Category Archives: Politics

You can watch here the documentary “Punk in Africa”

Today’s documentary is the story of the multiracial punk movement within the recent political and social upheavals experienced in three Southern African countries: South Africa, Mozambique and Zimbabwe.

Directed by Keith Jones (he directed in 2016 the documentary “Vinyl Generation”) and Deon Maas.


MUSIC IS LIKE HANDING THE BATON an exclusive interview with Glen Matlock

Peter Dennis met Glen Matlock backstage in Birmingham, for a very interesting discussion about Glen’s forthcoming album and a little bit of this and that.

Peter Dennis: London is something of a homecoming gig for you. What does London mean to you as an artist and a person?

Glen Matlock: It’s home. It’s where I’ve done everything, It’s where I cut my teeth and it continues to give me ideas and I can drag new people into the mix. It’s a happening place. There’s always some corner of London where somebody’s having a go at doing something. I travel a lot so I don’t always know what’s going on. What I do like about London is when you go away and come back a month or two later, it’s changed and something else is happening: it’s in a constant state of flux, which is good. I think it’s suffering from the fact that people can’t squat any more and live on the dole. That was one of the reasons why bands came through and what paid bands when they learned how to play.

Peter: So how does London impact on your music?

Glen: The new album I’m doing now has an international flavour. Chris Musto, who’s playing drums with me tonight, plays on a few tracks but I made the bulk of the album with Slim Jim Phantom from The Stray Cats who’s an old, old friend. I’ve been doing loads of acoustic shows by myself. I went to see Bob Dylan, I thought he was tripe but his band was fantastic and his drummer played most of his stuff with brushes and I thought ‘Do you know what? I wouldn’t mind a bit of that for me!’ so I asked Slim Jim to do it. He plays drums with his rockabilly thing. I got Earl Slick involved who I met a while ago and I recorded the album in America because I wanted to do something different. I just did it, there’s no big record company exec involved. I called in a few favours here and there: “Can you do this for a drink?” a bit like the old days really.

Peter: Does it bother you that people constantly mention you in the context of the Sex Pistols? You’ve worked with so many different artists and musicians.

Glen: I once read an interview with Keith Richards from the Rolling Stones and the interviewer said “Can I ask you one more question? How much is a pint of milk?” and Keith said “Hey man, don’t ask me, I’ve been a rock star all my life”. Well I haven’t been a rock star all my life but I’ve been a Sex Pistol all my life so I don’t know what I can do about that. I’m 63 now and all I can do is play the music I want to do and hopefully people will take it a bit more seriously and they’re beginning to now.

Peter: Why aren’t their political bands now like back in the late ‘70s?

Glen: No squats, no DHSS. I think there are bands about my sons in a band, they gig around, doing gigs for a crate of beer. It still goes on. The band who’re supporting me tonight called The Goldborns, they’re writing some really good stuff so I thought I’d help them out and give them a couple of gigs.

Glen Matlock and Ronnie Wood

Peter: From where do you draw musical and lyrical influences from now?

Glen: I come from a perspective of truth. We’ve just recorded a new album and we’re at the mixing stage. I’ve got a song I’m going to be playing tonight called ‘Magic Carpet Ride’ which is about the stupidity of Brexit and how we’re being led who knows where and who knows when and who knows blinking why.

Peter: Now you’re a certain age you must look back…

Glen: No, I don’t look back. I only ever look back when blokes like you ask me to do it. I live in the present, I play gigs and I touch my cap to the past.

Peter: But politically in the ‘80s we had Thatcher and Reagan and now it’s Trump and Johnson. Only the names have changed.

Glen: It’s even worse now. When Trump came through I thought ‘Who does he remind me of?’ it’s the way he speaks with his hyperbole. I remember reading a book by Sinclair Lewis called Babbitt about an industrialist on the East Coast, he was a snake oil salesman, it was written in the ‘30s predicting the rise of a right wing fascist dictator in America who gets elected by promising the workers $50 a week, which they never get but they still vote for him. The blurb on the back cover reads: ‘The rise of a right wing fascist voted in due to the lassitude of the liberal elite’. And that’s exactly what’s happening now.

Peter: Where do you think it will lead?

Glen: When I talk with my friends, the echo chamber we’re in, and it’s a big one with social media, it seems people have had enough of it. They seem to think people are to thick to know what they’re voting for. Oh yes we fucking well do! I think people will be out on the streets, the Roundheads and Cavaliers…I’m just deciding what hat I should wear!

Peter: Has your schooling in punk helped you survive as an independent artist?

Glen: I don’t know. I write songs, that’s what I do. When the ideas go away I’ll stop but they seem to keep coming and once you’ve got 12 songs going around in your head that haven’t been released you can’t think straight so it’s an outlet. It’s also what defines you, if you’re a fisherman who don’t go fishing or a journalist who doesn’t write, you’re full of shit. I’m a musician, I’m a songwriter, that’s the way I see it.

Peter: In what direction do you see your music heading in the future?

Glen: Well, I’ve done my Americana album, I like artists like Kraftwerk and Can and stuff like that. I’ve actually done a semi orchestral version of a Scott Walker song, ‘Montague Terrace’, with Slim Jim from The Stray Cats on kettle drums. I think that’s quite adventurous: you wouldn’t see the Sex Pistols doing that.

Peter: What other music influences you?

Glen: I like a whole range of music. I remember being a kid and watching Sunday Night at the London Palladium. ‘Anarchy in the UK’ is my hats off to Sunday Night at the London Palladium theme ‘Star Time’. Kind of, sort of.

Peter: Is it true that the riff of ‘Pretty Vacant’ was a homage to Abba’s ‘SOS’?

Glen: It was suggested by it. It’s not in the song but ‘SOS’ gave me the idea.

Peter: I respect that because without being a music snob Abba wrote good melodies.

Glen: Yes, they did and their command of English was very good. They’re pop songs, but they’re good ones. I think there’s only two types of music: there’s good music and bad music, it doesn’t matter what kind of label people want to put on it.

Peter: Are there any modern punk bands you enjoy?

Glen: I don’t know what punk is. If people say punk is wearing the right bondage trousers or clothes held together with safety pins then I’m not interested. It’s a bit like the teddy boy movement, there’s nothing wrong with it but it’s not going anywhere, it’s stagnant.

Peter: In that respect post-punk for me was far more groundbreaking.

Glen: It was much more interesting, that’s why I did the Rich Kids band. I didn’t want to do something the same as the Sex Pistols. I remember when we played Birmingham we had half of Duran Duran in the front row and when we played London we had half of Spandau Ballet. In fact I was very fortunate to play with my very favourite band, The Faces, I used to mimic them in front of the mirror when I was 14 and they headlined. I joined them at the Vintage at Goodwood Festival  and afterwards Gary Kemp came up to me and said “Your playing made me pick up the bass” so music is like handing on the baton.


Jay Gorney: Being punished for having dreams in the “free world”

From the late ’40s to the late ‘50s thousands of American citizens were accused of being Communists or prone to Communism and were the subject of investigations, interrogations, prosecutions, and put in jail. How many thousands of lives were destroyed by these investigations led by Republican Senator Joseph McCarthy? A man of German-Irish descent who became famous during the Cold War era for making accusations of subversion or treason without proper regard for evidence, methods that received the international designation “McCarthyism“.

In the summer of 2019 I first discovered the song “Brother Can You Spare A Dime“, one of the major hits of the Great Depression. Since 1932 when the song was released it went through various versions by countless musicians, famous or not. Due to this occasion and thanks to luck, I got to know the story of its composer, Jay Gorney, who wrote with his friend, the lyricist, Edgar Yipsel “Yip” Harburg.

(by Mike Pougounas and John Kastanaras – for the Greek version, follow this link to Merlin’s Music Box)

Thrilled by my discovery, I called John Kastanaras, owner of a well known Greek fanzine, Merlin’s Music Box, which was a printed edition back in the ‘90s but now is a web zine. I wanted to share with him my news and once again, it turned out that the world we live in is a much smaller place than we think.

John informed me that Jay’s son, Daniel, is his cousin, since he was married to John’s cousin, photographer Efi Vlachou-Gorney. They had settled in Greece in 1975, and when she passed away Dan left Athens. He is now living at their estate “Villa Efi”, somewhere outside of Corinth.

John made sure we got in touch with him and on a Saturday morning we took the car and went to meet Dan.

After an hour and a half drive, we found ourselves at the house of Daniel Gorney, in the company of spinach pies, his dog Nino, and under the open sky looking over the Loutra Oreas Elenis and the Saronic Gulf.

Dan greeted us with joy and after making a coffee, he leaned over the table holding a dossier full of papers, musical scores and posters. Lots of songs, thousands of notes, lyrics, names known and unknown, from a very difficult era, from another world, that existed only in my mind and through movies that I watched.


Of course, before going for the meeting, I did a little research. As I was taking a look through Dan’s dossier, I asked him “Who wrote the scores? Did your father know how to write notes?

He wrote them,” Dan replied with his broken Greek. “This is what he was doing for eight hours every day. He was always going around with a pencil and a sheet.

Jay Gorney was born Abraham Jacob Gornetzsky on December 12, 1896 to a Jewish family in Bialystok of the then tsarist Russian Empire. His parents were Frieda (Perlstein) and Jacob Gornetzsky

Your father had left Russia, right? Today, of course, that region from which he left belongs to Poland.

Here’s a nice story my dad’s mom used to tell.” Dan changes his tone, mimicking his grandmother: “Sometimes this area was Russia, sometimes it was Poland. People didn’t know what country we lived in, so a committee was formed to ask people if they wanted to live on the Russian side of the border or on the Polish. They discussed it for weeks, until they came up with the decision that they preferred to be in Poland, because we all knew how heavy the Russian winters are”. The way Dan imitated his grandmother, as well as the hint about the Russian winter, made us laugh.

During the Russian Revolution of 1905, Bialystok was the HQ of the radical labor movement in the area, with strong organizations such as the Bund (the Jewish Labor Movement) and the Polish Socialist Party, and also the Black Banner (a Russian anarchist communist organization that emerged in 1903 as a federation of cadres known as Chernoe Znamia or Chornoe Znamia or  Chernoznamentsy meaning The Black Banner). The Bialystok pogrom was one of a series of violent incidents against the Jews between 1903 and 1908. There was a population of 62,000 people living in this area by the end of the 19th century, 47,000 of which were Jews.  The Bialystok progrom took place from June 14 to June 16, 1906, and 88 people were killed by the imperial Russian army.

As the bloody events were escalating, the family decided to leave their home and remain hidden for the next two weeks until they found a way to flee to the US.

They arrived on September 14, 1906.

My daughter, Tatiana, has found all the names of family members on the passengers list that disembarked on Ellis island” Dan said. “My grandfather had some relatives in Detroit so this is where they went.”

Where did your father learn to play the piano?

They rented a piano by the week ‘cause his mom wanted his older brother to learn how to play,” Dan explained. “The brother wasn’t in the mood to learn, but my father attended the lessons and learned on his own. He later played for Nickelodeon. ”


From 1905 to 1915 Nickelodeon was a hype in the States.

There were a number of remodeled warehouses, formed into small rooms, where people watched short silent movies at the price of 5 cents (a nickel).

Combined with the Greek word Odion, they came up with the name Nickelodeon, considered by some today as the ancestor of movie theatres.

Jay Gorney started playing music at the Nickelodeon at the age of 14.

He was playing the piano during the projection of silent movies and the bug of music stayed with him ever since. He also went also to the university and graduated in law. He joined the band of the University of Michigan, making money that he sent to his family until he finished his studies in 1917. He saved enough money from playing music back then.

Jay went to work as a lawyer for $ 20 a week, but compared to the money he made as a musician, that was nothing so he decided to focus on music.

My father met his first wife, Edelaine Roden, when the Jewish Club of the University sent him to persuade a girl to sit properly when riding a horse. The girl was Jewish and she was riding as a man instead of sitting sideways on the saddle. The two of them fell in love and she told him “Since you are a musician why do you bother with law?” So they moved to New York where he could find work in music. She was his first wife. Edelaine was crazy but she was a good person. After convincing him, he started working at Ziegfeld Follies.

The Ziegfeld Follies were a series of plays on Broadway in New York that started in 1907 and went on until 1931. They returned in 1934 and 1936 and turned into a radio show in 1932 and 1936 as “The Ziegfeld Follies of the Air.”

John Kastanaras tried to clear the picture by asking what did Jay do with Yip in the 20’s before writing “Brother Can You Spare a Dime”.

“He wrote musical reviews for the rich people to go to see live music. Ziegfeld Follies was a big name back then. It was sketches with big bands and girls with feathers.

So in what financial state did the financial crash of the 1930s find Jay Gorney?

My father got rich. Because of ‘Brother Can You Spare A Dime’ he became a wealthy man. During the depression he was at his high. The Americans could go see a movie with a nickel. It became something like television. It was THE entertainment and he wrote music for movies.”

(1933) Jay Gorney on the piano, lyricist Yip Harburg, choreographer Bobby Connelly and dancers on the scene of “Moonlight and Pretzels”


A new person appeared in Dan’s story telling:

My father met Yip Harburg in New York and together they wrote ‘Brother Can You Spare A Dime’ which was a big hit.”

Yip Harburg was a lyricist, known for his social commentary in his lyrics and his liberal ideas. He advocated racial equality, gender equality, and trade unionism. He was also a fervent critic of religion. Apart from “Brother Can You Spare a Dime” that he co-wrote with Gorney, he is known to almost everyone for the song “Over the Rainbow“, since he wrote all the lyrics of Victor Fleming’s classic “Wizard of Oz”.

The first to record “Brother, Can You Spare a Dime?”, Or “Buddy, Can You Spare a Dime?” was Leo Resman with his orchestra in 1932 and was followed almost immediately by Charlie Palloy in the same year. But the version that became a hit was Bing Crosby’s, who included it in his Portrait Of Bing Crosby album (1932).

Bing did it so well, that everybody imitated him… It’s a very moving song.

The lyrics are about an unemployed man who, after being squeezed by the system, working on railways and construction and sent to fight in WW1 for the USA with the promise of a dream. He is now a beggar, begging for a dime from passers-by.

The song was originally written for the third production of the musical “Americana” (1932) but Republicans saw it as anti-capitalist propaganda and took advantage of every means available to withdraw the song from the show, and also tried to ban it from radio broadcasting.“The lyrics of the song are too dangerous to be written by an American,” they said.

Dan shook his head and concluded, “I’ve kept an article that says that it was considered as one of the most anti-capitalist songs in history. That and Pete Seeger‘s ‘The Banks Are Made Of Marble’.” He then he came up with Seeger’s lyrics and sang cheerfully but with a twist: “But the banks are made of marble. With a guard at every door. And the vaults are stuffed with silver. That the farmer sweated for”.

“That, and ‘Brother Can You Spare a Dime’ were considered the most anti-capitalist songs. But the story of how Yip came up with the lyrics is also great. Jay Gorney had the melody and they loved it. But it was too strong for a song about a man who lost his woman, too strong about a woman who lost her man. It was what they were writing. Torch songs. And they walked through Central Park to come up with an idea for this tune they had. A guy with a pulled-up collar came up and said “Hey brother can you spare a dime?” Daddy always said ‘I don’t remember if he ever got his dime.’

It has been said that this song changed the way the average man looked at a guy in the street saying ‘Hey man, can you spare some change?’ Before the song he was a bum, a beggar. After the song… you know at this state this was a working man and a soldier.”

Dan grasped an old acoustic guitar in his hands.

“This one was given to me by Yip. From the cradle I’ve had this song. It’s the background song to my life.” he said and started singing:

They used to tell me I was building a dream
And so I followed the mob
When there was earth to plow or guns to bear
I was always there right on the job

They used to tell me I was building a dream
With peace and glory ahead
Why should I be standing in line
Just waiting for bread?

Once I built a railroad, I made it run
Made it race against time
Once I built a railroad, now it’s done
Brother, can you spare a dime?

Once I built a tower up to the sun
Brick and rivet and lime
Once I built a tower, now it’s done

Brother, can you spare a dime?

Once in khaki suits, gee we looked swell
Full of that yankee doodly dum
Half a million boots went sloggin’ through hell
And I was the kid with the drum

Say, don’t you remember, they called me Al
It was Al all the time
Why don’t you remember, I’m your pal
Say buddy, can you spare a dime?

Once in khaki suits, ah gee we looked swell
Full of that yankee doodly dum
Half a million boots went sloggin’ through hell
And I was the kid with the drum

Oh, say, don’t you remember, they called me Al
It was Al all the time
Say, don’t you remember, I’m your pal

Buddy, can you spare a dime?

