Category Archives: punk rock

Girls In Synthesis – Now Here’s an Echo from your Future (28/08/2020 Harbinger Sound)

Following a steady stream of ultra-limited 7” singles, that were collated together in 2019 for the ‘Pre/Post: A Collection 2016-2018’ on Louder Than War, the bands highly-anticipated debut album, by those that know, arrives with the first bitter taste of new single ‘Pressure’; one-minute-and-fifty-four seconds of screeching feedback, tribal drums and unbridled rage that is exactly the shot in the arm and the boot up the arse this nation, if not the world, needs right now. “In both music and lyrical content this song sets out to capture the unrelenting pressures of living in the modern world,” explains vocalist and guitarist Jim.

“The pressures and expectations of which ‘they’ force upon you – with the apparent realisation that you will never be what they want you to be. “Pressure, the twist of the gut, as one door opens another fucking shuts” Since forming in late 2016, Girls In Synthesis have quickly forged a fearsome reputation as one of the most exciting and volatile live acts in London.

In equal parts frantic, considered, ear-splitting and melodic, the group take their cues from the early DIY punk and post-punk pioneers to keep everything in-house; artwork, videos, performances and recordings are created entirely by the group and their handful of trusted collaborators, under a bedrock of heavy, bludgeoning, dark, post-punk.

Now Here’s An Echo From Your Future’ is their first release for fabled experimental punk label Harbinger Sound and finds the band advancing their sound, making subtle but experimental shifts in texture and tone, helping to break free from the shackled straight-jacket of punk rock that, to be fair, never really held them down in the first place.

Across the album’s ten songs, Girls In Synthesis explore a wide range of sensations and sounds as the album detonates into life with opening track ‘Arterial Movements’ in a screeching flurry of over-driven guitar and hammering drums. The contrast between the slow, mesmerising look into aging and dying in ‘Human Frailty’ (‘The realisation that you cannot halt their impending death’), to the aggressive attack on the rise of the right-wing in ‘They’re Not Listening’ (‘The time-old tradition of the right wing accosting desperate working class people has returned’) shows a wide range of subjects and reactions aggressively tackled.

Mental health in a fast-moving, unforgiving world, media control, the divide widening between the have and the have nots, the class divide, the blaming of the poor, NHAEFYF bristles with an unforgiving frustration and temper. The recording of NHAEFYF started at Rockit Studio, Hull in April 2019 during days off on the UK tour to promote the ‘Pre/Post’ compilation album. The Hull sessions were engineered by studio owner and local musician Sean Tomlinson.

The remainder of the album was recorded and engineered by the band throughout summer 2019 in a large rehearsal room at Gun Factory studios, Homerton. Production and finishing touches were completed at GIS bassist John’s S.I.C.K Studio in Hither Green.

The album was mixed by long-time band collaborator and engineer, Max Walker (currently studying at Abbey Road). The album was mastered by Brett Shaw at 123 Studios, Peckham. In their few years of existence, fans and critics alike have been stunned by the bands pure visceral and punishing wall of sound, as well as applauding the groups way of making a GIS show an all-inclusive experience; playing from within the crowd to create a unique and awe-inspiring spectacle.

Being hand-picked to support acts as diverse as Damo Suzuki, Slaves, Bad Breeding, Warmduscher and Wolf Alice has seen a widening of the groups fan base. Sold out headline shows across the UK have led to frantic and chaotic performances, and packed, sweaty venues, the word is getting out and spreading rapidly.

Catch GIS while you can and witness the rise of one of the UK’s most original and unique underground bands.

1. Arterial Movements
2. Pressure
3. The Images Agree
4. Scrapped
5. Human Frailty
6. They’re Not Listening
7. Cause For Concern
8. Coming Up For Air
9. Set Up To Fail
10. Tirades Of Hate and Fear

Leave a comment

Posted by on September 8, 2020 in Post Punk, punk rock


Death Valley Girls – Under the Spell of Joy (Suicide Squeeze 2 October 2020)

While studies have been conducted aiming to understand the science behind music, our inexplicable ability to tap into the emotions of another human being by way of arrangements of sonic frequencies still seems a bit like magic. LA’s Death Valley Girls have always sought to wield that magic like ancient mystics, creating psychic bonds with willing ears through the medium of their fiery rock n’ roll.

On the surface, previous albums like Glow in the Dark and Darkness Rains were rowdy mash-ups of early American punk, sun-baked psych rock, and proto-metal fire-and-brimstone guitar worship, yet there was always an undercurrent of some kind of strange, celebratory communal ritual in their music. With their latest album Under the Spell of Joy, the band dives even deeper into that magical cosmic energy.

The album title Under the Spell of Joy comes from the text on a t-shirt from San Diego heavy psych rockers Joy that was handed off to Death Valley Girls’ vocalist/guitarist Bonnie Bloomgarden, who wore the shirt for five years straight, treating it like a talisman. “I read it as being about manifesting your biggest dreams and responding thoughtfully and mindfully to everything that comes in your path with joy and compassion first,” Bloomgarden explains. “There is a lot to be really angry about in the world but joy is just as powerful if used correctly!” The band sought to create a spiritual record—what Bloomgarden describes as a “space gospel”—with the intention of bringing people together and creating the kind of participatory musical experience people have in places of worship. It’s a record loaded with chants, choirs, and rousing choruses, all for the purpose of encouraging people to sing along. Where the band had once sought to connect people through more esoteric means, they now tap into the age-old tradition of uniting people by inviting them to be an active part of the music.

While Bloomgarden and guitarist Larry Schemel knew their intention for the album before a single note was written, the actual nature and direction of the music was a mystery. The initial inspiration for the record came from the jubilant spirit of Ethiopian funk records the band had been listening to on tour, but once they began to channel the songs it seemed like the music came from somewhere not in the past but in the future. In the weeks leading up to recording, Death Valley Girls relied on their subconscious and effortlessly conjured Under the Spell of Joy’s eleven tracks as if they’d tapped into the Akashic Chronicle and pulled the music from the ether.

The album opens with “Hypnagogia,” an ode to the space between sleep and wakefulness where we are open to other realms of consciousness. The song slowly builds along a steady pulse provided by bassist Pickle (Nicole Smith) and drummer Rikki Styxx. Tripped out saxophone bleats from guest player Gabe Flores swirl on top of the organ drones laid out by guest keyboardist Gregg Foreman. The band’s choral objectives for Under the Spell of Joy are established right off the bat, with Bloomgarden’s melodic invocations bolstered by a choir, giving the album a rich and vibrant wall-of-sound aesthetic. The song ominously builds on its hypnotic foundation until it opens up into a raucous revelry at the four-minute mark. The portentous simmer of the opening track yields to the ecstatic rocker “Hold My Hand,” where verses reminiscent of Velvet Underground’s “I’m Waiting For The Man” explode into big triumphant choruses. From there the band launches into the title track, which marries the griminess of The Stooges with an innocence provided by a children’s choir chanting the album’s primary mantra “under the spell of joy / under the spell of love.”

Death Valley Girls have always vacillated between lightness and darkness, and on “Bliss Out” they demonstrate their current exuberant focus with a patina-hued pop song driven by an irrepressibly buoyant organ line laid down by keyboardist The Kid (Laura Kelsey). A similar cosmic euphoria is obtained on “The Universe,” where alternating chords on the organ help elevate soaring saxophone and keyboard lines out beyond the stratosphere. If you’re looking for transcendental rock music, look no further.

The world is crazy right now and it feels like we should be doing more than just trying to perpetuate joy,” Bloomgarden says. “I think music becomes a part of you. Like Black Sabbath’s first record is as much a part of me as my own music. I think you can listen to music or song to get lost in it, or you can listen to music to find something in your self or the world that either you never had or just went missing. I want people to sing to this record, make it their own, and focus on manifesting their dreams as much as they can!

Suicide Squeeze Records is proud to offer up Death Valley Girls’ Under the Spell of Joy to the world on October 2, 2020 on CD/LP/CS and digital formats. First vinyl pressing is limited to 1500 copies (1200 on gold, 300 on label-exclusive silver).


You can watch here the documentary “Italian Punk Hardcore 1980-1989: The movie”

Italian Punk Hardcore 1980-1989: The movie” is a 2015 documentary directed by Angelo Bitonto, Giorgio S. Senesi and Roberto Sivilia.

Featuring – 5° Braccio, Bedboys, Bloody Riot, Blue Vomit, Chain Reaction, Cheetah Chrome Motherfuckers, Chelsea Hotel, Contr-Azione, Crash Box, Declino, Dioxina, Espansione Urbana, Fall Out*, Hydra, I Refuse It!, Impact, Indigesti, Infezione, Irha, Kina, Kollettivo, Lager, Loggia P2, Nabat, Negazione, Peggio Punx, Putrid Fever, R.A.F. Punk, Rappresaglia, Raw Power, Reig, Rough , Stato Di Polizia, Stigma, Stigmathe, Stinky Rats, Tanx, Tiratura Limitata, Toxical, Traumatic, UDS , Uart Punk, Underage, Upset Noise, Wardogs, Warfare?, Wretched

Click CC for English Subtitles!

