Category Archives: Rock

New Zero God (feat Tim Jones) – The Secret is Love

While being quarantined during the COVID-19 pandemic New Zero God decided to write this song during the lock down and asked our good friend, Tim Jones, to add some of his magic to it.

Tim Jones is a founding member of the Stone Premonitions Music Collective, formed in northern England in 1994. He started out singing and playing guitar in New Wave/Punk bands Neon and Punishment Of Luxury in the late 1970’s. In recent times, Tim has concentrated on his work with psychedelic band Census Of Hallucinations and prog rock outfits The Rabbit’s Hat and Body Full Of Stars.  He has engineered and produced many artists over the years and his music is currently available from

We thought we’d give away the song for free since it is a song about COVID-19 and this virus is everyone’s problem and we shouldn’t put a price on it.

Tim Jones – Guitar, Mike Pougounas – Vocals, Keyboards, Akis Nikolaidis – Guitar, John Psimopoulos – Drums, Michalis Semertzoglou – Bass, Babis Efthimiou – Programing

Music & Lyrics by Mike Pougounas

Produced & Mixed by Mike Pougounas

Mastering by John Psimopoulos

Artwork by Steisy Mandaltsi

Leave a comment

Posted by on May 29, 2020 in Rock


Jonny Polonsky unveils ‘Sign In The Window’ from new ‘Kingdom of Sleep’ album

NYC-based singer-songwriter, multi-instrumentalist and producer Jonny Polonsky presents ‘Sign in The Window’, an upbeat and sanguine offering from his new ‘Kingdom of Sleep’ LP with video directed by photographylegend Paul Elledge (Rolling Stone, Forbes) and edited by Neal Ostrovsky. This follows Polonsky’s earlier-released singles ‘The Weeping Souls’ and ‘Ghost Like Soul’ featuring Cedric Bixler-Zavala (The Mars Volta/ At The Drive-In).

With a rich history collaborating with the likes of Johnny Cash, Neil Diamond, Tom Morello (Rage Against The Machine) and Donovan, he is back with new original material as a solo artist. Self-produced by Polonsky, this LP was mixed and mastered by Mike Tholen (Chris Connelly, Revolting Cocks).

“The song itself was originally written several years ago when I was living in LA. It’s a nocturnal number, a small, moody epic in the vein of Arcade Fire or the Pixies. It reminds me of what it felt like to be going down Mulholland Drive late at night in the summer with the windows rolled down, smelling the jasmine,” says Polonsky.

“Some songs take a lot of coaxing and utilization of craft, even some (gasp!) planning or forethought. For this one though, I was playing guitar in bed one night and it just appeared. The song is a kind of yearning for transcendence, that feeling of knowing you’re on the threshold of new beginnings or a new way of being. It’s a thrilling and terrifying place to be. The world you were familiar with is no longer and the new one has yet to appear. You’re floating in space, feeling rootless and vulnerable, but you know deep in your core that everything will be okay if you can just relax and surrender to what’s happening.”

Originally hailing from Chicago, Polonsky writes interstellar anthems for a new generation of mindfreaks. Songs of sex and death and love…hymns of despair and transcendence. A celebration of what it feels like to be human; from the exalted, grandest moments of euphoria and bliss, to the universal pain of loss and letting go. Beauty at every turn.

photo by Jason Robinette

Over his storied and dynamic career, Jonny Polonsky has released six full-length records over 23 years. His early DIY demos led to support from many music luminaries, including Reeves Gabrels (David Bowie, Tin Machine), Marc Ribot (Tom Waits, Elvis Costello), Zander Schloss (Joe Strummer, Circle Jerks) and John Zorn, who invited him to play CBGB’s Gallery with his band with Marc Ribot on guitar, Sebastian Steinberg (Soul Coughing) on bass, and Sim Cain (Rollins Band) on drums.

Reeves Gabrels’ introduction led to Frank Black support, representation by Pixies manager Ken Goes, and Frank Black producing a demo recording, which led iconic record producer Rick Rubin to sign Polonsky to American Recordings.

