RSS

Category Archives: Concerts / Performances

Ελληνικό Punk: Συναυλία S.O.A. feat. Λάμπρος Τσάμης, Σύνδρομο και Μουσικές Ταξιαρχίες

Μια θολή και ξεχασμένη ανάμνηση που μου ήρθε πριν λίγες ημέρες συζητώντας με τον Λούη.

Πρέπει να ήταν το 1983 ή το 1984 κι αν κάνω λάθος ας με διορθώσει κάποιος.

Γινόταν μια συναυλία σε ενα αμφιθέατρο στην Πανεπιστημιούπολη του Ζωγράφου και ανέβηκα παρέα με τον κιθαρίστα μου τον Κώστα και νομίζω και με τον Τζίμη απο την Γενιά του Χάους.

Κάπου εκεί κοντά ήταν η εποχή που η τηλεόραση πρόβαλε την τηλεοπτική σειρά «Η Κάθοδος» και είχε έρθει ο Τζίμης έξω απ το Skylab και μου είχε πει χαρούμενος πως τον ήθελαν για κομπάρσο σε μια σκηνή που θα γυριζόταν σε ενα μπάρ, λόγω του δερμάτινου μπουφάν με τα καρφιά και τις κονκάρδες κλπ… Λόγω του παρουσιαστικού του με άλλα λόγια.

Αυτή ήταν μια σειρά στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Ζαχαρίας Ρόχας και βγήκε στον αέρα το 1984 (το έψαξα για να δω την χρονιά και αλλού λέει 1983).

Ίσως αυτό ξεκαθαρίζει κάπως για ποια εποχή μιλάω…

Πάντως για να μην νομίζει κανείς πώς ήταν μόνο το Remember απο όπου μπορούσαμε να προμηθευτούμε ρούχα, υπήρχε και το Plaza στον πεζόδρομο στην Βουκουρεστίου όπου σταματούσαμε και μιλάγαμε με τον Παναγιωτάκη πριν πάμε στα δισκάδικα.

Εκείνο το βράδυ στου Ζωγράφου μαζευτήκαμε γύρω στους 20 με 30 ίσως και μερικοί παραπάνω, για να υποστηρίξουμε τους Ex Humans που θα έπαιζαν.

Θα εμφανιζόντουσαν ως S.O.A. δηλαδή Soldiers Of Anarchy (καμία σχέση με την τηλεοπτική σειρά “Sons Of Anarchy” που βγήκε αργότερα χαχαχα…) και πίσω απο το μικρόφωνο θα στεκόταν ο Λάμπρος “R.R. Hearse” Τσάμης.

Η πρώτη μπάντα που ανέβηκε στην σκηνή ήταν ενα συγκρότημα που λεγόταν Ψυχοβγάλτες και οταν τελείωσαν ανέβηκαν οι S.O.A.

Πέρα απο τον Havoc και τον Τρομπέτα που φορούσαν δερμάτινα, στα τύμπανα ήταν ή ο Αντρέας ή ο Φοίβος, δεν θυμάμαι, αλλά αυτό που έκανε εντύπωση στους παρευρισκόμενους ήταν ο Λάμπρος, ο οποίος βγήκε στην σκηνή με κουστούμι και γραβάτα.

Ο κόσμος που είχε έρθει, δεν ήταν εκεί για να δεί αυτά τα συγκροτήματα. Αν θυμάμαι καλά, κάποιος είχε πει πως την συναυλία διοργάνωνε ο Ρήγας Φεραίος οπότε όπως γίνεται εύκολα κατανοητό, κάθε άλλο παρά για τους S.O.A. είχε γεμίσει η αίθουσα.

Όλοι είχαν έρθει για τους Σύνδρομο και τις Μουσικές Ταξιαρχίες που έπαιζαν αμέσως μετά.

Όταν οι δικοί μας ανέβηκαν στην σκηνή, μαζευτήκαμε όλοι μπροστά μπροστά ενω υπήρχαν πολλοί απο πίσω μας που άρχισαν να αποκαλούν τον Λάμπρο «γαμπρό» λόγω του κουστουμιού.

Και μόλις ξεκίνησαν οι S.O.A. έγινε χαμός.

Στον σκληροπυρηνικό θόρυβο της μπάντας, ο Λάμπρος πρόσθεσε ουρλιαχτά και κραυγές, άρχισε να τυλίγεται με το καλώδιο του μικροφώνου και να πέφτει στην σκηνή σαν να έχει πάθει παράκρουση.

Γύρισα και κοίταξα το κοινό πίσω μου.

Είχαμε φέρει μπύρες μαζί μας και αυτό που είδα σε συνδυασμό με την ζαλάδα που έιχα, με έκανε να γελάσω: Οταν ο Λάμπρος έβαλε σκοπό του να ρίξει τα towers, δηλαδή τα ηχεία που υψώνονταν αριστερά και δεξιά στην σκηνή, το χαμόγελο χάθηκε απο τα πρόσωπα του κοινού μέσα στο αμφιθέατρο.

Ουρλιάζοντας ο Λάμπρος, που πριν αποκαλούσαν περιπαιχτικά “γαμπρό” έπαιρνε φόρα και έπεφτε με όλη του την δύναμη πάνω στα ηχεία για να τα γκρεμίσει.

Κάποιοι έπιαναν το κεφάλι τους έκπληκτοι ή τρομαγμένοι και κάποιοι είχαν σκαρφαλώσει πάνω στα καθίσματά τους είτε για να βλέπουν καλύτερα είτε για να το σκάσουν.

Τελικά, κανένα ηχείο δεν έπεσε αλλά κυκλοφόρησε αμέσως η φήμη πως όταν τελείωσε αυτή η εμφάνιση, η ΕΜΙ πρότεινε στο συγκρότημα να υπογράψουν, αλλά αυτοί αρνήθηκαν…

Δυστυχώς δεν έχω βρει κάποια φωτογραφία απο εκείνη την βραδιά και δεν έχει πέσει στην αντίληψή μου να την μνημονεύει κάποιος ολα αυτά τα χρόνια. Γι αυτό χρησιμοποιώ μια φωτό και ενα βίντεο των Ex Humans που όλοι γνωρίζουν.

Ήταν όμως μια σοκαριστική εμφάνιση, μια τρομακτική παράσταση θα μπορούσα να πω, για όλους εκείνους τους ανυποψίαστους ανθρώπους που βρίσκονταν στο κοινό.

Από οτι φαίνεται, για να την θυμάμαι ακόμα, όσα τέλος πάντων θυμάμαι, ήταν και για εμένα μια αξέχαστη βραδιά…

 

Tags: ,

Anarchistwood: Fear is the Mind Killer

Anarchistwood: Fear is the Mind Killer

I share mutual friends with anarchistwood. Friends such as illustrator Shaun Histed-Todd, who is one of the owners of Wicked Spins Radio that airs my Blackout Radio Show and also puts together the festival Alice’s Wicked Tea Party.

The other mutual friend is Steve Brunton of Jesus Hooligan and formerly of the English hardcore band Gout / Lager Louts.

When I first met Frank (aka funkcutter) and Paul, her husband, (aka Candi’s Flipped Blackwood), we were talking for many hours.

They are not your usual couple and I think they are lucky to have found each other surrounded by the “commonality” of the English system. Two very creative people who constantly want to make art – right in the heart of bustling London.

They get parts from the unseen material of our world, pieces that many of us don’t see and they make movies, edit videos, create visuals and, of course, write music with their band: anarchistwood.

(interview by Mike Pougounas)

Candi and I met in the seedy world of London nightclubs as club VJs” says Frank and continues “Both of us had been creating visual art separately since the 90s and started making short films as well once we got together. Our first production was a tale about a jilted woman called Phyllis Gash and the broken vibrator her dastardly ex-flame has left her with. It’s called ‘One Useless Prick’ and was screened at London’s Institute of Contemporary Arts in 2005 as part of a women in visual arts season.”

In 2018, Frank co-wrote the script and co-directed the short film “Fear is the Mind Killer”. I asked her how this idea came about.

“anarchistwood played the 50th birthday / wedding party for our dear friend Pink Charlotte and her new spouse Lindsey S. Lindsey works as an editor and suggested to us that she would like to make a pop video for anarchistwood. The only idea concrete she had at the time was to have the band on a bouncy castle. This sounded like a lot of fun and we said we were in. We fixed on ‘Bomb in a Luggage Rack’ as the track, a version of which had come out as a split single on Grow Your Own Records, as well as on The Nasty Album. I asked Lindsey if she had any ideas about a story. All she had in mind was a kidnapping of some sort. Once I had the theme, I wrote with gay abandon, and the story came out like shelling peas. It wanted to be out there. Lindsey changed fixed up parts of it, organized the shot lists, booked the crew. We both gathered costume, props, and actors. We were stuck for a lead actor to play ‘The Man’ until about a week before the shoot. We were most fortunate to involve a mutual friend and big fan of anarchistwood Nik Llawr to play this role. It was his first experience of acting. We thought he did a fantastic job. We also used our friend Pete Kopinski’s gorgeously dilapidated house in Surrey as the location. Pete plays several roles in the video. For the next project, which was ‘Fear’, Lindsey and I collaborated a lot more on, as we realised we worked really well together. Probably due to our similar sick sense of humour. We started trying to make a pop video for a short track – “Fear is the Mind Killer” but as things went on, we realised we had so many ideas and shots, that it would have to turn into a short film. Candi supplied music from his electronic project ‘Maelific Jester’ as well as three anarchistwood tracks.”

