RSS

Category Archives: Concerts / Performances

Αναψυκτήριο – Τα Ωραία Εξάρχεια

Για δεύτερη χρονιά διοργανώνεται φέτος, το «Αναψυκτήριο – Τα Ωραία Εξάρχεια».

Θα στηθεί όπως και πέρσι, στην πλατεία Εξαρχείων, αυτή την φορά όμως θα είναι τετραήμερο και θα διαρκέσει απο την Πέμπτη 29 Αυγούστου μέχρι και την Κυριακή 1 Σεπτεμβρίου.

Με το σύνθημα «Για 4 ημέρες ανάβουμε τα φώτα στην πλατεία κόντρα στα σκοτάδια των καιρών» οι διοργανωτές επισημαίνουν στο Facebook τα παρακάτω:

Για δεύτερη συνεχιζόμενη χρονιά οι μουσικοί κι η Μουσική, τα βιβλία και ανεξάρτητοι εκδοτικοί οίκοι στην πρώτη γραμμή σε μια συνάντηση πολιτισμού για ν’ ακουστεί δυνατά πως η πλατεία Εξαρχείων είναι τόπος ελεύθερης συνάντησης, έκφρασης και δημιουργικής χαράς, σε μία εποχή όπου τα πάντα φαίνονται να καλύπτονται και να απειλούνται από τον νεοφιλελεύθερη κινδυνολογία των ΜΜΕ κι εκείνους που θέλουν να μας πείσουν πως τα πάντα είναι μία εμπορική δραστηριότητα και το χρήμα ο μόνος τρόπος συνδιαλλαγής.

Στην γειτονιά μας τα Εξάρχεια, όπου το rbnb από τη μια και η οργανωμένη παραβατικότητα από την άλλη καθώς η διαρκής τρομοκράτηση από τις κατασταλτικές δυνάμεις στο όνομα της δημόσια τάξης,απαξιώνουν και αποψιλώνουν την γειτονιά μας, καθώς είναι ολοφάνερα τα αποτελέσματα της οικονομικής εξαθλίωσης και του προσφυγικού άλυτου προβλήματος με άνθρωπους δεν έχουν τόπο να σταθούν και να ανασάνουν. Όπου το δόγμα ” Ησυχία Τάξις και Ασφάλεια ” σαν φάντασμα του παρελθόντος απειλεί και πάλι να κυριεύσει το παρόν και το μέλλον μας.

Με ευθείες απειλές από κάθε μορφής εξουσία για “εκκαθάριση” και δήθεν “ανάπλαση” τής γειτονιάς μας ως δήθεν “τόπο ανομίας και άβατο” έχοντας ήδη κάνει το πρώτο βήμα καταργώντας το Πανεπιστημιακό Άσυλο και εκκενώνοντας καταλήψεις στέγης προσφύγων

Σε όλα αυτά κι άλλα πολλά, αντιστεκόμαστε και απαντάμε όπου χρειαστεί δυναμικά με την αλληλεγγυη, τη συνεργασία, την δημιουργικότητα και ανθρώπινη επικοινωνία.

Εδώ, στην πλατεία Εξαρχείων συναντιόμαστε όπως κάνουμε πάντα παλεύοντας με τη γκρίζα πραγματικότητα διεκδικώντας  μια πιο ανθρώπινη ζωή. Τα Εξάρχεια υπήρξαν και παραμένουν ένας πυρήνας και μία πηγή ελεύθερης διακίνησης ιδεών, τάσεων, απόψεων, πρωτοπορίας και πολιτικών ζυμώσεων.

Για 4 μέρες και νύχτες, μαζευόμαστε στην πλατεία και συναντιόμαστε με παλιούς και νέους φίλους, με νέες και παλιότερες μπάντες και μουσικούς, με συγγραφείς, ποιητές, εκδοτικούς οίκους που στέλνουν το δικό τους μήνυμα σεβασμού σε κάθε διαφορετικότητα στην πολυδυσφημισμένη αλλά γεμάτη πάθος και θετική ενέργεια πλατεία Εξαρχείων, με όρους χαράς για τη ζωή και για μια ζωή που δεν θα στερείται την χαρά της ελευθερίας.

Αγωνιζόμαστε κι εκφραζόμαστε χωρίς αγωνία γιατί δεν μπορούμε και κυρίως δεν θέλουμε να ζήσουμε αλλιώς. Δεν θέλουμε να ζήσουμε με φόβο και σκυμμένο το κεφάλι. Θέλουμε να ζούμε ελεύθεροι Άνθρωποι στην ελεύθερη περιοχή που μεγαλώσαμε, ζούμε και εργαζόμαστε, στα Ωραία μας Εξάρχεια.

Χωρίς σπόνσορες ή χορηγούς κόντρα σε όσους επιβουλεύονται την ζωή της γειτονιάς μας, σας καλούμε να στηρίξετε αυτή τη προσπάθεια ενεργά, με την αναδημοσίευση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με την φυσική σας παρουσία και τη ενεργή σας συμμετοχή.