The instrumentation on ‘Kingdom of Sleep’ ranges beyond the standard guitar, bass and drums: 1980’s Blade Runner-like synthesizer soundscapes, Middle Eastern finger cymbals, gongs, bass clarinets, piccolos, harmonica, bass fiddles, and a children’s choir.

“The video for ‘Sign In The Window’ was directed by my old friend Paul Elledge. He’s done videos, album art and photos for Smashing Pumpkins, Ministry, and countless other bands. He also directed the video for my song Ghost Like Soul, as well as other videos of mine, plus lots of my album covers. We made the video last November in Chicago, back when you could go anywhere. It was 35 degrees and the heater in the car didn’t work. It was brutal in a first world kinda way, and we had fun regardless of the weather,” says Polonsky.

“This album came together as most of my records – gradually. I’m always writing and recording, and after awhile, I notice a unifying theme or atmosphere kind of pokes its head up. The songs that want to be grouped together raise their hands and volunteer for service, nothing is very consciously calculated on my end. I was listening to a lot of Cocteau Twins, I got heavily into them while writing and recording these songs.”

The ‘Kingdom of Sleep’ LP follows ‘Fresh Flesh’ (2018), which was recorded at Rick Rubin’s studio and features guest performances by Mark Lanegan (Screaming Trees, Queens of the Stone Age) and drummer Kevin Haskins of Bauhaus, Love and Rockets, and Tones on Tail. ‘UNRELEASHED: Demos and Rarities 1996-2018’was also issued as a limited-edition colored-vinyl Record Store Day gatefold edition (also available digitally and on CD).

Polonsky’s 1996 debut album ‘Hi My Name is Jonny’ was met with great critical reception from The New York Times, MTV and internationally. After touring with Frank Black for several months and the Lollapalooza summer tour, Polonsky took a hiatus.He resurfaced in 2004 with ‘The Power of Sound’ LPand  supported Audioslave on their 2005 American tour. In 2006, Polonsky formed the short-lived Big Nose with Brad Wilk and Tim Commerford (Rage Against the Machine, Audioslave), and collaborated with Maynard James Keenan (Tool, A Perfect Circle) for Puscifer, with whom Polonsky wrote, recorded and toured in 2007-2010.

Polonsky’s 2012 album ‘Intergalactic Messenger of Divine Light and Love’ was recorded at Rick Rubin’s recording studio in Malibu and Akademie Mathematique of Philosophical Sound Research, and mixed by Jim Scott (Tom Petty, Slayer). The 2015 album ‘The Other Side of Midnight’ followed, mixed by Dean Hurley at David Lynch’s Asymmetrical Studios.

The ‘Kingdom of Sleep’ LP is out now, available everywhere digitally, as well as on CD and clear vinyl with gatefold sleeve. It can be ordered at

Produced, engineered, arranged and composed by Jonny Polonsky
‘Sign in the Window’ recorded by Josiah Mazzaschi at Cave Studios, Los Angeles
Everything else recorded by Jonny Polonsky at Ground Round Sound, Brooklyn
Mixed and mastered by Mike Tholen
Performed by Jonny Polonsky
Additional musicians:
‘Sign In the Window’ features Katie Burden on bass and Matt Hankle on drums
‘You Turn Me On’ features Matt Walker (Smashing Pumpkins, Garbage, Filter, Morrissey) on drums
‘Ghost Like Soul’ features Cedric Bixler-Zavala (At the Drive-In, The Mars Volta) on spoken word
Cover artwork by Jorge Castillo

Keep up with Jonny Polonsky
Website | Facebook | Bandcamp | Twitter | Instagram | Soundcloud | YouTube | Spotify | Press contact | Booking contact

Leave a comment

Posted by on May 12, 2020 in Alternative, Rock


Tags: , , , , , ,

51 Peg release new EP entitled “Cut the Wire”

The Baltimore-based band 51 Peg originally debuted in 2000 with their “Strange Appointments” album.

Since that time, 51 Peg has released a number of EPs, shared stages with the likes of 30 Seconds to Mars, Orgy and the Birthday Massacre and released their critically acclaimed album “A\VOID” in 2018.