And you ended up with Best Music award of “Portobello Film Festival 2018” I added after a sip from my ice cold Guinness.

Frank answered “Well, we continued with our ensemble cast idea, including The Amazing Mouse, Jan Daniels (who is also our prop maker), Pete Kopinski and band members who appeared in Bomb, and added Star Wars actor Sobriety Twist, the unforgettable Sexton Ming and wife Stuckist artist Ella Guru, artist Lily Mars Morrow, Jeff Freeman (drag king personality of Jemma) and our lead psycho Dr Raef was played by none other than Jenny Runacre who is impossibly cool having played Bod and Queen Elizabeth in Derek Jarman’s punk classic, ‘Jubilee’”

“Jubillee” was released in the UK in February 1978 as the first punk rock movie. Apart from Jenny Runacre, appear some well-known musicians such as Toyah, Wayne/Jayne County and Adam Ant, the “Rocky Horror Show” actress Nell Campbell (who also appears as a groupie on Pink Floyd’s “The Wall”) and Richard O’Brien, the great Riff Raff character from “Rocky Horror Show”. Jenny Runacre appeared also next to Jack Nicholson on Michelangelo Antonioni’s “Professione: reporter”, on “The Lady Vanishes” starring Elliott Gould, Cybill Shepherd, and Angela Lansbury, “The Witches” with Anjelica Huston, “The Edge of Love” with Keira Knightley and other movies.

“Lindsey and I co directed and edited, whilst Lindsey and Nigel Camp executed the camera work and drones. Lindsey and I have now started a film production company Black Triangle Films and are currently working on a wicked story for Jemma Freeman and the Cosmic Something.”

The first time I watched “Fear is the Mind Killer” the message to me was crystal clear: our society is trying to get rid of people that are different. I asked her if I was right, if she believes that our world is turning into a conservative, fascist world that wants to eliminate those who think out of the box.

“Yes – I think it’s getting that way sometimes. In other matters (e.g legalisation of gay marriage, gender neutralisation!  abortion rights, racial equality – or at least admission there hasn’t been for a long long time!) life is getting better for a lot of people but there are still injustices, judgements, cultural rules people follow blindly.

I think the ‘west’ Europe, North America (ok -just the USA!) is getting more judgemental and I feel that many African and South American nations are becoming more enlightened and happier. Many people want to shut you down if they feel threatened by difference. It’s pure tribalism which is fine if you are accepting and welcome change and evolution but not if you tell them they are wrong just for looking out of the ordinary. Do what thou wilt, an it harm none.

I’m sure I’m not the only punk who has grown up feeling like an outsider, being earmarked as ‘the other’, part of the freak show. we wear it as a badge of honour, but narrow minded people still make day to day existence a fight. I’m lucky as I live in a big city, but I have always dressed up as long as I had a choice. Some people say ‘strangely’ but if different was bad, now where would we be? still cyanoabacter under the sea?”

Anarchistwood is going on stage wearing make up and colourful clothes. How much time is needed to get prepared?

It takes me a good two hours to get ready for a gig. One hour on makeup at least. Often this has been done in the car on the way to a gig, but it usually looks better if I do it before I set off. Depending on road conditions, the wonkiness can be enhanced! We have been wearing our clown make up a lot at festivals, particularly after winning the award.

When we went to see Joker recently, we were really sorry we hadn’t gone in clown makeup. We very much identified with the character and felt it was extremely close to the message ‘Fear is the Mind Killer’ portrays. Except with a multimillion dollar budget! This weekend I am looking forward to getting made up as a clown, with renewed vigor.”

Anarchistwood play live pretty often. Have you been playing out of the UK? Would you like to? Where do you play next?

We have played in Berlin, Cork in Eire and on several occasions at the Dragon Festival in Orgiva Andalucia, Espana. We’ve also played in Scotland and that might devolve out the UK if pollitricks work out in that direction. We would love to play more abroad. We also love performing out of London as audiences out of the smoke seem to let their hair down more! Particularly in Bristol and Braintree, where crowd surfing in low ceilinged venues seems to tickle the punters. Our favourite festivals have to be Griffstock and anything Convoy Cabaret are involved in.”

Convoy Cabaret is an Alternative Anarcho DIY Festival that’s been around for about 10 years. It’s a gathering of bands, DJs, dancers, acrobats, and poets.

“These humans look out for you and yours and are responsible anarchists” adds Frank “Just the way we like it.

Our next gigs are in Southend, Basingstoke, our home venue Overdrive Studios in Deptford that we love very much for our own promotion Subterfuge. In 2020 we already have gigs lined up in Bristol, Southend, London and Manchester. Getting over to Europe again before it gets too difficult to cross is high on our agendas. Countries that still use the Death Penalty and are homophobic are not places we want to play (which is very sad for the USA – stop the killing!)

Death Penalty is a subject that anarchistwood deal with in their lyrics but only there…

In the lyrics of their songs “Door Part 1” and “Door Part 2” from their 2008 album “Blessed Are The Cracked, For They Let In The Light” Frank wrote about Death Row victim John-Joe “Ash” Amador and his phone discussions with the Treatment Rooms team an hour or so prior to his state execution in Huntsville in August 26 2007.

Amador was sentenced for shooting dead 32 year old cab driver Reza Ayari in 1994.

Frank and Candi have an artistic connection to Amador.

“Artist Carrie Reichardt went to Texas to witness his execution…” explains Frank.

I did a Google search to find out about the “Treatment Rooms” and who is Carrie Reichardt. It wasn’t hard to find information of her site on which she mentions that in 2000 she was working on a cooperative mosaic when she saw an ad by the Human Writes charity calling people to become penpal friends with death row inmates. Reichardt applied and started writing to Luis Ramire. Their friendship inspired her to make a mosaic on the outside wall of her house turning it into a graphic cave and this is from where the name The Treatment Rooms came. The execution of Ramirez from the state of Texas convinced Reichardt to dedicate her creativity to raise awareness regarding the death sentence. Later Reichardt got in touch with John – Joe – Ash Amador.

Frank explained their connection:

Candi filmed the process where Nick Reynolds made a death mask for Ash a few hours later, which was exhibited in the UK by The Treatment Rooms, eventually in the V&A. Candi brought the footage home and I edited it to present an AV documentary film, #402. Ash was victim number 402 executed in the State of Texas alone since the death penalty was reintroduced in 1976. #402 won the audience award at the Portobello Film Festival 2008.

Nick Reynolds is a British sculptor who specializes in death masks.  He is also the harmonica player with the Alabama 3, a band famous for their “Woke Up This Morning” track that opens the TV series The Sopranos.

One morning I was listening to the classical “Summer Wine” by Lee Hazlewood and Nancy Sinatra and it came to me that I should do a cover version of it with New Zero God. We entered the studio that same afternoon and did it our way. Two weeks later I met Frank and Candi and while farting around it came to me to ask Frank if she’d like to take the place of Nancy Sinatra and do the lyrics on our version. Soon after that, we found ourselves in the studio discussing the attitude that she had to have. The song is about a cowboy that falls into the trap of this woman that makes him drunk with her “summer wine” and steals all his money. It wouldn’t be square enough to have a song about fucking in the 60s. I never liked how un-nervous Sinatra’s singing was on this track. Too flat for my taste. She sounded like a robot who repeats an erotic song. Frank was in charge for a sexual teaser in order to launch the song to a XXX stratosphere.

So what does anarchistwood mean, how did you come up with the name and when did you form the band?

The word came from me naming the wife’s ‘morning glory’ – Candi (Paul) is an anarchist, so that became his ‘anarchist wood’. He said hey – that’s a really good name for a band. Back in the Noughties, we were heavily involved in electronic music and video mixing. We were working for Love Music Hate Racism in a pub in North London projecting the visuals and saw a few really good bands – particularly a band called Data Panic from Scotland. They were so good that Candi was inspired to start writing tunes again. He hadn’t picked up his guitar for quite a few years, since being in post punk bands in Leeds, and mostly made -at that time – electronic music, visuals and was a resident DJ in a big nightclub called Turnmills. This was around 2004 – 2005.