Leave a comment

Posted by on April 8, 2020 in Documentaries, punk rock


You can watch here the documentary “Punk in Africa”

Today’s documentary is the story of the multiracial punk movement within the recent political and social upheavals experienced in three Southern African countries: South Africa, Mozambique and Zimbabwe.

Directed by Keith Jones (he directed in 2016 the documentary “Vinyl Generation”) and Deon Maas.


MUSIC IS LIKE HANDING THE BATON an exclusive interview with Glen Matlock

Peter Dennis met Glen Matlock backstage in Birmingham, for a very interesting discussion about Glen’s forthcoming album and a little bit of this and that.

Peter Dennis: London is something of a homecoming gig for you. What does London mean to you as an artist and a person?

Glen Matlock: It’s home. It’s where I’ve done everything, It’s where I cut my teeth and it continues to give me ideas and I can drag new people into the mix. It’s a happening place. There’s always some corner of London where somebody’s having a go at doing something. I travel a lot so I don’t always know what’s going on. What I do like about London is when you go away and come back a month or two later, it’s changed and something else is happening: it’s in a constant state of flux, which is good. I think it’s suffering from the fact that people can’t squat any more and live on the dole. That was one of the reasons why bands came through and what paid bands when they learned how to play.

Peter: So how does London impact on your music?

Glen: The new album I’m doing now has an international flavour. Chris Musto, who’s playing drums with me tonight, plays on a few tracks but I made the bulk of the album with Slim Jim Phantom from The Stray Cats who’s an old, old friend. I’ve been doing loads of acoustic shows by myself. I went to see Bob Dylan, I thought he was tripe but his band was fantastic and his drummer played most of his stuff with brushes and I thought ‘Do you know what? I wouldn’t mind a bit of that for me!’ so I asked Slim Jim to do it. He plays drums with his rockabilly thing. I got Earl Slick involved who I met a while ago and I recorded the album in America because I wanted to do something different. I just did it, there’s no big record company exec involved. I called in a few favours here and there: “Can you do this for a drink?” a bit like the old days really.

Peter: Does it bother you that people constantly mention you in the context of the Sex Pistols? You’ve worked with so many different artists and musicians.

Glen: I once read an interview with Keith Richards from the Rolling Stones and the interviewer said “Can I ask you one more question? How much is a pint of milk?” and Keith said “Hey man, don’t ask me, I’ve been a rock star all my life”. Well I haven’t been a rock star all my life but I’ve been a Sex Pistol all my life so I don’t know what I can do about that. I’m 63 now and all I can do is play the music I want to do and hopefully people will take it a bit more seriously and they’re beginning to now.

Peter: Why aren’t their political bands now like back in the late ‘70s?

Glen: No squats, no DHSS. I think there are bands about my sons in a band, they gig around, doing gigs for a crate of beer. It still goes on. The band who’re supporting me tonight called The Goldborns, they’re writing some really good stuff so I thought I’d help them out and give them a couple of gigs.

Glen Matlock and Ronnie Wood

Peter: From where do you draw musical and lyrical influences from now?

Glen: I come from a perspective of truth. We’ve just recorded a new album and we’re at the mixing stage. I’ve got a song I’m going to be playing tonight called ‘Magic Carpet Ride’ which is about the stupidity of Brexit and how we’re being led who knows where and who knows when and who knows blinking why.

Peter: Now you’re a certain age you must look back…

Glen: No, I don’t look back. I only ever look back when blokes like you ask me to do it. I live in the present, I play gigs and I touch my cap to the past.

Peter: But politically in the ‘80s we had Thatcher and Reagan and now it’s Trump and Johnson. Only the names have changed.

Glen: It’s even worse now. When Trump came through I thought ‘Who does he remind me of?’ it’s the way he speaks with his hyperbole. I remember reading a book by Sinclair Lewis called Babbitt about an industrialist on the East Coast, he was a snake oil salesman, it was written in the ‘30s predicting the rise of a right wing fascist dictator in America who gets elected by promising the workers $50 a week, which they never get but they still vote for him. The blurb on the back cover reads: ‘The rise of a right wing fascist voted in due to the lassitude of the liberal elite’. And that’s exactly what’s happening now.

Peter: Where do you think it will lead?

Glen: When I talk with my friends, the echo chamber we’re in, and it’s a big one with social media, it seems people have had enough of it. They seem to think people are to thick to know what they’re voting for. Oh yes we fucking well do! I think people will be out on the streets, the Roundheads and Cavaliers…I’m just deciding what hat I should wear!

Peter: Has your schooling in punk helped you survive as an independent artist?

Glen: I don’t know. I write songs, that’s what I do. When the ideas go away I’ll stop but they seem to keep coming and once you’ve got 12 songs going around in your head that haven’t been released you can’t think straight so it’s an outlet. It’s also what defines you, if you’re a fisherman who don’t go fishing or a journalist who doesn’t write, you’re full of shit. I’m a musician, I’m a songwriter, that’s the way I see it.

Peter: In what direction do you see your music heading in the future?

Glen: Well, I’ve done my Americana album, I like artists like Kraftwerk and Can and stuff like that. I’ve actually done a semi orchestral version of a Scott Walker song, ‘Montague Terrace’, with Slim Jim from The Stray Cats on kettle drums. I think that’s quite adventurous: you wouldn’t see the Sex Pistols doing that.

Peter: What other music influences you?

Glen: I like a whole range of music. I remember being a kid and watching Sunday Night at the London Palladium. ‘Anarchy in the UK’ is my hats off to Sunday Night at the London Palladium theme ‘Star Time’. Kind of, sort of.

Peter: Is it true that the riff of ‘Pretty Vacant’ was a homage to Abba’s ‘SOS’?

Glen: It was suggested by it. It’s not in the song but ‘SOS’ gave me the idea.

Peter: I respect that because without being a music snob Abba wrote good melodies.

Glen: Yes, they did and their command of English was very good. They’re pop songs, but they’re good ones. I think there’s only two types of music: there’s good music and bad music, it doesn’t matter what kind of label people want to put on it.

Peter: Are there any modern punk bands you enjoy?

Glen: I don’t know what punk is. If people say punk is wearing the right bondage trousers or clothes held together with safety pins then I’m not interested. It’s a bit like the teddy boy movement, there’s nothing wrong with it but it’s not going anywhere, it’s stagnant.

Peter: In that respect post-punk for me was far more groundbreaking.

Glen: It was much more interesting, that’s why I did the Rich Kids band. I didn’t want to do something the same as the Sex Pistols. I remember when we played Birmingham we had half of Duran Duran in the front row and when we played London we had half of Spandau Ballet. In fact I was very fortunate to play with my very favourite band, The Faces, I used to mimic them in front of the mirror when I was 14 and they headlined. I joined them at the Vintage at Goodwood Festival  and afterwards Gary Kemp came up to me and said “Your playing made me pick up the bass” so music is like handing on the baton.


Ελληνικό Punk: Μια pub διαφορετική απο τις άλλες

Η δεκαετία του ’80 είχε κάποια στέκια με ιδιαιτερότητα. Ήταν κάποια μαγαζιά που συχνάζανε πάνκηδες και new wave άτομα και ένα απο αυτά ήταν το Pub Blue Note στην οδό Ίμβρου κοντά στην Πλατεία Αμερικής.

Pub Blue Note menu


(Οι τιμές είναι σε δραχμές φυσικά, ενδεικτικές του κόστους της εποχής…)

Το μαγαζί ήταν ένα νεοκλασικό, μια μονοκατοικία με κάποια δωμάτια δεξιά και αριστερά της εισόδου, ένα μεγάλο σαλόνι στο οποίο υπήρχε το μπάρ στα δεξιά και άλλο ένα δωμάτιο στο βάθος το οποίο είχε τηλεόραση και έπαιζε μερικές φορές βιντεοκασέτες με ξένα συγκροτήματα.

Το σημείο στο οποίο άνοιξαν το μαγαζί ήταν λουκούμι για τις παρέες εκείνων που άραζαν στην Πλατεία Χαλεπά, καθώς και εκείνων που περνάγανε την ώρα τους στα Goody’s της Φωκίωνος Νέγρη.

Φυσικά ήταν ιδανική η θέση του και για όσους έμεναν στο κέντρο.