 

Το Πρόγραμμα Αναλυτικά

______________________

 

ΠΕΜΠΤΗ 29/8

  1. ΝΙΚΟΣ ΓΙΑΚΟΥΜΑΚΗΣ
  2. ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΑΛΛΗΣ
  3. PENNY DREADFUL
  4. MR. HIGHWAY BAND

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 30/8

  1. ENVY NEVER DIES
  2. THEIR METHLAB
  3. DR. FLIPOUT’S ONE CAN BAND
  4. NIKOLAS RAZASTARR

ΣΑΒΒΑΤΟ 31/8

  1. INCIRRINA
  2. ΜΠΑΛΑΝΤΕΣ ΓΙΑ ΦΟΝΟΥΣ
  3. DANCE WITH IVISIBLE PARTNERS
  4. BAG OF NAILS
  5. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΥΛΙΚΑΚΟΣ
  6. ΓΥΜΝΑ ΚΑΛΩΔΙΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ 1/9

  1. SCHIZO CONSTELATION
  2. NOMIK
  3. NEW ZERO GOD
  4. ΑΕΡΑ ΠΑΤΕΡΑ

 

Στο Bazaar Βιβλίου Συμμετέχουν οι ανεξάρτητοι Εκδοτικοί Οίκοι

  • εκδόσεις ΒΙΒΛΙΟΠΕΛΑΓΟΣ
  • εκδόσεις ΕΡΜΑ
  • εκδόσεις BIBLIOTHEQUE 
  • εκδόσεις OPPORTUNA
  • εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚΟΝ
  • εκδόσεις ΑΠΟΠΕΙΡΑ
  • εκδόσεις ΚΟΑΝ
  • εκδόσεις ΦΑΡΦΟΥΛΑΣ
  • εκδόσεις ΑΣΤΑΡΤΗ
  • εκδόσεις ΧΑΡΑΜΑΔΑ
  • εκδόσεις ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ

Με την Υποστήριξη

________________

  • CLIPART web radio
  • LUNG Fanzine
  • MERLIN’s MUSIC BOX
  • Κοινωνικός Χώρος NOSOTROS
  • thePressProject

Οι εκδηλώσεις θα αρχίζουν κάθε ημέρα στις 20.00 μμ και θα λήγουν στις 12.00 μ.μ.

Χαρά μας θα είναι να φιλοξενήσουμε όσο περισσότερο κόσμο θέλει να χαρεί να ανταμώσει να διασκεδάσει και να χορέψει μαζί μας..

 
Leave a comment

Posted by on August 21, 2019 in Concerts / Performances

 

Δεύτερες φωνές που θα μπορούσαν να είναι πρώτες…

Οταν είδα το ντοκυμαντέρ 20 feet from Stardom, είδα μια σκηνή στην οποία σοκαρίστικα.

Το ντοκιμαντέρ αυτό έχει να κάνει με τους ανθρώπους που κάνουν δεύτερα φωνητικά, και έχουν πάρει χαρακτηριστικά εκείνους που τραγουδούν πίσω απο τους Rolling Stones, τον Bruce Springsteen και τους Police: Darlene Love, Merry Clayton, Lisa Fischer, Patti Austin και άλλοι.

Οι άνθρωποι που κάνουν τα δεύτερα φωνητικά, δεν είναι κάποιας κατώτερης ποιότητας απο εκείνους που κάνουν τα πρώτα. Ισα-ίσα, τις περισσότερες φορές έχουν μεγαλύτερες δυνατότητες, αλλά έτυχε να πρέπει να βρεθούν στην πίσω σειρά, 20 πόδια απο την διασημότητα όπως λέει ο τίτλος του πολύ καλού αυτού ντοκυμαντερ το οποίο προτείνω ανεπιφύλακτα, γιατί οπως λέει και ο Sprinsteen, “το να έρθεις μπροστά, είναι κάπως περίπλοκο…”

Μάλιστα, η περιγραφή της βραδιάς που η Merry Clayton έκανε τα φωνητικά στο “Gimme Shelter” των Rolling Stones είναι μοναδική, αστεία και ιστορική μιας και ολοι οσοι εχουν ακούσει το τραγούδι θα κουνήσουν το κεφάλι τους χαμογελώντας.

Οι μουσικοί αυτοί, δεν παρέμειναν στα δεύτερα φωνητικά. Κυκλοφόρησαν και δικές τους δουλειές οι οποίες ηταν εξίσου αξιόλογες.

Για παράδειγμα, η Darlene Love είχε ήδη ενα δικό της νούμερο ενα με το “He’s A Rebel” το 1962, δουλεύοντας παράλληλα για τον παραγωγό Phil Spector. Αυτή η Κυρία τραγούδησε πίσω απο θρυλικές μορφές των δεκαετιών του ’50 και του ΄60 οπως οι Sam Cooke, Dionne Warwick, Bill Medley, the Beach Boys, Elvis Presley, Tom Jones και οι Sonny and Cher.

Απλά οι μουσικοί αυτοί κάνουν και τα δεύτερα φωνητικά για να εξασφαλίζουν το ψωμάκι τους, γνωρίζουν ανθρώπους σε θέσεις κλειδιά και στην περίπτωση της Love, ο Lou Adler, o παραγωγός του Rocky Horror Show, ήταν αυτος που την έπεισε να πάρει μέρος στο 20 feet from Stardom.

Η στιγμή που με σοκάρισε στο ντοκιμαντέρ αυτό ήταν εκεί που η Lisa Fischer, επίσης στα δεύτερα φωνητικά των Stones, του Sting, του Luther Vandross και της Tina Turner, αλλά κατά 18 χρόνια νεώτερη της Darlene Love, σε ενα δικό της τραγούδι, το “How Can I Ease The Pain” ανεβάζει την φωνή της τόσο ψηλά που γίνεται σφύριγμα.