When we first started the band I was making visuals and playing keyboard. I was also triggering visuals from the keyboard at one point. We went through a few different members to try and get something going, including a writing and singing session with Gob$au$age, noodling with Handsum Pete and always wanted a visual element to the shows. One of our first performances was with Devillia de Dallas – Candi playing guitar and me controlling the keyboard, visuals and backing track. Devillia sang whilst doing a strip tease that ended with her fire tittie tassling to great effect. We took that show on to some fancy places – as part of the BurlyQ Revue that ran for 6 weeks at Bethnal Green Working Men’s Club, the first Latitude festival and also within the Big Chill as part of the Lost Vagueness crew. We all got banned at that one, which was an honour.

When they came to Athens, the couple started searching in the record stores. Candi was very happy with some rare psychedelic albums that he discovered. Which artists influenced the band?

We have very far reaching music tastes. As Duke Ellington said…  There are simply two kinds of music, good music and the other kind

Huge influences are Zappa, Butthole Surfers, ACDC, Black Sabbath, Alice Donut, musicals such as Cabaret, Singing in the Rain, The Wizard of Oz, Calamity Jane, MC 5,  Jimi Hendrix, The Grateful Dead, Patti Smith, Peaches, Mel Brooks, Ella Fitzgerald, David Bowie, Roxy Music, Billie Holiday, Love, Hawkwind, Black Flag, Minor Threat, Shostakovich, Parliament, Funkadelic, Diamanda Galas, Lou Reed, Joni Mitchell, James Taylor, Gong, Fela Kuti… where do we stop? Contemporary loves include China Shop Bull, Natterers, Sanction This, Armoured Flu Unit, The Crippens … Candi has a great penchant for Scandanavian folk music, so this is blasting out in the Labiatory quite regularly.

Ex Gratia Recordings started in 2008 to release your album “Blessed are the cracked, for they let in the light”. What is your connection to Ex Gratia Recordings? How important is the DIY ethos to you? Would you sign to a big label?

Ex Gratia literally from Latin means ‘from favour’ and effectively to us means ‘do it for the love’ and therefore is not about making a profit, a business, an industry. We have poured money into releasing our own material with no backing and also released actual vinyl records by other bands Rude Mechanicals, Wonk Unit, Sexton Ming and CDs and downloads of many other often obscure artists, like Handsome Pete, The Dutchess, the rising Jesus Hooligan and countless more on compilation releases.   The DIY ethos is very important to us. We hand print all our album covers and stencil the vinyl versions, so they are all unique.  I really enjoy sending merch and handwritten notes to people who purchase. We enjoy packaging and sending all over the world to the freak family we have found ourselves a part of. The only thing missing is the distribution powers and so if another label wanted us, the main reason we would go for it, is if they could distribute on other continents, so the postage prices wouldn’t be so high for our fans. Obviously we would scrutinise this label, which would have to be free of war investment, be ethical, and not politically opposed to our own ideals. Like that’s going to happen, eh?!”

After this last joke we discussed the necessity for punk rock in our days, more than ever. What exactly is “punk”? Is it the sound? The attitude? The lyrics?

“Punk is a way of life. It’s an attitude, it’s freedom, it’s bravery to be one’s self. Maybe it’s foolishness too, but I guess it’s how far you take things and what you can get away with. I don’t think there is much that we do is particularly controversial. But apparently it is – well Candi points it out to me regularly. Our first full band gig took place in Brixton Jamm at Outlaw – an event put on by Alabama 3. Punkvert were engaged to put on the visuals and book DJs, cabaret and assorted freaks for the event. Our first gig with six piece line up plus dancers and guest vocalist Devillia de Dallas started with the band arriving on stage in pink Kinky Kunt Klan outfits with anarchy symbols and badges from the Huntsville Correctional Unit AKA Texas Death Row. I didn’t think how the Klan outfits would be interpreted at the time locally. The event was a cracker.”

How about now that things in the UK are a mess? Do you think that new punk rock bands will emerge?

“Yes! Tories bring creativity. I remember people saying that years ago, but I didn’t really understand it until the rose tinted glasses of the Labour Government were smashed and trodden into the ground by the real Nasty Party.”

They liked the colaboration we had for ‘Summer Wine’ so Frank told me one day, “I made a video for the track Mr cowboy. It’s fun/ I am sending it to see it and if you like it I will upload it on YouTube.”

Yes, it’s fun and I liked the video. Gives a humoristic note to the song compared with other versions I’ve heard.

Do you have a favorite subject for your lyrics?

“Initially we realised that most lyrics were about sex, drugs, inequality and war. It’s not a favourite topic, but the horrendous situation in the Middle East has been hugely influential in my writing. Feeling for the people who suffer at the hands of their dictators particularly in Syria gave rise to ‘Wake Up Marie’. It’s about the journalist Marie Colvin dying trying to get the news out to the world about how the people in Baba Amr district of Homs were being bombed by their own government.

American journalist Marie Colvin was working for the Brittish newspaper The Sunday Times from 1985 until her death. She died while covering the siege of Homs in Syria. Marie Colvin was killed by an “improvised explosive device filled with nails on February 22 2012, alongside photojournalist Rémi Ochlik. In July 2016, lawyers representing Colvin’s family filed a civil action against the government of the Syrian Arab Republic claiming they had obtained proof that the Syrian government had directly ordered her assassination, leading to a judge finding the Syrian government guilty of her assassination in early 2019, awarding Colvin’s family $302 million in damages.

“Responsibility for our actions is another theme – ‘Bomb in a Luggage Rack’ in which I put in all pronouns to prevent the ‘us’ and ‘them’ mentality. When people are affected by terroism by frustrated, disowned people or by the state itself, this pain is felt by globally – we are all human beings, we can all behave atrociously or we can act for the common good. Covering Minor Threat’s ‘Straight Edge’ led me to re-write the lyrics and Candi to slow down the verses and put in lots of Middle Eastern twangs to produce ‘Despot’, with the chorus still the double time assault Minor Threat fans know and love but the words are ‘I’m. No. Despot.” We are honoured to have Ian MacKaye’s blessing for this one. In huge contrast, the ‘Answer to War’ is about ‘my little pink button!’ can you guess what it is yet?

Other tunes discuss the banking crisis of 2008 – ‘Supercrash’, lack of rewards from living a so called normal life ‘Eat the Rich’, getting totally wasted ‘StaggerFactor’, my beautiful muse ‘Mouse’, an infamous triple XXX rated performer at London’s Box who is known across the world, people who can’t think for themselves and judge you on what they are told to approve of by magazines, music press, allegiances to alleged punk dynasties (the 1977 brigade) ‘what comes next’ ‘body’ politics and rights over how you present yourself and Lucifer ‘Morning Star’. I’ve also written tunes about my eldest daughter, particularly to wish her into a strong adulthood and forge her path ‘Horse’ plus rambling thoughts about living life in modern day uncaring selfish society ‘Vertigo’, ‘Rat Live on no eviL staR’… so much more I haven’t said yet. Candi wrote about the evils in Yemen ‘For the Unforseeable Future’, where people are ripped to shreds by cluster bombs projected onto their innocent villages by US special forces. The UK and US arms trade makes them complicit in continuing the suffering of people in many places by making a business out of death and destruction. My first lyrics that appear on vinyl are for ‘Snake’ – about lovers who let you down – on the compilation album ‘Specialisation is for Insects’.

One day the couple came with a present for me. The album they put out in 2016, titled, “The Nasty Album”. I asked them if they are vinyl junkies and if they have a big record collection.

“We love vinyl. We have a lot of it! Candi is most definitely a vinyl junkie, beautifully assisted by working in All Ages Records and Rock n Roll Rescue – two music shops in Camden. We also have a lot of our own Ex Gratia vinyl merchandise stored in the Labiatory, which is our home studio. The walls are closing in.”

What is the current line-up of the band?

“Line up has been from the start funkcutter and Candi. We have been through several guitarists, bassists and a tin bath full of drummers over the years. The current line up is Kris ‘T-Red’ Stazaker on guitar and vox, who is also in T-Bitch and a solo artist in her own right, David ‘the Wasp’ Kahl on violent guitar (also in Brown Glove and Old Ernie), Mitch J Flacko (Hagar the Womb) on bass and vox, Scarlett ‘half goy, pussy-magnet’ Carsen (Bug Central) on drums, vox and more cowbell, Candiflip Blackwood on guitar, vox, backing tracks, funkcutter on vox, trumpet, high kicks, Lindsey S is our videographer and is currently learning drums too. We also have a Peggy Bop Becket (P.A.I.N.) as a dancer at many festivals as well as a variety of others plus Tanzi and Luka as live Punkvert VJs on the festival circuit.

