα καλά και να βγεί το ταχύτερο δυνατόν απο το νοσοκομείο.

Οι Bauhaus οπως και οι Clash ήταν τα δύο συγκροτήματα που ανυπομονούσα για τις κυκλοφορίες τους και νιώθω πολύ τυχερός που τους είδα και τους δύο να παίζουν ζωντανά, τους μεν στο γήπεδο του Sporting και τους δε, με την σύνθεση που ήρθαν, στο Καλλιμάρμαρο.

Οι τρείς απο τους τέσσερεις Bauhaus ήταν σπουδαστές σε σχολές καλών τεχνών, και ήταν όλοι τους απο το Northampton, μια πόλη 200.000 κατοίκων. 100 περίπου χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Λονδίνου.

(Θέλω να γράψω κάποια στιγμή στο μέλλον για ολα αυτά τα παιδιά του punk που ήταν σπουδαστές σε σχολές καλών τεχνών και που διαμόρφωσαν την αισθητική των εξώφυλλων και των αφισών μετά το ’70…)

Ο ντράμερ τους, ο Kevin είναι αδερφός του μπασίστα David J. και μου έλεγε με πόση αφοσίωση άκουγαν τα βράδια την ραδιοφωνική εκπομπή του John Peel.

«Ακόμα και τα μουσικά είδη που δεν μου άρεσαν, τα πάντρευε με εναν τρόπο μεταξύ τους που αποκτούσαν ενδιαφέρον» έλεγε ενθυμούμενος εκείνα τα χρόνια.

Οταν οι Damned κυκλοφόρησαν τον πρώτο punk δίσκο ο Peel, μιας και δεν υπήρχαν άλλες κυκλοφορίες απο σχετικά συγκροτήματα, έψαξε και βρήκε τις ρίζες του είδους.

Αυτούς πού έπαιξαν punk πριν το punk: τους Stooges, τους MC5 και γέμισε την υπόλοιπη ώρα. (το λινκ παραπέμπει σε εκπομπή του John Peel απο το 1976 με τους Damned.)

Η πρώτη εμφάνιση των Bauhaus ήταν λίγο επεισοδιακή. Επαιξαν με τους Pretenders, αλλά πως έπαιξαν?

Κοντά σε μια εγκαταλειμμένη σχολική αίθουσα υπήρχε ενας κλειστός χώρος στον οποίον το (ας πούμε) δεκαπενταμελές  του σχολείου τους, έφερνε συγκροτήματα για να παίξουν ζωντανά.

Κάποιος απο τους Bauhaus βρήκε ενα ανοιχτό παράθυρο και το βράδυ που θα έπαιζαν οι Pretenders, μπήκαν μέσα και καθώς έμπαινε o κόσμος για να δεί την συναυλία, αυτοί έτρεξαν και έστησαν οσο πιο γρήγορα μπορούσαν τα όργανά τους ανάμεσα στο κοινό.

Ξεκίνησαν λοιπόν να παίζουν τα τραγούδια τους μέχρι που ένας απο τους διοργανωτές τους πλησίασε και τους ρώτησε, τί νομίζουν πως κάνουν…

Ο Murphy του απάντησε πως ήταν η support μπάντα των Pretenders και ξανάρχισαν να παίζουν.

Σε λίγο βέβαια ο διοργανωτής επέστρεψε με ενισχύσεις και τους πέταξαν έξω, πρόλαβαν όμως να παίξουν τέσσερα τραγούδια εκείνη την βραδιά.

Είδα ξανά τον Peter Murphy πέρσι, οταν ήρθε με τον David J. και μετά την συναυλία πήγαμε μαζί με τον Andi Sex Gang και πιάσαμε συζήτηση με τον κιθαρίστα του, Mark Gemini Thwaite.

Ο Μark είχε συνεργαστεί σε κάποια τραγούδια με τον Andi ενω με εμένα γνωριζόταν απο τις αρχές του 2000, τότε που είχαμε παίξει με τους Mission οταν έπαιζα με τους Nexus.

Η αλήθεια είναι πως το πρόγραμμα της παγκόσμιας περιοδείας του Murphy ηταν εξοντωτικό και oι μουσικοί περίμεναν με αγωνία να γυρίσουν σπίτι τους για τις γιορτές της πρωτοχρονιάς και να κάτσουν για ενα μήνα πριν ξαναβγούν στον δρόμο.

Για να επιστρέψω όμως στην συζήτηση με τον Haskins, η ευκαιρία μας είχε δωθεί λόγω της κυκλοφορίας του βιβλίου ‘Bauhaus – Undead: The Visual History and Legacy of Bauhaus’ απο την Cleopatra Records και οταν η εταιρία με ρώτησε αν θα με ενδιέφερε να τα πούμε ραδιοφωνικά, είπα φυσικά «ναι!!!»

Φυσικά έλαβα και το βιβλίο με αφιέρωση απο τον Kevin…

Είναι κυρίως μια καταγραφή μιας συγκεκριμένης εποχής, με ακυκλοφόρητες ιστορίες, φωτογραφίες, σχέδια και σκίτσα που έκαναν οσο βρίσκονταν σε περιοδείες αλλά και άλλο ακυκλοφόρητο οπτικό υλικό που δείχνει μια άλλη πλευρά του συγκροτήματός.

