RSS

Category Archives: Comedy

Το φαινόμενο Rocky Horror Show

Κάποια στιγμή προς τα τέλη της δεκαετίας του ’70, επέστρεψε απο το εξωτερικό ο μεγάλος αδερφός ενός φίλου φορτωμένος με δίσκους συγκροτημάτων, κασσέτες και ιστορίες.

Μια απο αυτές τις ιστορίες είχε να κάνει με ενα περίεργο θεατρικό έργο που είχε παρακολουθήσει στην Αγγλία.

Το κοινό σε αυτή την παράσταση συμμετείχε κι αυτό, μιας και φορούσε τα ίδια ρούχα με τους χαρακτήρες του έργου ενώ ολοι ήξεραν απ εξω τα λόγια.

Οταν ερχόταν η σειρά του τάδε χαρακτήρα να μιλήσει, εκείνοι που βρίσκονταν ανάμεσα στο κοινό και φορούσαν τα ίδια ρούχα με τον συγκεκριμένο χαρακτήρα, σηκωνόντουσαν και λέγανε κι αυτοί τα λόγια του ρόλου.

Το έργο λεγόταν The Rocky Horror Show και ηταν ενα μιούζικαλ το οποίο βγήκε στο θέατρο για πρώτη φορά το 1973 σε σενάριο και μουσική του Richard O’Brien, ο οποίος συμμετείχε στον θίασο αλλά είχε γράψει και το βιβλίο.

Ο O’Brien ηταν προηγουμένως μέλος του Αγγλικού θιάσου της θεατρικής παράστασης του “Hair” στον οποίο συμμετείχε και ο Tim Curry, οπότε όταν έψαχναν ηθοποιούς για το Rocky Horror Show ο Curry πέρασε μια απλή οντισιόν τραγουδώντας το “Tutti Frutti” του Little Richard για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Dr. Frank-N-Furter.

Ξεκινήσαμε τις παραστάσεις του Rocky Horror απο το Theatre Upstairs, ενα θεατράκι 60 θέσεων” αναφέρει σε μια συνέντευξή του ο Tim Curry και συνεχίζει ”μας είχαν γίνει κάποιες προσφορές για να ανεβάσουμε το έργο σε θέατρα του West End, αλλά δεν θέλαμε. Μεταφερθήκαμε για τους επόμενους τρείς μήνες σε εναν μεγαλύτερο χώρο, στο Chelsea του Λονδίνου, τον οποίο θα κατεδάφιζαν, οποτε το ενοίκιο ήταν πιο οικονομικό και αυτό μας βοήθησε να κρατήσουμε την τιμή των εισιτηρίων χαμηλή. Πήγαμε πολύ καλά εισπρακτικά και οταν ηρθε η ωρα να κατεδαφίσουν το κτήριο πήγαμε σε εναν κινηματογράφο στην King’s Road.

Η ιστορία του έργου έχει να κάνει με ενα νιόπαντρο ζευγάρι το οποίο μπαίνει μια βροχερή νύχτα σε ενα πύργο ψάχνοντας για τηλέφωνο.

Τον πύργο έχουν καταλάβει όμως κάτι περίεργα άτομα, τα οποία γιορτάζουν την ετήσια συνεύρεσή τους, με επικεφαλής εναν τρελλό επιστήμονα ο οποίος είναι ενας εξωγήινος τραβεστί (ο Mick Jagger ήθελε να παίξει αυτό τον ρόλο) και η όλη κατάσταση εξελίσσεσαι σε μια παρωδία των φτηνών ταινιών επιστημονικής φαντασίας (b-movies.)