A song that, as someone said contains the whole story of the Great Depression and its consequences in one sentence.

“Since ‘Brother Can You Spare a Dime’ was pessimistic, they decided to write something more upbeat in response,” Dan continues “So Jay and Yip composed ‘Dusty Shoes.’ Basically they tried to boost the morale of the average American. Here’s the lyrics sheet and the music score,” he said, and handed them over to us while he played “Dusty Shoes” on the guitar.

“The success of ‘Brother Can You Spare a Dime’ was the reason my dad was called to Hollywood in order to write music for movies because in the meantime they managed to add sound to the films. So he went to Hollywood with Edelaine, his first wife, my half-brother, and they also invited Yip to stay with them. Eventually, however, Yip took my father’s wife and ran away. I sent him a message on his 80th birthday saying “I’m thankful to you eternally. If it wasn’t for you, where would I be?”

After a few laughs, we talk a little about Yip, the song “Over the Rainbow” and the rumor about the pairing of the 1973 Pink Floyd album ‘The Dark Side of the Moon’ with the visual portion of the 1939 film ‘The Wizard of Oz’. Rumor has it that if you start playing Pink Floyd’s album right after MGM’s lion roars for the third time there are moments where the Wizard of Oz and the album appear to correspond with each other.


Jay Gorney

Jay Gorney remarried, this time to Dan’s mother, Sondra Karyl.

“My mother was a Communist. I am not 100% sure…,” Dan said “but she probably told him that she would accept getting married to him only if he joined the party. You see, my father was 25 years older than she was… ”

We asked him if this is when Jay joined the party.

“I don’t know, he said ‘It’s my right not to answer that question. Nobody has the right to ask me that question’ he took the fifth amendment.”

After the release of “Brother Can You Spare A Dime”, Roosevelt was elected president. Did Jay Gorney have any  war experience?

“My father had already served in World War I. He said “I fought the 1st World War with a stick.”  He conducted a military band. He tried to put on a couple of shows. During the McCarthy era they had a show, a big show called ‘Meet the People.’ A few shows opened in Hollywood. He used local talent and out of work actors and actresses. It spent three years in New York, played London. It was a big show. So, in ’56 I think, after the Black List, he tried to do it again.”

Dan stood up and went to another room. He returned with a photo.

Yes, here’s Lionel Stander. Major actor and commie. He appeared before my father on the House Un-American Activities Committee.” In 1953 they called Stander before the committee. But he wasn’t cooperative, and the whole incident described in Eric Bentley‘s skit ‘Are You Now or Have You Ever Been.’ Dan laughed and explained: “A revue, they had different skits. In one skit, there was the character of a lawyer interrogating a witness and he sang ‘Are you now or have you ever been, in love? Are you now a follower or a member of that gang that love and live where they want to…’ he tried to make fun of the committee. The Committee was asking ‘are you now or have you ever been a Communist? They closed that show really quickly. I mean the manager ran off with the cash, the electric blew out and other dirty tricks. They sabotaged that show.”

But what happened when they invited his father to the committee?

He seemed to be cooperative at the beginning. But then he started telling about how his father got US citizenship. He said that he helped his father to learn English by writing a song ‘which I’d like to perform for you now’ and he tried to sing in the House Un-American Activities Committee a song called ‘The Bill of Rights’:

‘Old Thomas Jefferson he said one day, the people have got to be respected.

I won’t be here for very long so come what may their rights always have to be protected.

The Sage of Monticello was such a prophetic fellow and according to his likes, he wrote the Bill of Rights.

All of our problems have a solution in what Mr. Jefferson wrote. The first ten amendments to our constitution to which please note: quote…” and Dan sung the first amendment from the Bill of Rights to his father’s tune.

Suddenly Dan stopped singing.

He tried to sing that and they brought the gavel” Dan hits softly the table three times and continues “Mr. Gorney there’ll be no singing in this hearing. And daddy, my poor little daddy who was so shy and afraid of authority he said ‘but you had so many pigeons signing here. Trained pigeons I’d call them.’ He wouldn’t say stool pigeons ‘cause that was a dirty word and he was very polite. And they shut him up.”

So they ruined his career.

The FBI was on the phone. Was outside the door. Any time they heard of a job offer or a project they called up and said ‘do you know he is a commie? Do you know that the American Allegiance is gonna come out and picket you if you put this music on?” And they surrounded him and made it impossible for him to work. That’s the Black List. It’s not just a list. FBI agents would follow me to school and spoke to the principal of my high school. They interviewed my first grade teacher ‘did little Daniel say anything… communist?’ My first grade teacher… I mean they really surrounded the whole family. They made it impossible for him to work so my mother was forced to go work.

Did this stop at some point?

It was the height of his carreer. He must have been 55-60 when this happened. He continued to write but he couldn’t get anything produced. He worked with other black listed writers and it was quite literally a conspiracy to keep these people off the market. It’s one of the reasons I live in Greece. I left the country that prosecuted my daddy. Most of this industry is about money, and there were progressive people who built the American musical theater. Most of them, like Gershwin and others, happened to be German-Jews and Russian-Jews. Yip was friends with the Gershwin brothers in high school. Yip was poor. Gershwin was a German Jew. They had a gramophone and Yip visted them to listen to records of Gilbert and Sullivan.

We asked him if there were any Jews on the side of the accusers at the time of McCarthy that were chasing other Jews on the grounds that they were Communists.

The lawyer for McCarthy,” Dan replies, Roy M. Cohn. McCarthy’s lawyer. Senator McCarthy was an alcoholic from the Midwest. A W.A.S.P. (White Anglo-Saxon Protestant). Roy M. Cohn said to McCarthy, this is right after World War II and the Holocaust. “You can’t go after this Jewish commies. You can’t do it because you’re a Mick and you’ll look just like Hitler. But me, I’m a Jewish boy. I’ll go after them. He was actually a mentor to Nixon and Trump. So he hired a nice Jewish boy.”

We spoke a little about the “duck and hide drill”.

It was the Cold War, commies were painted, they had horns and a tail. They were the evil.

Jay Gorney


One night in 1933, Jay Gorney was coming out of the movie theatre where he watched the short movie ‘Merrily Yours’ (also known as ‘Frolics of Youth’) starring Shirley Temple. He found her dancing outside the theatre and recognized her. He arranged an audition for her for December 7, 1933 for the movie ‘Stand Up and Cheer!’ Temple took the part and signed a contract with Fox Film Corporation for $ 150 a week. This role was decisive for her career. “The producer of the movie ‘Baby, Take a Bow’ (1934) wanted a 14-year-old girl to play in the film, but my father insisted and told him to try Shirley Temple first.

The Fox executives liked her so much that they started promoting her immediately. On the movie she sang and danced with James Dunn.

There’s a great movie where Shirley dances with the black actor, Bill “Bojangles” Robinson,” Dan says.

Shirley Temple enjoyed collaborating with Bill “Bojangles” Robinson. Off camera she was calling him Uncle Billy.


We wondered if ASCAP is working properly .

ASCAP is a fantastic organization,” Dan says. “It’s a big, strong, aggressive, paying organization. I get royalties for my father. The copyright stands for 75 years after the composer’s death.” This is when Dan comes with information that we didn’t know. “My old man was one of the founding members of the American Guild of Authors and Composers (AGAC).” To sum up, this organization, which protected writers and composers, had started as a Songwriters Protective Association in 1931 and changed its name to the American Guild of Authors and Composers in 1958. “There was nothing before that. In 1915 the song ‘Tea for Two’ was sold for 10 dollars. And he sold all the rights in Tin Pan Alley.”


The discussion with Dan evolves around other songs that his father wrote and Dan points out that he probably wrote about 500 songs, but none of them repeated the success of “Brother …”

John remembered Billie Holiday singing “You’re My Thrill” which Gorney wrote in 1933 for the film “Jimmy and Sally”. I found dozens of cover versions of this song, most notably by Peggy Lee (1956), Ella Fitzgerald (1961), Nat “King” Cole (1966), Chet Baker (1988), Robert Palmer (1990), Joni Mitchell (2000) and others. Billie Holiday’s version came out in 1950.

What a beautiful song. Torch song” Dan added. “Billie nailed it and nobody dared to do it.”


When I was 18-20 years old,” says Dan, “my father told me the secret of life. He asked me, ‘do you want to know the secret?’ I said ‘what’s the secret?’ he said ‘don’t write music at the piano. You write music on your walk down Broadway and you try to bring it back and remember it. At the piano you only play what you learned yesterday.’ I’m not a musician particularly but for him that was the most important secret of life. I think, to me, that’s one of the most endearing things that shows who my daddy was. Fantasy is the ultimate instrument but it’s not always easy to play what you hear in your head.”

Jay Gorney died on June 14, 1990 at the age of 93. Apart from Dan, he also had a daughter with Sondra Karyl. She’s Dan’s big sister, Karen Lynn Gorney, and because, as I said before, the world is too small, Dan’s sister was John Travolta‘s dancing partner in “Saturday Night Fever“. Their older half-brother, Dr. Rod Gorney, is a well-known psychiatrist in California.

Dan Gorney, after his beatnik years in Greenwich Village, went through a hippie phase, and moved to Greece in 1975 where, as he says, he found what he was looking for.

We ask him if he ever got into music professionally.

The definition of professional is you get paid,” he says. “The phrase says ‘he who pays the piper, calls the song.’ If you get paid, the guy who’s paying says ‘sing this’. If you don’t get paid you can sing whatever the fuck you want. I just play. I love playing.”

“Brother, Can You Spare a Dime?”, Or “Buddy, Can You Spare a Dime?” is one of the best-known American songs of the era of economic depression of the 1930s. It has been covered by over 100 artists, including legends such as Al Johlson, Abbey Lincoln, Mel Torme, Tom Jones, Dean Martin, Connie Francis, The Weavers, Peter, Paul & Mary, Jesse Colin Young, Dr. John with Odetta, Judy Collins, Eartha Kitt, St Valentine’s Day Massacre (Jon Lord‘s band after Artwood and Deep Purple), Sun Ra Arkestra (with Phil Alvin on vocals), Dave Brubeck , Eugene Chadbourne, Thea Gilmore, George Michael and Tom Waits. Want more?

Thank you very much Dan Gorney for the hospitality, the time you spent with us and for your memories. And, of course, for the lunch at the beach of Loutra Oreas Elenis. And to Tatiana Gorney-Vlachou of course for the photos from her personal archive…

Take care and be safe, Dan …

Leave a comment

Posted by on October 15, 2019 in Interviews, Jazz, Music, Politics, Reflections


Tags: , , , , , , ,

Ενα μονοπάτι που καταστράφηκε απ το μίσος

Στην δεκαετία του ’70 είχα εναν φίλο, μεγαλύτερο απο εμένα, ο οποίος πήρε κανα-δυό φορές το Μagic Βus και ήρθε στην Ελλάδα απο την Αγγλία.

Το ταξίδι κρατούσε τρεισήμισι μέρες και κόστιζε 25 λίρες και περνούσε μεσα απο Ολλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Αυστρία, Γιουγκοσλαβία και έκανε μια στάση Θεσσαλονίκη και τερμάτιζε Αθήνα.

Δεν ξέρω αν το έκανε επειδή ήταν φοιτητής στην Αγγλία και το εισιτήριο του ερχόταν φτηνότερα ή επειδή ήθελε απλά να γνωρίσει κοπέλες, αλλά φαντάζομαι πως ήταν μεγάλη ταλαιπωρία…

Μου είχε πεί πως το λεωφορείο έφευγε μια συγκεκριμένη ωρα την Τρίτη απο την οδό Φιλελλήνων, στην Αθήνα, απέναντι απο την Αγγλικανική εκκλησία του Αγίου Παύλου και πως στο πίσω μέρος κοιμόντουσαν οι οδηγοί οι οποίοι ηταν και μηχανικοί για περίπτωση βλάβης.

Νομίζω πως θυμάμαι μια τζαμαρία που έγραφε Magic Bus, εκεί που είναι ακόμα και σήμερα η στάση του λεωφορείου, δίπλα στην είσοδο για την Πλάκα.

Ελεγε οτι υπήρχε κάποια σύνδεση με την Ινδία που μπορούσες να πάρεις μετά, αλλά ποτέ δεν έμαθα πως γινόταν…

Σύμφωνα με τον Rory MacLean,  τον συγγραφέα του βιβλίου “Magic Bus: On the Hippie Trail from Istanbul to India” το πρώτο γνωστό λεωφορείο ήταν κάποιο που μετέφερε ενα group Γάλλων τουριστών απο το Παρίσι στην Βομβάη το 1956.

Ανάμεσα στους επιβάτες βρίσκονταν δύο γνωστές Γαλλίδες ηθοποιοί και 14 ακόμα άτομα ενω τους πήρε δύο μήνες για να ολοκληρώσουν αυτό το ταξίδι των 14.000 χιλιομέτρων.

Λίγα χρόνια αργότερα, όταν διάβασα το “On The Road” του Jack Kerouac, άρχισα να μπαίνω στο νόημα της γοητείας ενός τέτοιου ταξιδιού που το έκανε αδύνατο η εισβολή των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν καθως και οι εξελίξεις αργότερα στο Ιραν και στις υπόλοιπες χώρες.


Αλλά ο Kerouac δεν είχε κάνει μόνο εμένα να σκέφτομαι τα ταξίδια, είτε με ωτοστόπ είτε με οτιδήποτε άλλο.

Αυτές τις μέρες έβλεπα ένα άρθρο να ξεφυτρώνει συνέχεια μπροστά μου σχετικά με το «Χίππικο Μονοπάτι» και μου κίνησε το ενδιαφέρον.

Είναι ενα κείμενο που έγραψε φέτος στις 9 Αυγούστου ο Mitchell Friedman  για την Agenda, μια ηλεκτρονική έκδοση των (άγνωστων σε εμένα) ξενοδοχείων Tablet.

Θα το χρησιμοποιήσω λοιπόν σαν βάση αλλά θα προσθέσω και αποσπάσματα απο άλλα κείμενα που θα βοηθήσουν να κάνω ενα ταξίδι σε εκείνους τους δρόμους που ακολούθησαν πολλοί νεαροί, επηρεασμένοι απο τον Kerouac, και την beat γενιά γενικότερα.

Αρχικά φανταστείτε έναν έφηβο που αποφασίζει να πάει με ωτοστόπ από το Λονδίνο στην Καμπούλ. Τώρα φανταστείτε «εκατοντάδες χιλιάδες άλλους σαν κι αυτόν να ξεκινούν κι απο τις δύο πλευρές του Βόρειου Ατλαντικού για να πάνε μέσω της Ευρώπης στην Ινδία, το Νεπάλ και ακόμα πάρα πέρα. Ταυτόχρονα, μερικοί ταξιδιώτες απο την Αυστραλία, είχαν τον ίδιο προορισμό περνώντας μέσα απο την Νοτιο-Ανατολική Ασία. Απο την Δυτική Ευρώπη ο δρόμος περνούσε απο την Γιουγκοσλαβία, την Ελλάδα (με μια στάση στα Μάταλα ίσως?) ή την Βουλγαρία, Τουρκία, Ιραν, Αφγανιστάν, Πακιστάν, Ινδία και Νεπάλ. Προτιμότερο μεταφορικό μέσο ηταν το βανάκι της Βολκσβαγκεν αλλά άλλοι έκαναν ωτοστόπ ή έπαιρναν το τραίνο. Υπήρχαν και εξειδικευμένες πανσιόν στον δρόμο για τους ταξιδευτές» αναφέρει ο Hans Roodenburg στο website του “On the Hippie Trail”.

Μπορεί ολο αυτό να ακούγεται τολμηρό, άγριο ή τρελό σήμερα, το 2019, συνέβαινε όμως με εκπληκτική συχνότητα το 1969, σε μια διαδρομή γνωστή ως «Χίππικο Μονοπάτι» κάνοντάς με να πιστεύω πως αντί ο κόσμος να πηγαίνει μπροστά πάει πίσω…

Τα ταξίδια που έκαναν οι χίπις στην ανατολή, είναι η εύθυμη εκδοχή απέναντι στα βίαια ταξίδια που έκαναν οι συνομήλικοί τους στο Βιετνάμ – και σήμερα αντιπροσωπεύουν μια τραγική εναλλακτική ιστορία των χωρών που κάποτε επισκέπτονταν αλλά που σήμερα σπαράσσονται απο πολέμους. Τονίζουν με αυτό τον τρόπο το πόσο γοητευτικές είναι αυτές οι περιοχές, και πως θα μπορούσαν αποκτήσουν και πάλι τουρισμό απο ολο τον κόσμο αλλά και να αποκατασταθεί η παγκόσμια εκτίμηση για τον πολιτισμό τους.