Candi writes the majority of the music and some lyrics and funkcutter has written the majority of the lyrics since 2008. We are working on a track Mitch has written at the moment, which is great, as he is taking lead vocal. It’s brilliant and makes an inspiring contrast to the rest of the current set. We have material from David the Wasp to work on too.

We have released four albums, but the first one ‘Blessed’ we do not sell. It’s a double album. After the release of ‘Situationist Normal’ home life was pretty wonky with addiction and mental health overriding normal service meaning the third album took so long to make it turned into two albums – ‘The Nasty Album’ and ‘Sine On, Mr Lovely’. Maybe that was the most difficult (mainly due to my impatience!), but we are very proud of them.”

Are you up for another movie? What are your next plans?

“Yes. A horror film. With more dialogue. I am writing the story at the moment. We hope to shoot in March in Oxfordshire, at Shaken Oak Studios, where we are recording our fifth album. Very much looking forward to getting these fresh tracks out and start on the sixth. anarchistwood only has a tenure of eight albums, so we are more than halfway done. Then it’s over. Enjoy it while you can!”

Thanks for the good times, the music, and friendship. Hope to see ya.

 

Tags: , , , , , , , , ,

Boomtown Fair, μια πόλη – ενα φεστιβάλ

Ρε συ, ήθελα να στο πώ αυτο οταν με ρώτησες «πως στήνουν ενα φεστιβάλ».

Είναι αυτό το φεστιβαλάκι που λέγεται Boomtown Fair, και στο οποίο ουσιαστικά στήνουν μια πολιτεία.

Ξεκίνησε το 2009 και απο το 2011 γίνεται στο Matterley Estate, στο Winchester.

Γίνεται κάθε χρόνο απο τις 7 εως τις 11 Αυγούστου.

Εχει πάνω απο 100 stages και μαζεύει κάθε χρόνο ενα κοινό 66.000 ανθρώπων.

Φέτος έπαιξαν οι Killing Joke, Gogol Bordello, Prophets of Rage, Napalm Death, GBH, Zounds, Svetlanas, Pussycat and the Dirty Johnsons, Popes of Chillitown, anarchistwood και πολλοί άλλοι.

Ρίξε μια ματιά στο βίντεο να δεις τι εγινε φέτος…

Τον Νοέμβριο ετοιμάζεται το Boomtown Halloween στο Bristol.

2, 8 και 9 Νοεμβρίου και είναι ηδη sold out!!!

 
Leave a comment

Posted by on September 19, 2019 in Concerts / Performances

 

Αναψυκτήριο – Τα Ωραία Εξάρχεια 2

Για δεύτερη χρονιά διοργανώνεται φέτος, το «Αναψυκτήριο – Τα Ωραία Εξάρχεια».

Θα στηθεί όπως και πέρσι, στην πλατεία Εξαρχείων, αυτή την φορά όμως θα είναι τετραήμερο και θα διαρκέσει απο την Πέμπτη 29 Αυγούστου μέχρι και την Κυριακή 1 Σεπτεμβρίου.

Με το σύνθημα «Για 4 ημέρες ανάβουμε τα φώτα στην πλατεία κόντρα στα σκοτάδια των καιρών» οι διοργανωτές επισημαίνουν στο Facebook τα παρακάτω:

Για δεύτερη συνεχιζόμενη χρονιά οι μουσικοί κι η Μουσική, τα βιβλία και ανεξάρτητοι εκδοτικοί οίκοι στην πρώτη γραμμή σε μια συνάντηση πολιτισμού για ν’ ακουστεί δυνατά πως η πλατεία Εξαρχείων είναι τόπος ελεύθερης συνάντησης, έκφρασης και δημιουργικής χαράς, σε μία εποχή όπου τα πάντα φαίνονται να καλύπτονται και να απειλούνται από τον νεοφιλελεύθερη κινδυνολογία των ΜΜΕ κι εκείνους που θέλουν να μας πείσουν πως τα πάντα είναι μία εμπορική δραστηριότητα και το χρήμα ο μόνος τρόπος συνδιαλλαγής.

Στην γειτονιά μας τα Εξάρχεια, όπου το rbnb από τη μια και η οργανωμένη παραβατικότητα από την άλλη καθώς η διαρκής τρομοκράτηση από τις κατασταλτικές δυνάμεις στο όνομα της δημόσια τάξης,απαξιώνουν και αποψιλώνουν την γειτονιά μας, καθώς είναι ολοφάνερα τα αποτελέσματα της οικονομικής εξαθλίωσης και του προσφυγικού άλυτου προβλήματος με άνθρωπους δεν έχουν τόπο να σταθούν και να ανασάνουν. Όπου το δόγμα ” Ησυχία Τάξις και Ασφάλεια ” σαν φάντασμα του παρελθόντος απειλεί και πάλι να κυριεύσει το παρόν και το μέλλον μας.

Με ευθείες απειλές από κάθε μορφής εξουσία για “εκκαθάριση” και δήθεν “ανάπλαση” τής γειτονιάς μας ως δήθεν “τόπο ανομίας και άβατο” έχοντας ήδη κάνει το πρώτο βήμα καταργώντας το Πανεπιστημιακό Άσυλο και εκκενώνοντας καταλήψεις στέγης προσφύγων

Σε όλα αυτά κι άλλα πολλά, αντιστεκόμαστε και απαντάμε όπου χρειαστεί δυναμικά με την αλληλεγγυη, τη συνεργασία, την δημιουργικότητα και ανθρώπινη επικοινωνία.

Εδώ, στην πλατεία Εξαρχείων συναντιόμαστε όπως κάνουμε πάντα παλεύοντας με τη γκρίζα πραγματικότητα διεκδικώντας  μια πιο ανθρώπινη ζωή. Τα Εξάρχεια υπήρξαν και παραμένουν ένας πυρήνας και μία πηγή ελεύθερης διακίνησης ιδεών, τάσεων, απόψεων, πρωτοπορίας και πολιτικών ζυμώσεων.

Για 4 μέρες και νύχτες, μαζευόμαστε στην πλατεία και συναντιόμαστε με παλιούς και νέους φίλους, με νέες και παλιότερες μπάντες και μουσικούς, με συγγραφείς, ποιητές, εκδοτικούς οίκους που στέλνουν το δικό τους μήνυμα σεβασμού σε κάθε διαφορετικότητα στην πολυδυσφημισμένη αλλά γεμάτη πάθος και θετική ενέργεια πλατεία Εξαρχείων, με όρους χαράς για τη ζωή και για μια ζωή που δεν θα στερείται την χαρά της ελευθερίας.

Αγωνιζόμαστε κι εκφραζόμαστε χωρίς αγωνία γιατί δεν μπορούμε και κυρίως δεν θέλουμε να ζήσουμε αλλιώς. Δεν θέλουμε να ζήσουμε με φόβο και σκυμμένο το κεφάλι. Θέλουμε να ζούμε ελεύθεροι Άνθρωποι στην ελεύθερη περιοχή που μεγαλώσαμε, ζούμε και εργαζόμαστε, στα Ωραία μας Εξάρχεια.

Χωρίς σπόνσορες ή χορηγούς κόντρα σε όσους επιβουλεύονται την ζωή της γειτονιάς μας, σας καλούμε να στηρίξετε αυτή τη προσπάθεια ενεργά, με την αναδημοσίευση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με την φυσική σας παρουσία και τη ενεργή σας συμμετοχή.

 

Το Πρόγραμμα Αναλυτικά

______________________

 

ΠΕΜΠΤΗ 29/8

  1. ΝΙΚΟΣ ΓΙΑΚΟΥΜΑΚΗΣ
  2. ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΑΛΛΗΣ
  3. PENNY DREADFUL
  4. MR. HIGHWAY BAND

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 30/8

  1. ENVY NEVER DIES
  2. THEIR METHLAB
  3. DR. FLIPOUT’S ONE CAN BAND
  4. NIKOLAS RAZASTARR

ΣΑΒΒΑΤΟ 31/8

  1. INCIRRINA
  2. ΜΠΑΛΑΝΤΕΣ ΓΙΑ ΦΟΝΟΥΣ
  3. DANCE WITH IVISIBLE PARTNERS
  4. BAG OF NAILS
  5. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΥΛΙΚΑΚΟΣ
  6. ΓΥΜΝΑ ΚΑΛΩΔΙΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ 1/9

  1. SCHIZO CONSTELATION
  2. NOMIK
  3. NEW ZERO GOD
  4. ΑΕΡΑ ΠΑΤΕΡΑ

 

Στο Bazaar Βιβλίου Συμμετέχουν οι ανεξάρτητοι Εκδοτικοί Οίκοι

  • εκδόσεις ΒΙΒΛΙΟΠΕΛΑΓΟΣ
  • εκδόσεις ΕΡΜΑ
  • εκδόσεις BIBLIOTHEQUE 
  • εκδόσεις OPPORTUNA
  • εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚΟΝ
  • εκδόσεις ΑΠΟΠΕΙΡΑ
  • εκδόσεις ΚΟΑΝ
  • εκδόσεις ΦΑΡΦΟΥΛΑΣ
  • εκδόσεις ΑΣΤΑΡΤΗ
  • εκδόσεις ΧΑΡΑΜΑΔΑ
  • εκδόσεις ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ

Με την Υποστήριξη

________________

  • CLIPART web radio
  • LUNG Fanzine
  • MERLIN’s MUSIC BOX
  • Κοινωνικός Χώρος NOSOTROS
  • thePressProject

Οι εκδηλώσεις θα αρχίζουν κάθε ημέρα στις 20.00 μμ και θα λήγουν στις 12.00 μ.μ.