Now, 51 Peg’s catchy brand of dark synth rock is on full display on their new EP entitled “Cut the Wire” that features their best material to date.

In advance of it’s Summer release on all digital and streaming outlets, “Cut the Wire” is now available on Bandcamp as a “name your price” release, just in time for the 20th Anniversary of their debut album.

Leave a comment

Posted by on May 5, 2020 in Rock


Greek Scene Special

I decided to do a special show this week, about the bands of the Greek rock scene that use English lyrics.

I started with some bands that released material after 2008, thinking that 2 hours would be enough and then I had the idea of returning to the late 60s and the 70s in order to show where it all started.

But on the second hour of the show when the 80s came up, the bands were so many that maybe I need to do a few more shows to give a general picture of the scene.

I am sure you will find this episode interesting as the Greek rock scene is unfortunately a well kept secret…

01 Sleepin Pillow-Amplifier in my Heart
02 Electro Vampires – Sadistic Secret Love
03 Frequency On – Suck My Dictatorship
04 Radio Sect – State Of Emergency
05 Mechanimal – Easy Dead
06 RSN – Black Sky (Feat. Thaliah)
07 Marva Von Theo – What Is It About Me
08 Aphrodite’s Child – The Four Horsemen
09 Socrates – Starvation
10 Vavoura Band – Dead End
11 Pete & Royce – It’s so Unreal
12 Apocalypsis – My Death at a Rugby Game
13 Birth Ward 82 – The Greatest War
14 Deux Ex Machina– Execute
15 Anti Troppau Council – I Believe
16 Captain Nefos – Cadillac Dreams
17 Last Drive – Misirlou
18 Noise Promotion Company – I Wanna Be Nothing
19 The Noise Figures – Stay Forever Young
20 No Man’s Land – Down by the Riverside
21 Flowers of Romance – Autumn Kids
22 Villa 21 – Future Survivors
23 Forward Music Quintet – Make Sure
24 Psycho – Psycho Killer
25 Film Noir – Excuse
26 Yell-O-Yell– Ex
27 Sharp Ties – Get That Beat


Tags: , , ,

Victor DeLorenzo – Tranceaphone EP (bFrecording, 19 March 2020)

Founding member of folk/punk icons Violent Femmes and artist extraordinaire Victor DeLorenzo presents his new Tranceaphone’ EP, a five-track offering full of intriguing fusion and fun. This is the first recording under his name Victor DeLorenzo since 2013 and his sixth release overall.

Best-known as drummer for Violent Femmes throughout the 1980s, DeLorenzo came into his own in the mid-’90s with a solo career. In the course of his career, DeLorenzo has also had the pleasure of being an actor, writer, audio engineer and producer. His acting career got an incredible launch when he replaced Willem Dafoe in the Milwaukee-based theater company Theatre X, when Willem left for stage and film brilliance in NYC and beyond.

DeLorenzo is also one-half of the chamber rock duo Nineteen Thirteen with cellist Janet Schiff, and was previously the drummer in Moe Tucker‘s band, which also included former Velvet Underground bandmate Sterling Morrison in the mid to late 90s.

“I wanted to write a collection of music that suggests a story, but doesn’t really lay anything out in a concrete way. A mystery of omission featuring a folk/art instrument as a good luck charm. Whatever happens to the maybe woman and man in this story is anybody’s guess, but the cadence of the lyrics against the musical thought intrigues me. It’s like listening to a film noir feature if pictures could sing,” says Victor DeLorenzo.

“The ‘Tranceaphone’ EP is lovingly based on the idea of multiple layers of drum choirs that sing out not only in time, but with joyfully implied melodies that bob and weave. After recording different drum systems, I then wrote music that could breathe within the improvised drum set structures. The bass parts are very important to the drum sounds on this Ep in the way the bass and drum parts help to create a sonic mystery of sorts for the vocals to hide in.”

DeLorenzo’s signature sound is a result of his minimalist drum set. He often uses nothing more than a snare drum, a tranceaphone and steel brushes. The tranceaphone consists of a metal bushel basket inverted over a tom. He favors this style of drum set because in their early days, The Femmes often played on the streets.