Εγώ με την παρέα μου πηγαίναμε στο δωμάτιο με την τηλεόραση που βρισκόταν στο βάθος για να δούμε κανα συγκρότημα και επειδή ήμασταν πάντα άφραγκοι, προσπαθούσαμε να μπερδέψουμε τον νεαρό που ερχόταν για να πάρει παραγγελία, λέγοντάς του «θα παραγγείλω σε λίγο» και με το που έφευγε πηγαίναμε και καθόμασταν σε άλλο μέρος του μαγαζιού.

Όταν μας ξανάβρισκε του λέγαμε τα ίδια και ξανα-μανά αλλάζαμε θέση.

Επειδή είχε μουστάκι, έπεφτε σύρμα πως «έρχεται ο μουστάκιας». Ποτέ δεν έτυχε να μάθω το όνομα του ανθρώπου…

Κάποια στιγμή φυσικά παίρναμε κάποιο ποτό αλλά είχαμε ήδη ροκανίσει τον χρόνο.

Κώστας Starman / Elton

Υπήρχαν άλλες φορές που πήγαινα και καθόμουν στα σκοτεινά με τον Δημητράκη και τον Κώστα από τους Αούσβιτς,

Δεν μπορείς να πεις πως το μαγαζί έπαιζε πανκ, περισσότερο post-punk, Siouxsie & the Banshees, Bauhaus και new wave έπαιζε.

Δεν ξέρω γιατί πήρα μαζί μου αυτόν τον μικρό κατάλογο. Απο εφηβική αφέλεια φαντάζομαι. Τον ποστάρισα και πριν κάμποσα χρόνια εδω στο Tribe4mian και να που έγινε η αφορμή σήμερα να ρωτήσω τον Κώστα τον Starman που πέρασε κι απο εκεί σαν DJ, να μου πει καμιά ανάμνηση του:

«Το Blue Note μετά άλλαξε όνομα σε Muswell’s» είπε ο Κώστας και πραγματικά, αυτό το θυμάμαι κι εγω. «Θυμάμαι πως σύχναζαν οι South of No North, Forward Music Quintet, Alive She Died, Last Drive, o Λωρης απ τη Di Di Music, o Δασκαλόπουλος κ.α. Εγω επαιζα μουσική από το ’84 μέχρι το ’87 περίπου…» συνέχισε.

Νομίζω πως από κάποιο σημείο και πέρα άρχισα να αραιώνω τις επισκέψεις μου γιατί ήταν μακριά απο εκεί που έμενα και άρχισα να πηγαίνω στο Ελλάς, ένα καφενείο στο Παγκράτι, λίγο πιο πάνω απο το Bright Shoe, με την παρέα των Film Noir.

Ρώτησα τον Κώστα αν έχει να μου δώσει καμιά φωτογραφία του Blue Note ή του Muswell’s απο την εποχή εκείνη.

Τι στο καλό; Εδω το άτομο έχει βγάλει φωτογραφίες τον Joe Strummer στο backstage του Rock In Athens και τους Bauhaus στο Σπόρτιγκ, δεν θα έχει απο εκείνο το Blue Note / Muswell’s;

Και να ομολογήσω πως έχω σκεφτεί, οτι επειδή έχω δεί κατα καιρούς αρκετές φωτογραφίες που έχει τραβήξει, μάλλον είχε μια έφεση σε αυτό.

Πραγματικά ξέθαψε κάποιες φωτογραφίες, αυτήν εδώ την αφίσα του Muswell’s και είχε την καλοσύνη να μου δώσει μερικές να τις χρησιμοποιήσω σε αυτό εδώ το κείμενο.

Με τούτο και με εκείνο, θυμήθηκα πως είχαν παίξει και οι South of No North κάποιο βράδυ εκεί μέσα και ο Κώστας μου είπε πως έχει ο Tax μια αφίσα εκείνης της βραδιάς.

Ρώτησα τον Tax και… voilà…

Είχε δίκιο, οπότε και ο Tax είχε την καλοσύνη να μου δώσει κι αυτός αυτήν εδώ την φωτό απο την εμφάνιση των South στο Muswell’s Pub, στις 13 Μαρτίου του 1987

Τόσες φωτογραφίες και αναμνήσεις με την ευκαιρία ενός χαζού καταλογάκου που σούφρωσα απο ενα μαγαζί πριν 30+ χρόνια..


Tags: ,

Ελληνικό Punk: Συναυλία S.O.A. feat. Λάμπρος Τσάμης, Σύνδρομο και Μουσικές Ταξιαρχίες

Μια θολή και ξεχασμένη ανάμνηση που μου ήρθε πριν λίγες ημέρες συζητώντας με τον Λούη.

Πρέπει να ήταν το 1983 ή το 1984 κι αν κάνω λάθος ας με διορθώσει κάποιος.

Γινόταν μια συναυλία σε ενα αμφιθέατρο στην Πανεπιστημιούπολη του Ζωγράφου και ανέβηκα παρέα με τον κιθαρίστα μου τον Κώστα και νομίζω και με τον Τζίμη απο την Γενιά του Χάους.

Κάπου εκεί κοντά ήταν η εποχή που η τηλεόραση πρόβαλε την τηλεοπτική σειρά «Η Κάθοδος» και είχε έρθει ο Τζίμης έξω απ το Skylab και μου είχε πει χαρούμενος πως τον ήθελαν για κομπάρσο σε μια σκηνή που θα γυριζόταν σε ενα μπάρ, λόγω του δερμάτινου μπουφάν με τα καρφιά και τις κονκάρδες κλπ… Λόγω του παρουσιαστικού του με άλλα λόγια.

Αυτή ήταν μια σειρά στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Ζαχαρίας Ρόχας και βγήκε στον αέρα το 1984 (το έψαξα για να δω την χρονιά και αλλού λέει 1983).

Ίσως αυτό ξεκαθαρίζει κάπως για ποια εποχή μιλάω…

Πάντως για να μην νομίζει κανείς πώς ήταν μόνο το Remember απο όπου μπορούσαμε να προμηθευτούμε ρούχα, υπήρχε και το Plaza στον πεζόδρομο στην Βουκουρεστίου όπου σταματούσαμε και μιλάγαμε με τον Παναγιωτάκη πριν πάμε στα δισκάδικα.

Εκείνο το βράδυ στου Ζωγράφου μαζευτήκαμε γύρω στους 20 με 30 ίσως και μερικοί παραπάνω, για να υποστηρίξουμε τους Ex Humans που θα έπαιζαν.

Θα εμφανιζόντουσαν ως S.O.A. δηλαδή Soldiers Of Anarchy (καμία σχέση με την τηλεοπτική σειρά “Sons Of Anarchy” που βγήκε αργότερα χαχαχα…) και πίσω απο το μικρόφωνο θα στεκόταν ο Λάμπρος “R.R. Hearse” Τσάμης.

Η πρώτη μπάντα που ανέβηκε στην σκηνή ήταν ενα συγκρότημα που λεγόταν Ψυχοβγάλτες και οταν τελείωσαν ανέβηκαν οι S.O.A.

Πέρα απο τον Havoc και τον Τρομπέτα που φορούσαν δερμάτινα, στα τύμπανα ήταν ή ο Αντρέας ή ο Φοίβος, δεν θυμάμαι, αλλά αυτό που έκανε εντύπωση στους παρευρισκόμενους ήταν ο Λάμπρος, ο οποίος βγήκε στην σκηνή με κουστούμι και γραβάτα.

Ο κόσμος που είχε έρθει, δεν ήταν εκεί για να δεί αυτά τα συγκροτήματα. Αν θυμάμαι καλά, κάποιος είχε πει πως την συναυλία διοργάνωνε ο Ρήγας Φεραίος οπότε όπως γίνεται εύκολα κατανοητό, κάθε άλλο παρά για τους S.O.A. είχε γεμίσει η αίθουσα.

Όλοι είχαν έρθει για τους Σύνδρομο και τις Μουσικές Ταξιαρχίες που έπαιζαν αμέσως μετά.

Όταν οι δικοί μας ανέβηκαν στην σκηνή, μαζευτήκαμε όλοι μπροστά μπροστά ενω υπήρχαν πολλοί απο πίσω μας που άρχισαν να αποκαλούν τον Λάμπρο «γαμπρό» λόγω του κουστουμιού.

Και μόλις ξεκίνησαν οι S.O.A. έγινε χαμός.

Στον σκληροπυρηνικό θόρυβο της μπάντας, ο Λάμπρος πρόσθεσε ουρλιαχτά και κραυγές, άρχισε να τυλίγεται με το καλώδιο του μικροφώνου και να πέφτει στην σκηνή σαν να έχει πάθει παράκρουση.

Γύρισα και κοίταξα το κοινό πίσω μου.