Έπαιξα το Rocky στο Λονδίνο για 6-7 μήνες” θυμάται ο Curry “και μετά πήγα με το έργο στο Λος Αντζελες. Οι Αμερικάνικοι νόμοι είναι πολύ αυστηροί οσον αφορά στο να εισάγουν  Αγγλικές εταιρίες οπότε εκεί το κάναμε σε παραγωγή μιάς Αμερικάνικης εταιρίας για άλλους επτά μήνες. Βασικά ανέβηκε για έναν ολόκληρο χρόνο αλλά στους έξι μήνες εγω έφυγα για να γυρίσω την κινηματογραφική εκδοχή του…

Η θεατρική παράσταση φιλοξενούνταν στο Roxy Theatre στην Sunset Street του Λος Αντζελες. Ηταν ενα παλιό στρηπτιζάδικο που το 1940 λεγόταν “The Largo” και η ατμόσφαιρα θύμιζε ακόμα τον ιδιωτικό ντεντεκτιβ Philip Marlow. Είχε αγοραστεί στις αρχές της δεκαετίας του ’70 απο μερικούς rock’n’roll μεγαλοεπιχειρηματίες με σκοπό να κάνουν rock εκδηλώσεις αλλά αρχικά δεν πήγε καλά και έψαχναν για κάτι διαφορετικό, στο στυλ του καμπαρέ.

Ο Lou Adler, που ήταν γνωστός απο τις παραγωγές που έκανε σε δουλειές της Carole King, των Mamas & Papas, του χίπικου κωμικού δίδυμου Cheech & Chong και γενικά ήταν ενα άτομο που καταπιανόταν με πολλά, είχε δεί το Rocky Horror στο Λονδίνο, του άρεσε και αναλαμβάνοντας την παραγωγή της Αμερικάνικης παράστασης, πίστεψε πως το Roxy ήταν κατάλληλο για την περίσταση.

Η επιτυχία της θεατρικής παράστασης ήταν τόσο μεγάλη που το 1975 γυρίστηκε σε κινηματογραφική ταινία απο τον Αυστραλό σκηνοθέτη Jim Sharman ο οποίος έγραψε και το σενάριο, και σε παραγωγή του Lou Adler. Εκτός απο τον Richard O’Brien πού έπαιζε στην θεατρική παράσταση μαζί με τον Tim Curry (ο οποίος μετα απο ενα μεγάλο εγκεφαλικό που έπαθε το 2012 βρίσκεται σε αναπηρική πολυθρόνα), στην ταινία εμφανίζεται η ηθοποιάρα και γνωστή ακτιβίστρια Susan Sarandon, ο Barry Bostwick, και πολλοί άλλοι, ανάμεσά τους ακόμα και ο Meat Loaf (είχε παίξει προηγουμένως στην Αμερικάνικη θεατρική εκδοχή του “Hair.”)

Μάλιστα ο Meat Loaf θυμάται πως “η Carole King είχε έρθει αρκετές φορές να δει την παράσταση και στο τέλος ερχόταν ντυμένη οπως η Magenta. Ερχόταν ακόμα ο Keith Moon των Who και μόλις βλέπαμε εννιά μπουκάλια σαμπάνιας στην σκηνή, καταλαβαίναμε πως ο Keith Moon βρισκόταν στο κοινό. Είχε έρθει ο Elvis Presley και είχα μια φριχτή εμπειρία ενα βράδυ οταν στεκόμουν γυμνός στον διάδρομο και τότε εμφανίστηκε η Raquel Welch. Ντράπηκα τόσο πολύ και δεν ήξερα τι να κάνω οπότε την κοίταξα και φώναξα Ωπα!!! η Ann-Margret!!! και δεν ήταν καθόλου χαρούμενη με αυτό οπότε της έγραψα ενα γράμμα ζητώντας συγγνώμη.”

Κάποια στιγμή, στην δεκαετία του ΄80, η ταινία προβλήθηκε και στην Ελλάδα και πήγα να την δω.

Εχει μια εμφανή περιρρέουσα μετα-χίππικη ατμόσφαιρα, το χιούμορ της οποίας ανακατευόταν με την φιλοσοφία του sex and drugs and rock’n’roll και δεν θα γινόταν ευκολα κατανοητό απο μια συντηρητική μερίδα του Ελληνικού κοινού της εποχής.

Εγω όμως, παρότι δεν με συγκινούν τα μιούζικαλ, πέρασα ομολογουμένως πολύ καλά παρακολουθώντας την και μάλιστα πήγα και αγόρασα την επόμενη μέρα το soundtrack γιατί έχει κάποια πραγματικά πολύ καλά τραγούδια.