Από τα τέλη της δεκαετίας του ‘50 έως και τη δεκαετία του ’70, οι νέοι έβγαιναν στο δρόμο μαζικά για να επισκεφθούν κάποια μέρη που σήμερα θεωρούνται απο τα πιο επικίνδυνα του πλανήτη.

Στην εποχή του, όμως, το μονοπάτι, όπως και το ίδιο το κίνημα των hippies, αποτελούσε μια μορφή εξέγερσης ενάντια στην αυστηρή κονφορμιστική κουλτούρα που επέβαλε η μεγαλύτερη γενιά. Αν οι γονείς τους πετούσαν με τζετ για το Παρίσι και τη Ρώμη, εκείνοι πήγαιναν με ενα πολύχρωμο Volkswagen βανάκι στην Τεχεράνη και στο Κατμαντού.

Αλλιώς, αυτό που χρειαζόσουν ήταν να φτάσεις με κάποιο τρόπο στην Κωνσταντινούπολη. Το μέρος για να βρείς συντρόφους ή να ζητήσεις πληροφορίες και συμβουλές για το πού να πάς, ήταν το Pudding Shop, ένα καφέ κοντά στο Μπλε Τζαμί που το είχαν δύο αδέρφια, ο Idris και ο Namak Colpan.


Οι πρώτες εμπνεύσεις για το μονοπάτι μπορούν να εντοπιστούν πίσω στους beatniks. Ο Jack Kerouac και ο William Burroughs θεωρούνται μερικές φορές η πρώτη πηγή έμπνευσης για τους οπαδούς τους που πήγαιναν στο Μαρόκο, όπως έκαναν κι εκείνοι στα τέλη της δεκαετίας του ’50.

Jack Kerouac, William S. Burroughs, Allen Ginsberg, Peter Orlovesky, Tennessee Williams, Truman Capote, όλοι τους ταξίδεψαν μέχρι την Ταγγέρη στις δεκαετίες του 1950 και του 1960.

Πολλοί απο αυτούς πήγαν να συναντήσουν εκεί τον Αμερικανό συγγραφέα και μουσικό Paul Bowles, ο οποίος έζησε στην πόλη αυτή για 50 χρόνια, μέχρι τον θάνατό του.

Ο πρώτος που μετακόμισε εκεί ηταν ο Burroughs ο οποίος νοίκιασε ενα δωμάτιο, επηρεασμένος απο τον Bowles. Τον Νοέμβριο του 1954, επέστρεψε στην Ταγγέρη, μετά απο ενα τραγικό ατύχημα κατα το οποίο πυροβόλησε και σκότωσε κατα λάθος την γυναίκα του στο Μεξικό, καθώς παίζανε μεθυσμένοι κάποιο παιχνίδι.

Στην Ταγγέρη δούλεψε για τέσσερα χρόνια το βιβλίο του «Γυμνό Γεύμα» και το 1957 κατέφθασε και ο Kerouac με σκοπό να τον βοηθήσει να γράψει κάποια χειρόγραφα αλλά αυτός έμεινε μόνο για εναν μήνα.

Στις 22 Μαρτίου του 1957, τους ακολούθησαν και ο Αμερικάνος ποιητής και ηθοποιός Peter Orlovsky, παρέα με τον Irwin Allen Ginsberg, και ο Burroughs με τον Kerouac τους περίμεναν στο λιμάνι.

Η φήμη της Ταγγέρης ως πόλη-έμπνευσης έφτασε και σε άλλους καλλιτέχνες όπως ο Brion Gysin, ένας Βρετανός ζωγράφος, συγγραφέας, ποιητής και ερμηνευτής που μετακόμισε στην εκεί το 1950 για να ανοίξει με τον Mohamed Hamri ένα εστιατόριο που ονομαζοταν «Οι Χίλιες και μία νύχτες» οπου έπαιζαν μουσική οι Βερβέροι Σούφι, Master Musicians of Jajouka από το χωριό Jajouka. Με αυτούς έπαιξε αργότερα και ο Brian Jones των Rolling Stones στο άλμπουμ “Brian Jones Plays With The Pipes Of Pan At Joujouka” το 1971.

Ο Geoff Dyer είναι ο συγγραφέας του ταξιδιωτικού βιβλίου “Yoga for People Who can’t be Bothered to Do It” και το 1983 είχε ενα ατυχές συμβάν με κάποιες παράνομες ναρκωτικές ουσίες στο Μαρόκο.

25 χρόνια αργότερα επέστρεψε για να βρεί τί ειχε απομείνει απο τους χίππηδες στην χώρα, να αντιμετωπίσει εκείνη την κακή εμπειρία του και να περιγράψει στην εφημερίδα Guardian τι είχε βρεί…

«Ως επιμελής ρεπόρτερ εψάχνα για σημάδια εναπομείναντως χιππισμού. Δεν υπήρχαν. Ή τουλάχιστον υπήρχαν κάτι λίγα, όπως ο τύπος με το σακίδιο στην πλάτη, στο Cafe des Epices στο Place Rahba Qedima, που διάβαζε το “Hideous Kinky” (μια αυτοβιογραφική νουβέλα της Esther Freud, δισέγγονης του Sigmund Freud και κόρης του Βρετανού ζωγράφου Lucian Freud). Υπήρχαν επίσης λεπτομέρειες που είχαν γίνει μέρος της καθημερινής ζωής παντού: κεριά, θυμιάματα, κοσμήματα, χάντρες. Αυτό, ωστόσο, δεν αποτελεί σοβαρή απόδειξη. Στην Ινδία, ειδικά στη Goa, μπορεί κάποιος ακόμα να συναντήσει πενηντάρηδες και εξηντάρηδες που πήγαν εκει στην δεκαετία του ’70 και έμειναν, κάνοντας γιόγκα, διαλογισμό και άλλα τέτοια, αόριστα ανατολικά. (Εγιναν οι παπούδες της psy-trance σκηνής των 90ς). Αυτά τα άτομα απουσίαζαν απο το Μαρακές. Για να καταλάβουμε τι απέγινε η μαγεία στο Μαρόκο, έπρεπε να επιστρέψουμε και πάλι, στους νονούς της hippy σκηνής, στους Ginsberg, Burroughs και Kerouac, τους Beats, που ήρθαν εδώ στα τέλη της δεκαετίας του 1950

Στη δεκαετία του ’60, καθώς οι beatniks έδωσαν τη θέση τους στους hippies, η αυξανόμενη δημοτικότητα του Βουδισμού και του Ινδουισμού έστρεψε το μονοπάτι προς τα ανατολικά. Το πιο διάσημο παράδειγμα ήταν, το επιβλητικό ταξίδι των Beatles για να δούν τον Maharishi Mahesh Yogi στην Ινδία.

Ο Christian Caryl στο άρθρο του «Οταν το Αφγανιστάν ήταν απλά μια στάση στο Χίππικο μονοπάτι» αναφέρει…

«Στις αρχές του 21ου αιώνα, έχουμε την τάση να σκεφτόμαστε το Αφγανιστάν ως τόπο καταραμένο από εναν αιώνιο πόλεμο, μια ατέρμονα αιμορραγική πληγή στο παγκόσμιο πολιτικό σώμα. Αυτό που παραβλέπουμε είναι ότι αυτή η εικόνα της χώρας είναι μια πρόσφατη εφεύρεση, η οποία εχει να κάνει με το πρόσφατο παρελθόν της. Στη δεκαετία του 1970, πριν να ξεσπάσει ο πόλεμος, η κοινή άποψη για το Αφγανιστάν ήταν απόλυτα διαφορετική – ήταν περισσότερο κάτι σαν το Μπαλί ή το Μπουτάν, από οτι ενα γεωπολιτικό πρόβλημα. Αυτά ήταν τα χρόνια του «Χίππικου Μονοπατιού», όταν οι αυτοαποκαλούμενοι “ταξιδιώτες του κόσμου” συσσωρεύονταν σε μεταχειρισμένα βανάκια Volkswagen και ξεκινούσαν για ένα μονοπάτι εσωτερικής ανακάλυψης που οδηγούσε από την Κωνσταντινούπολη στο Κατμαντού.

Το Αφγανιστάν δεν ήταν το τέλος του ταξιδιού, αλλά ήταν σίγουρα ψηλά στις προτιμήσεις. “Η Herat [στα σύνορα με το Ιράν] ήταν ο πρώτος πραγματικός προορισμός στο Χίππικο Μονοπάτι”, θυμάται ένας ταξιδιώτης. “Η παρανοία του καταπιεστικού ελέγχου στην Τουρκία και στο Ιράν έμενε πίσω για μια πιο άγρια αλλά φιλόξενη κατάσταση αναρχίας.” Οι Αφγανοί φαίνονταν να αγαπούν τους ξένους. Μπορούσες πάντα να βρεις κάποιον που θα σου διέθετε κάμποσο απο τον χρόνο του για μια φιλική συνομιλία – ή για μια κοινή δειγματοληψία από το πολύ καλό τοπικό χασίς. Όλοι φαίνονταν να το καπνίζουν. Και οι τιμές ήταν τόσο χαμηλές που δεν παλεύονταν. Ναι, φυσικά, αυτό ήταν το αποτέλεσμα της τοπικής κοινωνικής εξαθλίωσης. Αλλά σίγουρα η καλύτερη θεραπεία για αυτούς τους ανθρώπους ήταν να ξοδέψετε με κάποιον τρόπο τα χρήματα σας στον τόπο τους.

Στην Καμπούλ θα μπορούσατε να μείνετε στο Sigi’s Hotel, ένα ορόσημο στο μονοπάτι. Δεδομένου ότι το δολάριο ή το Γερμανικό μάρκο διένυαν μια τόσο μεγάλη απόσταση στο Αφγανιστάν της δεκαετίας του 1970, θα μπορούσατε εύκολα να μείνετε εκεί για εβδομάδες, μαστουρώνοντας, να γευτείτε φθηνά κεμπάπ ή να βγείτε έξω στους φανταστικούς αρχαιολογικούς χώρους που ήταν σπαρμένοι στην πόλη και τα περίχωρα της. (Οι πραγματικοί χίππηδες απολάμβαναν ιδιαίτερα την επικοινωνία με τους γιγαντιαίους Βούδες που είχαν χαραχθεί σε μια βουνοπλαγιά στο Bamiyan, μια μέρα περίπου απόσταση από την πρωτεύουσα.) Στη συνέχεια, όταν θα έφτανε η ωρα, θα μπορούσατε να συνεχίσετε το ταξίδι σας μέχρι το Νεπάλ, το El Dorado για τους χρήστες παραισθησιογόνων ναρκωτικών. Παρόλα αυτά, οι συχνοί επισκέπτες του μονοπατιού θυμούνται την παραμονή τους στο Αφγανιστάν – στο εύθραυστο Αφγανιστάν – με ιδιαίτερη αγάπη.

Αλλά δεν ήταν οι μόνοι. Οι Δυτικοί που ζούσαν στην πραγματικότητα στο Αφγανιστάν τη δεκαετία του ’70, στις περιηγήσεις τους οταν κάνανε την θητεία τους με το Ειρηνευτικό Σώμα ή με τα ευρωπαϊκά αναπτυξιακά προγράμματα, αγάπησαν τον τόπο για τον χαλαρό εξωτισμό του. Εάν χρειαζόσουν μια κομψή πολυτέλεια, το μόνο που είχες να κάνεις ήταν να πας σε ένα από τα κλαμπ για αλλοδαπούς που προσέφεραν όλες τις ανέσεις ή να επισκεφτείς το Hotel Intercontinental για μια βουτιά στην υπέροχη πισίνα του. Ηταν μια μικρή αμαρτία. Ένας Αμερικανός φοιτητής γυμνασίου, ο πατέρας του οποίου είχε κάποια δουλειά να κάνει στο Πανεπιστήμιο της Καμπούλ, δεν φοβόταν εκείνη την εποχή να πάρει το λεωφορείο για το Πεσαβάρ, πέρα από τα σύνορα στο Πακιστάν, και να περάσει εκεί το Σαββατοκύριακο.

Τέτοιες απόψεις δεν ήταν εντελώς απατηλές. Στην αρχή της δεκαετίας του 1970, το Αφγανιστάν ήταν αναμφισβήτητα φτωχό και υποβαθμισμένο, αλλά φάνηκε να σημειώνει αξιοσημείωτη πρόοδο στην προσπάθειά του να αγκαλιάσει τη σύγχρονη πραγματικότητα. Στην έκδοση του οδηγού που έγραψε για την Καμπούλ, το 1971, η Αμερικανίδα συγγραφέας Nancy Hatch Dupree στεναχωριόταν επειδή δυσκολεύτηκε να εντοπίσει τα αξιοθέατα μιας πόλης στην οποία η “αλλαγή είναι αχαλίνωτη”. Αλλά ήταν αποφασισμένη να καταγράψει τις υπόλοιπες ομορφιές που παρέμειναν – όπως το εστιατόριο Khyber στον πρώτο όροφο του υπουργείου Οικονομικών στην πλατεία Pushtunistan: “Είναι ένα δημοφιλές σημείο συνάντησης στην Καμπούλ, ειδικά το καλοκαίρι, όταν τραπέζια πεζοδρομίων που βρίσκονται κάτω από χαρωπές ομπρέλες φιλοξενούν κουρασμένους περιηγητές. Ο Κινηματογράφος Ariana δίπλα στο εστιατόριο προβάλει ξένες ταινίες σε πολλές διαφορετικές γλώσσες.“»

Η Αμερική και η Σοβιετική Ένωση έφτιαξαν από κοινού μια καταπληκτική, απίστευτα ομαλή εθνική οδό που διέρχεται από το κεντρικό Αφγανιστάν. Κάποτε στην Καμπούλ, υπήρχαν ομοϊδεάτες χίπηδες παντού, ειδικά γύρω από την οδό Chicken Street και την οδό Green Doors. Μερικοί απο αυτούς έστησαν αξιοπρεπείς επιχειρήσεις εισαγωγής-εξαγωγής  χειροποίητων αφγανικών γαμήλιων παλτών, τα οποία ήταν της μόδας στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρώπη στα τέλη της δεκαετίας του ’60».

Αυτή η εισροή νεαρών μακρυμάλληδων απο την δύση προξενούσε περιέργεια στους ντόπιους, οι οποίοι, σε μεγάλο βαθμό, δεν ήταν συνηθισμένοι σε τουρίστες κάθε είδους τότε. Αλλά ήταν γενικά φιλόξενοι και πολλοί βρήκαν καλοσυνάτους τρόπους για να αντλήσουν επιπλέον έσοδα. Την εμπειρία αυτή διακωμωδεί το 1971 η Ινδική κινηματογραφική ταινία “Hare Rama Hare Krishna”, σε μια σκηνή της οποίας εμφανίζονται μερικοί hippies να καπνίζουν χασίσι με τα πιπάκια τους ενω ακουγεται το εξαιρετικά δημοφιλές την εποχή εκείνη, τραγούδι “Dum Maro Dum” της Asha Bosle.

Οι hippies ξόδευαν περισσότερο χρόνο επικοινωνώντας με τον ντόπιο πληθυσμό από οτι οι παραδοσιακοί τουρίστες και δεν έδειχναν κανένα ενδιαφέρον για πολυτελή καταλύματα, ακόμα κι αν μπορούσαν να το αντέξουν οικονομικά (κάτι που λίγοι απο αυτούς μπορούσαν) ενω μερικοί την έβρισκαν με την φύση. Φυσικά, ήταν ακόμα πραγματικοί τουρίστες, αν και διαφορετικού είδους, και ο ηδονισμός ήταν ο πρωταρχικός τους στόχος.

Ένα ινδικό hotspot που ονομαζόταν Crank’s Ridge προσέλκυσε ακόμα περισσότερες διασημότητες, έχοντας κερδίσει μια ενδιαφέρουσα φήμη ως “κέντρο θετικής ενέργειας”. Ολοι, από τον Timothy Leary ως τον Cat Stevens το επισκέφθηκαν, ενω ενας ντόπιος ακόμα θυμάται εκείνον τον ξένο “που τραγουδούσε πολύ μαζί με τον φίλο του και περιπλανιόταν στην γύρω περιοχή με την κιθάρα του.” Αυτός ήταν ο Bob Dylan.