Είχαμε φέρει μπύρες μαζί μας και αυτό που είδα σε συνδυασμό με την ζαλάδα που έιχα, με έκανε να γελάσω: Οταν ο Λάμπρος έβαλε σκοπό του να ρίξει τα towers, δηλαδή τα ηχεία που υψώνονταν αριστερά και δεξιά στην σκηνή, το χαμόγελο χάθηκε απο τα πρόσωπα του κοινού μέσα στο αμφιθέατρο.

Ουρλιάζοντας ο Λάμπρος, που πριν αποκαλούσαν περιπαιχτικά “γαμπρό” έπαιρνε φόρα και έπεφτε με όλη του την δύναμη πάνω στα ηχεία για να τα γκρεμίσει.

Κάποιοι έπιαναν το κεφάλι τους έκπληκτοι ή τρομαγμένοι και κάποιοι είχαν σκαρφαλώσει πάνω στα καθίσματά τους είτε για να βλέπουν καλύτερα είτε για να το σκάσουν.

Τελικά, κανένα ηχείο δεν έπεσε αλλά κυκλοφόρησε αμέσως η φήμη πως όταν τελείωσε αυτή η εμφάνιση, η ΕΜΙ πρότεινε στο συγκρότημα να υπογράψουν, αλλά αυτοί αρνήθηκαν…

Δυστυχώς δεν έχω βρει κάποια φωτογραφία απο εκείνη την βραδιά και δεν έχει πέσει στην αντίληψή μου να την μνημονεύει κάποιος ολα αυτά τα χρόνια. Γι αυτό χρησιμοποιώ μια φωτό και ενα βίντεο των Ex Humans που όλοι γνωρίζουν.

Ήταν όμως μια σοκαριστική εμφάνιση, μια τρομακτική παράσταση θα μπορούσα να πω, για όλους εκείνους τους ανυποψίαστους ανθρώπους που βρίσκονταν στο κοινό.

Από οτι φαίνεται, για να την θυμάμαι ακόμα, όσα τέλος πάντων θυμάμαι, ήταν και για εμένα μια αξέχαστη βραδιά…


Tags: ,

Anarchistwood: Fear is the Mind Killer

Anarchistwood: Fear is the Mind Killer

I share mutual friends with anarchistwood. Friends such as illustrator Shaun Histed-Todd, who is one of the owners of Wicked Spins Radio that airs my Blackout Radio Show and also puts together the festival Alice’s Wicked Tea Party.

The other mutual friend is Steve Brunton of Jesus Hooligan and formerly of the English hardcore band Gout / Lager Louts.

When I first met Frank (aka funkcutter) and Paul, her husband, (aka Candi’s Flipped Blackwood), we were talking for many hours.

They are not your usual couple and I think they are lucky to have found each other surrounded by the “commonality” of the English system. Two very creative people who constantly want to make art – right in the heart of bustling London.

They get parts from the unseen material of our world, pieces that many of us don’t see and they make movies, edit videos, create visuals and, of course, write music with their band: anarchistwood.

(interview by Mike Pougounas)

Candi and I met in the seedy world of London nightclubs as club VJs” says Frank and continues “Both of us had been creating visual art separately since the 90s and started making short films as well once we got together. Our first production was a tale about a jilted woman called Phyllis Gash and the broken vibrator her dastardly ex-flame has left her with. It’s called ‘One Useless Prick’ and was screened at London’s Institute of Contemporary Arts in 2005 as part of a women in visual arts season.”

In 2018, Frank co-wrote the script and co-directed the short film “Fear is the Mind Killer”. I asked her how this idea came about.

“anarchistwood played the 50th birthday / wedding party for our dear friend Pink Charlotte and her new spouse Lindsey S. Lindsey works as an editor and suggested to us that she would like to make a pop video for anarchistwood. The only idea concrete she had at the time was to have the band on a bouncy castle. This sounded like a lot of fun and we said we were in. We fixed on ‘Bomb in a Luggage Rack’ as the track, a version of which had come out as a split single on Grow Your Own Records, as well as on The Nasty Album. I asked Lindsey if she had any ideas about a story. All she had in mind was a kidnapping of some sort. Once I had the theme, I wrote with gay abandon, and the story came out like shelling peas. It wanted to be out there. Lindsey changed fixed up parts of it, organized the shot lists, booked the crew. We both gathered costume, props, and actors. We were stuck for a lead actor to play ‘The Man’ until about a week before the shoot. We were most fortunate to involve a mutual friend and big fan of anarchistwood Nik Llawr to play this role. It was his first experience of acting. We thought he did a fantastic job. We also used our friend Pete Kopinski’s gorgeously dilapidated house in Surrey as the location. Pete plays several roles in the video. For the next project, which was ‘Fear’, Lindsey and I collaborated a lot more on, as we realised we worked really well together. Probably due to our similar sick sense of humour. We started trying to make a pop video for a short track – “Fear is the Mind Killer” but as things went on, we realised we had so many ideas and shots, that it would have to turn into a short film. Candi supplied music from his electronic project ‘Maelific Jester’ as well as three anarchistwood tracks.”

And you ended up with Best Music award of “Portobello Film Festival 2018” I added after a sip from my ice cold Guinness.

Frank answered “Well, we continued with our ensemble cast idea, including The Amazing Mouse, Jan Daniels (who is also our prop maker), Pete Kopinski and band members who appeared in Bomb, and added Star Wars actor Sobriety Twist, the unforgettable Sexton Ming and wife Stuckist artist Ella Guru, artist Lily Mars Morrow, Jeff Freeman (drag king personality of Jemma) and our lead psycho Dr Raef was played by none other than Jenny Runacre who is impossibly cool having played Bod and Queen Elizabeth in Derek Jarman’s punk classic, ‘Jubilee’”

“Jubillee” was released in the UK in February 1978 as the first punk rock movie. Apart from Jenny Runacre, appear some well-known musicians such as Toyah, Wayne/Jayne County and Adam Ant, the “Rocky Horror Show” actress Nell Campbell (who also appears as a groupie on Pink Floyd’s “The Wall”) and Richard O’Brien, the great Riff Raff character from “Rocky Horror Show”. Jenny Runacre appeared also next to Jack Nicholson on Michelangelo Antonioni’s “Professione: reporter”, on “The Lady Vanishes” starring Elliott Gould, Cybill Shepherd, and Angela Lansbury, “The Witches” with Anjelica Huston, “The Edge of Love” with Keira Knightley and other movies.

“Lindsey and I co directed and edited, whilst Lindsey and Nigel Camp executed the camera work and drones. Lindsey and I have now started a film production company Black Triangle Films and are currently working on a wicked story for Jemma Freeman and the Cosmic Something.”

The first time I watched “Fear is the Mind Killer” the message to me was crystal clear: our society is trying to get rid of people that are different. I asked her if I was right, if she believes that our world is turning into a conservative, fascist world that wants to eliminate those who think out of the box.

“Yes – I think it’s getting that way sometimes. In other matters (e.g legalisation of gay marriage, gender neutralisation!  abortion rights, racial equality – or at least admission there hasn’t been for a long long time!) life is getting better for a lot of people but there are still injustices, judgements, cultural rules people follow blindly.

I think the ‘west’ Europe, North America (ok -just the USA!) is getting more judgemental and I feel that many African and South American nations are becoming more enlightened and happier. Many people want to shut you down if they feel threatened by difference. It’s pure tribalism which is fine if you are accepting and welcome change and evolution but not if you tell them they are wrong just for looking out of the ordinary. Do what thou wilt, an it harm none.

I’m sure I’m not the only punk who has grown up feeling like an outsider, being earmarked as ‘the other’, part of the freak show. we wear it as a badge of honour, but narrow minded people still make day to day existence a fight. I’m lucky as I live in a big city, but I have always dressed up as long as I had a choice. Some people say ‘strangely’ but if different was bad, now where would we be? still cyanoabacter under the sea?”

Anarchistwood is going on stage wearing make up and colourful clothes. How much time is needed to get prepared?

It takes me a good two hours to get ready for a gig. One hour on makeup at least. Often this has been done in the car on the way to a gig, but it usually looks better if I do it before I set off. Depending on road conditions, the wonkiness can be enhanced! We have been wearing our clown make up a lot at festivals, particularly after winning the award.

When we went to see Joker recently, we were really sorry we hadn’t gone in clown makeup. We very much identified with the character and felt it was extremely close to the message ‘Fear is the Mind Killer’ portrays. Except with a multimillion dollar budget! This weekend I am looking forward to getting made up as a clown, with renewed vigor.”

Anarchistwood play live pretty often. Have you been playing out of the UK? Would you like to? Where do you play next?

We have played in Berlin, Cork in Eire and on several occasions at the Dragon Festival in Orgiva Andalucia, Espana. We’ve also played in Scotland and that might devolve out the UK if pollitricks work out in that direction. We would love to play more abroad. We also love performing out of London as audiences out of the smoke seem to let their hair down more! Particularly in Bristol and Braintree, where crowd surfing in low ceilinged venues seems to tickle the punters. Our favourite festivals have to be Griffstock and anything Convoy Cabaret are involved in.”