Η μουσική και οι στίχοι είναι φυσικά του Richard O’Brien, ο οποίος την εποχή που τα έγραφε περνούσε μια περίοδο λατρείας για το rock’n’roll της δεκαετίας του ’50 και τον Buddy Holly.

Σχετικά με το κοινό το οποίο ήξερε απ’ έξω τις ατάκες των ηθοποιών, η άποψη του O’Brien είναι πως “ήταν κάτι που συνέβη μετά την κυκλοφορία της ταινίας, επειδη ο χρόνος στην ταινία είναι κάθε φορά ο ίδιος, οπότε υπήρχε αυτή η αλληλεπίδραση γιατί γνώριζαν τι θα επακολουθούσε. Στις θεατρικές παραστάσεις υπήρχε ενα πρόβλημα με το timing του κοινού βέβαια αλλά απ την άλλη, αν συμμετέχει μόνο το 25% του κοινού που παρακολουθεί, ενω το 75% που δεν είναι φανατικοί του έργου, δεν συμμετέχουν, τότε είναι σαν να έχεις πάει σε ενα πάρτυ απρόσκλητος. Οπότε προσπαθήσαμε να έχουμε τον έλεγχο του έργου πάνω στην σκηνή.

Δεν σας κρύβω πως ισως εξαιτίας αυτης της ταινίας να αναπτύχθηκε μέσα μου μια αγάπη για τα B-movies…

Πάντως στην ηχογράφηση του soundtrack συμμετείχαν έξοχοι μουσικοί, οπως δύο απο τα μέλη των Procol Harum, ο ντάμμερ B. J. Wilson και ο κιθαρίστας Mick Grabham.

Παίζουν ακόμα, ο συνεργάτης του Rick Wakeman και του Roger Daltrey μπασίστας Dave Wintour, o πιανίστας και πληκτράς John “Rabbit” Bundrick, ο οποίος έχει συνεργαστεί με πολλούς, ανάμεσέ τους οι Eric Burton, Bob Marley and the Wailers, Who, Roger Waters, και οι Free.

Ο σαξοφωνίστας Phil Kenzie, ενας άνθρωπος που έχει περιοδεύσει και ηχογραφήσει με τους Beatles, Eagles, Graham Nash, Carly Simon, David Crosby, Black Sabbath, Jackson Browne, Stevie Nicks, Alan Parsons, David Essex, Leo Sayer, Wishbone Ash, Manfred Mann Chapter Three, Annie Lennox, The Pointer Sisters, The Temptations, Rod Stewart, David Bowie, America, και άλλους…

Φαντάζομαι πως μετά απο αυτά τα ονόματα, ο καθένας μπορεί να καταλάβει οτι το soundtrack της ταινίας δεν είναι για πλάκα, αλλά είναι μια πολύ σοβαρή δουλειά…

Εδω ενα βίντεο ολόκληρης της θεατρικής παράστασης οπως ανέβαινε στο Λονδίνο το 2015

Το make-up της ταινίας ανέλαβε ο Pierre La Roche, o προσωπικός στυλίστας του David Bowie ενω το πρώτο τραγούδι της ταινίας, με τίτλο “Science Fiction, Double Feature,” κάνει αναφορά στις ταινίες: Όταν σταμάτησε η Γη (1951), Flash Gordon (γενικά), Ο Αόρατος Ανθρωπος (1933), Κινγκ Κονγκ (1933), Επιδρομή από το Απειρο (1953), Doctor X (1932), Μονομαχία δύο κόσμων (1956), Tarantula (1955), The Day of the Triffids (1963), Η Νύχτα του Δαίμονα (1957), και οι Τελευταίες στιγμές της Γής (1951).

Ο πύργος στον οποίο έγιναν τα γυρίσματα λέγεται Oakley Court και χτίστηκε το 1859 ενω το 1891 έγινε ξενοδοχείο.