Χαρά μας θα είναι να φιλοξενήσουμε όσο περισσότερο κόσμο θέλει να χαρεί να ανταμώσει να διασκεδάσει και να χορέψει μαζί μας..

 
Leave a comment

Posted by on August 21, 2019 in Concerts / Performances

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Δεύτερες φωνές που θα μπορούσαν να είναι πρώτες…

Οταν είδα το ντοκυμαντέρ 20 feet from Stardom, είδα μια σκηνή στην οποία σοκαρίστικα.

Το ντοκιμαντέρ αυτό έχει να κάνει με τους ανθρώπους που κάνουν δεύτερα φωνητικά, και έχουν πάρει χαρακτηριστικά εκείνους που τραγουδούν πίσω απο τους Rolling Stones, τον Bruce Springsteen και τους Police: Darlene Love, Merry Clayton, Lisa Fischer, Patti Austin και άλλοι.

Οι άνθρωποι που κάνουν τα δεύτερα φωνητικά, δεν είναι κάποιας κατώτερης ποιότητας απο εκείνους που κάνουν τα πρώτα. Ισα-ίσα, τις περισσότερες φορές έχουν μεγαλύτερες δυνατότητες, αλλά έτυχε να πρέπει να βρεθούν στην πίσω σειρά, 20 πόδια απο την διασημότητα όπως λέει ο τίτλος του πολύ καλού αυτού ντοκυμαντερ το οποίο προτείνω ανεπιφύλακτα, γιατί οπως λέει και ο Sprinsteen, “το να έρθεις μπροστά, είναι κάπως περίπλοκο…”

Μάλιστα, η περιγραφή της βραδιάς που η Merry Clayton έκανε τα φωνητικά στο “Gimme Shelter” των Rolling Stones είναι μοναδική, αστεία και ιστορική μιας και ολοι οσοι εχουν ακούσει το τραγούδι θα κουνήσουν το κεφάλι τους χαμογελώντας.

Οι μουσικοί αυτοί, δεν παρέμειναν στα δεύτερα φωνητικά. Κυκλοφόρησαν και δικές τους δουλειές οι οποίες ηταν εξίσου αξιόλογες.

Για παράδειγμα, η Darlene Love είχε ήδη ενα δικό της νούμερο ενα με το “He’s A Rebel” το 1962, δουλεύοντας παράλληλα για τον παραγωγό Phil Spector. Αυτή η Κυρία τραγούδησε πίσω απο θρυλικές μορφές των δεκαετιών του ’50 και του ΄60 οπως οι Sam Cooke, Dionne Warwick, Bill Medley, the Beach Boys, Elvis Presley, Tom Jones και οι Sonny and Cher.

Απλά οι μουσικοί αυτοί κάνουν και τα δεύτερα φωνητικά για να εξασφαλίζουν το ψωμάκι τους, γνωρίζουν ανθρώπους σε θέσεις κλειδιά και στην περίπτωση της Love, ο Lou Adler, o παραγωγός του Rocky Horror Show, ήταν αυτος που την έπεισε να πάρει μέρος στο 20 feet from Stardom.

Η στιγμή που με σοκάρισε στο ντοκιμαντέρ αυτό ήταν εκεί που η Lisa Fischer, επίσης στα δεύτερα φωνητικά των Stones, του Sting, του Luther Vandross και της Tina Turner, αλλά κατά 18 χρόνια νεώτερη της Darlene Love, σε ενα δικό της τραγούδι, το “How Can I Ease The Pain” ανεβάζει την φωνή της τόσο ψηλά που γίνεται σφύριγμα.

Εκεί πετάχτηκα πάνω απο το κάθισμα και αναρωτήθηκα τι στο διάολο κάνει…

Εψαξα να βρω δουλειές της και απο τότε την παρακολουθώ.

Επέλεξα να ανεβάσω εδω ενα βίντεο του 2014 οπου το τραγουδά στα 56 της και οχι στην ηλικία των 30, για να δείξω οτι η Κυρία είναι φωνάρα…

 

Ο λόγος που γράφω αυτό το κείμενο όμως δεν είναι καμία απο τις δύο Κυρίες, ούτε το 20 feet from stardom.

Σήμερα άκουγα το “Black Napkins” του Frank Zappa ηχογραφημένο ζωντανά το 1976 στην Φιλαδέλφεια.

Οπως ισως ξέρετε, ο Zappa έπαιρνε τους καλύτερους μουσικούς που υπήρχαν στο επάγγελμα.

Κάποια στιγμή λοιπόν, άκουσα μια γυναικεία φωνή να κάνει κάποια εξίσου άπιαστα φωνητικά και τσέκαρα να δω ποιά είναι.

Είναι η Bianca Thornton η οποία έπαιζε σε εκείνη την περιοδεία τα πλήκτρα και έκανε και φωνητικά.

Ξεκινά απο το 2 λεπτό και 20 δευτερόλεπτο και στο 3.43 ξεφεύγει απο τα πλαίσια της ανθρώπινης φωνής… για να το ξανακάνει στο 4.13 και πάλι…

Ανέτρεξα στην Wikipedia να δώ περι τίνος πρόκειται και μεταφράζω εδω εν συντομία το βιογραφικό της:

Γεννήθηκε το 1953, ξεκίνησε απο gospel, σπούδασε μουσική στο San Francisco και έγινε γνωστή ως Lady Bianca.

Το 1972, έπαιξε το ρόλο της Billie Holiday στην θεατρική παραγωγή σκηνής ‘Evolution of the Blues’ και αργότερα μπήκε στους Sly and the Family Stone για να κάνει τα δεύτερα φωνητικά και να παίζει πλήκτρα στο άλμπουμ του 1976, Heard Ya Missed Me, Well I’m Back.

Τον Οκτώβριο εκείνης της χρονιάς ξεκίνησε περιοδεία ενός μηνός με τον Frank Zappa (απ’όπου και το εν λόγω τραγούδι) στη Βόρεια Αμερική και ηχογράφησε μαζί του το τραγούδι “Wind Up Workin’ in a Gas Station” για να τσακωθεί μαζί του τον Νοέμβριο και να αποχωρήσει…

Εκανε δεύτερα φωνητικά σε δουλειές του Taj Mahal, ενω απο το 1981 ως το 1986 περιόδευσε και ηχογράφησε με τον  Van Morrison, στα Beautiful Vision (1982), Inarticulate Speech of the Heart (1983), Live at the Grand Opera House Belfast (1984), A Sense of Wonder (1985), και No Guru, No Method, No Teacher (1986).

Η Lady Bianca δούλεψε ακόμα με τον John Lee Hooker και τον Willie Dixon.

Το πρώτο της σόλο άλμπουμ κυκλοφόρησε το 1995 με τίτλο Best Kept Secret και ακολούθησαν άλλα πέντε, τέσσερα απο τα οποία κυκλοφόρησε με την δική της δισκογραφική εταιρία Magic-O.

Τρία απο τα άλμπουμ της έχουν προταθεί για Grammy ενω αυτη την εποχή δουλεύει το εβδομο.

Δεν έχει σταματήσει να κάνει δεύτερα φωνητικά σε άλλους καλλιτέχνες.

 

 

 

 

Tags: , , , , , ,

Blaxploitation – οι ταινίες και η μουσική τους

(το κείμενο δημοσιεύεται και στο Merlin’s Music Box)

Γράφει ο Μιχάλης Πούγουνας

Επιμέλεια κειμένου: Γιάννης Καστανάρας

Πριν κάμποσα χρόνια με είχε πιάσει μια μανία με soundtracks Blaxploitation ταινιών και πάντα μου έκανε εντύπωση πώς γράφονταν τόσο καλές μουσικές για τόσο φτηνές παραγωγές…

Η αρχή του νέου αυτού κινηματογραφικού είδους έγινε τον Απρίλιο του 1971 με την ταινία Sweet Sweetback’s Baadasssss Song με σεναριογράφο, σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή τον Melvin Van Peebles ο οποίος έβαλε και τα λεφτά της παραγωγής. Ο ίδιος είχε γράψει τη μουσική της ταινίας, ενώ εκτελεστές ήταν οι Earth, Wind and Fire, σε μια εποχή που η soul-funk βρισκόταν στο απόγειό της.