Δεν είχαν όλοι οι ταξιδιώτες μακριά μαλλιά και δεν άκουγαν ολοι rock’n’roll. Ουτε είχαν διαβάσει όλοι την Ωδή του Allen Ginsburg που είχε γράψει στο περιοδικό The Atlantic για το νόμιμο κάπνισμα της μαριχουάνας στην Ινδία. Και δεν έκαναν ολοι αυτοί ναρκωτικά. Αλλά σε γενικές γραμμές – και λόγω του εύρους του μονοπατιού, θα πρέπει να γενικεύσουμε και να πούμε πως το έκαναν.


Κατά κάποιο τρόπο, η αναζήτηση ναρκωτικών δεν φαινόταν να παρεμποδίζει την εμπειρία, αλλά να διευκολύνει πραγματικά την αλληλεπίδραση μεταξύ των πολιτισμών. Να το εξηγήσουμε αυτό:

Σε μία από τις λίγες απόπειρες μιας ολοκληρωμένης καταγραφής της ιστορίας του «Χίππικου Μονοπατιού» από τους συγγραφείς Sharif Gemie και Brian Ireland, μπορείτε να βρείτε μια έκθεση της Daily Express του 1967, που εκτιμά ότι το ένα τέταρτο αυτών των προσκυνητών ήταν εθισμένοι στα ναρκωτικά. Ο Observer με τη σειρά του το περιέγραψε ως “μια ετήσια πλημμύρα δεκάδων χιλιάδων νέων που αναζητούν αφγανικό όπιο και ηρωίνη“.

Οι συγγραφείς ονομάζουν αυτές τις αναφορές “ευαισθητοποιημένες” και είναι δύσκολο να μην καταλάβουμε την επιθυμία των εφημερίδων να παρουσιάσουν τους χίπις σαν τους κακούς που έχουν βγεί για να καταστρέψουν την αξιοπρεπή κοινωνία μας. Παρόλα αυτά, τα ναρκωτικά έπαιξαν κάποιο ρόλο στο μονοπάτι και μπορούσες εύκολα να τα βρείς σε κάποιες συγκεκριμένες τοποθεσίες. Όπως σημειώνουν ο Gemie και ο Ireland, ένας ταξιδιώτης θυμήθηκε ότι «υπήρχαν πολλοί … που είχαν το Αφγανιστάν για τελικό τους προορισμό λόγω της αφθονίας και της χαμηλής τιμής της μαριχουάνας».

Μερικοί τρομοκρατήθηκαν αρκετά από τη στάση ορισμένων κυβερνήσεων σχετικά με την πορεία προς τα ναρκωτικά, συμπεριλαμβανομένου του Ιράν, το οποίο παρουσίαζε σε κοινή θέα κάποιες αποτυχημένες συσκευές λαθρεμπορίου στα σύνορά του με το Αφγανιστάν. Και αν έχετε δει το Midnight Express, θα είστε εξοικειωμένοι με την πολιτική της Τουρκίας για την μηδενική ανοχή στα ναρκωτικά.

«Κάποιοι προσελκύονταν από άφθονα φάρμακα όπως το χασίς και το όπιο. Ένας τρόπος που περνούσαν λαθραία τα ναρκωτικά μέσα απο το Ιράν και την Τουρκία ήταν να τα σφραγίσουν σε βαζάκια μαρμελάδας με το αστείο όνομα «Μαρμελάδα Kandahar

«Πολλοί ταξιδιώτες αισθάνθηκαν εκφοβισμένοι από το νέο περίεργο περιβάλλον τους» γράφουν ο Gemie και ο Ireland, και συνεπώς έμεναν προσκολλημένοι στο λεωφορείο, στην ομάδα τους ή στα καφέ και τα ξενοδοχεία οπου σύχναζαν οι λευκοί πελάτες. Το ακριβώς αντίθετο συνέβαινε με τους καπνιστές που πήγαιναν σε αυτα τα μέρη συχνότερα, παίρνοντας πρωτοβουλίες, έμαθαν βασικές φράσεις σε ξένες γλώσσες, συναντήθηκαν με τους ντόπιους και στη συνέχεια τους ακολούθησαν μέσα σε σκοτεινά σοκάκια».

Έπρεπε να μάθεις λίγο απο την γλώσσα, να πάρεις μερικά ρίσκα, και να πετύχεις κάποιους τοπικούς αξιοθαύμαστους στόχους που δεν ήταν για να διαφημίζονται. Για τους πιο ατρόμητους, αν ήσουν ρεαλιστής, οσο δηλαδή ηταν αυτό δυνατό, ολη αυτή η ιστορία ήταν κάτι σαν διαγωνισμός.


Το 1957, η Indiaman Bus Company πιθανότατα έγινε η πρώτη επιχείρηση που έκανε το ταξίδι από το Λονδίνο ως την Βομβάη, και η επιτυχία ήταν τέτοια που δημιουργήθηκαν αντίγραφά της όπως η εταιρία Swagman Tours και το γνωστό Magic Bus που ανέφερα αρχικά, τα οποία μετέφεραν hippies αλλά και οποιονδήποτε άλλον ήθελε, προς και από τα διάφορα σημεία της Μέσης Ανατολής και της ευρύτερης περιοχής.

Το ταξίδι με το λεωφορείο, ήταν σχεδόν σαν να βλέπουμε τηλεόραση“, έγραψε ο συγγραφέας John Worrall, στο “Μονοπάτι προς το Κατμαντού” το ’72.

Αλλοι τολμηροί εξερευνητές οδήγησαν τα αυτοκίνητά τους οι ίδιοι, ή πήραν τρένα, και άφθονοι έκαναν ωτοστόπ. Ο απώτερος στόχος τους ήταν να είναι “ταξιδιώτες” και όχι “τουρίστες”. Ήταν φυσικό να μην τους αρέσει το λεωφορείο, ακόμα κι αν οι ξεναγήσεις με αυτό, συχνά λειτουργούσαν ως σημείο εκκίνησης για να αποκτήσει ο ταξιδιώτης αυτοπεποίθησή και να βγεί εξω για να κάνει το υπόλοιπο ταξίδι απο μόνος του.


Αλλά χωρίς λεωφορεία και καθώς μέχρι τη δεκαετία του ’70, δεν υπήρχαν τουριστικοί οδηγοί, πώς θα μπορούσες να μάθεις από πού να ξεκινήσεις; Πώς θα μπορούσες να γνωρίζεις ποιους  κινδύνους να αποφύγεις; Με τόσους πολλούς ανθρώπους στο μονοπάτι, οι ταξιδιώτες πληροφορούνταν από στόμα σε στόμα όταν βρισκόντουσαν σε κοινές στάσεις –  καταλύματα, κάμπινγκ, καφετέριες,και σύνορα – για πληροφορίες. Ετσι δημιουργήθηκε μια κοινότητα και, σε ορισμένες περιπτώσεις, απειλούσε πλέον να καταστρέψει το ίδιο πράγμα που δήλωνε ότι λατρεύει.

Στην Ταγγέρη, στο Μαρόκο, οι επισκέψεις ολων εκείνων των Beat συγγραφέων πιθανόν να έφεραν τους hippies στην πόλη, πιθανόν να της έκαναν κακό κιόλας. Ο φίλος του Paul Bowles, Mohammed Mrabet θρήνησε την έλξη που ασκούσαν τα γραπτά του Kerouac και του Burroughs πάνω στους ανθρώπους. Σε συνέντευξή του στην Ουάσιγκτον Ποστ, τους κατηγόρησε οτι με τα συγγράμματά τους προσέλκυσαν «τρελούς ανθρώπους» και «χρήστες ναρκωτικών».

Ο ίδιος ο Burroughs στο «Γυμνό Γεύμα» περιγράφει μια σκηνή από την Ταγγέρη που φαίνεται να επιβεβαιώνει τον λόγο αυτής της περιφρόνησης απο τον Mrabet:

Μέσα από ανοιχτές πόρτες, τραπέζια και καμπίνες και μπαράκια, κουζίνες και λουτρά, γαμιούνται ζευγάρια πάνω σε σειρές από χάλκινα κρεβάτια, ζευγαράκια διασταυρώνονται χιλιάδες αιώρες, πρεζάκια προσπαθούν να «σουτάρουν», καπνιστές οπίου, καπνιστές χασίς, άνθρωποι τρώνε καθώς κάνουν μπάνιο μέσα σε μια ομίχλη καπνού και ατμού.

Ως πρόγονος του μεταβαλλόμενου χαρακτήρα μιας πόλης λόγω του τουρισμού, οι χίπηδες μάλλον έκαναν ενα κακό προηγούμενο. Ακόμα κι έτσι όμως, υπάρχει κάτι που δεν μπορούμε παρα να θαυμάσουμε σχετικά με την ζωή τους στο μονοπάτι. Στην μεγάλη τους προσπάθεια να πετύχουν κάτι, έγιναν μια κοινότητα εξερευνητών, που εμπνέονταν ο ένας απο τις ιστορίες του άλλου, προσπαθώντας να έχουν τις πιο αυθεντικές ταξιδιωτικές εμπειρίες, εκείνες που θα τους άλλαζαν την ζωή. Είναι κάτι που όλοι μπορούμε να επιδιώξουμε ακόμα και σήμερα.


Το Αφγανιστάν περιγράφεται συνεχώς ως ένα από τα πιο χαλαρά σημεία του «χίππικου μονοπατιού». Ήταν τόσο ελκυστικό που το 1973, οι συγγραφείς που ξεκίνησαν τον ταξιδιωτικό οδηγό Lonely Planet, έγραψαν ότι η Καμπούλ έχασε τον χαρακτήρα της, κινδυνεύοντας να γίνει μια «παγίδα τουριστών».

Η σοβιετική εισβολή το 1979 τα τελείωσε όλα αυτά και ο φίλος μου που έπαιρνε κάποτε το Magic Bus για να ερθει απο την Αγγλία, βρέθηκε το  1982 στην μέση αυτού του πολέμου για να κάνει δύο ντοκιμαντέρ σχετικά με την κατάσταση στο Αφγανιστάν: το “Warriors of God” και το “Victims of the Bear” (το δεύτερο το βάζω εδω για όποιον θέλει να το δεί και θα βρεί ευκολα και το άλλο…)

Επίσης, η αγωνία στην υπόλοιπη Μέση Ανατολή αυξήθηκε περισσότερο στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Η επανάσταση στο Ιράν σήμαινε ότι τα σύνορά της ήταν μόνιμα κλειστά για τους δυτικούς ταξιδιώτες. Ένας συγγραφέας έθεσε καλύτερα τις πολιτιστικές αλλαγές, εξηγώντας ότι “οι ραδιοφωνικοί σταθμοί άλλαξαν το Blue Oyster Cult για ομιλίες του Αγιατολάχ Χομεϊνί“.

Αλλού, ένας εμφύλιος πόλεμος έπληξε τον Λίβανο. Το Κασμίρ γινόταν πιο επικίνδυνο. Το τοπίο άλλαζε. Το 2001, οι Ταλιμπάν ανατίναξαν τους Βούδες του Bamiyan.

Οι χίππηδες που ηταν κατά του πολέμου, τον είδαν να καταστρέφει το μονοπάτι τους.

Leave a comment

Posted by on August 28, 2019 in Politics, Publications, Reflections


Η σκοτεινή εικόνα του σήμερα, μέσα απο τα σκίτσα του Gunduz Agayev

Ο Gunduz Agayev, είναι ενας εικονογράφος από το Αζερμπαϊτζάν, ο οποίος χρησιμοποιεί την τέχνη του για να επικρίνει τα σημερινά προβλήματα του κόσμου μας.

Αυτή τη φορά επικεντρώνεται στην κοινωνία, τη μισαλλοδοξία της μάζας, την εξαφάνιση της ατομικότητας και τον καταναλωτισμό.

Αυτό το σκίτσο έχει τίτλο “H Τελευταία Οαση” οπότε, αν βρίσκετε κι εσείς την δουλειά του ενδιαφέρουσα, δείτε περισσότερα ΕΔΩ

Leave a comment

Posted by on August 21, 2019 in Politics


Εκατομμύρια άνθρωποι ετοιμάζονται να πάρουν μέρος στις κινητοποιήσεις του Σεπτεμβρίου σχετικά με το κλίμα

Το κείμενο που ακολουθεί είναι μεταφρασμένο απο την ιστοσελίδα και είναι γραμμένο απο την Katie στις 7 Αυγούστου του 2019.

Ευχαριστώ τον φίλο Πέτρο ο οποίος μου το επεσήμανε…

pic: Reuters/Kevin Lamarque

Εκατομμύρια θα λάβουν μέρος σε παγκόσμιες απεργίες σχετικά με το κλίμα, απο τις 20 ως τις 27 Σεπτεμβρίου, στην ονομαζόμενη «Εβδομάδα για το Μέλλον».

Οι διοργανωτές λένε πως φαίνεται να παίρνει το μέγεθος της μεγαλύτερης κινητοποίησης κατά της κατάρρευσης του κλίματος, με πάνω απο 6000 ανθρώπους να έχουν αναλάβει να διοργανώσουν σε 150 διαφορετικές χώρες τις εκδηλώσεις εκείνων των ημερών.

Η κινητοποίηση εκείνης της εβδομάδας θα περικυκλώσει την Σύνοδο Κορυφής των Ηνωμένων Εθνών σχετικά με το κλίμα, η οποία θα γίνει στις 23 Σεπτεμβρίου στην Νέα Υόρκη, με στόχο την αντιμετώπιση της κλιματικής πρόκλησης, σε μια προσπάθεια να επιταχυνθούν οι δράσεις για την εφαρμογή της Συμφωνίας των Παρισίων σχετικά με την Κλιματική Αλλαγή.


Η Greta Thurnberg, ο Bill McKibben και άλλοι, κυκλοφόρησαν ενα βίντεο καλώντας τον κόσμο να συμμετάσχει στις απεργίες για το κλίμα.

«Είναι ωρα οι πολιτικοί αρχηγοί του κόσμου να ξυπνήσουν και να δουν την αλήθεια σχετικά με την κλιματική κρίση» λένε οι σχολικοί απεργοί.

«Με το να επιδείξουμε την δύναμη των λαών θα κάνουμε αυτή την εβδομάδα καθοριστική για την ιστορία. Η κλιματική κρίση επείγει. Πρέπει να δράσουμε ετσι ωστε να σταματήσουμε οτι κάνουμε και να δείξουμε στις κυβερνήσεις οτι οι λαοί θέλουν: κλιματική δικαιοσύνη. Αυτόν τον Σεπτέμβριο, εκατομμύρια απο εμας θα βγούν απο τα σπίτια και τις δουλειές τους στο δρόμους και θα απαιτήσουν να τελειώσει η εποχή των ορυκτών καυσίμων.»

«Σε χρειαζόμαστε να συμμετέχεις κι εσύ γιατί χρειάζεται να παρουν μέρος ολες οι ηλικίες. Ηγούνται νέοι άνθρωποι αυτής της κίνησης αλλά τώρα είναι δουλειά όλων μας να τους υποστηρίξουμε.»



Η έκταση των επιχειρήσεων είναι τεράστια με ανθρώπους να παρατάνε τα εργαλεία τους για να φύγουν απο τις δουλειές τους και να ενωθούν σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, πορείες, και μουσικές συναυλίες.

Θα υπάρχουν επιμορφωτικές ομιλίες σε βιβλιοθήκες, συγκεντρώσεις οπου θα συζητηθούν τρόποι και πολιτικές κινήσεις οι οποίες θα ωφελήσουν τις τοπικές κοινωνίες και διαμαρτυρίες που στόχο θα έχουν τις εταιρίες ορυκτών καυσίμων που είναι υπεύθυνες για την κλιματική κρίση και τι τράπεζες που τις χρηματοδοτούν. Αλλοι θα περάσουν την μέρα τους ενημερώνοντας τις κοινότητες και πιέζοντας για λύσεις για την κλιματική κρίση με δικαιοσύνη και προοπτική.

«Δεν θα έπρεπε να είναι υπεύθυνα μόνο τα παιδιά γι αυτή την κινητοποίηση» είπε η Greta Thunberg. «Τωρα θα πρέπει να μας βοηθήσουν οι ενήλικες. Τους καλούμε όλους να απεργήσουν απο τις δουλειές τους, τους χρειαζόμαστε όλους. Δεν υπάρχει κάτι που να μην μπορούμε να κάνουμε. Αν οχι εσυ, αν οχι τώρα, τότε πότε?»