Εχει χρησιμοποιηθεί για να γυριστούν ταινίες τρόμου της εταιρίας Hammer (η κατ εξοχήν εταιρία παραγωγης κλασσικών ταινιών τρόμου με τον Christopher Lee, τον Peter Cushing κλπ) και κάποιες απο αυτές τις ταινίες είναι το The Reptile (1966), Η εκδίκησις του Δράκουλα (1960), το The Man in Black (1949), Το κομμένο χέρι του βρυκόλακα (1973), The Old Dark House (1963), και η τρομερή κωμωδία, Πρόσκληση σε γεύμα από έναν υποψήφιο δολοφόνο (1976).

Το Rocky Horror γράφτηκε σε μια εποχή που οι ηθοποιοί έπαιζαν ενα θεατρικό έργο για τρείς εβδομάδες και μετά έψαχναν να πιάσουν δουλειά στο επόμενο έργο. Σήμερα, 45 χρόνια αργότερα, η θεατρική παράσταση ακόμα παίζεται ενω η ταινία προβάλεται σε Αμερικάνικες κιν/κές αίθουσες ασταμάτητα απο το 1975 έχοντας δημιουργήσει ενα μοναδικό ρεκόρ.

 

Tags: , , , , ,

There Goes the Neighborhood

Broadway is on the move and may be coming to your neighborhood!

THE MUSICAL PRODUCTION:

Wednesday’s all grown up … and in love.  Although the Broadway edition of the cult classic “The Addams Family” was a runaway audience sensation, the show has been reworked and is hitting the road to tour the United States, Brazil, Scandinavia, and Australia.

Morticia, GomezUncle Fester, Grandma, Wednesday, Pugsley, and Lurch are back full throttle and ready to sing, dance, entertain, and humor the masses in their one-stage antics and vamped-up-from-Broadway performances. While nobody could ever replace our beloved original television cast, a breath of life has been brought to the stage with the current touring production lineup.

THE PLOT:

Childhood goth-sweetheart, Wednesday, has fallen head over heels in love with a straightlaced, intelligent, and respectable guy from the “wrong” side of the tracks.  Gomez becomes aware of her heart-flutterings and decides Morticia need not be made aware of the “small” details.  But his little secret will come tumbling down upon him when the Addams family hosts a dinner for Wednesday’s heartthrob and his family.  Truth, deceit, darkness, and love collide when two seemingly opposite older couples come together for the anticipated union of their children.  Time will tell if little Wednesday makes it down the aisle.

The musical comedy is created by Jersey Boys authors Marshall Brickman & Rick Elice, Drama Desk Award winner Andrew Lippa (The Wild Party), choreographer Sergio Trujillo (Jersey Boys), and Olivier Award-winning director/designers Phelim McDermott & Julian Crouch (Shockheaded Peter), with production supervision by four-time Tony Award winner Jerry Zaks.

So grab your coat and hat … the curtain goes up today in East Lansing, Michigan, followed by the tour’s next stop at Boston’s Shubert Theatre, February 7 through 19.  The full tour schedule can be found HERE.

“The Addams Family” Musical – Official Website:  HERE.

THE PLEDGE …

Here’s a great way to start a topic of conversation with your kids on the importance of acceptance and tolerance.  For too many years, labels have been attached to one’s appearance … labels that will forever follow an individual.  Or for what may seem like “forever” to a child.  The time has come to accept individuality … to encourage it … to let creative expression and freedom take hold of our youth.  We haven’t been cookie-cutter molds of each other since The Beatles took to the stage with their long hair.  Since that time, each decade has brought about revolutionary waves of music, of style, of talent.  The time has come to formally celebrate the uniqueness of the human spirit.

No Snap Judgments” encourages people to look beyond first impressions and discover how our commonalities outweigh our differences. Through the lens of The Addams Family Musical, the “No Snap Judgments” program empowers us to engage others with openness, respect and acceptance.

Click HERE to join the social acceptance initiative by proclaiming your pledge.  (Come on, do it!  It even comes with an Addams Family Certificate!)

 
Leave a comment

Posted by on January 31, 2012 in Comedy, Goth, etc.