Εκεί πετάχτηκα πάνω απο το κάθισμα και αναρωτήθηκα τι στο διάολο κάνει…

Εψαξα να βρω δουλειές της και απο τότε την παρακολουθώ.

Επέλεξα να ανεβάσω εδω ενα βίντεο του 2014 οπου το τραγουδά στα 56 της και οχι στην ηλικία των 30, για να δείξω οτι η Κυρία είναι φωνάρα…

 

Ο λόγος που γράφω αυτό το κείμενο όμως δεν είναι καμία απο τις δύο Κυρίες, ούτε το 20 feet from stardom.

Σήμερα άκουγα το “Black Napkins” του Frank Zappa ηχογραφημένο ζωντανά το 1976 στην Φιλαδέλφεια.

Οπως ισως ξέρετε, ο Zappa έπαιρνε τους καλύτερους μουσικούς που υπήρχαν στο επάγγελμα.

Κάποια στιγμή λοιπόν, άκουσα μια γυναικεία φωνή να κάνει κάποια εξίσου άπιαστα φωνητικά και τσέκαρα να δω ποιά είναι.

Είναι η Bianca Thornton η οποία έπαιζε σε εκείνη την περιοδεία τα πλήκτρα και έκανε και φωνητικά.

Ξεκινά απο το 2 λεπτό και 20 δευτερόλεπτο και στο 3.43 ξεφεύγει απο τα πλαίσια της ανθρώπινης φωνής… για να το ξανακάνει στο 4.13 και πάλι…

Ανέτρεξα στην Wikipedia να δώ περι τίνος πρόκειται και μεταφράζω εδω εν συντομία το βιογραφικό της:

Γεννήθηκε το 1953, ξεκίνησε απο gospel, σπούδασε μουσική στο San Francisco και έγινε γνωστή ως Lady Bianca.

Το 1972, έπαιξε το ρόλο της Billie Holiday στην θεατρική παραγωγή σκηνής ‘Evolution of the Blues’ και αργότερα μπήκε στους Sly and the Family Stone για να κάνει τα δεύτερα φωνητικά και να παίζει πλήκτρα στο άλμπουμ του 1976, Heard Ya Missed Me, Well I’m Back.

Τον Οκτώβριο εκείνης της χρονιάς ξεκίνησε περιοδεία ενός μηνός με τον Frank Zappa (απ’όπου και το εν λόγω τραγούδι) στη Βόρεια Αμερική και ηχογράφησε μαζί του το τραγούδι “Wind Up Workin’ in a Gas Station” για να τσακωθεί μαζί του τον Νοέμβριο και να αποχωρήσει…

Εκανε δεύτερα φωνητικά σε δουλειές του Taj Mahal, ενω απο το 1981 ως το 1986 περιόδευσε και ηχογράφησε με τον  Van Morrison, στα Beautiful Vision (1982), Inarticulate Speech of the Heart (1983), Live at the Grand Opera House Belfast (1984), A Sense of Wonder (1985), και No Guru, No Method, No Teacher (1986).

Η Lady Bianca δούλεψε ακόμα με τον John Lee Hooker και τον Willie Dixon.

Το πρώτο της σόλο άλμπουμ κυκλοφόρησε το 1995 με τίτλο Best Kept Secret και ακολούθησαν άλλα πέντε, τέσσερα απο τα οποία κυκλοφόρησε με την δική της δισκογραφική εταιρία Magic-O.

Τρία απο τα άλμπουμ της έχουν προταθεί για Grammy ενω αυτη την εποχή δουλεύει το εβδομο.

Δεν έχει σταματήσει να κάνει δεύτερα φωνητικά σε άλλους καλλιτέχνες.

 

 

 

 

Tags: , , , , , ,

Blaxploitation – οι ταινίες και η μουσική τους

(το κείμενο δημοσιεύεται και στο Merlin’s Music Box)

Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

Επιμέλεια κειμένου: Γιάννης Καστανάρας

Πριν κάμποσα χρόνια με είχε πιάσει μια μανία με soundtracks Blaxploitation ταινιών και πάντα μου έκανε εντύπωση πώς γράφονταν τόσο καλές μουσικές για τόσο φτηνές παραγωγές…

Η αρχή του νέου αυτού κινηματογραφικού είδους έγινε τον Απρίλιο του 1971 με την ταινία Sweet Sweetback’s Baadasssss Song με σεναριογράφο, σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή τον Melvin Van Peebles ο οποίος έβαλε και τα λεφτά της παραγωγής. Ο ίδιος είχε γράψει τη μουσική της ταινίας, ενώ εκτελεστές ήταν οι Earth, Wind and Fire, σε μια εποχή που η soul-funk βρισκόταν στο απόγειό της.

Τρεις μήνες μετά την κυκλοφορία του Sweetback, το Blaxploitation πέρασε στην mainstream αγορά χάρη στο Shaft με πρωταγωνιστή τον  Richard Roundtree, το οποίο σε αντίθεση με το Sweetback χρηματοδοτήθηκε από την MGM για να βρεθεί στις κινηματογραφικές οθόνες τον Ιούλιο και να γίνει αναμφισβήτητα η καθοριστική στιγμή της ιστορίας του Blaxploitation. Με ένα εκπληκτικό οικονομικό άνοιγμα (με budget 1,125 εκ. δολάρια έκανε εισπράξεις 12 εκ. μέχρι τον Δεκέμβριο), η ταινία συμπεριλαμβάνει όλα τα βασικά συστατικά του είδους (έγκλημα, sex, και τις πολιτικές απόψεις των Μαύρων Πανθήρων), ακόμα και αναφορές στον James Brown.