«Πρέπει οι πολιτικοί αρχηγοί να ξυπνήσουν και να δούν την αλήθεια για την κλιματική κρίση. Κι επειδή δεν έχουμε ουτε ενα χρόνο για χάσιμο, θα κάνουμε αυτή την στιγμή να αλλάξει η ιστορία. Εμείς, οι νέοι άνθρωποι, έχουμε καταλάβει οτι η κλιματική κρίση επείγει. Ζητάμε απο ΟΛΟΥΣ να συμπεριφερθούν ανάλογα, να σταματήσουν την καθημερινότητά τους μαζί μας. Αυτόν τον Σεπτέμβριο, εκατομμύρια απο εμάς σε όλη την Γη θα κατέβουν μαζί μας στους δρόμους για να απαιτήσουν το τέλος των κενών δεσμέυσεων και να γίνει μια πραγματική αλλαγή και να ληφθούν πραγματικά μέτρα για το κλίμα.»


Fridays for Future Germany


Η υποστήριξη για τις απεργίες και την εβδομάδα του μέλλοντος μεγαλώνει με γονείς, ακαδημαϊκούς, αρτοποιούς, εμπορικά συνδικάτα, γιατρούς, αγρότες, επιστάτες, διασημότητες και δασκάλους να βρίσκονται ανάμεσα σε εκείνους που οργανώνουν την εβδομάδα 20 με 27 Σεπτεμβρίου.

Τα συνδικάτα σε ολο τον κόσμο χτίζουν μια αλληλεγγύη με τα παιδιά που θα απεργήσουν και προετοιμάζονται τώρα με εμπνευσμένα σχέδια δράσης να βοηθήσουν τις κλιματικές απεργίες.

«Οι πολυεθνικές εταιρίες δεν πρόκειται να παραιτηθούν αν δεν τις πολεμήσουμε. Είναι ενας αγώνας για εμάς, για το μέλλον μας, για τις μελλοντικές γενιές. Είναι ενας αγώνας για δικαιοσύνη για όλους: εργάτες, μαθητές, γονείς, δασκάλους, συντηρητικούς, φιλελεύθερους, σοσιαλιστές και ολους τους άλλους. Μπορούμε να παλέψουμε κατά της κλιματικής κατάρρευσης, και μπορούμε να παλέψουμε κατά της οικολογικής καταστροφής. Χρειάζεται να λάβουμε όλοι μέρος σε αυτό αλλιώς η κατάσταση δεν θα αλλάξει.. Μπορούμε να το κάνουμε, αν το κάνουμε μαζί.»


Earth Strike International

Κάποιες πρωτοποριακές εταιρείες και οι τράπεζες έχουν επίσης ανακοινώσει πως θα παραμείνουν κλειστές, ώστε οι υπάλληλοι τους να μπορέσουν να συμμετάσχουν με τους νεαρούς απεργούς στους δρόμους.

Καθ ‘όλη τη διάρκεια της εβδομάδας, η Παγκόσμια Εκστρατεία για Κλιματική Δικαιοσύνη θα κάνει εκατοντάδες δράσεις σε όλο τον κόσμο, στα πλαίσια των ετήσιων κινητοποιήσεων της Reclaim Power απαιτώντας την μετατροπή του ενεργειακού συστήματος.


Leave a comment

Posted by on August 15, 2019 in Politics


Η κλιματική καταστροφή δεν έρχεται, είναι ήδη εδω…

Το κείμενο που ακολουθεί, είναι γραμμένο απο τον  Eric Holhaus για το περιοδικό Rolling Stone

Σε μια ομιλία του στην Νέα Υόρκη ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, António Guterres, ανακοίνωσε πως ο Ιούλιος έφτασε στους 1.2 βαθμούς της κλίμακας Κελσίου, υπερβαίνοντας τα επίπεδα θέρμανσης που υπήρχαν πριν την βιομηχανική περίοδο, ενα νούμερο που ήταν “τουλάχιστον ισοδύναμο, αν οχι ανώτερο του πιο ζεστού καταγεγραμμένου μήνα στην ιστορία,” με βάση τα στοιχεία τα οποία ανακοίνωσε ο Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός.

Σε μικρές και μεγάλες πόλεις σε όλο τον κόσμο, το ρεκόρ υψηλών θερμοκρασιών υπερέβη αυτό των χαμηλών θερμοκρασιών σε 3 βαθμούς απο τους -1 με βάση τον Ιούλιο, υπογραμμίζοντας το γεγονός ότι η κρίση αυτή γίνεται αισθητή σχεδόν παντού, σχεδόν από όλους.

Αλλά υπάρχει μια επιπρόσθετη τρέλλα σε αυτή την κρίση. Στην ετήσια Στατιστική Ανασκόπηση της Παγκόσμιας Ενέργειας, η οποία κυκλοφόρησε πριν μερικές εβδομάδες, η πετρελαϊκή εταιρία BP επιβεβαίωσε πως μεσα στο 2018 κάψαμε περισσότερα ορυκτά καύσιμα απο κάθε άλλη χρονιά στην ιστορία. Εν ολίγοις: η εξάρτησή μας απο τα ορυκτά καύσιμα γίνεται ολο και χειρότερη ακόμα και οταν ο πλανήτης γίνεται ολο και πιο ζεστός.

“Αν δεν αναλάβουμε δράση για την αλλαγή του κλίματος τώρα”, δήλωσε ο Guterres, “αυτά τα ακραία καιρικά φαινόμενα είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.” Αν προσθέσουμε το 2019, τα πέντε θερμότερα χρόνια που έχουν καταγραφεί στην ιστορία, είναι τα τελευταία πέντε χρόνια.

Ο Jean-Noël Thépaut, επικεφαλής της κλιματικής υπηρεσίας του Παγκόσμιου Μετεωρολογικού Οργανισμού, δήλωσε στο Rolling Stone ότι το νέο ρεκόρ ήταν “πολύ ανησυχητικό”.

”Ως πολίτης είμαι τόσο ανήσυχος όσο και οποιοσδήποτε άλλος με αυτό που συμβαίνει”, είπε ο Thépaut. “Τα παιδιά μου αντιμετωπίζουν ακραίες καιρικές συνθήκες που δεν υπήρχαν όταν ήμουν στην ηλικία τους”.

Οι σημερινές πολιτικές σχετικά με το κλίμα του πλανήτη, δείχνουν ένα μη βιώσιμο μέλλον. Οι επιστήμονες είναι όλο και περισσότερο πεπεισμένοι ότι εάν η αύξηση της θερμοκρασίας υπερβεί τους 1,5 βαθμούς, τα κλιμακωτά οικολογικά και μετεωρολογικά σημεία θα μπορούσαν να απειλήσουν τη σταθερότητα του ανθρώπινου πολιτισμού. Το σημερινό επίπεδο δράσης, εάν διατηρηθεί, θα έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη κατά 3,3 βαθμούς Κελσίου μέχρι τα τέλη του αιώνα και θα ξεπεράσει τους 1,5 βαθμούς το 2030.

Το τρομακτικό νέο ορόσημο ήρθε εν μέσω μιας επίθεσης ακραίων καιρικών συνθηκών τον Ιούλιο, που σε ορισμένες περιπτώσεις προκάλεσε μόνιμες αλλαγές στο περιβάλλον:

Στη Γροιλανδία, η οποία επί του παρόντος δέχεται το χειρότερο καταγεγραμμένο κύμα καύσωνα στην ιστορία, δισεκατομμύρια τόνοι μετουσιωμένου νερού έρεαν στους ωκεανούς τον Ιούλιο, αυξάνοντας μόνιμα τα επίπεδα της θάλασσας.

Στην Ευρώπη, η άνοδος της θερμοκρασίας κατέγραψε νέα ρεκόρ όλων των εποχών, σε όλη την επικράτεια της Βρετανίας, της Γερμανίας, των Κάτω Χωρών, του Βελγίου και της Γαλλίας – όπου το Παρίσι έφθασε στους 42,7 βαθμούς Κελσίου.

Τα δορυφορικά στοιχεία έδειξαν ότι η αποψίλωση του Αμαζονίου στην Βραζιλία επιταχύνεται υπό την ηγεσία του Προέδρου Jair Bolsonaro, φέρνοντας το δάσος πιο κοντά σε ένα μη αναστρέψιμο σημείο, που μπορεί να οδηγήσει σε ενα ευρέως διαδεδομένο θάνατου ενός αναντικατάστατου οικοσυστήματος.

Στην Ινδία, ο ετήσιος μουσώνας ήταν τόσο ασταθής που το 74% των ημερών σημειώθηκαν λιγότερες βροχοπτώσεις απ το φυσιολογικό – θέτοντας σε κίνδυνο την επιβίωση εκατοντάδων εκατομμυρίων γεωργών.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η άφιξη του τυφώνα Barry σημάδεψε έναν νέο και πρωτοφανή κίνδυνο πλημμύρας στον ποταμό Μισισιπή στη Νέα Ορλεάνη, η πρώτη φορά που μια εποχή που πλημμυρίζουν οι πηγές μεταμορφώθηκε σε εποχή τυφώνων.

Και σε όλη την Αρκτική, η ζεστη κατά τον Ιούλιο ήταν εντελώς συγκλονιστική, ειδικά στην Αλάσκα, τη Σκανδιναβία και τη Σιβηρία. Στον Αρκτικό Ωκεανό, ο πάγος της θάλασσας έπιασε ένα νέο χαμηλό ρεκόρ όλων των εποχών για το μήνα.

Με αυτό το είδος θανατηφόρων και βίαιων καιρικών φαινομένων να συμβαίνουν ήδη κατά τη διάρκεια αυτού του καυτότερου στην ανθρώπινη ιστορία μήνα, είναι ασαφές πόσο περισσότερο μπορουν να αντέξουν την άνοδο της θερμοκρασίας τα κράτη της Γης. Ο Guterres συγκαλεί τους ηγέτες του κόσμου για μια έκτακτη σύνοδο κορυφής για το κλίμα τον Σεπτέμβριο στη Νέα Υόρκη με την ελπίδα ότι θα διπλασιάσουν τις προσπάθειές τους για γρήγορη μετάβαση μακρυά από τα ορυκτά καύσιμα.

Για την Alexandria Villaseñor, μια 14χρονη κλιματική ακτιβίστρια η οποία απο τον Δεκέμβριο έχει διοργανώσει εβδομαδιαίες διαδηλώσεις έξω από την έδρα των Ηνωμένων Εθνών, από τον Δεκέμβριο, αυτή η αυξημένη προσπάθεια αντιμετώπισης αυτού του καθοριστικού θέματος της εποχής μας θα πρέπει να γίνει το συντομότερο δυνατόν.

“Κατευθυνόμαστε προς την καταστροφή. Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν μπορούν να το δουν όλοι αυτό», δήλωσε η Villaseñor στο Rolling Stone. “Δηλαδή τι θα κάνουμε; Θα σπάμε τα ρεκόρ υπερθέρμανσης κάθε χρόνο, μέχρι ο πλανήτης μας να γίνει ακατοίκητος; Θέλω να πω, πότε τελειώνει; Μήπως τελειώνει όταν μειώνουμε τις εκπομπές ή τελειώνει όταν τελειώσουμε κι εμείς τελικά; Η Αρκτική φλέγεται, τα είδη εξαφανίζονται με ρυθμό που δεν έχουμε ξαναδεί ποτέ πριν, και τα παιδιά πρέπει να είναι στους δρόμους κάθε εβδομάδα».

Το νέο ρεκόρ ανησυχεί ιδιαίτερα τους επιστήμονες επειδή συνέβη εν απουσία ενός ισχυρού El Niño, μιας περιοδικής φυσικής θέρμανσης του Ειρηνικού Ωκεανού που τείνει να αυξήσει τις θερμοκρασίες παγκοσμίως. Το προηγούμενο ρεκόρ, τον Ιούλιο του 2016, έγινε κατά τη διάρκεια ενός από τα ισχυρότερα El Niños που μετρήθηκαν ποτέ.

Ότι ένα νέο ρεκόρ επιτεύχθηκε χωρίς αυτές τις ακραίες συνθήκες “καταδεικνύει περαιτέρω την ανελέητη πορεία προς τα πάνω των παγκόσμιων θερμοκρασιών που προκαλούνται από τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου από τον άνθρωπο”, σύμφωνα με τον Zeke Hausfather, κλιματικό επιστήμονα στο Πανεπιστήμιο Καλιφόρνιας – Μπέρκλεϊ, το οποίο διατηρεί ενα ανεξάρτητο αρχείο θερμοκρασιών σε σχέση με το WMO.

Για τους επιστήμονες που έχουν αφιερώσει τη σταδιοδρομία τους για να βρουν και να εξηγήσουν με σαφήνεια τους κινδύνους αυτής της υπαρξιακής κρίσης, αυτό το νέο ρεκόρ είναι μια απογοητευτική επιβεβαίωση της συνεχούς αργής προόδου.

“Το ρεκόρ υπερθέρμανσης δεν με εκπλήσσει, είναι ακριβώς αυτό που προβλέπει η επιστήμη”, δήλωσε η Sarah Myhre, κλιματική επιστήμονας και εκτελεστική διευθύντρια του Ινστιτούτου Rowan (ένας οργανισμός επικεντρωμένος στη δικαιοσύνη και την ισότητα στις κλιματικές λύσεις.) “Βίαιοι και μέτριοι καριερίστες, στελέχη και πολιτικοί ηγέτες πλουτίζουν απο τα δεινά που περνούν τα παιδιών του κόσμου, ειδικά των παιδιών και των οικογενειών του παγκόσμιου νότου. Γιατί εξακολουθούν να μας εκπλήσσουν τα ρεκόρ των θερμοκρασιών περισσότερο απο την κακόβουλη και ανίκανη αδράνεια των ηγετών μας; ”

Ο πιο καυτός μήνας στην ιστορία ξεκαθαρίζει απόλυτα τα πράγματα για την εποχής μας: Είτε αλλάζουμε εμείς τα πάντα, είτε οι συνέπειες της υπερθέρμανσης του πλανήτη θα το κάνουν για εμας.

Leave a comment

Posted by on August 14, 2019 in Politics


Την μέρα που οι Sex Pistols νίκησαν τον νόμο…

Το εξώφυλλο του “Never Mind The Bollocks, Here’s the Sex Pistols”, του μοναδικού κανονικού άλμπουμ  που κυκλοφόρησαν οι Sex Pistols το 1977, δημιούργησε και νομικό προηγούμενο πέρα απο οτιδήποτε άλλο.

Μιας και τα μέσα ενημέρωσης αρνούνταν να το προβάλουν, η δισκογραφική εταιρία Virgin, ξεκίνησε μια μεγάλη διαφημιστική εκστρατεία στέλνοντας στα δισκοπωλεία αφίσες με το εξώφυλλο του άλμπουμ.

Η αστυνομία αντέδρασε απειλώντας με προσαγωγές και μάλιστα στις 5 Νοεμβρίου η αστυνομικός Julie Dawn Storey κατάσχεσε αντίτυπα του άλμπουμ και συνέλαβε τον Chris Seale,  διευθυντή του καταστήματος της Virgin στο Nottingham, βάση ενός νόμου του 1889, για Απρεπή Διαφήμιση.

Η λέξη “Bollocks” (ως λέξη έχει μια σχέση με την λέξη αρχίδια χωρίς όμως να είναι τόσο προσβλητική, αλλά χρησιμοποιήται και για να πεις πως κάτι είναι ανοησία…) που υπήρχε στον τίτλο, ήταν αυτή που δημιουργούσε το πρόβλημα.

Αυτός ο νόμος έλεγε πως «είναι παράνομη κάθε απεικόνιση ή εκτύπωση ή εγγραφή υλικού το οποίο είναι απρεπούς ή προσβλητικής φύσεως» και είχε περάσει στο Αρθρο 5 απο την  Βικτωριανή εποχή οταν απαγόρευε «οποιαδήποτε διαφήμιση σχετικά με σύφιλη, γονόρροια, νευρική αδυναμία ή άλλη καταγγελία ή αναπηρία που προκύπτει απο ή είναι σχετική με συνουσία.»

Προφανώς το 1889 το Λονδίνο είχε κατακλυστεί απο διαφημίσεις που είχαν να κάνουν με φάρμακα για την καταπολέμηση των αφροδίσιων νοσημάτων οι οποίες είχαν εξοργίσει  καθώς πρέπει πολίτες οπως ο Δούκας του Aberdeen ο οποίος είχε διαμαρτυρηθεί στην Βουλή των Λόρδων σχετικά…

Αν και ο συγκεκριμένος νόμος είχε πολλά χρόνια να χρησιμοποιηθεί, τον επανέφεραν για να στηρίξουν τις κατηγορίες κατά του Chris Seale τον Νοέμβριο του 1977 και η δίκη καλύφθηκε με μιας ευρείας κλίμακας επίθεση απο τα μέσα ενημέρωσης, κατά των Sex Pistols και του punk γενικότερα.