Convoy Cabaret is an Alternative Anarcho DIY Festival that’s been around for about 10 years. It’s a gathering of bands, DJs, dancers, acrobats, and poets.

“These humans look out for you and yours and are responsible anarchists” adds Frank “Just the way we like it.

Our next gigs are in Southend, Basingstoke, our home venue Overdrive Studios in Deptford that we love very much for our own promotion Subterfuge. In 2020 we already have gigs lined up in Bristol, Southend, London and Manchester. Getting over to Europe again before it gets too difficult to cross is high on our agendas. Countries that still use the Death Penalty and are homophobic are not places we want to play (which is very sad for the USA – stop the killing!)

Death Penalty is a subject that anarchistwood deal with in their lyrics but only there…

In the lyrics of their songs “Door Part 1” and “Door Part 2” from their 2008 album “Blessed Are The Cracked, For They Let In The Light” Frank wrote about Death Row victim John-Joe “Ash” Amador and his phone discussions with the Treatment Rooms team an hour or so prior to his state execution in Huntsville in August 26 2007.

Amador was sentenced for shooting dead 32 year old cab driver Reza Ayari in 1994.

Frank and Candi have an artistic connection to Amador.

“Artist Carrie Reichardt went to Texas to witness his execution…” explains Frank.

I did a Google search to find out about the “Treatment Rooms” and who is Carrie Reichardt. It wasn’t hard to find information of her site on which she mentions that in 2000 she was working on a cooperative mosaic when she saw an ad by the Human Writes charity calling people to become penpal friends with death row inmates. Reichardt applied and started writing to Luis Ramire. Their friendship inspired her to make a mosaic on the outside wall of her house turning it into a graphic cave and this is from where the name The Treatment Rooms came. The execution of Ramirez from the state of Texas convinced Reichardt to dedicate her creativity to raise awareness regarding the death sentence. Later Reichardt got in touch with John – Joe – Ash Amador.

Frank explained their connection:

Candi filmed the process where Nick Reynolds made a death mask for Ash a few hours later, which was exhibited in the UK by The Treatment Rooms, eventually in the V&A. Candi brought the footage home and I edited it to present an AV documentary film, #402. Ash was victim number 402 executed in the State of Texas alone since the death penalty was reintroduced in 1976. #402 won the audience award at the Portobello Film Festival 2008.

Nick Reynolds is a British sculptor who specializes in death masks.  He is also the harmonica player with the Alabama 3, a band famous for their “Woke Up This Morning” track that opens the TV series The Sopranos.

One morning I was listening to the classical “Summer Wine” by Lee Hazlewood and Nancy Sinatra and it came to me that I should do a cover version of it with New Zero God. We entered the studio that same afternoon and did it our way. Two weeks later I met Frank and Candi and while farting around it came to me to ask Frank if she’d like to take the place of Nancy Sinatra and do the lyrics on our version. Soon after that, we found ourselves in the studio discussing the attitude that she had to have. The song is about a cowboy that falls into the trap of this woman that makes him drunk with her “summer wine” and steals all his money. It wouldn’t be square enough to have a song about fucking in the 60s. I never liked how un-nervous Sinatra’s singing was on this track. Too flat for my taste. She sounded like a robot who repeats an erotic song. Frank was in charge for a sexual teaser in order to launch the song to a XXX stratosphere.

So what does anarchistwood mean, how did you come up with the name and when did you form the band?

The word came from me naming the wife’s ‘morning glory’ – Candi (Paul) is an anarchist, so that became his ‘anarchist wood’. He said hey – that’s a really good name for a band. Back in the Noughties, we were heavily involved in electronic music and video mixing. We were working for Love Music Hate Racism in a pub in North London projecting the visuals and saw a few really good bands – particularly a band called Data Panic from Scotland. They were so good that Candi was inspired to start writing tunes again. He hadn’t picked up his guitar for quite a few years, since being in post punk bands in Leeds, and mostly made -at that time – electronic music, visuals and was a resident DJ in a big nightclub called Turnmills. This was around 2004 – 2005.

When we first started the band I was making visuals and playing keyboard. I was also triggering visuals from the keyboard at one point. We went through a few different members to try and get something going, including a writing and singing session with Gob$au$age, noodling with Handsum Pete and always wanted a visual element to the shows. One of our first performances was with Devillia de Dallas – Candi playing guitar and me controlling the keyboard, visuals and backing track. Devillia sang whilst doing a strip tease that ended with her fire tittie tassling to great effect. We took that show on to some fancy places – as part of the BurlyQ Revue that ran for 6 weeks at Bethnal Green Working Men’s Club, the first Latitude festival and also within the Big Chill as part of the Lost Vagueness crew. We all got banned at that one, which was an honour.

When they came to Athens, the couple started searching in the record stores. Candi was very happy with some rare psychedelic albums that he discovered. Which artists influenced the band?

We have very far reaching music tastes. As Duke Ellington said…  There are simply two kinds of music, good music and the other kind

Huge influences are Zappa, Butthole Surfers, ACDC, Black Sabbath, Alice Donut, musicals such as Cabaret, Singing in the Rain, The Wizard of Oz, Calamity Jane, MC 5,  Jimi Hendrix, The Grateful Dead, Patti Smith, Peaches, Mel Brooks, Ella Fitzgerald, David Bowie, Roxy Music, Billie Holiday, Love, Hawkwind, Black Flag, Minor Threat, Shostakovich, Parliament, Funkadelic, Diamanda Galas, Lou Reed, Joni Mitchell, James Taylor, Gong, Fela Kuti… where do we stop? Contemporary loves include China Shop Bull, Natterers, Sanction This, Armoured Flu Unit, The Crippens … Candi has a great penchant for Scandanavian folk music, so this is blasting out in the Labiatory quite regularly.

Ex Gratia Recordings started in 2008 to release your album “Blessed are the cracked, for they let in the light”. What is your connection to Ex Gratia Recordings? How important is the DIY ethos to you? Would you sign to a big label?

Ex Gratia literally from Latin means ‘from favour’ and effectively to us means ‘do it for the love’ and therefore is not about making a profit, a business, an industry. We have poured money into releasing our own material with no backing and also released actual vinyl records by other bands Rude Mechanicals, Wonk Unit, Sexton Ming and CDs and downloads of many other often obscure artists, like Handsome Pete, The Dutchess, the rising Jesus Hooligan and countless more on compilation releases.   The DIY ethos is very important to us. We hand print all our album covers and stencil the vinyl versions, so they are all unique.  I really enjoy sending merch and handwritten notes to people who purchase. We enjoy packaging and sending all over the world to the freak family we have found ourselves a part of. The only thing missing is the distribution powers and so if another label wanted us, the main reason we would go for it, is if they could distribute on other continents, so the postage prices wouldn’t be so high for our fans. Obviously we would scrutinise this label, which would have to be free of war investment, be ethical, and not politically opposed to our own ideals. Like that’s going to happen, eh?!”

After this last joke we discussed the necessity for punk rock in our days, more than ever. What exactly is “punk”? Is it the sound? The attitude? The lyrics?

“Punk is a way of life. It’s an attitude, it’s freedom, it’s bravery to be one’s self. Maybe it’s foolishness too, but I guess it’s how far you take things and what you can get away with. I don’t think there is much that we do is particularly controversial. But apparently it is – well Candi points it out to me regularly. Our first full band gig took place in Brixton Jamm at Outlaw – an event put on by Alabama 3. Punkvert were engaged to put on the visuals and book DJs, cabaret and assorted freaks for the event. Our first gig with six piece line up plus dancers and guest vocalist Devillia de Dallas started with the band arriving on stage in pink Kinky Kunt Klan outfits with anarchy symbols and badges from the Huntsville Correctional Unit AKA Texas Death Row. I didn’t think how the Klan outfits would be interpreted at the time locally. The event was a cracker.”

How about now that things in the UK are a mess? Do you think that new punk rock bands will emerge?

“Yes! Tories bring creativity. I remember people saying that years ago, but I didn’t really understand it until the rose tinted glasses of the Labour Government were smashed and trodden into the ground by the real Nasty Party.”

They liked the colaboration we had for ‘Summer Wine’ so Frank told me one day, “I made a video for the track Mr cowboy. It’s fun/ I am sending it to see it and if you like it I will upload it on YouTube.”

Yes, it’s fun and I liked the video. Gives a humoristic note to the song compared with other versions I’ve heard.

Do you have a favorite subject for your lyrics?