O Kevin μένει εδω και πολλά χρόνια στο Los Angeles και έχει σχηματίσει το συγκρότημα Poptone με τον Daniel Ash, τον κιθαρίστα των Bauhaus, με τον οποίο έπαιζε και στους Tones on Tail αλλά και στους Love & Rockets.

Οι Poptone έχουν βγάλει ενα ομώνυμο άλμπουμ το 2017 στο οποίο ξαναηχογράφησαν, έχοντας στο μπάσο την κόρη του Haskins, Diva Dompé, τραγούδια των τριών συγκροτημάτων τα οποία ανέφερα.

Μέσα σε όλες τις άλλες ερωτήσεις που του έκανα ήταν και μία που την ξεχώρισα για να την γράψω εδω γιατί έχει να κάνει με μία απο τις αγαπημένες μου ταινίες, το Hunger.

Για όσους δεν την έχουν δει, οι Bauhaus ανοίγουν την ταινία, παίζοντας το “Bella Lugosi’s Dead

Τον ρώτησα πως έγινε αυτό και πως ένιωσαν έχοντας τον David Bowie στο cast.

H ιστορία έχει ως εξής:

«Η γνωριμία ανάμεσα στον σκηνοθέτη της ταινία Tony Scott (αδερφός του Ridley) και στους Bauhaus, έγινε χάρη στον  Howard Guard, ο οποίος έκανε διάφορα διαφημιστικά για την τηλεόραση, οπως αυτό της κασέτας Maxwell.

Σκηνοθέτησε μόνο δύο μουσικά βίντεο, το ένα ηταν το “Avalon” των Roxy Music και το άλλο ήταν το “She’s In Parties” των Bauhaus.

Εκείνη την εποχή μοντάριζε το “She’s In Parties” στο κτήριο οπου ηταν τα γραφεία των αδερφών Scott και μια μέρα άνοιξε την πόρτα ο Tony και τον ρώτησε με τι ασχολείται.

Ο Guard του είπε πως κάνει αυτό το μοντάζ για ενα συγκρότημα που λέγεται Bauhaus και έχουν αυτο το single που λέγεται “Bella Lugosi’s Dead” και ο Scott, που εκείνη την εποχη ξεκινούσε το Hunger, οπότε έτσι έγινε η επαφή.»

Οσον αφορά στον David Bowie και την γνωριμία τους στα γυρίσματα ο Haskins λέει

«Είμασταν ενθουσιασμένοι που θα βρισκόμασταν στον ιδιο χώρο. Τα γυρίσματα εκείνων των σκηνών γινόντουσαν σε ενα κλάμπ και οι κομπάρσοι ήταν οι θαμώνες του μαγαζιού. Ηταν ενας πολύ χαρισματικός άνθρωπος. Ηρθε, πηγε κι εβαλε το κουστούμι του ρόλου του και οταν τελειώσαμε με τα δικά μας γυρίσματα, τον ακολουθούσαμε οπου πήγαινε απο απόσταση.

Κάποια στιγμή που στήνανε το σκηνικό, πήγε σε ενα παλιό juke box και έβαζε τραγούδια.

Εμεις πλησιάζαμε ολο και περισσότερο μεχρι που μας είδε και μας εκανε νόημα να κάτσουμε μαζί του.

Καθίσαμε σε ενα ημικύκλιο και για την επόμενη ώρα έβαζε στο juke box τραγούδια των Who, των Pretty Things, των Yardbirds, που είχε διασκευάσει για το άλμπουμ του “Pin-Ups”.

Αρχισε να μας λέει ιστορίες για το πως πήγε να δεί αυτές τις μπάντες στο Eel Pie και στο Marquee και πως ηταν η σκηνή…

Ηταν μια απο τις πιο φανταστικές εμπειρίες που είχα, να βρίσκομαι ανάμεσα σε αυτό το μικρό κοινό που τον άκουγε για μια περίπου ωρα.

Κατά το τέλος της μέρας, έψαχνα φωτιά για να ανάψω ενα τσιγάρο και καθώς ημουν δίπλα σε μια πόρτα, είδα την Coco (Schwab), την βοηθό του David Bowie, η οποία  έβγαινε απο αυτη την πόρτα.

Την ρώτησα αν έχει φωτιά και μου είπε «οχι, αλλά έχει ο David…» και εκείνος τότε βγήκε για να μου ανάψει το τσιγάρο.

Προσπαθούσε να μου το ανάψει αλλά ημουν τοσο νευρικός που τα χέρια μου έτρεμαν και το τσιγάρο πήγαινε πέρα-δώθε…

Δυσκολεύτηκε αλλά στο τέλος τα κατάφερε…

Αυτή είναι η πιο διάσημη στιγμή μου: Ο David Bowie μου άναψε το τσιγάρο…»

Οποιος θέλει να ακούσει ολόκληρη την εκπομπή με τον Kevin Haskins, την βάζω εδω…

 
Leave a comment

Posted by on August 19, 2019 in Post Punk

 

Tags: , , , , , ,