Τρεις μήνες μετά την κυκλοφορία του Sweetback, το Blaxploitation πέρασε στην mainstream αγορά χάρη στο Shaft με πρωταγωνιστή τον  Richard Roundtree, το οποίο σε αντίθεση με το Sweetback χρηματοδοτήθηκε από την MGM για να βρεθεί στις κινηματογραφικές οθόνες τον Ιούλιο και να γίνει αναμφισβήτητα η καθοριστική στιγμή της ιστορίας του Blaxploitation. Με ένα εκπληκτικό οικονομικό άνοιγμα (με budget 1,125 εκ. δολάρια έκανε εισπράξεις 12 εκ. μέχρι τον Δεκέμβριο), η ταινία συμπεριλαμβάνει όλα τα βασικά συστατικά του είδους (έγκλημα, sex, και τις πολιτικές απόψεις των Μαύρων Πανθήρων), ακόμα και αναφορές στον James Brown.

Τρία χρόνια αργότερα, ο Isaac Hayes θα γράψει την μουσική και θα πρωταγωνιστήσει στο Truck Tunerγια να γίνει ο μοναδικός διάσημος μουσικός που θα αναλάβειτόσο σημαντικό ρόλο σε Blaxploitation ταινία).

Ας ρίξουμε λοιπόν μια ματιά στις θεμελιώδεις ταινίες, στη μουσική τους και στις μορφές του είδους, καθώς και στην επανεμφάνιση του είδους στον σύγχρονο κινηματογράφο… (Όπως το φετινό Shaft με πρωταγωνιστή τον Samuel L. Jackson, πιο χιουμοριστικό και «family friendly» από το πρώτο του 1971 και με τον  Richard Roundtree στον ρόλο του John Shaft, ή από εκείνο του 2000 στο οποίο επίσης πρωταγωνιστούσε ο Jackson, το Black Panther του 2018 και άλλα. )

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ BLAXPLOITATION ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΟΡΟΣ;

Ως κινηματογραφικό είδος το Βlaxploitation είναι ένα είδος εμπορικού κινηματογράφου που ουσιαστικά συγκροτείται από ανεξάρτητες παραγωγές χαμηλού προϋπολογισμού. Αυτές οι ταινίες περιστρέφονται γύρω από τη βία ή ασχολούνται με ορισμένα θέματα–ταμπού, ενώ χρησιμοποιούν τον αισθησιασμό και τις συγκρούσεις για να προσελκύουν το κοινό.

Οι ταινίες Blaxploitation είχαν μαύρους ηθοποιούς σε πρωταγωνιστικούς ρόλους και επικεντρώνονταν συνήθως σε χαρακτήρες Αφροαμερικανών που υπερνικούσαν τις καταπιεστικές και ανταγωνιστικές μορφές εξουσίας των λευκών, τους οποίους αναφέρουν ως “The Man”. (σημ. Ο λευκός που ανήκει στην εργατική τάξη, όταν λέει The Man, εννοεί το αφεντικό, το κατεστημένο, το σύστημα κλπ.)

Πολύ συχνά, οι πρωταγωνιστές των ταινιών αυτών υποδύονταν στερεότυπα όπως νταβατζήδες, πρεζέμποροι, πόρνες, ή κυνηγοί επικηρυγμένων. Κατά βάθος όμως, το μήνυμα που προωθούσαν ήταν αυτό της Μαύρης ταξικής συνειδητοποίησης και δύναμης.

Ο όρος “blaxploitation” επινοήθηκε στις αρχές τη δεκαετίας του ’70 από τον Junius Griffin, τον τότε πρόεδρο της Εθνικής Ένωσης για την Πρόοδο των Έγχρωμων Ανθρώπων (ΝAACP) του Λος Άντζελες,  εν είδη μομφής για την αρνητική εικόνα των Αφροαμερικανών που προέβαλε το συγκεκριμένο κινηματογραφικό είδος, κάτι που αργότερα θα συνέβαλε στην εξαφάνισή του. Ωστόσο, δεν συμφωνούσαν όλοι στη μαύρη κοινότητα με την αξιολόγηση της NAACP.

Παρότι το Blaxploitation προέβαλε αρνητικά στερεότυπα, μια μεγάλη πλειοψηφία της μαύρης κοινότητας θεωρούσε ότι αυτό το είδος ήταν ένδειξη προόδου. Πριν από τη εμφάνιση του είδους το  1971, οι ρόλοι που συνήθως υποδυόταν ο Αφροαμερικανός ηθοποιός στις ταινίες και στην τηλεόραση ήταν του υπηρέτη, του παραπαιδιού ή του θύματος.  Με αυτή την νέα αρχή όμως γινόταν μια προσπάθεια να μπει ένα τέλος σε αυτή την υποτιμητική αντίληψη.

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ

Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, το ζήτημα των φυλετικών διακρίσεων συντάραξε ολόκληρη την Αμερική και, ασφαλώς, το Χόλιγουντ. Με την εξέλιξη της τηλεόρασης και την ταχεία υποβάθμιση του ενδιαφέροντος για τα μιούζικαλ, η κινηματογραφική βιομηχανία αιμορραγούσε και άγγιζε τα όρια της  πτώχευσης.

Με διακηρύξεις για την περηφάνια των μαύρων, ή ιδέα της “Μαύρης Δύναμης” διαδόθηκε σιγά σιγά σε όλη την Αμερική, σε βαθμό που το Χόλιγουντ δεν μπορούσε πλέον  να αγνοεί την Αφροαμερικανική κοινότητα, επιτρέποντας την ευκολότερη πρόσβαση μαύρων κινηματογραφιστών και ηθοποιών στο σύστημα.

Ο πρώτος αυτής της νέας γενιάς κινηματογραφιστών, όπως έγραψα πιο πάνω, ήταν ο Melvin Van Peebles με το Sweet Sweetback’s Baadasssss Song, το οποίο κατέπληξε  τους θεατές που έβλεπαν για πρώτη φορά μαύρο πρωταγωνιστή να αγωνίζεται προκαλώντας το σύστημα και να το κερδίζει.

Πριν από το Sweetback, ουδέποτε είχε υπάρξει ταινία όπου ένας μαύρος ηθοποιός το σκάει από την αστυνομία και τελικά τα καταφέρνει. Έτσι, η ταινία γνώρισε δικαιολογημένα επιτυχία ανάμεσα στην αφροαμερικανική κοινότητα. Κατάφερε να κάνει τζίρο 15 εκατομμυρίων δολαρίων, παρόλο που χαρακτηρίστηκε ακατάλληλη για ανηλίκους λόγω των σεξουαλικών σκηνών, κάτι που ο Van Peebles χρησιμοποίησε ως διαφήμιση λέγοντας ότι “έτσι το χαρακτήρισε μια κριτική επιτροπή από λευκούς”.

Με το Sweetback, ο Van Peebles έβαλε λοιπόν τα θεμέλια του blaxploitation, δίνοντας στο Χόλιγουντ τη λύση που θα το έσωνε από την οικονομική καταστροφή.

Αν όμως ο Van Peebles ήταν το σπίρτο που πυροδότησε την ανάφλεξη του blaxploitation ως κινηματογραφικό είδος, τότε το Shaft του Gordon Parks ήταν το φιτίλι που πυροδότησε τον δυναμίτη. Όταν η ταινία βγήκε στις αίθουσες, το κοινό είδε κάτι εντελώς διαφορετικό από το στούντιο που είχε δώσει τον Μάγο του Οζ και το Όσα Παίρνει ο Άνεμος.

Το αρχικό σενάριο περιελάμβανε μια λευκή εκδοχή του Shaft, ωστόσο, ο Gordon Parks αποφάσισε να προσλάβει στο καστ τον Richard Roundtree στον πρωταγωνιστικό ρόλο, μια κίνηση η οποία άλλαξε για πάντα τη μοίρα της ταινίας.

Το Shaft θα μπορούσε να γίνει το τελευταίο καρφί στο φέρετρο για την MGM, αλλά η ταινία από μόνη της έσωσε το στούντιο από την επικείμενη απειλή της πλήρους χρεοκοπίας. Ακόμη, το μουσικό θέμα της ταινίας απέφερε στον Isaac Hayes ένα Όσκαρ και το όνομα “Shaft” έγραψε ιστορία.