“Initially we realised that most lyrics were about sex, drugs, inequality and war. It’s not a favourite topic, but the horrendous situation in the Middle East has been hugely influential in my writing. Feeling for the people who suffer at the hands of their dictators particularly in Syria gave rise to ‘Wake Up Marie’. It’s about the journalist Marie Colvin dying trying to get the news out to the world about how the people in Baba Amr district of Homs were being bombed by their own government.

American journalist Marie Colvin was working for the Brittish newspaper The Sunday Times from 1985 until her death. She died while covering the siege of Homs in Syria. Marie Colvin was killed by an “improvised explosive device filled with nails on February 22 2012, alongside photojournalist Rémi Ochlik. In July 2016, lawyers representing Colvin’s family filed a civil action against the government of the Syrian Arab Republic claiming they had obtained proof that the Syrian government had directly ordered her assassination, leading to a judge finding the Syrian government guilty of her assassination in early 2019, awarding Colvin’s family $302 million in damages.

“Responsibility for our actions is another theme – ‘Bomb in a Luggage Rack’ in which I put in all pronouns to prevent the ‘us’ and ‘them’ mentality. When people are affected by terroism by frustrated, disowned people or by the state itself, this pain is felt by globally – we are all human beings, we can all behave atrociously or we can act for the common good. Covering Minor Threat’s ‘Straight Edge’ led me to re-write the lyrics and Candi to slow down the verses and put in lots of Middle Eastern twangs to produce ‘Despot’, with the chorus still the double time assault Minor Threat fans know and love but the words are ‘I’m. No. Despot.” We are honoured to have Ian MacKaye’s blessing for this one. In huge contrast, the ‘Answer to War’ is about ‘my little pink button!’ can you guess what it is yet?

Other tunes discuss the banking crisis of 2008 – ‘Supercrash’, lack of rewards from living a so called normal life ‘Eat the Rich’, getting totally wasted ‘StaggerFactor’, my beautiful muse ‘Mouse’, an infamous triple XXX rated performer at London’s Box who is known across the world, people who can’t think for themselves and judge you on what they are told to approve of by magazines, music press, allegiances to alleged punk dynasties (the 1977 brigade) ‘what comes next’ ‘body’ politics and rights over how you present yourself and Lucifer ‘Morning Star’. I’ve also written tunes about my eldest daughter, particularly to wish her into a strong adulthood and forge her path ‘Horse’ plus rambling thoughts about living life in modern day uncaring selfish society ‘Vertigo’, ‘Rat Live on no eviL staR’… so much more I haven’t said yet. Candi wrote about the evils in Yemen ‘For the Unforseeable Future’, where people are ripped to shreds by cluster bombs projected onto their innocent villages by US special forces. The UK and US arms trade makes them complicit in continuing the suffering of people in many places by making a business out of death and destruction. My first lyrics that appear on vinyl are for ‘Snake’ – about lovers who let you down – on the compilation album ‘Specialisation is for Insects’.

One day the couple came with a present for me. The album they put out in 2016, titled, “The Nasty Album”. I asked them if they are vinyl junkies and if they have a big record collection.

“We love vinyl. We have a lot of it! Candi is most definitely a vinyl junkie, beautifully assisted by working in All Ages Records and Rock n Roll Rescue – two music shops in Camden. We also have a lot of our own Ex Gratia vinyl merchandise stored in the Labiatory, which is our home studio. The walls are closing in.”

What is the current line-up of the band?

“Line up has been from the start funkcutter and Candi. We have been through several guitarists, bassists and a tin bath full of drummers over the years. The current line up is Kris ‘T-Red’ Stazaker on guitar and vox, who is also in T-Bitch and a solo artist in her own right, David ‘the Wasp’ Kahl on violent guitar (also in Brown Glove and Old Ernie), Mitch J Flacko (Hagar the Womb) on bass and vox, Scarlett ‘half goy, pussy-magnet’ Carsen (Bug Central) on drums, vox and more cowbell, Candiflip Blackwood on guitar, vox, backing tracks, funkcutter on vox, trumpet, high kicks, Lindsey S is our videographer and is currently learning drums too. We also have a Peggy Bop Becket (P.A.I.N.) as a dancer at many festivals as well as a variety of others plus Tanzi and Luka as live Punkvert VJs on the festival circuit.

Candi writes the majority of the music and some lyrics and funkcutter has written the majority of the lyrics since 2008. We are working on a track Mitch has written at the moment, which is great, as he is taking lead vocal. It’s brilliant and makes an inspiring contrast to the rest of the current set. We have material from David the Wasp to work on too.

We have released four albums, but the first one ‘Blessed’ we do not sell. It’s a double album. After the release of ‘Situationist Normal’ home life was pretty wonky with addiction and mental health overriding normal service meaning the third album took so long to make it turned into two albums – ‘The Nasty Album’ and ‘Sine On, Mr Lovely’. Maybe that was the most difficult (mainly due to my impatience!), but we are very proud of them.”

Are you up for another movie? What are your next plans?

“Yes. A horror film. With more dialogue. I am writing the story at the moment. We hope to shoot in March in Oxfordshire, at Shaken Oak Studios, where we are recording our fifth album. Very much looking forward to getting these fresh tracks out and start on the sixth. anarchistwood only has a tenure of eight albums, so we are more than halfway done. Then it’s over. Enjoy it while you can!”

Thanks for the good times, the music, and friendship. Hope to see ya.


Tags: , , , , , , , , ,

Last Drive, The Flowers of Romance, Deus Ex Machina – Μάης του 1993 στην Θεσσαλονίκη

Πέρασαν 26 χρόνια απο τις δύο βραδιές  που εμφανιστήκαμε οι Flowers of Romance μαζί με τους Last Drive στο Κηποθέατρο της Θεσσαλονίκης.

Νομίζω πως ήταν λίγο πριν η σκηνή του Ελληνικού ροκ φτάσει στο αποκορύφωμά της πριν ορμήξουν οι πολυεθνικές και διαλύσουν τα πάντα.

Υπάρχει αυτό το βίντεο για να μου θυμίζει εκείνες τις δύο ηρωικές βραδιές του Μάη του 1993.

Μου το έστειλε η Steisy Μανδάλτση λίγες μέρες αργότερα, η οποία έβγαζε ενα fanzine που λεγόταν Stigmata, και βρισκόταν πάντα εκεί όποτε ανεβαίναμε με τους Flowers of Romance και φαντάζομαι πως γινόταν και γίνεται ακόμα και σήμερα μάρτυρας των περισσότερων εμφανίσεων Ελληνικών συγκροτημάτων στην πόλη.

Συναντιόμαστε και σήμερα όποτε ανεβαίνω με τους New Zero God.

Την πρώτη βραδιά, αυτή που υπάρχει σε αυτό το βίντεο, εμφανίστηκαν και οι Deus Ex Machina ενω την δεύτερη παίξανε στην θέση τους οι Panx Romana.

Με το συγκρότημα μέναμε σε ένα ξενοδοχείο κοντά στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, στο Hotel Telioni στην Αγ. Δημητρίου, και πιστεύω πως καταφέραμε να κρατήσουμε ξύπνιους όλους τους ένοικους τα δύο βράδια της παραμονής μας, από τα γέλια και την φασαρία που κάναμε.

Φυσικά, μετά το τέλος κάθε εμφάνισης, μας έπαιρναν διάφοροι φίλοι και μας αποτελείωναν σε όμορφα μπαρ της πόλης.

Η πρώτη φορά που έπαιξα στην Θεσσαλονίκη ήταν το 1989 στο Στέκι της Φιλοσοφικής, σε μια εμφάνιση που είχε διοργανώσει για εμάς ο Βαγγέλης από τους Ναυτία και τούτη εδώ ήταν η δεύτερη φορά που πηγαίναμε για να παίξουμε στην πόλη ως Flowers of Romance.

Από τότε μέχρι σήμερα νομίζω πως έχω παίξει δέκα φορές ακόμα, προσθέτoντας και τις εμφανίσεις που έκανα με τους New Zero God.

Αποκάλεσα τις δύο εκείνες βραδιές «ηρωικές» γιατί ο καιρός φρόντισε να είναι βροχερός και τις δύο νύχτες χωρίς αυτό να πτοήσει τους φίλους που ήθελαν να δουν τα συγκροτήματα και σε πείσμα του καιρού, παρέμειναν στον χώρο.

Αυτό που θυμάμαι είναι πως μιας και το Κηποθέατρο δεν είχε σκέπαστρο, τα πεταλάκια και τα τροφοδοτικά κολυμπούσαν πάνω στην σκηνή με κίνδυνο ηλεκτροπληξίας.

Την βραδιά που θα δείτε στο βίντεο, η βροχή ξεκίνησε και πάλι καθώς τελειώναμε το πρόγραμμα.