Τρία χρόνια αργότερα, ο Isaac Hayes θα γράψει την μουσική και θα πρωταγωνιστήσει στο Truck Tunerγια να γίνει ο μοναδικός διάσημος μουσικός που θα αναλάβειτόσο σημαντικό ρόλο σε Blaxploitation ταινία).

Ας ρίξουμε λοιπόν μια ματιά στις θεμελιώδεις ταινίες, στη μουσική τους και στις μορφές του είδους, καθώς και στην επανεμφάνιση του είδους στον σύγχρονο κινηματογράφο… (Όπως το φετινό Shaft με πρωταγωνιστή τον Samuel L. Jackson, πιο χιουμοριστικό και «family friendly» από το πρώτο του 1971 και με τον  Richard Roundtree στον ρόλο του John Shaft, ή από εκείνο του 2000 στο οποίο επίσης πρωταγωνιστούσε ο Jackson, το Black Panther του 2018 και άλλα. )

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ BLAXPLOITATION ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΟΡΟΣ;

Ως κινηματογραφικό είδος το Βlaxploitation είναι ένα είδος εμπορικού κινηματογράφου που ουσιαστικά συγκροτείται από ανεξάρτητες παραγωγές χαμηλού προϋπολογισμού. Αυτές οι ταινίες περιστρέφονται γύρω από τη βία ή ασχολούνται με ορισμένα θέματα–ταμπού, ενώ χρησιμοποιούν τον αισθησιασμό και τις συγκρούσεις για να προσελκύουν το κοινό.

Οι ταινίες Blaxploitation είχαν μαύρους ηθοποιούς σε πρωταγωνιστικούς ρόλους και επικεντρώνονταν συνήθως σε χαρακτήρες Αφροαμερικανών που υπερνικούσαν τις καταπιεστικές και ανταγωνιστικές μορφές εξουσίας των λευκών, τους οποίους αναφέρουν ως “The Man”. (σημ. Ο λευκός που ανήκει στην εργατική τάξη, όταν λέει The Man, εννοεί το αφεντικό, το κατεστημένο, το σύστημα κλπ.)

Πολύ συχνά, οι πρωταγωνιστές των ταινιών αυτών υποδύονταν στερεότυπα όπως νταβατζήδες, πρεζέμποροι, πόρνες, ή κυνηγοί επικηρυγμένων. Κατά βάθος όμως, το μήνυμα που προωθούσαν ήταν αυτό της Μαύρης ταξικής συνειδητοποίησης και δύναμης.

Ο όρος “blaxploitation” επινοήθηκε στις αρχές τη δεκαετίας του ’70 από τον Junius Griffin, τον τότε πρόεδρο της Εθνικής Ένωσης για την Πρόοδο των Έγχρωμων Ανθρώπων (ΝAACP) του Λος Άντζελες,  εν είδη μομφής για την αρνητική εικόνα των Αφροαμερικανών που προέβαλε το συγκεκριμένο κινηματογραφικό είδος, κάτι που αργότερα θα συνέβαλε στην εξαφάνισή του. Ωστόσο, δεν συμφωνούσαν όλοι στη μαύρη κοινότητα με την αξιολόγηση της NAACP.

Παρότι το Blaxploitation προέβαλε αρνητικά στερεότυπα, μια μεγάλη πλειοψηφία της μαύρης κοινότητας θεωρούσε ότι αυτό το είδος ήταν ένδειξη προόδου. Πριν από τη εμφάνιση του είδους το  1971, οι ρόλοι που συνήθως υποδυόταν ο Αφροαμερικανός ηθοποιός στις ταινίες και στην τηλεόραση ήταν του υπηρέτη, του παραπαιδιού ή του θύματος.  Με αυτή την νέα αρχή όμως γινόταν μια προσπάθεια να μπει ένα τέλος σε αυτή την υποτιμητική αντίληψη.

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ

Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, το ζήτημα των φυλετικών διακρίσεων συντάραξε ολόκληρη την Αμερική και, ασφαλώς, το Χόλιγουντ. Με την εξέλιξη της τηλεόρασης και την ταχεία υποβάθμιση του ενδιαφέροντος για τα μιούζικαλ, η κινηματογραφική βιομηχανία αιμορραγούσε και άγγιζε τα όρια της  πτώχευσης.

Με διακηρύξεις για την περηφάνια των μαύρων, ή ιδέα της “Μαύρης Δύναμης” διαδόθηκε σιγά σιγά σε όλη την Αμερική, σε βαθμό που το Χόλιγουντ δεν μπορούσε πλέον  να αγνοεί την Αφροαμερικανική κοινότητα, επιτρέποντας την ευκολότερη πρόσβαση μαύρων κινηματογραφιστών και ηθοποιών στο σύστημα.

Ο πρώτος αυτής της νέας γενιάς κινηματογραφιστών, όπως έγραψα πιο πάνω, ήταν ο Melvin Van Peebles με το Sweet Sweetback’s Baadasssss Song, το οποίο κατέπληξε  τους θεατές που έβλεπαν για πρώτη φορά μαύρο πρωταγωνιστή να αγωνίζεται προκαλώντας το σύστημα και να το κερδίζει.