H ταινία έδωσε στους θεατές μια πιο εμπορικά προσιτή πλευρά του blaxploitation, η οποία είχε πιασάρικο soundtrack, δυναμικό πρωταγωνιστή και μια απεικόνιση μιας αστικής ζωής που μέχρι τότε παρέμενε αθέατη στις προηγούμενες ταινίες του Χόλιγουντ. Επίσης, απέδειξε στο Χόλιγουντ ότι οι μαύροι σκηνοθέτες μπορούν να είναι εξίσου επιτυχημένοι στο πλαίσιο του συστήματος που το Χόλιγουντ είχε δημιουργήσει.

Τόσο το Shaft όσο και το Sweetback έγιναν ορόσημα για τις ταινίες του είδους και  δημιούργησαν μια ζήτηση που το Χόλιγουντ δεν είχε φανταστεί ότι θα υπήρχε.

Ενώ αρχικά οι κακοί, και οι bigger than life χαρακτήρες είχαν σαν target group τους μαύρους θεατές, τα πράγματα δεν έμειναν έτσι για πολύ καιρό. Το είδος διεύρυνε τα όριά  του, μπήκε στο μυαλό του Χόλιγουντ και έγινε mainstream.

Η ΧΡΥΣΗ ΕΠΟΧΗ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΚΜΗ

Το 1972 άνοιξε ο δρόμος για τον πολλαπλασιασμό των ταινιών του είδους, το οποίο θα ευημερούσε καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ’70, μέχρι να αρχίσει να φθείρεται σιγά–σιγά, καθώς έμπαινε η δεκαετία του ’80.

Μετά την κυκλοφορία του Sweeetback και του Shaft, μια άλλη ταινία θα έρθει στην επιφάνεια για να μοιραστεί τα μεγαλεία των προκατόχων της. Είναι η ανεξάρτητη παραγωγή Super Fly, με ένα θαυμάσιο soul soundtrack από τον Curtis Mayfield, μια ταινία που περιέγραφε την αστική ζωή στα άκρα, με τον πρωταγωνιστή, έναν έμπορο κοκαΐνης, να προσπαθεί να κλείσει μια τελευταία μεγάλη συμφωνία πριν αποσυρθεί από τη παρανομία. Η ταινία προβλημάτισε περισσότερο ακόμα το NAACP καθώς ο ήρωάς της ήταν ο πλουσιότερος, ο πιο αξιοσέβαστος και πιο επιφανής άνθρωπος της γειτονιάς του.

Την ίδια χρονιά ωστόσο, ο Marvin Gaye, προχώρησε άλλο ένα βήμα μπροστά για τα μουσικά δεδομένα της εποχής, κυκλοφορώντας το soundtrack της ταινίας Trouble Man, με πιο χαλαρή και jazz διάθεση. Αν και εντάσσεται ανάμεσα στα κλασικά άλμπουμ του Gaye, What’s Going On και Let’s Get It On, το άλμπουμ αγνοήθηκε και μόνο το ομώνυμο τραγούδι κατάφερε να φτάσει στην 7η θέση των charts.

Δεδομένης της πολιτιστικής σημασίας του Blaxploitation, είναι περίεργο ότι άργησε τόσο πολύ ο Soul Brother Number One να πάρει μέρος – αλλά όταν ο James Brown το έκανε για την ταινία Black Ceasar του 1973, ήταν αμείλικτος και το έκανε χωρίς να έχει δει ποτέ την ταινία.

Δύο μήνες αργότερα, τον Απρίλιο του 1973, το Slaughter’s Big Rip-Off (συνέχεια του Slaughter, της ταινίας που είχε προβληθεί την προηγούμενη χρονιά με πρωταγωνιστή τον αστέρα του αμερικανικού ποδοσφαίρου Jim Brown), το soundtrack ήταν επίσης γραμμένο από τον James Brown.

Κι ενώ το “Sexy Sexy Sexy” έφτασε στο Νούμερο 6 των charts, αλλού αναμασά τραγούδια του 1970 όπως το “Brother Rapp.” Η ειρωνεία της μοίρας είναι ότι το τρίτο soundtrack που έγραψε εκείνη την χρονιά για τη συνέχεια του Black Ceasar με τίτλο Hell Up In Harlem, απορρίφθηκε κι έτσι ο Brown το κυκλοφόρησε με τον τίτλο  The Payback για να γίνει το μοναδικό χρυσό του άλμπουμ.

Την μουσική του Hell Up In Harlem ανέλαβε να συνθέσει ο Edwin Starr και τις χρονιές 1973-74 παρουσιάστηκαν ισχυροί διεκδικητές για την πρώτη θέση του είδους (ανάμεσά τους το Coffy και το Foxy Brown, με πρωταγωνίστρια την Pam Grier και με συνθέσεις όπως το ”Coffy Is The Color” του Roy Ayers, το μουσικό θέμα του “Foxy Brown» γραμμένο από τον Willie Hutch, ή το “Cleopatra Jones” με το βασικό θέμα γραμμένο από τον Joe Simon). 

Μέχρι το 1976, είχαν γυριστεί σχεδόν 200 blaxploitation ταινίες που κάλυπταν ένα φάσμα από ανεξάρτητες μέχρι ακριβές παραγωγές με χρηματοδότηση από το Χόλιγουντ. Ανεξάρτητα πάντως από το budget της κάθε ταινίας, η δράση, το αδικαιολόγητο σεξ και η βία, καθώς και ο φυλετικός διαχωρισμός, παρέμειναν τα καθοριστικά στοιχεία του είδους.

Μυστικό συστατικό του blaxploitation παρέμειναν οι μουσικές επενδύσεις του, οι οποίες προσέθεταν βάθος και εκλεπτυσμένο ύφος στις ταινίες.

Με το πέρασμα των ετών πάντως, κατάφερε ως είδος να δημιουργήσει, εκτός από την Pam Grier, και άλλα δικά του αστέρια, όπως η Tamara Dobson, ο Rudy Ray Moore και ο Fred “The Hammer” Williamson.

Ωστόσο, όσο περνούσαν τα χρόνια, το είδος άρχισε να στερεύει από νέες ιδέες και να δανείζεται από κάθε διαθέσιμο είδος προκειμένου να διατηρηθεί στη ζωή.

Αυτό κατ’ επέκταση έδωσε ταινίες τρόμου, όπως το Blacula ή το Blackenstein, ή γκανγκστερικές παραλλαγές, όπως το Black Ceasar, γουέστερν με μαύρους πρωταγωνιστές και, μεταξύ άλλων, ταινίες kung-fu.

Όλο αυτό το διάστημα, το είδος συνέχισε να δέχεται αντιδράσεις, οι οποίες κορυφώθηκαν από τα μέσα μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’70.

Η NAACP συνέχισε να επικρίνει τα στούντιο για τα αρνητικά στερεότυπα που προέβαλε το είδος και για την τάση του να ενισχύει με αυτόν τον τρόπο την αρνητική εντύπωση που είχαν οι λευκοί σχετικά με την  κουλτούρα των μαύρων.

Ταυτόχρονα, οι φτηνές παραγωγές και η επανάληψη της συνταγής “εγκληματικότητα και θρίλερ του γκέτο”, άρχισαν να κουράζουν τους θεατές με αποτέλεσμα, όταν έφτασε πλέον η δεκαετία του ’80, οι παραγωγές Blaxploitation ταινιών να έχουν σταματήσει. Αυτό δυστυχώς έριξε στην ανεργία πολλούς από τους ηθοποιούς, τους σκηνοθέτες, τους καλλιτέχνες και τους τεχνικούς που είχαν παλέψει τόσο σκληρά για να ενταχθούν στην κινηματογραφική βιομηχανία.

Αλλά, όπως όλα τα πράγματα κάνουν κύκλους, έτσι κι αυτό το είδος δεν έμεινε νεκρό για πάντα.

Η ΑΝΑΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΚΑΙ Η ΕΠΙΚΡΑΤΟΥΣΑ ΕΠΙΡΡΟΗ

Το blaxploitation ως είδος μπορεί να τα είχε δώσει όλα μέχρι τις αρχές της δεκαετίας  του ’80, αλλά η τελευταία εντύπωση που άφησε στους νέους κινηματογραφιστές θα προκαλέσει μια αναβίωση ορατή μέχρι σήμερα.

Οι κινηματογραφικές ταινίες, όπως το Do The Right Thing του Spike Lee και το Boyz n the Hood του Jonathan Singleton, επικεντρώθηκαν επίσης στην αστική ζωή των νεαρών μαύρων Αμερικανών. Ωστόσο, αυτό ήταν ένα νέο κύμα μαύρης κινηματογραφίας και όχι μια απλή ανατροπή της κινηματογραφικής γραφής του blaxploitation.

Αυτές οι ταινίες που εμφανίστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στις αρχές της δεκαετίας του ’90, θα ενσωμάτωναν στοιχεία του blaxploitation, ενώ ταυτόχρονα  θα κατέκριναν σιωπηρά την ανάδειξη του στερεότυπου του «εγκληματικού» χαρακτήρα.