Δεν θυμάμαι σε ποια από τις δύο βραδιές, κατέβηκα από το stage και όταν σκουπίστηκα απ το νερό και βγήκα στον χώρο, είδα τους Drive να παίζουν πίσω από μια κουρτίνα καταρακτώδους βροχής…

Αυτό όμως δείχνει και την αγάπη των Ελλήνων rock μουσικών για αυτό που κάνουν. Μερικές φορές είναι επικίνδυνο (στην προκειμένη περίπτωση να πάθουν ηλεκτροπληξία) αλλά σε όλες τις περιπτώσεις, καλούνται να διαθέσουν τον χρόνο τους για την μουσική,  τα λιγοστά τους χρήματα, να κάνουν υπομονή, και πότε-πότε να θυσιάσουν και φιλίες ακόμα.

Πιστεύω πως χρονική διάρκεια αυτού που κάνεις είναι που παίζει τον μεγαλύτερο ρόλο. Το για πόσο στέκεσαι δηλαδή πάνω στο σανίδι και λες στα πάντα “αντε παρατήστε με, εγω θέλω απλά να παίξω rock’n’roll”.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 υπήρχε σε όλη την χώρα μεγάλη άνθηση απο fanzines. Ανεξάρτητων περιοδικών που κυκλοφορούσαν κάποιοι άνθρωποι που αγαπούσαν κι αυτοί την μουσική ως ακροατές και ήθελαν να μοιραστούν τις ανακαλύψεις τους με άλλους εραστές της ίδιας τρέλας. .

Ετσι λοιπόν, την διοργάνωση αυτού του διήμερου την ανέλαβε ενα περιοδικό της Θεσσαλονίκης, το In Rock, του Χρήστου Τερζίδη, το οποίο διανεμόταν δωρεάν σε ολα τα μουσικά στέκια της χώρας. Ίσως κάποιοι να το θυμάστε.

Ευχαριστώ και πάλι την Steisy για το βίντεο, τον Χρήστο για εκείνη την εκδήλωση και όλους όσους είχαν έρθει και εύχομαι τόσο αυτοί όσο και οι μπάντες να είναι και να περνάν καλά.


Tags: , , ,

Ελληνικό Punk: Μια βραδιά που δεν άνοιξε η Αρετούσα

Υπάρχουν στιγμές από την εφηβεία μας που δεν ξεκολλάν απο το μυαλό μας.

Μπορεί να έχουμε ξεχάσει κάποια σημαντικά πράγματα αλλά υπάρχουν βραδιές, ώρες, λεπτά, που μένουν μαζί μας για πάντα.

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε απο τον Mike Πούγουνα με την συμβολή του Φρανκ και του Λούη

(Όλες οι φωτογραφίες ανήκουν στον Φράνκ)

Νόμιζα πως θυμόμουν την βραδιά που έκλεισε η Αρετούσα, το punk club στην Πλάκα, και πως θυμόμουν καλά τι ακολούθησε εκείνο το βράδυ αλλά όταν κάθισα να γράψω αυτό εδώ το κείμενο, συνειδητοποίησα πως δεν ήμουν σίγουρος για κάποια βασικά πράγματα, όπως για παράδειγμα, το ποια ακριβώς χρονιά συνέβη αυτό που επρόκειτο να περιγράψω.

Η Αρετούσα σήμερα στο 2ο όροφο (pic by Frank)

Αρχικά θα χρησιμοποιούσα για τίτλο αυτού του κειμένου το «Η βραδιά που έκλεισε η Αρετούσα» αλλά μετά από τις διορθώσεις που ακολούθησαν, αποφάσισα να το ονομάσω «μια βραδιά που δεν άνοιξε η Αρετούσα» και θα φανεί σε λίγο το γιατί.

Δεν είχα σκοπό να γράψω εδώ, ούτε τι ήταν οι πάνκηδες, ούτε τι έγινε πριν, ούτε μετά από εκείνη την βραδιά όσον αφορά στην Αρετούσα.

Απ την άλλη, εκείνο το βράδυ δεν υπήρχε κανένας λόγος να κάτσω και να σκεφτώ «μην ξεχάσω πως όλα αυτά συμβαίνουν την τάδε του μήνα, του τάδε χρόνου».

Δεν κρατούσα ποτέ μου ημερολόγιο.

Απευθύνθηκα στον Φρανκ των Panx Romana που τότε έπαιζε με τους Stress, ο οποίος μου είπε πως «την Αρετούσα την είχα εγώ με τον Ζανή από τον Οκτώβρη του 1981 (δεν θυμάμαι ακριβώς πότε) έως το τέλος. Εμείς τα κανονίζαμε όλα για 3-4 μήνες με κάποιον που δεν θυμάμαι τώρα το όνομά του και μετά, με τον ιδιοκτήτη».

Τόσο με τον Φράνκ όσο και με τον Ζανή, εγώ και η παρέα μου από το συγκρότημα που είχαμε τότε, τους Flowers of Romance, δηλαδή εγώ, ο Τάσος και ο Κώστας, μέναμε όλοι στην Καλλιθέα.

O Φρανκ συμπληρώνει και δύο ακόμα άτομα από την περιοχή, τα οποία εγώ δεν θυμάμαι: τον Θανάση από την Χαροκόπου και τον Μανώλη από την Σιβιτανίδου τον οποίον συνέλαβε η αστυνομία και τον δίκασαν για προσβολή εθνικού συμβόλου, επειδή η μπλούζα που φορούσε είχε την Ελληνική σημαία με φερμουάρ.

Πήρα τηλέφωνο τον Λούη των Stress και τον ρώτησα αν θυμόταν πιο συγκεκριμένα ποιά βραδιά έκλεισε η Αρετούσα γιατί ήθελα να γράψω αυτό το κείμενο και δεν θυμόμουν αυτή την βασική λεπτομέρεια.

«Να λοιπόν ποιος κρατούσε ημερολόγιο» σκέφτηκα. Αλλά ύστερα είπε και ο Φράνκ πως είχε κάπου ένα ημερολόγιο και θα μπορούσε να ψάξει κι αυτός για να το βρει και με έστειλε αδιάβαστο. Αναρωτήθηκα αν στην τελική μόνο εγώ δεν είχα ημερολόγιο.

«Ήταν η βραδιά του δεύτερου punk φεστιβάλ. Ήταν Σάββατο. Μετά δεν ξανάνοιξε» μου είπε ο Λούης και πρόσθεσε πως είχε κάτι σαν ημερολόγιο και με παρέπεμψε να δω αυτό που είχε αναρτήσει κάποτε στο ιντερνετ.

pic by Frank

Εγω δεν είχα πάει εκείνο το Σάββατο, άρα ήμουν εκεί την επόμενη βραδιά, την Κυριακή;

Ο Φρανκ ήταν εκείνος που διαφώνησε και ενώ ο Λούης γράφει στο κείμενό του για το «πρωί του Σαββάτου 13 Φλεβάρη 1982» ο Φράνκ τον διόρθωσε πως «αυτό ήταν το πρώτο φεστιβάλ και πως το δεύτερο φεστιβάλ ήταν  στις 27 Μαρτίου 1982 με Stress και Αουσβιτς και πως τότε ΔΕΝ έκλεισε η Αρετούσα. Απλά δεν άνοιξε την Κυριακή 28 Μαρτίου του 1982. Δούλεψε σίγουρα ένα μήνα ακόμα και έκλεισε από την αστυνομία που κυνήγησε τον ιδιοκτήτη. Καταγράφονται όλα στις αφίσες. Μάλιστα η αφίσα της 27ης Μαρτίου λέει και για την συμφωνία που είχαμε κάνει με τον ιδιοκτήτη για να κάνουμε live με μπάντες punk και new wave κάθε Σάββατο. Δεν υπήρχε πρόθεση να κλείσει».

Οκέι, το θέμα ξεκαθαρίστηκε λοιπόν. Αυτά που γράφω αφορούν την Κυριακή 28 Μαρτίου 1982.

Εκείνο το βράδυ λοιπόν, είχα ανέβει με τον Κώστα και εξω απο το μαγαζί είχε αρχίσει να μαζεύεται κόσμος. Ο Ζανής είχε φέρει δύο καφάσια με δίσκους για να παίξει το βράδυ.

Ο Φρανκ με διορθώνει και πάλι γιατί τελικά ο Ζανής δεν έβαλε ποτέ μουσική στην Αρετούσα αλλά εκείνη την νύχτα κουβάλαγε τους δίσκους του Φράνκ και ανησυχούσε επειδή η πόρτα ήταν κλειδωμένη.

Για μισό μήνα τον Σεπτέμβρη του ‘81 είχε παίξει μουσική ο Κοστέλο και από εκεί και πέρα DJ ήταν ο Φρανκ.