Πριν από το Sweetback, ουδέποτε είχε υπάρξει ταινία όπου ένας μαύρος ηθοποιός το σκάει από την αστυνομία και τελικά τα καταφέρνει. Έτσι, η ταινία γνώρισε δικαιολογημένα επιτυχία ανάμεσα στην αφροαμερικανική κοινότητα. Κατάφερε να κάνει τζίρο 15 εκατομμυρίων δολαρίων, παρόλο που χαρακτηρίστηκε ακατάλληλη για ανηλίκους λόγω των σεξουαλικών σκηνών, κάτι που ο Van Peebles χρησιμοποίησε ως διαφήμιση λέγοντας ότι “έτσι το χαρακτήρισε μια κριτική επιτροπή από λευκούς”.

Με το Sweetback, ο Van Peebles έβαλε λοιπόν τα θεμέλια του blaxploitation, δίνοντας στο Χόλιγουντ τη λύση που θα το έσωνε από την οικονομική καταστροφή.

Αν όμως ο Van Peebles ήταν το σπίρτο που πυροδότησε την ανάφλεξη του blaxploitation ως κινηματογραφικό είδος, τότε το Shaft του Gordon Parks ήταν το φιτίλι που πυροδότησε τον δυναμίτη. Όταν η ταινία βγήκε στις αίθουσες, το κοινό είδε κάτι εντελώς διαφορετικό από το στούντιο που είχε δώσει τον Μάγο του Οζ και το Όσα Παίρνει ο Άνεμος.

Το αρχικό σενάριο περιελάμβανε μια λευκή εκδοχή του Shaft, ωστόσο, ο Gordon Parks αποφάσισε να προσλάβει στο καστ τον Richard Roundtree στον πρωταγωνιστικό ρόλο, μια κίνηση η οποία άλλαξε για πάντα τη μοίρα της ταινίας.

Το Shaft θα μπορούσε να γίνει το τελευταίο καρφί στο φέρετρο για την MGM, αλλά η ταινία από μόνη της έσωσε το στούντιο από την επικείμενη απειλή της πλήρους χρεοκοπίας. Ακόμη, το μουσικό θέμα της ταινίας απέφερε στον Isaac Hayes ένα Όσκαρ και το όνομα “Shaft” έγραψε ιστορία.

H ταινία έδωσε στους θεατές μια πιο εμπορικά προσιτή πλευρά του blaxploitation, η οποία είχε πιασάρικο soundtrack, δυναμικό πρωταγωνιστή και μια απεικόνιση μιας αστικής ζωής που μέχρι τότε παρέμενε αθέατη στις προηγούμενες ταινίες του Χόλιγουντ. Επίσης, απέδειξε στο Χόλιγουντ ότι οι μαύροι σκηνοθέτες μπορούν να είναι εξίσου επιτυχημένοι στο πλαίσιο του συστήματος που το Χόλιγουντ είχε δημιουργήσει.

Τόσο το Shaft όσο και το Sweetback έγιναν ορόσημα για τις ταινίες του είδους και  δημιούργησαν μια ζήτηση που το Χόλιγουντ δεν είχε φανταστεί ότι θα υπήρχε.

Ενώ αρχικά οι κακοί, και οι bigger than life χαρακτήρες είχαν σαν target group τους μαύρους θεατές, τα πράγματα δεν έμειναν έτσι για πολύ καιρό. Το είδος διεύρυνε τα όριά  του, μπήκε στο μυαλό του Χόλιγουντ και έγινε mainstream.

Η ΧΡΥΣΗ ΕΠΟΧΗ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΚΜΗ

Το 1972 άνοιξε ο δρόμος για τον πολλαπλασιασμό των ταινιών του είδους, το οποίο θα ευημερούσε καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ’70, μέχρι να αρχίσει να φθείρεται σιγά–σιγά, καθώς έμπαινε η δεκαετία του ’80.

Μετά την κυκλοφορία του Sweeetback και του Shaft, μια άλλη ταινία θα έρθει στην επιφάνεια για να μοιραστεί τα μεγαλεία των προκατόχων της. Είναι η ανεξάρτητη παραγωγή Super Fly, με ένα θαυμάσιο soul soundtrack από τον Curtis Mayfield, μια ταινία που περιέγραφε την αστική ζωή στα άκρα, με τον πρωταγωνιστή, έναν έμπορο κοκαΐνης, να προσπαθεί να κλείσει μια τελευταία μεγάλη συμφωνία πριν αποσυρθεί από τη παρανομία. Η ταινία προβλημάτισε περισσότερο ακόμα το NAACP καθώς ο ήρωάς της ήταν ο πλουσιότερος, ο πιο αξιοσέβαστος και πιο επιφανής άνθρωπος της γειτονιάς του.

Την ίδια χρονιά ωστόσο, ο Marvin Gaye, προχώρησε άλλο ένα βήμα μπροστά για τα μουσικά δεδομένα της εποχής, κυκλοφορώντας το soundtrack της ταινίας Trouble Man, με πιο χαλαρή και jazz διάθεση. Αν και εντάσσεται ανάμεσα στα κλασικά άλμπουμ του Gaye, What’s Going On και Let’s Get It On, το άλμπουμ αγνοήθηκε και μόνο το ομώνυμο τραγούδι κατάφερε να φτάσει στην 7η θέση των charts.