 

Goths breed successfully in the wild

If you’re looking for a few humorous moments, go read THIS article.

 
Leave a comment

Posted by on April 28, 2011 in Comedy

 

“…The stock market was in heat and big-timers made money out of it…”

Looking to invest all that spare change jingling in your pockets?
 
Contact Goldman Sachs TODAY for their latest hot commodity!

Click here for more…

 
Leave a comment

Posted by on February 10, 2011 in Comedy, Music, Politics

 

Top 10 of drugs not to do while driving a car

I found that video too funny so I thought of sharing it with you.

Enjoy.

 
Leave a comment

Posted by on September 23, 2009 in Comedy

 

Fun Video Day

It’s a lazy, hazy Saturday … completely braindead … and in search of mindless entertainment …

Here’s a video of how 1,500+ CPDRC inmates of the Cebu Provincial Detention and Rehabilitation Center, Cebu, Philippines spend their days.  This isn’t the completed version and we do hope you enjoy the teaser.

And if your Saturday is as lazy as mine has been, thus far, here’s a 20 minute documentary of the prisoners at the maximum security prison of Cebu.  They are considered the most dangerous offenders in the Philippines … murderers, rapists, violent drug criminals … but because of the four hours they dedicate to dancing each day, their behaviour has been transformed.

“Previously, Cebu prison was a wretched place ruled by rival gangs. But when the warden introduced dance lessons, everything changed. ‘Everyone became friends’.  Now the prisoners spend most of the day practising new routines.”

Produced by SBS/Dateline
Distributed by Journeyman Pictures

Sending you our wishes for a relaxing and humorous weekend!

 
Leave a comment

Posted by on June 27, 2009 in Comedy

 

Not about the EC elections

 
1 Comment

Posted by on June 4, 2009 in Comedy

 

EC elections

 
2 Comments

Posted by on June 4, 2009 in Comedy, Politics

 

Tags:

All Hallows Eve

Laurie Cabot - Official Witch of Salem, Massachusetts

Laurie Cabot – Official Witch of Salem, Massachusetts

The moon on this All Hallows Eve will most certainly appear a different hue as I reflect on the sights and sounds I have tasted over the past month.

Normally, this would be the night little goblins and fairies appeared on my doorstep in the hopes of gathering forbidden treats which are limitless on Halloween.  Instead, I shall have 13 cats and kittens sitting on my stoop in the hopes of acquiring a bellyful of leftovers.

I will miss the festivities of living next door to Salem, Massachusetts … the chill of the autumn air … the leaves falling into massive heaps of gold, red, and orange … and the moon … I’ll miss the chill quivering up my spine as I search for the moon in the sky above.

A full moon on this evening has always brought a little more drama to the flavor of the festivity.  Quick flashes of childhood fears with false images of witches beckoning spirits while hovering over a boiling cauldron of magic.

For the first time ever I won’t be “next door to Salem, home of the witches”.  I’ll be sitting in the land of the gods, gazing at the sky which covers my heritage with the Parthenon only steps away.

Instead of witches and thoughts of the hysteria which swept through the town three hundred years ago, I’ll be wondering how many great-minded philosophers, poets, statesmen, scientists, and mathematicians wandered these exact streets thousands of years ago.

Salem, Massachusetts - Witch Trial

Salem, Massachusetts – Witch Trial

It has been an amazing journey for me, thus far.  I saw not one but TWO shooting stars.  I saw a bat commit suicide as it dove into the sea.  I experienced the “thrill” of a hospital after getting stung by a bee (more on this in my next posting cuz I do have an ax to grind). I’ve also had the opportunity to experience things never imagined.  Within a time span of five days I:

  • attended the 10th International Panorama of Independent Filmmakers in Patras, where Vlad the Demon (directed by Michael Pougounas) won the top award in the short-film category.
Vlad the Demon (Directed by Mike Pougounas)

Vlad the Demon (Directed by Mike Pougounas)

  • sat in a recording studio watching the process involved in making a CD (a most amazing event for me — where I also managed to resist the temptation to touch the buttons on the console).
  • witnessed the creativity of much-adored artists as they tweaked and fine-tuned songs during rehearsals for an upcoming gig.