Originally from Racine, Wisconsin, DeLorenzo moved to Milwaukee after high school. An actor from the age of five and drummer from 16, he paired up with bassist Brian Ritchie in 1980 as a rhythm section they called ‘Violent Femmes’ and were eventually joined by singer, guitarist and songwriter Gordon Gano in 1981. DeLorenzo’s father loaned the band $10,000 to record their eponymous debut album in 1982, an album that was delayed until 1983 upon signing to Slash Records.

DeLorenzo continued to record and tour with the Femmes until 1993, when he left to devote more time to acting and to recording his own music. In 2000, he teamed up with Ritchie to put together a Femmes compilation, and subsequently rejoined the band until disbanding again in 2009. In March 2013, Gano, Ritchie and DeLorenzo reformed Violent Femmes once more and played a homecoming show at the Summerfest music festival in their native Milwaukee.

‘Tranceaphone’ was released on March 19 and is available digitally across key online stores and online streaming platforms, including Spotify and Apple Music.

Produced by Victor DeLorenzo
Recorded and Mixed by Victor DeLorenzo at The Past Office
Mastered by Justin Perkins at Mystery Room Mastering
Victor/Tranceaphone drawing by Carri Skoczek
Back Cover Photo by Michael Hoffmann
This is a bFrecording
c&p 2020 defendimusics bmi
‘Tranceaphone’ : Victor – Tranceaphone, Gretsch snare drum, Cymbal, Bass, Vocal; Mike Hoffmann – Electric Guitars, Vocal; Janet Schiff – Synth Strings
‘Lullaby’ : Victor – Vocal, Keyboards, Drumsets, Percussion; Janet – Cello, Keyboards, Bass; Mike – Electric Guitar
‘Invisible Shadows’ : Victor – Vocals, Bass, Keyboards, Drumsets, Percussion; Janet – Keyboards
‘Then Don’t Say A Word’ : Victor – Drumsets, Vocals, Keyboards; Janet – Bass, Synth Vocals, Keyboards
‘When She’s There’ : Victor – Vocals, Drumsets, Percussion, Keyboards; Monia – Vocal; Matt Meixner – Keyboards; Janet – Bass

Keep up with Victor DeLorenzo
Website | Twitter | Soundcloud | Instagram | Spotify | Apple Music | Booking | Press contact

Leave a comment

Posted by on April 5, 2020 in Rock


The Zombies – The Invaders Return – Tour 27 May 2020

The Zombies announce The Invaders Return Tour, celebrating their 2019 Rock & Roll Hall of Fame induction

Timed with the one-year anniversary of The Zombiesinduction into the Rock & Roll Hall of Fame and 50 years to the day that their classic Time of The Season’ first hit #1 on the charts, the music legends announce The Invaders Return Tour.

Following a year of overseas touring, The Zombies will be returning to Scandinavia for a series of tour dates, which is significant as the first place on mainland Europe that the band ever played back in 1967. The band has also announced other US, Canadian and UK dates. The band will be debuting brand-new songs on this tour.

Led by founding members, vocalist Colin Blunstone and keyboardist Rod Argent, The Zombies’ 21st-Century line-up features Steve Rodford on drums, guitarist Tom Toomey, and the newest member, Søren Koch, on bass. Original bassist Jim Rodford passed away in 2018.

The band’s live shows, described by Rolling Stone as “absolutely triumphant”, take fans on a journey through time, from their early hits…their 1968 masterpiece ‘Odessey & Oracle’…post-Zombies solo favorites…right to today with songs from their forthcoming new album.

Earlier, the band released a live version of their hit song Time of The Season’. Recorded at Abbey Road in 1967 and released in 1968, the track was a worldwide chart-topper that paved the way to a full-fledged glorious career for the band. The live rendition was recorded live in Los Angeles and premiered via Rolling Stone. Most recently, they have shared the video of ‘She’s Not There’, performed live at the 2019 Rock & Roll Hall of Fame Induction Ceremony.