Για να συνεχίσω την αφήγησή μου, εγω θυμάμαι εκείνο το βράδυ τον Ζανή να στέκεται μπροστά στην πόρτα και να μονολογεί κάτι για τον ιδιοκτήτη του club γιατί είχε βγεί η βρώμα πως είχε απειλήσει πως «αν ξαναβάλετε φωτιά στις κουρτίνες, δεν θα ξανανοίξω την Αρετούσα» ή κάτι τέτοιο.

Ποιός μπορεί να έβαλε φωτιά στις κουρτίνες το προηγούμενο βράδυ?

Ο Φρανκ για τον οποίο η Αρετούσα ήταν κάτι σαν το σπίτι του, θυμάται και λέει «που κουβαλάγαμε στα χέρια τα καφάσια απο την κάβα με το Ζανη που είχε την ευθύνη του μπαρ και τα επιστρέφαμε πάντα άδεια. Ο άνθρωπος στην κάβα σταυροκοπιόταν γιατί σπάγαμε τα μπουκάλια. Μεταφέραμε τα βινύλια και τα πικαπ, αλλά κάναμε και τις επισκευές σε όλες τις καταστροφές που προκαλούσαν οι πάνκηδες, την καθαριότητα από τα σπασμένα μπουκάλια, ενω το βράδυ το περνούσαμε παρέα με τον Αρκουδέα, οταν με 5-6 μπατσάκια μας πήγαιναν συνοδεία μέσα από την Πλάκα, από Λυσίου και Ανδριανού σαν Τέντυ Μπόυς της νέας εποχής στο αστυνομικό τμήμα της Ακρόπολης. Βλέπεις όλοι μπορούσαν να τρέξουν αλλά κάποιοι έπρεπε να κλειδώσουν. Όμως πάντα υπήρχαν συντρόφια που έμεναν για να μας κάνουν παρέα στο κρατητήριο μαζί με τους τραβεστί της Συγγρού μέχρι το πρωί».

Ο Ζανής μπροστά, ο Φρανκ πίσω και θαμώνες μροστά από την γωνιά του DJ (pic by Frank)

Δεν ξέρω πόσοι μπορεί να είχαμε μαζευτεί εξω απο την Αρετούσα στις 28 Μαρτίου του 1982. Πενήντα ή εκατό ίσως. Πάντως κανένας απο τους χουλιγκάνους που σύχναζαν στον Αρη, το μπαρ που βρισκόταν ακριβώς απέναντι από την Αρετούσα, δεν ξεμύτισε.

Έβγαιναν από εκεί μέσα πολλοί μαζί μόνο αν ήσουν μόνος, για να βρουν και να την πέσουν σε πάνκηδες που κυκλοφορούσαν μόνοι ή δυό-τρείς.

Αργότερα θα είχα κι αυτή την εμπειρία.

Ο Ζανής γύρισε απελπισμένος και είπε «παιδιά, δεν βλέπω να ξανανοίξει η Αρετούσα. Ξέρω ένα jazz μπαράκι στον Λυκαβηττό όμως, που μπορούμε να πάμε να ακούσουμε μουσική. Αφού τους έχουμε τους δίσκους μαζί μας έτσι κι αλλιώς…»

Mike Πούγουνας – 1982

Και ξεκινήσαμε για το μπαράκι. Αρβύλες, δερμάτινα μπουφάν με καρφιά, κολλητά τζιν, μαλλιά καρφιά ή μοϊκανοί, μια μεγάλη παρέα, βγήκαμε στην οδό Φιλελλήνων και φτάσαμε στην πλατεία Συντάγματος.

Εκεί ο Φρανκ μπήκε στον τηλεφωνικό θάλαμο που υπήρχε στην κάτω πλευρά της πλατείας, σχεδόν απέναντι απο την αρχή της οδού Μητροπόλεως, και άρχισε να μιλάει στο τηλέφωνο, οπότε απλωθήκαμε γύρω απο το συντριβανάκι και κάτσαμε στο γρασίδι και στα παγκάκια για να τον περιμένουμε.

Εκείνος όμως μίλαγε και μίλαγε και τελειωμό δεν είχε. Ισως να πέρασε και μισή ώρα με το τηλέφωνο, οπότε κάποιοι έκαναν την αρχή και πέταξαν ένα νεράντζι ο ένας στον άλλον.

Ο νεραντζοπόλεμος, τα γέλια και το κυνηγητό στην πλατεία κράτησε αρκετή ώρα, μέχρι που ο Φρανκ βγήκε απο τον θάλαμο.

Ξεκινήσαμε και πάλι, μπαίνοντας στο Κολωνάκι, φάλαγγα κατ’ άνδρα, με στρατιωτικό βήμα, κάνοντας τους θαμώνες στις καφετέριες της πλατείας να έχουν μείνει με το στόμα ανοιχτό.

Κανα-δυό στενά μετά την πλατεία δημιουργήθηκε θέμα: κάποιοι, ανάμεσά τους και ο Φράνκ, ήθελαν να πάνε στο Λούκι, το οποίο βρισκόταν πλέον 30 μέτρα πιο πάνω και να μην ακολουθήσουν στο Jazz μπαράκι που έλεγε ο Ζανής.

Οκέι, η ομάδα διασπάστηκε. Κάποιοι πήγαν στο άλλο μαγαζί και οι υπόλοιποι ακολουθήσαμε τον Ζανή μέσα στον μισοφωτισμένο περιφερειακό του Λυκαβηττού.

Φτάνοντας έξω από το μπαράκι αρχίσαμε να μπαίνουμε με την σειρά.

Ήμουν αρκετά πίσω με τον Κώστα και μπορούσα να ακούσω οτι έπαιζε jazz. Δεν θυμάμαι αλλά ούτε ξέρω τι. Ας πούμε στην τύχη, Dave Brubeck. Ξαφνικά ακούστηκε ο χαρακτηριστικός ήχος που κάνει η βελόνα όταν γρατζουνάει το βινύλιο, δευτερόλεπτα ησυχίας και μετά η καταστροφική φασαρία κάποιου πανκ συγκροτήματος.

Ο Φρανκ με τον Ζανή στο σπίτι του Φρανκ (pic by Frank)

Ποιο μπορεί να ήταν το συγκρότημα που μπήκε στο πλατό; έβαλα στην τύχη τους Cockney Rejects.

«Δεν είχαμε δίσκο των Cockney Rejects» τόνισε ο Φράνκ που ξέρει καλύτερα τους δίσκους του και μου είπε να γράψω «κάποιο άλλο συγκρότημα» πράγμα που με έκανε να γελάσω για την ακρίβεια.

Υπήρχαν δυό ζευγαράκια έξω απο την είσοδο του μπαρ, τα οποία ετοιμάζονταν να μπουν και μάλλον με το που φτάσαμε εμείς τους κόπηκε η ορεξη.

«Τι ειναι αυτοί οι αγριάνθρωποι Λούλη?» άκουσα την μια κοπέλα να ψιθυρίζει στον συνοδό της καθώς περνούσα απο μπροστά τους. «Σκάσε, είναι πάνκηδες» της είπε ο Λούλης (το όνομα είναι τυχαίο).

Μπήκαμε μέσα στο σκοτεινό μαγαζί, και εγώ με τον Κώστα και έναν ψηλό απο την Δάφνη που τον λέγανε Σπύρο, πήγαμε και θρονιαστήκαμε στις καρέκλες ενός τραπεζιού που ήδη καθόταν μόνος του ενας τυπάκος χωρίς να τον ρωτήσουμε φυσικά.

Ο Σπύρος, ανέβασε το πόδι του πάνω στο τραπέζι, πράγμα που έκανε τον μοναχικό τυπάκο να κάνει νόημα στο γκαρσόν πως ήθελε τον λογαριασμό για να φύγει με ελαφρά πηδηματάκια.

Το τελευταίο που θυμάμαι σχετικά ξεκάθαρα, είναι πως όταν τελικά έφυγε απ το τραπέζι, ο Σπύρος γύρισε σε εμένα και τον Κώστα και μας ρώτησε «δεν μπορώ να καταλάβω τι βρίσκετε σε αυτούς τους U2 και τους ακούτε. Ποιός θα τους θυμάται μεθαύριο».

Μεγάλη ατάκα, δεν λέω, το θυμάμαι και γελάω ακόμα, και κατάφεραν να μου αρέσουν μέχρι το “Joshua Tree” αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα.

Μετά η βραδιά αρχίζει να μπερδεύεται στο μυαλό μου.

Δεν ξέρω αν ήταν τότε ή αν ήταν κάποιο άλλο βράδυ μια περιπέτεια με ένα λάστιχο φορτηγού και ένα συντριβάνι.

Εχουν περάσει τριάντα επτά χρόνια απο τότε! Τριάντα επτά (37)!

Δεν πειράζει όμως, η εφηβεία έχει και την πλάκα της.


Leave a comment

Posted by on October 22, 2019 in punk rock, Reflections


Tags: , , , , , , ,