Για την υπεράσπιση, η Virgin προσέλαβε τον John Mortimer, εναν δικηγόρο ο οποίος κάθε άλλο παρά απο τον κόσμο των Sex Pistols ήταν βγαλμένος, και μέχρι το 2009 που πέθανε σε ηλικία 85 ετών, παρέμεινε ως ενας απο τους πιο αγαπημένους δικηγόρους και μυθιστοριογράφους στη βρετανική ιστορία.

Ο Mortimer ήταν βετεράνος δικαστικών αγώνων κατά της λογοκρισίας.

Το 1968 είχε υπερασπιστεί με επιτυχία την Αγγλική έκδοση του βιβλίου “Last Exit in Brooklyn” του Hubert Selby Jr (συγγραφέα του “Ρεκβιεμ για Ενα Ονειρο”) αλλά έχασε τρία χρόνια αργότερα στην περίπτωση του βιβλίου “The Little Red Schoolbook” γραμμένο απο τους Δανούς δασκάλους Søren Hansen και Jesper Jensen.

Το βιβλίο αυτό ενθαρρύνει τους νέους να αμφισβητούν τα κοινωνικά πρότυπα και τους δίνει οδηγίες για το πώς να το κάνουν. Ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών απο την μεριά των πολιτικών, απαγορεύτηκε στην Ιταλία και την Γαλλία, και έγινε λόγος να καταστραφεί η πολιτική καριέρα ενος Ελβετού πολιτικού ο οποίος εκανε ολόκληρο αγώνα εναντίον του.

Ακόμα, είναι ο τίτλος του 12ου άλμπουμ που κυκλοφόρησε ο Momus το 1998 (τον μήνυσε η Wendy Carlos – η συνθέτης του soundtrack για το Κουρδιστό Πορτοκάλι – για ενα τραγούδι του άλμπουμ.)

Το 1976, ο Mortimer, υπερασπίστηκε τον συντάκτη του Gay News, Denis Lemon για το αδίκημα της δημοσίευσης του ποιήματος του James Kirkup “The Love that Dares to Speak its Name” με την κατηγορία της βλάσφημης δυσφήμησης. Ο Lemon έχασε την υπόθεση, αλλά την κέρδισε μετά απο έφεση.

Στη δεκαετία του 1960, ο Mortimer, είχε γράψει το βιβλίο “A Voyage Round My Father”, ένα αυτοβιογραφικό έργο για τη σχέση του με τον τυφλό του πατέρα (επίσης δικηγόρο) – το οποίο αργότερα έγινε τηλεοπτική ταινία με τους Laurence Olivier και Alan Bates. Εγραψε επίσης με τη σύζυγό του, το σενάριο για την ταινία που γύρισε το 1965 ο Όττο Πρέμινγκερ “Bunny Lake Is Missing” και το 1975 ξεκίνησε την σειρά μυθιστορημάτων με τον Horace Rumpole.

Ο Mortimer πίστευε απόλυτα στην ελευθερία του λόγου, πράγμα που τον έκανε την τέλεια επιλογή για την περίπτωση των Sex Pistols.

To website 20thcpunkarchives εξηγεί την στρατηγική της υπεράσπισης:

Ο John Mortimer έθεσε το ερώτημα γιατί ο Seale διώχθηκε επειδή εξέθετε το εξώφυλλο του δίσκου, ενώ δεν εκδιώχθησαν οι εφημερίδες που χρησιμοποίησαν την ίδια εικόνα ως φωτογραφία. Ο Mortimer συνέχισε να περιγράφει την ιστορία του όρου “Bollocks” και να τον εντοπίζει τις ρίζες του στον Μεσαίωνα. Υστερα συνέχισε φέρνοντας κάποιον καθηγητή Kingsley, επικεφαλής Αγγλικών σπουδών στο τοπικό πανεπιστήμιο του Nottingham. Ο Kingsley είπε στο δικαστήριο ότι ο όρος είχε χρησιμοποιηθεί από το έτος 1000 για να περιγράψει μια μικρή μπάλα (ή πράγματα παρόμοιου σχήματος) και ότι εμφανίζεται σε Μεσαιωνικές Βίβλους, κτηνιατρικά βιβλία και στην λογοτεχνία μέσα στους αιώνες. Επίσης αποκάλυψε (χωρίς αυτό να αποτελεί έκπληξη) ότι χρησίμευσε επίσης ως μέρος για τοπωνύμια σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο. Τα φρύδια όλων σηκώθηκαν όταν ο Kingsley είπε ότι ο όρος είχε χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει τους κληρικούς του προηγούμενου αιώνα. Σε αυτή την περίπτωση χρησιμοποιείται με παρόμοιο τρόπο όπως η λέξη ανοησίες για να περιγράψει έναν κληρικό που έλεγε κουταμάρες. Η υπεράσπιση συνέχισε να υποδηλώνει ότι ίσως η εισαγγελία δεν ενδιαφέρεται για την ευπρέπεια της εν λόγω λέξης, αλλά αντίθετα διεξήγαγε πόλεμο εναντίον της ίδιας της μπάντας. Μετά την ολοκλήρωση της ακροαματικής διαδικασίας, ο δικαστής συζήτησε για είκοσι λεπτά και απέρριψε όλες τις κατηγορίες εναντίον του Seale. Το εξώφυλλο του άλμπουμ των Sex Pistols βρέθηκε  “αξιοπρεπές” και έθεσε ένα προηγούμενο που θα προστάτευε άλλους ιδιοκτήτες καταστημάτων η οποίοι θα το εξέθεταν δημόσια.

Η ετυμηγορία, που δόθηκε από τον πρόεδρο της εδρας Douglas Betts, ήταν βαθιά κακόβουλη αλλά εντούτοις ευχάριστη για τους πάνκηδες σε ολα τα μέρη: «Όσο κι αν εγω και οι συνάδελφοί μου θρηνούμε με όλη μας την καρδιά για την χυδαία εκμετάλλευση των χειρότερων ενστίκτων της ανθρώπινης φύσης τόσο από εσάς, όσο και από την εταιρεία σας, θα πρέπει απρόθυμα να σας βρούμε αθώο για κάθε μία από τις τέσσερις κατηγορίες.

Ο νόμος για την απρεπή διαφήμιση (Indecent Advertisements Act) δεν επέζησε πολύ περισσότερο απο τους Sex Pistols.

Καταργήθηκε το 1981 για να αντικατασταθεί απο το νόμο κατά της Ασεμνης Εμφάνισης (Indecent Display (Control) Act) για τον οποίο αγωνιζόταν επι χρόνια η συντηρητική κοινωνική ακτιβίστρια Mary Whitehouse και ο οποίος στόχευε πρωτίστως στις φωτογραφίες που έβαζαν στις βιτρίνες τους τα sex shops.

Οταν κατατέθηκε ως πρόταση αρχικά το 1974 (τότε είχε καταψηφιστεί…) υπήρχαν πολλοί μέσα στην ροκ βιομηχανία οι οποίοι διαφώνησαν, με την Melody Maker να προειδοποιεί πως αν ψηφιζόταν αυτός ο νόμος, θα μπορούσε να κηρυχθεί παράνομη όλη η σκηνική παρουσία των Sweet

Leave a comment

Posted by on August 10, 2019 in Politics, punk rock, Reflections


Ο Φόβος και η Οργή του Hunter S. Thompson

Δεν θυμάμαι πότε και πως ανακάλυψα τον Hunter S. Thompson.

Ισως ηταν to 1998 χάριν στην ταινία του Terry Gilliam, “Fear and Loathing in Las Vegas”.

Πραγματικά δεν θυμάμαι, αλλά έβρισκα πολύ έξυπνα και ειλικρινή αυτά που έλεγε αλλά ταυτόχρονα και αστεία.

Για παράδειγμα, αυτό που είχε δηλώσει στις 15 Φεβρουαρίου του 1973, στο περιοδικό Rolling Stone, πως “Αν είχα γράψει την αλήθεια γι αυτά που γνώριζα τα τελευταία δέκα χρόνια, περίπου 600 άνθρωποι – εμού συμπεριλαμβανομένου – θα σάπιζαν σήμερα σε διάφορες φυλακές απο το Rio ως το Seattle. Η απόλυτη αλήθεια είναι ένα πολύ σπάνιο και επικίνδυνο εμπόρευμα οταν μιλάμε για επαγγελματική δημοσιογραφία.

Η αλήθεια είναι πως επρόκειτο για μια αρκετά ιδιαίτερη προσωπικότητα, που τρελαινόταν να ακούει μουσική και ήταν γνωστό πως σε όλη του την ζωή έπινε αλκοόλ, έπαιρνε ναρκωτικά, λάτρευε τα πυροβόλα όπλα, έχοντας μια τεράστια συλλογή περιστρόφων, καραμπινών και διαφόρων αυτόματων και ημι-αυτόματων όπλων, καθώς και αναρίθμητα δακρυγόνα, ενώ περιφρονούσε την εξουσία και τον αυταρχισμό.

Φυσικά, όντας χρήστης ο ίδιος, υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της νομιμοποίησης των ναρκωτικών και έμεινε γνωστός για τις λεπτομερείς καταγραφές της χρήσης των δικών του ναρκωτικών.

Σε κάποια συνέντευξή του το 1997 είχε δηλώσει πως «τα ναρκωτικά πρέπει να νομιμοποιηθούν. Μπορεί να φανεί σκληρό στην αρχή σε κάποιους, αλλά νομίζω ότι είναι ο μόνος τρόπος να ασχοληθούμε σοβαρά με τα ναρκωτικά. Πάρτε για παράδειγμα την ποτοαπαγόρευση. Το μόνο που κατάφερε ήταν να κάνει κάποιους εγκληματίες πλούσιους.»


Οπως λέει ο Nick Nolte στο ντοκυμαντέρ “Buy the Ticket, Take the Ride” «ο Hunter S. Thompson βρέθηκε στο επίκεντρο του λαβυρίνθου στον οποίο μπήκε η Αμερικάνικη κουλτούρα στα ‘60ς και στα ‘70ς.

Για μιά δεκαετία, απο το 1965 ως το 1975, ο Thompson βρέθηκε στην κορυφή, λές και ήταν πλασμένος για τα ‘60ς και τα ‘70ς.

Σύμφωνα με τον ηθοποιό Harry Dean Stanton «ήταν ενας μοναδικός τύπος, ήταν ενας τρελός, ενας θεότρελος ποιητής.»

Η ταινία “Fear and Loathing in Las Vegas” είναι αυτή που έκανε ευρέως γνωστό τον Hunter S. Thompson πέρα απο τα Αμερικάνικα σύνορα και ισως είναι ο λόγος που ήρθα κι εγω για πρώτη φορά σε επαφή με τον έργο του.

Πρόκειται ουσιαστικά για την κινηματογραφική μεταφορά στην μεγάλη οθόνη του βιβλίου που κυκλοφόρησε ο Hunter S. Thompson το 1971, με πλήρη τίτλο “Fear and Loathing in Las Vegas: A Savage Journey to the Heart of the American Dream”.

Περιγράφει τα δύο ταξίδια που έκανε ο συγγραφέας το 1971 με τον δικηγόρο και ακτιβιστή για τα δικαιώματα των (Chicano) Μεξικάνων, Oscar Zeta Acosta, στο Las Vegas οπου πήγε για να καλύψει κάποιους ποδηλατικούς αγώνες για λογαριασμό του περιοδικού Rolling Stone, αλλά αντί αυτού πέρασαν ολο το ταξίδι λιώμα απο διάφορα ψυχεδελικά ναρκωτικά που έπαιρναν ασταμάτητα…

Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους βρίσκονται, ο δηλωμένος θαυμαστής του Thompson, Johnny Depp και ο Benicio Del Toro.


Το στυλ της δημοσιογραφίας του Hunter S. Thompson ονομάζεται Gonzo δημοσιογραφία και ουσιαστικά δεν έχει σκοπό της να είναι αντικειμενική.

Συνήθως ο δημοσιογράφος είναι ο πρωταγωνιστής της ιστορίας και αφηγήται τις εμπειρίες και τα συναισθήματά του σε πρώτο πρόσωπο, αυτοσαρκαζόμενος, και κάνοντας κοινωνική κριτική, σε αντίθεση με την παραδοσιακή δημοσιογραφία, η οποία κρατά μια απόσταση, ενώ βασίζεται σε γεγονότα και μαρτυρίες οι οποίες μπορούν να εξακριβωθούν από τρίτους.

Η ορος “gonzo” πιστεύεται ότι χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1970 από τον εκδότη της The Boston Globe, Bill Cardoso για να περιγράψει το άρθρο του Thompson “The Kentucky Derby Is Decadent and Depraved“, το οποίο γράφτηκε για το περιοδικό Scanlan’s Monthly.

Οταν ρώτησαν τον Cardoso τι σημαίνει η λέξη “gonzo” εκείνος δήλωσε πως στην Ιρλανδική αργκώ της Νότιας Βοστόνης, περιγράφει τον τελευταίο άνδρα που καταφέρνει να στέκεται όρθιος μετά από μια νύχτα μπεκρουλιάσματος. Ισχυρίστηκε επίσης ότι ήταν μια παραφθορά της γαλλο-καναδέζικης λέξης “gonzeaux“, που σημαίνει “λαμπερό μονοπάτι”, αν και αυτό αμφισβητείται…

Μια άλλη εικασία είναι ότι η λέξη μπορεί να έχει προέλθει από ενα τραγούδι του 1960 με τίτλο “Gonzo” του μπλουζ πιανίστα απο την Νέα Ορλεάνη, James Booker. Αυτή η πιθανότητα έχει υποστηριχθεί και απο τον ιδιο τον Thompson σε μια βιογραφία του που κυκλοφόρησε το 2007, οπου δήλωνε ότι ο όρος προέρχεται από ένα τραγούδι του Booker, αλλά δεν εξηγεί γιατί ο Thompson ή ο Cardoso επέλεξαν αυτό τον όρο για να περιγράψουν αυτού του είδους την δημοσιογραφία.

Ο Thompson βάσισε το στυλ του στην αντίληψη του σπουδαίου Αμερικανού συγγραφέα  William Faulkner πως “η φαντασία είναι συχνά το καλύτερο γεγονός.

Δεν τον ενδιέφερε να πεί τα πράγματα ακριβώς ως είχαν.

Ενώ οσα περιέγραφε βασίζονταν σε πραγματικά γεγονότα, χρησιμοποιούσε σατυρικούς μηχανισμούς ωστε να πετύχει τον στόχο του. Συνήθως έγραφε για τα ψυχεδελικά ναρκωτικά και το αλκοόλ έτσι ωστε να προσθέτει μια υποκειμενική οπτική στα όσα περιέγραφε.

Απεχθάνομαι να υπερασπίζομαι τα ναρκωτικά, το οινόπνευμα, τη βία ή την παραφροσύνη σε οποιονδήποτε, αλλά πάντα δούλευαν για μένα” δήλωνε συχνά.

Το 1998, ο Αμερικάνος, αναλυτής, δημοσιογράφος και συγγραφέας Christopher Locke υποστήριξε οτι τα ηλεκτρονικά περιοδικά, τα webzines, ως είδος, είναι απόγονοι της gonzo δημοσιογραφίας.


Ο Thompson εμφανίστηκε στα γράμματα για πρώτη φορά το 1967, με την έκδοση του βιβλίου του “Hell’s Angels: The Strange and Terrible Saga of the Outlaw Motorcycle Gangs” το οποίο έγραψε ακολουθώντας για ενα χρόνο την συμμορία των Hell’s Angels του San Francisco και του Oakland, ωστε να ζήσει απο πρωτο χέρι την ζωή και τις εμπειρίες των μελών της λέσχης.

Εκείνη την εποχή οι Hell’s Angels κατηγορούνταν για διάφορες εγκληματικές ενέργειες (τέσσερα χρόνια αργότερα θα σκότωναν τον 18άχρονο Meredith Hunter στο φεστιβάλ του Altamont) ενω οι New York Times εγραφαν πως ο Thompson μιλούσε στο βιβλίο του για “έναν κόσμο που οι περισσότεροι από εμάς δεν θα τολμούσαν ποτέ να πλησιάσουν.