Ο μεγαλύτερος πάντως παράγοντας, ο οποίος συνεισέφερε στην αναβίωση του είδους θα προερχόταν από τις ταινίες του Quentin Tarantino, και πιo συγκεκριμένα από την ταινία Jackie Brown η οποία επανέφερε στη μόδα το τραγούδι “Across 110th Street”, μια σύνθεση του Bobby Womack για την ομώνυμη ταινία του Paul Benjamin το 1972. Για παράδειγμα, μπορεί κανείς να διαπιστώσει στοιχεία Blaxploitation ταινιών σχεδόν σε όλες τις ταινίες του Tarantino (φτάνει να δείτε τον Jules στο Pulp Fiction). Το Jackie Brown όχι μόνο προκάλεσε τους θεατές να δώσουν άλλη μια ευκαιρία στο μέχρι τότε ξεχασμένο κινηματογραφικό είδος, αλλά πυροδότησε την καριέρα της Pam Grier δίνοντάς της την ευκαιρία για έναν δεύτερο γύρο.

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 εμφανίστηκαν μερικές ακόμα ταινίες blaxploitation με τη μορφή παρωδίας, όπως οι κωμωδίες δράσης Pootie Tang, το Undercover Brother, το Black Dynamite ή το remake του Shaft του 2000.

Το Blaxploitation επηρέασε σημαντικά την αμερικανική μουσική τόσο κατά τη διάρκεια της ακμής του όσο και μετά από αυτήν. Επηρέασε επίσης με τον τρόπο του το hip-hop, ενώ ο Tupac ανέφερε τις ταινίες blaxploitation της δεκαετίας του ’70 ως σημαντική επιρροή στη ζωή και στη μουσική του.

Είναι ένα είδος που συνεχίζει να πηγαίνει καλά σήμερα και πιθανότατα θα συνεχίσει να είναι ισχυρό, λαμβάνοντας υπόψη τη δημοτικότητα του Luke Cage και της οικονομικής επιτυχίας που γνώρισε το Black Panther της Marvel (2018) και το BlacKkKlansman του Spike Lee…

Δεδομένης της τρέχουσας πολιτικής κατάστασης στην Αμερική, η στιγμή είναι κατάλληλη για την επιστροφή του είδους.

Θα κλείσω το κείμενο, προσθέτοντας ολόκληρο το ντοκιμαντέρ για το φεστιβάλ Wattstax, το οποίο θεωρείται από πολλούς ως «το Woodstock των μαύρων» και πραγματοποιήθηκε στις 20 Αυγούστου 1972 στο Los Angeles Memorial Coliseum με αφορμή την έβδομη επέτειο από τις ταραχές του 1965 στην συνοικία Watts στο Νότιο Los Angeles.

Στο γήπεδο συγκεντρώθηκαν 112.000 θεατές, ενώ στο φεστιβάλ, το οποίο έγινε την ημέρα των γενεθλίων του Isaac Hayes, έλαβαν μέρος τα μεγαλύτερα ονόματα της δισκογραφικής εταιρίας Stax. Tο σκηνοθέτησε ο Mel Stuart και κέρδισε χρυσή σφαίρα και βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ 1974.

Αυτό το κείμενο δεν θα μπορούσε να γραφτεί χωρίς τα κείμενα του Aaron Haughton για το online περιοδικό Viddy Well και του Jason Draper για το online περιοδικό Discover Music.

 

Η Αμερικάνικη περιοδεία των PIG

Οι A Primitive Evolution απο το Τορόντο θα είναι το συγκρότημα που θα ανοίγει για τους  <PÎG> στην επερχόμενη Βορειο-Αμερικάνικη περιοδεία τους.

<PÎG> είναι ο βρετανός μουσικός Raymond Watts (γνωστός και ως Nainz, Nainz Watts και Ray Scaballero ο οποίος παίζει ηλεκτρονικό ροκ με χορευτική αλλά θανάσιμα σοβαρή διάθεση.

Αρχικά ήταν πρώιμο μέλος και κατα περιόδους συνεργάτης του KMFDM ενω υπήρξε ένα ζωτικό κύτταρο της industrial μουσικής σκηνής από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 και εχει περιοδεύσει με τους KMFDM, Nine Inch Nails, Schaft, Schwein και Einstürzende Neubauten.

Ο Watts είχε ξεκινήσει απο το πρώτο άλμπουμ των KMFDM, το σχήμα των En Ench και Sascha Konietzko. Είχε επίσης βοηθήσει τους Einsturzende Neubauten, τους Psychic TV αλλά και το μεγαλύτερο μέρος της underground σκηνής του Βερολίνου και του Αμβούργου σε συναυλίες, ως ηχολήπτης αλλά και ως παραγωγός δίσκων.

Μετά την ηχογράφηση του δεύτερου άλμπουμ των KMFDM, έφυγε με τον Foetus για μια περιοδεία στην οποία έπαιζε πλήκτρα και κιθάρα.

Ο Watts ειχε κάνει τα πρώτα του βήματα, πειραματιζόμενος με ηχητικές λούπες στο Λονδίνο και το Αμβούργο, εμπνεόμενος από τον φανταστικό αέρα του Βερολίνου και το πρώτο του οκτάμπητο sampler.

Οι <PÎG>  γεννήθηκαν το 1988 απέναντι από το τείχος του Βερολίνου και οι κραυγές αυτής της γέννησης ηχογραφήθηκαν για να δούν το φως της ημέρας με τον τίτλο “A Poke in the Eye” το οποίο κυκλοφόρησε η εταιρία Wax Trax!

Σήμερα έχουν κυκλοφορήσει 19 συνολικά στούντιο άλμπουμ, με το φετινό του, που ακούει στον τίτλο “Candy” να συμπεριλαμβάνει διασκευές σε τραγούδια όπως αυτό του “Kiss” του γνωστού τραγουδιού του Prince.

Διασκευάζει ακόμα το “Can’t Get You Out of My Head” της Kylie Minogue, το “I Can’t Go For That (No Can Do)” των Hall and Oates, το “That’s the Way (I Like it)” των KC & the Sunshine Band, το “You’ve Lost that Loving Feeling” που ερμήνευσαν οι Righteous Brothers το 1964, το “Love is in the Air” του George Young και άλλα πολλά, ολα με μια μολυσματική φυσικά διάθεση…

Οι σταθμοί της Αμερικάνικης περιοδείας του είναι οι ακόλουθοι:

9/19 Toronto, CAN @ Hard Luck Bar

9/20 Buffalo, NY @ Mohawk Place

9/21 Canton, OH @ The Auricle

9/23 Detroit, MI @ Small’s

9/24 Pittsburgh, PA @ Cattivo

9/25 Baltimore, MD @ Metro Gallery

9/26 Wilmington, DE @ Bar XIII

9/27 Brooklyn, NY @ St Vitus

9/28 Harrisburg, PA @ HMAC

9/29 Richmond VA @ Fallout

9/30 Atlanta, GA @ Drunken Unicorn

10/01 Orlando, FL @ Soundbar

10/02 Ybor City, FL @ Crowbar

10/03 New Orleans, LA @ The Goat

10/04 St Louis, MO @ The Crackfox

10/05 Kansas City, MO @ Riot Room

10/06 Minneapolis, MN @ Mortimers

Στην πρώτη εμφάνιση της περιοδείας, αυτή του Τορόντο θα εμφανιστούν ακόμα και οι Cyanotic.

Οι A Primitive Evolution κυκλοφόρησαν το τρίτο τους άλμπουμ, αλλά βασικά πρώτο με την Metropolis Records στις 5 Οκτωβρίου του 2018 με τίτλο ‘Becoming‘.

Το ηχογράφησαν στο δικό τους στούντιο με παραγωγό τον  Ian D’Sa (μέλος των Καναδών Billy Talent) και μηχανικό ηχου τον Kenny Luong (έχει δουλέψει στο παρελθόν με τους Metric).

Οι επιρροές των A Primitive Evolution είναι απο NIN, Radiohead, The Prodigy και Tool.

Τραγούδια τους έχουν χρησιμοποιηθεί σστις ταινίες “Chastity Bites” και “Suck” αλλά ακόμα και στις τηλεοπτικές εκπομπές “Degrassi: The Next Generation” και στη σειρά κινουμένων σχεδίων “Stoked.” Το 2015 κέρδισαν το βραβείο της καλύτερης Rock μπάντας από τα ανεξάρτητα μουσικά βραβεία του Τορόντο και έκτοτε εργάστηκαν για να ηχογραφήσουν το “Becoming”.

Το συγκρότημα έχει κάνει αμέτρητες περιοδείες και εμφανίσεις σε γνωστά φεστιβάλ όπως το Indie Week, το NXNE και την εβδομάδα της καναδικής μουσικής.