Δεδομένης της πολιτιστικής σημασίας του Blaxploitation, είναι περίεργο ότι άργησε τόσο πολύ ο Soul Brother Number One να πάρει μέρος – αλλά όταν ο James Brown το έκανε για την ταινία Black Ceasar του 1973, ήταν αμείλικτος και το έκανε χωρίς να έχει δει ποτέ την ταινία.

Δύο μήνες αργότερα, τον Απρίλιο του 1973, το Slaughter’s Big Rip-Off (συνέχεια του Slaughter, της ταινίας που είχε προβληθεί την προηγούμενη χρονιά με πρωταγωνιστή τον αστέρα του αμερικανικού ποδοσφαίρου Jim Brown), το soundtrack ήταν επίσης γραμμένο από τον James Brown.

Κι ενώ το “Sexy Sexy Sexy” έφτασε στο Νούμερο 6 των charts, αλλού αναμασά τραγούδια του 1970 όπως το “Brother Rapp.” Η ειρωνεία της μοίρας είναι ότι το τρίτο soundtrack που έγραψε εκείνη την χρονιά για τη συνέχεια του Black Ceasar με τίτλο Hell Up In Harlem, απορρίφθηκε κι έτσι ο Brown το κυκλοφόρησε με τον τίτλο  The Payback για να γίνει το μοναδικό χρυσό του άλμπουμ.

Την μουσική του Hell Up In Harlem ανέλαβε να συνθέσει ο Edwin Starr και τις χρονιές 1973-74 παρουσιάστηκαν ισχυροί διεκδικητές για την πρώτη θέση του είδους (ανάμεσά τους το Coffy και το Foxy Brown, με πρωταγωνίστρια την Pam Grier και με συνθέσεις όπως το ”Coffy Is The Color” του Roy Ayers, το μουσικό θέμα του “Foxy Brown» γραμμένο από τον Willie Hutch, ή το “Cleopatra Jones” με το βασικό θέμα γραμμένο από τον Joe Simon). 

Μέχρι το 1976, είχαν γυριστεί σχεδόν 200 blaxploitation ταινίες που κάλυπταν ένα φάσμα από ανεξάρτητες μέχρι ακριβές παραγωγές με χρηματοδότηση από το Χόλιγουντ. Ανεξάρτητα πάντως από το budget της κάθε ταινίας, η δράση, το αδικαιολόγητο σεξ και η βία, καθώς και ο φυλετικός διαχωρισμός, παρέμειναν τα καθοριστικά στοιχεία του είδους.

Μυστικό συστατικό του blaxploitation παρέμειναν οι μουσικές επενδύσεις του, οι οποίες προσέθεταν βάθος και εκλεπτυσμένο ύφος στις ταινίες.

Με το πέρασμα των ετών πάντως, κατάφερε ως είδος να δημιουργήσει, εκτός από την Pam Grier, και άλλα δικά του αστέρια, όπως η Tamara Dobson, ο Rudy Ray Moore και ο Fred “The Hammer” Williamson.

Ωστόσο, όσο περνούσαν τα χρόνια, το είδος άρχισε να στερεύει από νέες ιδέες και να δανείζεται από κάθε διαθέσιμο είδος προκειμένου να διατηρηθεί στη ζωή.

Αυτό κατ’ επέκταση έδωσε ταινίες τρόμου, όπως το Blacula ή το Blackenstein, ή γκανγκστερικές παραλλαγές, όπως το Black Ceasar, γουέστερν με μαύρους πρωταγωνιστές και, μεταξύ άλλων, ταινίες kung-fu.

Όλο αυτό το διάστημα, το είδος συνέχισε να δέχεται αντιδράσεις, οι οποίες κορυφώθηκαν από τα μέσα μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’70.

Η NAACP συνέχισε να επικρίνει τα στούντιο για τα αρνητικά στερεότυπα που προέβαλε το είδος και για την τάση του να ενισχύει με αυτόν τον τρόπο την αρνητική εντύπωση που είχαν οι λευκοί σχετικά με την  κουλτούρα των μαύρων.

Ταυτόχρονα, οι φτηνές παραγωγές και η επανάληψη της συνταγής “εγκληματικότητα και θρίλερ του γκέτο”, άρχισαν να κουράζουν τους θεατές με αποτέλεσμα, όταν έφτασε πλέον η δεκαετία του ’80, οι παραγωγές Blaxploitation ταινιών να έχουν σταματήσει. Αυτό δυστυχώς έριξε στην ανεργία πολλούς από τους ηθοποιούς, τους σκηνοθέτες, τους καλλιτέχνες και τους τεχνικούς που είχαν παλέψει τόσο σκληρά για να ενταχθούν στην κινηματογραφική βιομηχανία.

Αλλά, όπως όλα τα πράγματα κάνουν κύκλους, έτσι κι αυτό το είδος δεν έμεινε νεκρό για πάντα.

Η ΑΝΑΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΚΑΙ Η ΕΠΙΚΡΑΤΟΥΣΑ ΕΠΙΡΡΟΗ

Το blaxploitation ως είδος μπορεί να τα είχε δώσει όλα μέχρι τις αρχές της δεκαετίας  του ’80, αλλά η τελευταία εντύπωση που άφησε στους νέους κινηματογραφιστές θα προκαλέσει μια αναβίωση ορατή μέχρι σήμερα.