Είχε κάνει βέβαια την παράτολμη κίνηση να είναι ειλικρινής απο την αρχή με τον πρόεδρό τους, συγγραφέα, ηθοποιό και καταδικασμένο εγκληματία Ralph “Sonny” Barger (πρωτοεμφανίστηκε σε ταινία το 1968 στο “Angels From Hell”, σε τρία επεισόδια της σειρας “Sons of Anarchy” απο το 2010 ως το 2012 και στην ταινία “Dead in 5 Heartbeats” το 2013) αλλά δεν το έκρυψε ουτε απο τους υπόλοιπους, πως ήταν δημοσιογράφος, πράγμα πολύ επικίνδυνο μιας και οι Hell’s Angels δεν εμπιστεύονταν καθόλου τα Μέσα Ενημέρωσης.

Στις συνεντεύξεις τους στο κασετόφωνο, τα μέλη της λέσχης ήταν ειλικρινή αλλά μετά εξέταζαν για καλό και για κακό τα κείμενα του Thompson ωστε να ελέγχουν αν τα έχει γράψει οπως του τα είπαν.

Μάλιστα, προς μεγάλη απογοήτευση της γυναίκας του και των γειτόνων, κάποτε τον επισκέφτηκαν στο διαμέρισμά του στην 318 Parnassus Avenue στο San Francisco, αλλά εκείνος δεν φάνηκε να έχει πρόβλημα.

Οταν «για πλάκα» τον απείλησαν πως θα τον χτυπήσουν, ξεκρέμασε το δίκαννό του απο τον τοίχο και τους απάντησε κι αυτός «αστειευόμενος» πως εντάξει, αλλά αρχικά θα πυροβολούσε δύο απο αυτούς.

Η σχέση του με την λέσχη τελείωσε όταν είχε ολοκληρωθεί και η δουλειά του.

Πιο συγκεκριμένα, έφαγε πολύ ξύλο απο τα μέλη, οταν είπε πως «μόνο ενας αλήτης χτυπά την συζυγό του» σε εναν απο αυτούς επειδή έδερνε την γυναίκα του.

Αν δεν έδιναν την εντολή οι αρχαιότεροι, να σταματήσει η κλωτσοπατινάδα, θα τον σκότωναν.

Το “Hell’s Angels” ήταν το βιβλίο που εκτόξευσε την καριέρα του Thompson.


Το 1970 o Thompson έβαλε υποψηφιότητα για σερίφης του Pitkin County στο Colorado, αλλά δεν τα κατάφερε και την ίδια χρονιά δημοσιεύθηκε το άρθρο με τίτλο “The Kentucky Derby Is Decadent and Depraved” που ανέφερα πιο πάνω.

Ουσιαστικά, το άρθρο γράφτηκε ως εξής:

Καθώς πλησίαζε η ημερομηνία για να παραδώσει στους συντάκτες του περιοδικού Scanlan’s Monthly, το κείμενο που υποτίθεται πως θα είχε γράψει σχετικά με τις ιπποδρομίες στο Kentucky, εκείνος, χωρίς να εχει γράψει κάποια συγκεκριμένη ιστορία, άρχισε να σκίζει σελίδες απο το σημειωματάριό του, να τις αριθμεί και να τους τις στέλνει.

Τις συνόδευαν σκίτσα του Ralph Steadman (η πρώτη από τις πολλές συνεργασίες μεταξύ τους), και απο ολα αυτά, προέκυψε μια τρελή ιστορία γραμμένη σε πρώτο πρόσωπο,  η οποία εγραφε πολύ λίγα για τον αγώνα, μιας και απο εκεί που καθόντουσαν οι δυό τους δεν μπορούσαν να δουν πολλά πράγματα αλλά εστιάζει περισσότερο στο εορταστικό κλίμα της Louisville (που ηταν η πατρίδα του Thompson), τα μεθύσια, την αγριότητα και την διαφθορά τις ημέρες πρίν και μετά τους αγώνες.

Η αφήγηση τελειώνει οπως συνήθιζε στα έργα του ο Thompson, με την γλυκόπικρη συνειδητοποίηση, μετά απο μέρες ακατάπαυστου παρταρίσματος και μεθυσιού, πως οι δυό τους είχαν γίνει ακριβώς το είδος των ανθρώπων που αρχικά σχεδίαζαν να διακωμωδήσουν.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο τεύχος του Ιουνίου και θεωρείται, οπως είπα, η αρχή της Gonzo δημοσιογραφίας, εγκαθιστώντας τον ως συγγραφέα με πιστοποιητικά αντικουλτούρας.


Το 1971 ακολούθησε το μυθιστόρημα “Fear and Loathing in Las Vegas: A Savage Journey to the Heart of the American Dream” ξανά σε σκίτσα του Ralph Steadman.

Σχετικά με τον Oscar Zeta Acosta που συνόδευσε τον Thompson στα δύο ταξίδια του “Fear and Loathing in Las Vegas,” να σημειώσω εδω, πως τα ίχνη του χάθηκαν ενω βρισκόταν σε ενα ταξίδι στο Μεξικό, τον Μάϊο του 1974 και το πτώμα του δεν βρέθηκε ποτέ.

Ο τελευταίος που του μίλησε ήταν ο γιός του τηλεφωνικά.

Ο Thompson γνώρισε τον Acosta το 1967 και η γνωριμία τους αυτή έγινε η αιτία να γράψει ένα άρθρο σχετικά με την καταπίεση που ασκούνταν στους Μεξικάνους (Chicanos) των περιοχών του Μεξικού που κατέλαβαν οι Ηνωμένες Πολιτείες (Texas, Arizona, New Mexico, και California) στον Μεξικανο-Αμερικάνικο πόλεμο (1846-1848.)

Το άρθρο είχε τίτλο “Strange Rumblings in Aztlan,” εκδόθηκε απο το περιοδικό Rolling Stone στις 29 Απριλίου 1971, και ασχολείται κυρίως με τα γεγονότα και την ατμόσφαιρα που περιέβαλλαν την αντίδραση της κοινότητας των Chicano στο Λος Άντζελες μετά τη δολοφονία του Rubén Salazar στις 29 Αυγούστου 1970, ημέρα της ιστορικής εθνικής πορείας των Chicano και του αγώνα κατά του πολέμου του Βιετνάμ.

Ο Salazar κάλυπτε τα γεγονότα της ημέρας ως αρθρογράφος για το περιοδικό Los Angeles Times και ήταν διευθυντής ειδήσεων του Ισπανόφωνου KMEX-TV του Λος Άντζελες. Μετά την ολοκλήρωση της πορείας, και καθώς έπινε μια μπύρα στο μπάρ του Silver Dollar Cafe, χτυπήθηκε στο κεφάλι από ένα δακρυγόνο που πυροδότησε ο βοηθός του σερίφη του Los Angeles, Tom Wilson. Και απο εκεί που δεν είχαν συμβεί έκτροπα, η μέρα μετατράπηκε σε ημέρα βίας λόγω και της απόφασης της αστυνομίας να διαλυθεί το πλήθος των 20.000 με 30.000 ανθρώπων που συμμετείχαν στην συγκέντρωση στο Laguna Park (σήμερα λέγεται  Ruben F. Salazar Park.)

Θέλοντας ο Thompson να συζητήσει με τον Acosta σχετικά με αυτά τα γεγονότα, μακρυά απο την πίεση της αστυνομίας του Los Angeles, και χωρίς να έχουν τον φόβο αντιποίνων απο τους Chicano (επειδή ο Acosta θα μιλούσε με κάποιον «καθεστωτικό» δημοσιογράφο) κάνανε τα ταξίδια στο Las Vegas τα οποία έγιναν η βάση για το “Fear and Loathing in Las Vegas”, με τον Acosta να παίζει τον ρόλο του  Dr. Gonzo.

Το 1977, η έρευνα του Thompson σχετικά με την εξαφάνιση του Acosta, με τίτλο “The Banshee Screams For Buffalo Meat,” δημοσιεύθηκε στο Rolling Stone.

Σύμφωνα με τον Thompson, παρότι ο Acosta ήταν κορυφαίος δικηγόρος, υπέφερε από εθισμό στις αμφεταμίνες και είχε αδυναμία στο LSD.

Το άρθρο ήταν η απάντηση του Thompson στις φήμες ότι ο Acosta ζούσε κάπου στο Μαϊάμι.

Εγραψε μάλιστα πως πίστευε ότι ο Acosta είτε δολοφονήθηκε από εμπόρους ναρκωτικών, είτε είχε πέσει θύμα πολιτικής δολοφονίας.

Ο Thompson είχε γνωστοποιήσει την αντιπάθεια που έτρεφε για τον Richard Nixon, για τον οποίο έλεγε πως αντιπροσώπευε “αυτή τη σκοτεινή, ένοπλη και ανυπόστατα βίαιη πλευρά του αμερικανικού χαρακτήρα” και πως ”ήταν το είδος του ανθρώπου που ενω σου έδινε το χέρι του, την ιδια στιγμή σε κάρφωνε στην πλάτη με το άλλο χέρι.

Το  “Fear and Loathing on the Campaign Trail ’72” ήταν μια σειρά άρθρων που έγραψε για το Rolling Stone τα οποία συγκεντρώθηκαν και δημοσιεύθηκαν με αυτό τον τίτλο.

Ο Thompson είχε ακολουθήσει όλο το “μονοπάτι της εκστρατείας” του κόμματος των Δημοκρατικών, υποστηρίζοντας απ την αρχή τον Γερουσιαστή George McGovern.

Ο Nixon, ως o επίσημος υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων δεν εκανε μεγάλη εκστρατεία.


Η αρχή του τέλους για τον Thompson ήρθε μετά τον αγώνα πυγμαχίας ανάμεσα στον George Foreman και τον Muhammad Ali ο οποίος έμεινε στην ιστορία με το όνομα The Rumble in the Jungle (Βροντή μέσα στη ζούγκλα.)

Τον αγώνα κανόνισε ο πανούργος μάνατζερ Don King (δείτε σχετικά με το ποιόν του εν λόγω ατόμου την ταινία “Don King: Only In America“)και με πρόφαση πως οι δύο πυγμάχοι είναι μαύροι, κανόνισε να γίνει στην Αφρική, στο «Σταδιο της 20ης Μαϊου» της Κινσάσα, στο Ζαϊρ, το σημερινό Κογκό.

Ενα στάδιο στο οποίο ο τότε δικτάτορας εκτελούσε κόσμο και κοσμάκη αλλά βέβαια ούτε οι δύο πυγμάχοι, ούτε οι μουσικοί που έπαιξαν ο γνώριζαν…

Ηταν τόσο μεγάλη η διαφήμιση του αγώνα, στον οποίο ο Ali ήταν το αουτσάϊντερ, που ισως κάποιοι να θυμούνται το τραγούδι “In Zaire” του Αγγλου μουσικού Johnny Wakelin το 1976, αλλά ο ιδιος καλλιτέχνης είχε ηδη κάνει επιτυχία χαριν σε αυτόν τον αγώνα με το single “Black Superman (Muhammad Ali)” το 1974.

Πάντως διοργανώθηκε ενα μουσικό φεστιβάλ τριών βραδιών με τίτλο “Zaire 74”, απο τις 22 ως τις 24 Σεπτεμβρίου με την συμμετοχή των James Brown, Celia Cruz και των Fania All-Stars, B.B. King, Miriam Makeba, The Spinners, Bill Withers, The Crusaders, και Manu Dibango, το οποίο μπορείτε να παρακολουθήσετε εδω, στο ντοκυμαντέρ του 2008 “Soul Power.”

Ο αγώνας προγραμματίστηκε για τις 4 το πρωί τοπική ωρα ωστε να μπορεί να μεταδοθεί ζωντανά στα κλειστά Αμερικάνικα τηλοπτικά κυκλώματα στις 10 το βράδυ, ωρα Ανατολικής ακτής.

Τον αγώνα παρακολούθησαν τηλεοπτικά πάνω απο ενα δισεκατομμύριο άνθρωποι με γύρω στα 50 εκατομμύρια απο αυτούς να τον δούν επι πληρωμή μέσω κλειστών καλωδιακών συνδέσεων κάνοντας τον αγώνα να αποφέρει 100 εκατομμύρια δολλάρια (510 εκ. σημερινά.)

Ο Hunter S. Thompson, ο οποίος είχε πάει στο Ζαϊρ ως απεσταλμένος του Rolling Stone, έχασε τον πυγμαχικό αγώνα γιατί είχε γίνει κόκκαλο στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του και δεν έστειλε κανένα ρεπορτάζ στο περιοδικό.

Απο εκεί και πέρα ξεκίνησε η κατρακύλα.

Κάποιες δουλειές ακυρώθηκαν και μετά άρχισαν να κυκλοφορούν βιβλία τα οποία είτε συγκέντρωναν άρθρα πριν την εποχή της Gonzo δημοσιογραφίας είτε οτι είχε γράψει για το Rolling Stone.

Πέρα απο την ταινία με τον Johnny Depp, εκεί στις αρχές του ’80 είχε γυριστεί μια άλλη ταινία, απο τον  Art Linson, με τίτλο “Where the Buffalo Roam” και πρωταγωνιστές τον Bill Murray και τον Peter Boyle βασισμένη σε ιστορίες του Thompson συμπεριλαμβανομένης κι αυτής του “Fear and Loathing in Las Vegas.”

Ο ηθοποιός Bill Murray θυμάται πως στα γυρίσματα ο Thompson τον είχε συμβουλέψει «καλό είναι αρχικά να κάνεις τρελλά πράγματα γιατί οτι κάνεις μετά, θα φανεί νορμάλ…»

Στην δεκαετία του ’90 αναμενόταν να κυκλοφορήσει ενα νέο βιβλίο του αλλά αυτό δεν έγινε ποτέ.

Απο το 1984 ως το 2004 το Rolling Stone δημοσίευσε συνολικά 17 ιστορίες του, με τελευταία μία σχετικά με τις προεδρικές περιοδείες των Bush και Gore.

Στις 20 φεβρουαρίου 2005, ο Hunter S. Thompson αυτοπυροβολήθηκε στο κεφάλι, ενω μιλούσε στο κινητό τηλέφωνο με την γυναίκα του.

Η κηδεία του έγινε υπο τους ήχους του “Mr. Tambourine Man” του Bob Dylan και του “Spirit in the Sky” του Norman Greenbaum.

Τα τρία εκατομμύρια που ήταν τα έξοδα της κηδείας, πληρώθηκαν απο τον Johnny Depp ενα τοποθετήθηκε ενα κανόνι σε ύψος 47 μέτρων το οποίο γέμισαν μεταξύ άλλων με τις στάχτες του Thompson και το οποίο όταν εκπυρσοκρότησε, σχηματίστηκε στον ουρανό το σήμα του Gonzo.


Tags: , , , , , ,

Richard Hamilton, ο πιό επιδραστικός Βρετανός καλλιτέχνης του 20ου αιώνα

Η pop art ήταν ενα καλλιτεχνικό κίνημα που γεννήθηκε στο Λονδίνο στα μέσα της δεκαετίας του ’50 και αργότερα πέρασε και στην Αμερική.

Πήρε το όνομά της απο τον κριτικό τέχνης Lawrence Alloway το 1958 και είχε μεγάλη απήχηση στην δεκαετία του ’60.

Πηγή έμπνευσής της ήταν η λαϊκή κουλτούρα, τα καταναλωτικά αγαθά, οι διαφημίσεις, καθημερινά σκεύη και οτιδήποτε ερχόταν, εκείνη την εποχή, σε αντίθεση με τις καλές τέχνες.

Ηταν αρκετά εκνευριστική για όσους δεν την καταλάβαιναν γιατί φαινόταν να έχει ενα πάθος με κουτά θέματα οπως η διαφήμιση ή τα χυδαία cartoon και κατα κάποιο τρόπο το είδαν σαν εναν τρόπο με τον οποίο οι νέοι απειλούσαν να αναστατώσουν τις υπάρχουσες συνθήκες.

Σύντομα έδειξαν ενδιαφέρον για την pop art οι rock καλλιτέχνες γιατί ήταν κάτι καινούργιο, νεανικό και συναρπαστικό.

Ενας απο τους πρωτοπόρους αυτου του είδους τέχνης στην Αγγλία, ήταν ο Richard Hamilton, ο πιό επιδραστικός Βρετανός καλλιτέχνης του 20ου αιώνα, ο οποίος είδε το μέλλον να έρχεται και το αποτύπωσε σε αθάνατες εικόνες ενος μοντέρνου κόσμου.