And most amazing of all has been the opportunity to finally meet with people I’ve grown to love from afar.  Each soul a true reflection of what I imagined … warmth and smiles overpowering me.

I guess this a good place to end this posting, for if I keep thinking back upon the past month’s events I’ll never get back out into the real world and will continue writing till the end of time.  (I’m beginning to miss my computer and reflections just a tad bit too much right now.)

Sending my wishes for a spectacular weekend to all … and if you happen to be in the neighborhood of Piraeus, be sure to stop in for a sizzling pizza at my favorite restaurant of all:

210-413-6425

Further information:

Vlad the Demon:
www.myspace.com/VladTheDemon

10th International Panorama of Independent Filmmakers in Patras:
http://www.independent.gr/english/tainiesShort-films.htm

Laurie Cabot – Official Site:
http://www.lauriecabot.com/About_Laurie.html

 
1 Comment

Posted by on October 31, 2008 in Comedy, Music, Reflections

 

Tags: , , , , , , , ,

Four months in two suitcases

Sunday morning, almost 5 am. 

… and why am I not sleeping?  Because I have to figure out how to shove four months worth of living into two suitcases.

In less than two weeks I’ll be setting off on a new journey into the unknown.  I’m thrilled.  I’m scared.  I’m overwhelmed with emotions.  I can’t wait, but yet, it seems to be creeping up so quickly that I doubt I’ll have time to do all I need to do before embarking onto that first plane.

Flying alone.  Shoved into a cylindar with wings … a bunch of strangers off on their own journeys as my nameless companions.

So why am I telling you this?  Because I’m not sleeping.  Because I should be sleeping but I’m too excited.  Because … e, because you are now my companion as I set off on this journey to a distant land full of history and sites and sounds unknown to me.

Over the course of time I’ve been told that everything I’ve been taught and believed is not reality.  The time has now come to taste the true birthplace of my heritage.  To explore the tiny nooks which tourists overlook.  To find Hellas as an inhabitant and not as a passerby.  To revel in her majesticness.

Growing up Greek in America most certainly had its advantages, and disadvantages, as well.  We marched to our own drummer as traditions and customs were intertwined with a society from all walks of life. 

We don’t mind celebrating the Easter holiday a week or two (or four) later than the rest of the country.  We bought Easter candy and baskets at clearance prices.  Ok, so maybe you ended up with a bunny with no ears or Peeps that were as hard as a rock.  It was all part of the laughter.

And a humorous lot we are. 

We all have at least one relative who still has plastic on their furniture to protect it … the dreaded “furniture condom” that we stick to during the hot summer months.   We have all attempted to recreate the Parthenon by having columns scattered throughout our homes and have embraced the women of yesteryear by having a collection of needlepoints dotting our walls.  And let’s not forget all those Greek vases whose number rival any museum collection.

But in the middle of all this, we also grew up blinded.  Not through any fault of our own or of our caregivers. 

There’s a world of music unknown over here.  If it is known, it’s by the random chance of stumbling upon it during a ride through the world of the internet.  MySpace has truly bridged a gap which an industry failed to fill in for all of us.  When you think of music from Hellas … face it … you picture a bouzouki player and maybe a man with a table in his mouth as he spins on the dance floor. 

Punk, goth, industrial, rock, metal, prog, and all the other genres in between have fallen by the wayside.  The music industry neglected to inform us that this great land produced some of the most amazing musicians — artists — pure talents. 

And I’m highly pissed about this. 

Because in between all the other falsehoods I’ve been taught … I missed out on a hell of a great show.

I hope you’ll come share the journey with me and please, by all means, point me into the right directions by letting me know where to go, what to see, what to experience, and with what to tantalize my tastebuds and my eardrums.  I’ve missed out on a whole world of stimulation which was silenced by the invisible walls surrounding my motherland. 

I can’t wait to taste it all.  🙂

 
1 Comment

Posted by on September 14, 2008 in Comedy, Music