Οι κινηματογραφικές ταινίες, όπως το Do The Right Thing του Spike Lee και το Boyz n the Hood του Jonathan Singleton, επικεντρώθηκαν επίσης στην αστική ζωή των νεαρών μαύρων Αμερικανών. Ωστόσο, αυτό ήταν ένα νέο κύμα μαύρης κινηματογραφίας και όχι μια απλή ανατροπή της κινηματογραφικής γραφής του blaxploitation.

Αυτές οι ταινίες που εμφανίστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στις αρχές της δεκαετίας του ’90, θα ενσωμάτωναν στοιχεία του blaxploitation, ενώ ταυτόχρονα  θα κατέκριναν σιωπηρά την ανάδειξη του στερεότυπου του «εγκληματικού» χαρακτήρα.

Ο μεγαλύτερος πάντως παράγοντας, ο οποίος συνεισέφερε στην αναβίωση του είδους θα προερχόταν από τις ταινίες του Quentin Tarantino, και πιo συγκεκριμένα από την ταινία Jackie Brown η οποία επανέφερε στη μόδα το τραγούδι “Across 110th Street”, μια σύνθεση του Bobby Womack για την ομώνυμη ταινία του Paul Benjamin το 1972. Για παράδειγμα, μπορεί κανείς να διαπιστώσει στοιχεία Blaxploitation ταινιών σχεδόν σε όλες τις ταινίες του Tarantino (φτάνει να δείτε τον Jules στο Pulp Fiction). Το Jackie Brown όχι μόνο προκάλεσε τους θεατές να δώσουν άλλη μια ευκαιρία στο μέχρι τότε ξεχασμένο κινηματογραφικό είδος, αλλά πυροδότησε την καριέρα της Pam Grier δίνοντάς της την ευκαιρία για έναν δεύτερο γύρο.

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 εμφανίστηκαν μερικές ακόμα ταινίες blaxploitation με τη μορφή παρωδίας, όπως οι κωμωδίες δράσης Pootie Tang, το Undercover Brother, το Black Dynamite ή το remake του Shaft του 2000.

Το Blaxploitation επηρέασε σημαντικά την αμερικανική μουσική τόσο κατά τη διάρκεια της ακμής του όσο και μετά από αυτήν. Επηρέασε επίσης με τον τρόπο του το hip-hop, ενώ ο Tupac ανέφερε τις ταινίες blaxploitation της δεκαετίας του ’70 ως σημαντική επιρροή στη ζωή και στη μουσική του.

Είναι ένα είδος που συνεχίζει να πηγαίνει καλά σήμερα και πιθανότατα θα συνεχίσει να είναι ισχυρό, λαμβάνοντας υπόψη τη δημοτικότητα του Luke Cage και της οικονομικής επιτυχίας που γνώρισε το Black Panther της Marvel (2018) και το BlacKkKlansman του Spike Lee…

Δεδομένης της τρέχουσας πολιτικής κατάστασης στην Αμερική, η στιγμή είναι κατάλληλη για την επιστροφή του είδους.

Θα κλείσω το κείμενο, προσθέτοντας ολόκληρο το ντοκιμαντέρ για το φεστιβάλ Wattstax, το οποίο θεωρείται από πολλούς ως «το Woodstock των μαύρων» και πραγματοποιήθηκε στις 20 Αυγούστου 1972 στο Los Angeles Memorial Coliseum με αφορμή την έβδομη επέτειο από τις ταραχές του 1965 στην συνοικία Watts στο Νότιο Los Angeles.

Στο γήπεδο συγκεντρώθηκαν 112.000 θεατές, ενώ στο φεστιβάλ, το οποίο έγινε την ημέρα των γενεθλίων του Isaac Hayes, έλαβαν μέρος τα μεγαλύτερα ονόματα της δισκογραφικής εταιρίας Stax. Tο σκηνοθέτησε ο Mel Stuart και κέρδισε χρυσή σφαίρα και βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ 1974.

Αυτό το κείμενο δεν θα μπορούσε να γραφτεί χωρίς τα κείμενα του Aaron Haughton για το online περιοδικό Viddy Well και του Jason Draper για το online περιοδικό Discover Music.

 

Η Αμερικάνικη περιοδεία των PIG

Οι A Primitive Evolution απο το Τορόντο θα είναι το συγκρότημα που θα ανοίγει για τους  <PÎG> στην επερχόμενη Βορειο-Αμερικάνικη περιοδεία τους.

<PÎG> είναι ο βρετανός μουσικός Raymond Watts (γνωστός και ως Nainz, Nainz Watts και Ray Scaballero ο οποίος παίζει ηλεκτρονικό ροκ με χορευτική αλλά θανάσιμα σοβαρή διάθεση.

Αρχικά ήταν πρώιμο μέλος και κατα περιόδους συνεργάτης του KMFDM ενω υπήρξε ένα ζωτικό κύτταρο της industrial μουσικής σκηνής από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 και εχει περιοδεύσει με τους KMFDM, Nine Inch Nails, Schaft, Schwein και Einstürzende Neubauten.

Ο Watts είχε ξεκινήσει απο το πρώτο άλμπουμ των KMFDM, το σχήμα των En Ench και Sascha Konietzko. Είχε επίσης βοηθήσει τους Einsturzende Neubauten, τους Psychic TV αλλά και το μεγαλύτερο μέρος της underground σκηνής του Βερολίνου και του Αμβούργου σε συναυλίες, ως ηχολήπτης αλλά και ως παραγωγός δίσκων.