Επηρεασμένος απο τον γλύπτη, ζωγράφο και σκακιστή Γαλλο-Αμερικάνο Marcel Duchamp, και απο τα κολάζ του Σκωτσέζου καλλιτέχνη Eduardo Paolozzi ο οποίος θεωρείται ως ο πρωτοπόρος της pop art, o Hamilton δημιούργησε ενα εντελώς προσωπικό ύφος και παρουσίασε τα πράγματα γύρω του με εναν τρόπο που πριν δεν ήταν ορατός με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το έργο του “Swingeing London”, μια σειρά έργων ζωγραφικής βασισμένων σε μια φωτογραφία της σύλληψης του Mick Jagger και του Robert Fraser με την κατηγορία της κατοχής ναρκωτικών.

Γενικότερα, του άρεσε να συμμετέχει στον μοντέρνο τρόπο ζωής (ήταν γεννημένος το 1922) και τον γοήτευε η τεχνολογία της εποχής του.

Το 1959 ο Hamilton έδωσε μια διάλεξη με τίτλο “Glorious Technicolor, Breathetaking Cinemascope and Stereophonic Sound“, μια φράση παρμένη απο τους στίχους του Cole Porter για την μουσική κωμωδία του 1957 “Silk Stockings” με τον Fred Astaire. Σε αυτή τη διάλεξη, κατα την διάρκεια της οποίας ακουγόταν ποπ μουσική και συμπεριλάμβανε και την επίδειξη μιας πρώιμης φωτογραφικής μηχανής Polaroid, ο Hamilton αποδόμησε την τεχνολογία του κινηματογράφου για να εξηγήσει την γοητείας του Χόλιγουντ. Ανέπτυξε αυτο το θέμα περεταίρω στις αρχές της δεκαετίας του 1960 με μια σειρά από πίνακες εμπνευσμένους από ταινίες και διαφημιστικά πλάνα.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’50 ήταν επίσης πολύ δραστήριος στην εκστρατεία για τον πυρηνικό αφοπλισμό και δημιούργησε ένα έργο στο οποίο παρωδούσε τον τότε ηγέτη του Εργατικού Κόμματος, Hugh Gaitskell, για την απόρριψη του πυρηνικού αφοπλισμού.


Από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, τον Hamilton εκπροσωπούσε ο έμπορος έργων τέχνης Robert Fraser, γνωστότερος ως “Groovy Bob“, μια κεντρική φιγούρα της νυχτερινής ζωής του Λονδίνου, ο οποίος ήταν κολλητός των Beatles και των Rolling Stones.

Ο Fraser ήταν γόνος συλλεκτών έργων τέχνης και γοητευμένος απο την αποδοχή που είδε οτι είχε η μοντέρνα τέχνη στην Αμερική, αποφάσισε να την φέρει και στην συντηρητική και κολλημένη στις παραδόσεις Αγγλία, ανοίγοντας μια γκαλερί στο Λονδίνο.

O Paul McCartney έχει πει για τον Fraser πως ήταν «ενας απο τους πιο επιδραστικούς ανθρώπους του Λονδίνου της δεκαετίας του ‘60» και ήταν εκείνος που το 1967 έστησε ολο το σκηνικό του εξωφύλλου του άλμπουμ “Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band” προτρέποντας τους Beatles να συνεργαστούν με τον Peter Blake (ο οποίος τελικά και το έκανε) και να απορρίψουν ενα ψυχεδελικό εξώφυλλο που τους είχε προτείνει η Ολλανδική κολεκτίβα γραφιστών The Fool (σχεδίασαν κυρίως τα κουστούμια των The Hollies, Incredible String band, Procol Harum, Move κλπ).

Τόσο το διαμέρισμα του Fraser στον τρίτο όροφο της 23 Mount Street του Λονδίνου, όσο και η γκαλερί του, ήταν τα μέρη στα οποία σύχναζαν αστέρια της ποπ, καλλιτέχνες, συγγραφείς και άλλες διασημότητες, συμπεριλαμβανομένων φυσικά των μελών των Beatles και των Rolling Stones, του φωτογράφου Michael Cooper, του σχεδιαστή Christopher Gibbs, της Marianne Faithfull, του Dennis Hopper, του William Burroughs και άλλων, ενώ ο Fraser ενέπνευσε τον χαρακτήρα του “Dr. Robert” στο ομώνυμο τραγούδι του άλμπουμ “Revolver” των Beatles.

Ακόμα, χρηματοδότησε το 1966 την έκθεση της Yoko Ono στην οποία την πρωτοσυνάντησε ο John Lennon ενω ακόμα έδωσε στον McCartney μια μικρή ζωγραφιά ενός μήλου από τον René Magritte, που πιστεύεται ότι ήταν η έμπνευση για το όνομα και το λογότυπο της δισκογραφικής εταιρείας Apple Records των Beatles.

Το 1967 η αστυνομία έκανε έφοδο στο σπίτι του Keith Richards στο Redlands οπου συνέλαβε τον Richards, τον Mick Jagger και τον Fraser με την κατηγορία της κατοχής και χρήσης ναρκωτικών.

Ηταν η εποχή που ξεκινούσε η τρέλλα για τους celebrities οπως την ξέρουμε σήμερα.

Για την ιστορία, ενω οι δύο των Stones απαλλάχθηκαν μετά από έφεση, ο Fraser ομολόγησε πως είναι ένοχος, εξέτισε μια ποινή εξι μηνών σε καταναγκαστικά έργα πράγμα που έκανε τον Richard Hamilton εξω φρενών γιατί θα φυλάκιζαν έναν άνθρωπο μόνο και μόνο επειδή έκανε χρήση ναρκωτικών.

Έχοντας προσχωρήσει ο Hamilton σε αυτό τον κύκλο γνωριμιών, και τρέφοντας μεγάλη εκτίμηση για τον Fraser, πήρε μια φωτογραφία που εβγαλε ο John Twine και δημοσίευσε η Daily Sketch για να μνημονεύσει ολο το περιστατικό στο έργο τέχνης του “Swingeing London 67” το οποίο αποτελείται απο κολάζ  δημοσιευμάτων του τύπου και το πορτραίτο των Jagger και Fraser δεμένων με χειροπέδες σε ενα αστυνομικό αυτοκίνητο καθώς μεταφέρονται απο την φυλακή στο δικαστήριο σε εξι διαφορετικούς καμβάδες.

Ο ίδιος, είπε σχετικά πως «υπήρξαν μερικές περιπτώσεις που συγκινήθηκα απο κάποιο γεγονός. Οταν είσαι υποχρεωμένος να δράσεις με οποιο τρόπο μπορείς, δρας ως καλλιτέχνης. Θα πρέπει να το εκφράσεις με το μέσο το οποίο γνωρίζεις, και πιστεύω πως η εικόνα του Robert Fraser και του Mick Jagger με χειροπέδες, δίνουν μια ιδιαίτερη εικόνα στον κόσμο. Συμβολίζουν μια συγκεκριμένη εποχή

Η ειρωνεία είναι πως αυτή η εικόνα που ταρακούνησε το κατεστημένο της εποχής, κατέληξε να είναι ενας απο τους σημαντικότερους καλλιτεχνικούς θεσμούς του ίδιου του κατεστημένου.

Εδω ενα κατατοπιστικό βίντεο που συνοδεύει μια συνέντευξη της Harriet Vyner και που θα σας δώσει την εικόνα ολων αυτών που περιγράφω. Η Vyner είναι η συγγραφέας των βιβλίων “Groovy Bob, the life and times of Robert Fraser“ (1999), “Among Ruins” (2006), και έγραψε με τον πρώην πληκτρά των Squeeze και σημερινό τηλεπαρουσιαστή Jools Holland την αυτοβιογραφία του “Barefaced Lies and Boogie-Woogie Boasts” (2007).

Ο Fraser μετά την αποφυλάκισή του βυθίστηκε πιο βαθειά στην πρέζα, χάνοντας το ενδιαφέρον του για την τέχνη και κλείνοντας την γκαλερύ του το 1969 (τον Γενάρη του 1986 έγινε ο πρώτος Βρετανός ασθενής του AIDS που πέθανε στο σπίτι του.)


O Hamilton, ο οποίος είχε γίνει φίλος με τον Paul McCartney ανέλαβε να κάνει τα εξώφυλλα και το κολάζ των αφισών του “White Album” των Beatles.

Ο McCartney έλεγε μάλιστα πως στις προθέσεις του Hamilton ήταν να αριθμηθεί ξεχωριστά το κάθε εξώφυλλο (απο το 1968 που κυκλοφόρησε το “White Album” έχει πουλήσει 24 εκατομμύρια κόπιες.) Παρεμπιπτόντως, την πρώτη κόπια την πήρε ο John Lennon.

Την ίδια χρονιά, ο Hamilton εμφανίζεται στην ταινια του  Brian De PalmaGreeting” το θέμα της οποίας έχει να κάνει με κάποιους νεαρούς που προσπαθούν να αποφύγουν να καταταγούν στον στρατό για να μην πάνε στο Βιετναμ και στην οποία εμφανίζεται για πρώτη φορά σε πρωταγωνιστικό ρόλο ο Robert De Niro.

Απο το 1959 ως το 1966 ο Hamilton δίδασκε στο King’s College του Newcastle έχοντας για μαθητή του τον νεαρό Bryan Ferry τον μελλοντικό τραγουδιστή των Roxy Music, τον οποίο επηρέασε τόσο πολύ ωστε να γράψει το 1977 το τραγούδι “This is Tomorrow” εμπνευσμένο απο μια έκθεση έργων του δασκάλου του με τίτλο “This is Tomorrow” στην Whitechapel Art Gallery του Λονδίνου το 1956.

Εκεί ο Hamilton είχε παρουσιάσει, το “Just what is it that makes today’s homes so different, so appealing?” το πρώτο διάσημο έργο τέχνης της pop art.

Σύμφωνα με το άρθρο του ιστορικού τέχνης John-Paul Stonard, το κολάζ αποτελείται από εικόνες που προέρχονται κυρίως από αμερικανικά περιοδικά. Ολα συνθέτονται πάνω στην  εικόνα ενός σύγχρονου καθιστικού, παρμένο απο μια διαφήμιση του “Ladies Home Journal” για τα δάπεδα της εταιρίας Armstrong. Ο τίτλος του έργου προέρχεται επίσης από  αντίγραφο της διαφήμισης, η οποία δηλώνει  “Just what is it that makes today’s homes so different, so appealing? Open planning of course—and a bold use of color” (Τι ακριβώς κάνει τα σημερινά σπίτια τόσο διαφορετικά, τόσο ελκυστικά; Ανοιχτός σχεδιασμός φυσικά – και τολμηρή χρήση του χρώματος.) Ο bodybuiderάς είναι ο Irvin “Zabo” Koszewski, νικητής του Mister L.A. το 1954. Η φωτογραφία προέρχεται από το περιοδικό Tomorrow’s Man, του Σεπτεμβρίου του 1954. Η καλλιτέχνιδα Jo Baer η οποία φωτογραφιζόταν για νεανικά περιοδικά ερωτικού περιεχομένου, ισχυρίστηκε ότι αυτή είναι η γυναίκα στον καναπέ.

Το τραγούδι του Ferry πάντως μπήκε για εννέα βδομάδες στα Αγγλικά τσαρτ και έφτασε ως το νουμερο 9.

Μιλώντας για τον δάσκαλό του είπε πως «…ηταν μια μεγάλη έμπνευση τόσο ως καλλιτέχνης αλλά και ως προσωπικότητα και αποκάλυψε πόσο ποιητικός αλλά και μυστηριώδης θα μπορούσε να είναι ο μοντέρνος κόσμος».

Αλλά και ο Hamilton περιέγραψε τον Ferry ως το «καλύτερο δημιούργημά του

O Hamilton λάτρευε την νέα τεχνολογία και στις δουλειές του δεν υπάρχουν φραγμοί ανάμεσα στο έργο τέχνης και στον σχεδιασμό του προϊόντος συμπεριλαμβανομένης μιας ζωγραφικής που ενσωμάτωσε ένα state-of-the-art ραδιοφωνικό δέκτη και το κουτί ενός υπολογιστή Dataindustrier AB.

Εχοντας μπεί στον χώρο του βιομηχανικού σχεδίου, σχεδίασε το 1984 το εξωτερικό του  πρωτότυπου υπολογιστή OHIO (για μια σουηδική εταιρεία που ονομάζεται Isotron, το 1984) και του DIAB DS-101 (για την επίσης Σουηδική Dataindustrier AB, το 1986).

Το 1987, μια τηλεοπτική σειρά του BBC με τίτλο “Painting with Light” έκανε τον Hamilton να πρωτοδουλέψει με το Quantel Paintbox, της εταιρίας Quantel, ενα νέο πρόγραμμα του κομπιούτερ για την παραγωγή γραφικών και τηλεοπτικών βίντεο και από τότε χρησιμοποίησε αυτό ή παρόμοιά προγράμματα για να παράγει και να τροποποιήσει το έργο του.

(Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η Quantel κινήθηκε νομικά κάνοντας αγωγές εναντίον του Adobe “Photoshop” και του συστήματος “Matisse” Spaceward Graphics σε μια προσπάθεια να προστατεύσει τα κατοχυρωμένα με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας πτυχές του συστήματος Paintbox. Κέρδισε την πρώτη υπόθεση κατά της Spaceward το 1990, αλλά τελικά έχασε αυτήν κατά της Adobe το 1997.

Τόσο άλμπουμ των Queen “The Miracle” όσο και το βίντεο του “Money For Nothing” των Dire Straits, δημιουργήθηκαν με Quantel Paintbox.)

Το 1992, το BBC ανέθεσε στον Richard Hamilton να αναδημιουργήσει το διάσημο έργο του, “Just What Is It That Makes Today’s Homes So Different, So Appealing?” με σκοπό να δείξει το τι ένιωθε πως ηταν το μέσο νοικοκυριό της δεκαετίας του ΄90.

Αυτή την φορά όμως αντι του bodybuilderά, χρησιμοποίησε έναν λογιστή που εργαζόταν σε ένα γραφείο κι αντί της ημίγυμνης γυναίκας, χρησιμοποίησε μια γυναίκα body builder παγκόσμιας κλάσης.

Το 1981, αφού παρακολούθησε ενα τηλεοπτικό ντοκυμαντέρ για τις διαδηλώσεις «της Κουβέρτας» που οργάνωσαν οι κρατούμενοι του IRA στις φυλακές Long Kesh (γνωστές με το όνομα The Maze) ο Hamilton άρχισε να δουλεύει σε μια τριλογία ζωγραφικών έργων βασισμένη στις σύγκρουση της Βόρειας Ιρλανδίας.

The citizen 1981-3 Richard Hamilton 1922-2011 Purchased 1985

Το έργο του “The Citizen” (1981-83) αναπαριστά τον κρατούμενο Hugh Rooney του IRA να απεικονίζεται ως Ιησούς, με μακριά μαλλιά και γενειάδα.

Οι Ρεπουμπλικανοί κρατούμενοι αρνούνταν να φορέσουν τις στολές της φυλακής, υποστηρίζοντας πως ήταν πολιτικοί κρατούμενοι.

Οσο γινόταν αυτό, οι δεσμοφύλακες αρνούνταν να αφήσουν “τους διαδηλωτές με τις κουβέρτες” να χρησιμοποιούν τις τουαλέτες αν δεν φορούσαν στολές φυλακισμένων.

Οι Ρεπουμπλικανοί αντέδρασαν απλώνοντας τα περιττώματα τους στους τοίχους των κελιών τους.

Ο Χάμιλτον εξήγησε (στα σχόλια του καταλόγου της εκθεσης των έργων του στην Tate Gallery το 1992) ότι είδε την εικόνα του «ανθρώπου με την κουβέρτα» ως μια δημοσιοσχετίστικη εικόνα με τεράστια αποτελεσματικότητα. Είχε την ηθική υπόσταση μιας θρησκευτικής εικόνας και την πειστικότητα της πιο ονειρεμένης διαφήμισης σαπουνιού για τους ανθρώπους – αλλά παρόλα αυτά, ήταν η παρούσα πραγματικότητα.

Το “The subject” (1988-89) δείχνει εναν Orangeman, ενα μέλος του τάγματος που είχε σκοπό να διατηρηθεί η Ενωση στη Βόρεια Ιρλανδία και το “The State” (1993) δείχνει έναν Βρετανό στρατιώτη να περιπολεί περπατώντας στον δρόμο.

Ο Hamilton πέθανε το 2011 σε ηλικία 89 ετών.



Tags: , , , ,