Μετά την ηχογράφηση του δεύτερου άλμπουμ των KMFDM, έφυγε με τον Foetus για μια περιοδεία στην οποία έπαιζε πλήκτρα και κιθάρα.

Ο Watts ειχε κάνει τα πρώτα του βήματα, πειραματιζόμενος με ηχητικές λούπες στο Λονδίνο και το Αμβούργο, εμπνεόμενος από τον φανταστικό αέρα του Βερολίνου και το πρώτο του οκτάμπητο sampler.

Οι <PÎG>  γεννήθηκαν το 1988 απέναντι από το τείχος του Βερολίνου και οι κραυγές αυτής της γέννησης ηχογραφήθηκαν για να δούν το φως της ημέρας με τον τίτλο “A Poke in the Eye” το οποίο κυκλοφόρησε η εταιρία Wax Trax!

Σήμερα έχουν κυκλοφορήσει 19 συνολικά στούντιο άλμπουμ, με το φετινό του, που ακούει στον τίτλο “Candy” να συμπεριλαμβάνει διασκευές σε τραγούδια όπως αυτό του “Kiss” του γνωστού τραγουδιού του Prince.

Διασκευάζει ακόμα το “Can’t Get You Out of My Head” της Kylie Minogue, το “I Can’t Go For That (No Can Do)” των Hall and Oates, το “That’s the Way (I Like it)” των KC & the Sunshine Band, το “You’ve Lost that Loving Feeling” που ερμήνευσαν οι Righteous Brothers το 1964, το “Love is in the Air” του George Young και άλλα πολλά, ολα με μια μολυσματική φυσικά διάθεση…

Οι σταθμοί της Αμερικάνικης περιοδείας του είναι οι ακόλουθοι:

9/19 Toronto, CAN @ Hard Luck Bar

9/20 Buffalo, NY @ Mohawk Place

9/21 Canton, OH @ The Auricle

9/23 Detroit, MI @ Small’s

9/24 Pittsburgh, PA @ Cattivo

9/25 Baltimore, MD @ Metro Gallery

9/26 Wilmington, DE @ Bar XIII

9/27 Brooklyn, NY @ St Vitus

9/28 Harrisburg, PA @ HMAC

9/29 Richmond VA @ Fallout

9/30 Atlanta, GA @ Drunken Unicorn

10/01 Orlando, FL @ Soundbar

10/02 Ybor City, FL @ Crowbar

10/03 New Orleans, LA @ The Goat

10/04 St Louis, MO @ The Crackfox

10/05 Kansas City, MO @ Riot Room

10/06 Minneapolis, MN @ Mortimers

Στην πρώτη εμφάνιση της περιοδείας, αυτή του Τορόντο θα εμφανιστούν ακόμα και οι Cyanotic.

Οι A Primitive Evolution κυκλοφόρησαν το τρίτο τους άλμπουμ, αλλά βασικά πρώτο με την Metropolis Records στις 5 Οκτωβρίου του 2018 με τίτλο ‘Becoming‘.

Το ηχογράφησαν στο δικό τους στούντιο με παραγωγό τον  Ian D’Sa (μέλος των Καναδών Billy Talent) και μηχανικό ηχου τον Kenny Luong (έχει δουλέψει στο παρελθόν με τους Metric).

Οι επιρροές των A Primitive Evolution είναι απο NIN, Radiohead, The Prodigy και Tool.

Τραγούδια τους έχουν χρησιμοποιηθεί σστις ταινίες “Chastity Bites” και “Suck” αλλά ακόμα και στις τηλεοπτικές εκπομπές “Degrassi: The Next Generation” και στη σειρά κινουμένων σχεδίων “Stoked.” Το 2015 κέρδισαν το βραβείο της καλύτερης Rock μπάντας από τα ανεξάρτητα μουσικά βραβεία του Τορόντο και έκτοτε εργάστηκαν για να ηχογραφήσουν το “Becoming”.

Το συγκρότημα έχει κάνει αμέτρητες περιοδείες και εμφανίσεις σε γνωστά φεστιβάλ όπως το Indie Week, το NXNE και την εβδομάδα της καναδικής μουσικής.

 
 
Image

New Zero God acoustic live at Cosmos Live Beer Bar

 
 

New Zero God / Marios Katsanos & the Mystic Libraries live at Ioannina – Friday 19 April 2019

After a great show, last Saturday, in Athens, New Zero God will travel to NorthWest Greece for one more electric show on a double bill with local band Marios Katsanos & the Mystic Libraries.

 

 

New Zero God – Acoustic Live at Lost N Found – 6 January

Greek rockers New Zero God are on the road with a special acoustic set of The Flowers of Romance standards, New Zero God tracks and unexpected covers.

The band intents to welcome the new year, by bringing their friends together for a fun time with different attitude.

Away from their usual electric sound, the band will go on stage with two acoustic guitars, a snare drum and one voice.

New Zero God line-up:
Mike Pougounas-vocals
Akis Nikolaidis – guitar
Michalis Semertzoglou – guitar
Giannis Psimopoulos – snare drum

Catch them on Sunday January 6, at “Lost N Found” (Keramikou 53, Metaxourgio) Athens

The band goes on stage at 22:00.

FREE ENTRANCE

Public Transit:
Metaxourgio Metro
Keramikos Metro
Electric Train Station of Thisio

 
Leave a comment

Posted by on January 2, 2019 in Concerts / Performances