The Zombies are now working on a new LP, their first since their 2015 Billboard-charting album ‘Still Got That Hunger’.  Never content to only look back, keyboardist Rod Argent noted that several songs have already been recorded in his new studio, which was designed by the same person responsible for the acoustic design of all Abbey Road studios.

51 years have passed since ‘Time of the Season’ claimed the number one position on the U.S. single charts, making them the second UK band (following the Beatles) to score a #1 hit in America during the 1964 “British Invasion”.

After infiltrating the airwaves with hit singles ‘She’s Not There’ and ‘Tell Her No’, The Zombies ironically broke up shortly before their greatest successes – ‘Time of the Season’ and their swan-song album ‘Odessey & Oracle’, which ranked #100 among Rolling Stone’s “500 Greatest Albums of All Time”.  To this day, generations of new bands have cited The Zombies’ work as pop touchstones, and the band continues to be embraced by new generations of fans.

In 2019, The Zombies were inducted into The Rock & Roll Hall of Fame after receiving their fourth nomination in five years. Support among the public and their peers was undeniable, with the band placing fourth in the public online poll with over 330,000 votes. Fittingly, the induction ceremony took place on March 29, 2019 – exactly 50 years to-the-day after The Zombies’ classic ‘Time of the Season’ first hit #1 on the charts. They hereby joined Stevie Nicks, Radiohead, The Cure, Def Leppard, Janet Jackson, and Roxy Music in the Class of 2019.

Following the break-up of the original band, lead vocalist Colin Blunstone went on to develop an acclaimed solo career (with hits including ‘Say You Don’t Mind’, ‘What Becomes of the Brokenhearted’ and ‘Old & Wise’ with Alan Parsons Project) and keyboardist/ songwriter Rod Argent rocked ‘70’s arenas with his eponymous band ARGENT (‘Hold Your Head Up’, ‘God Gave Rock ‘n’ Roll To You’), but the legend of The Zombies continued to take on a life of its own.  By the start of the new Millennium, Blunstone and Argent were inspired to resurrect The Zombies.

The explosive release of ‘Still Got That Hunger’ led to performing at Glastonbury Festival, an appearance on TV on ‘Later…With Jools Holland’, and the band’s 2019 Rock & Roll Hall of Fame Induction… With so many major triumphs in their 5-decade career, the band is not resting on their laurels.  The Zombies story continues! More information on tour dates can be found at, as well as Bandsintown and Songkick.

27 May – Alesund, Norway at Terminalen
29 May – Trondheim, Norway at Byscenen
31 May – Bergen, Norway at Ole Bull Scene
1 June – Stavanger, Norway at Folken
2 June – Oslo, Norway at Rockefeller
4 June – Mölnlycke, Sweden at Rada Rum
5 June – Malmo, Sweden at Kulturbolaget
6 June – Stubbekobing, Denmark at Kun For Forrykte Festival

Keep up with The Zombies
Website | Facebook | Twitter | Instagram | YouTube | Spotify | Apple Music | Amazon | Bandsintown | Songkick | Press contact

The Zombies – photo by Maggie Clarke

Leave a comment

Posted by on March 31, 2020 in Rock


Trevor Bolder – Το μπάσο στο 11

Ο Trevor Bolder ήταν ένας Άγγλος ροκ μουσικός, τραγουδοποιός και παραγωγός δίσκων με ενα πολύ προσωπικό στιλ παιξίματος. Σε εποχές που το μπάσο έπαιζε έναν δευτερεύοντα ρόλο, το έφερε στο προσκήνιο και του έδωσε προσωπικότητα.

Και για να πω την αλήθεια, επειδή κι εγώ παίζω λίγο μπάσο, αυτό το κείμενο το έγραψα για αυτόν ακριβώς τον λόγο.

Ο Trevor Bolder έμεινε γνωστός για τη μακροχρόνια συνεργασία του με τους Uriah Heep και τη θητεία του με τους The Spiders from Mars του David Bowie, αν και έπαιξε ως μπασίστας  με διάφορους από τις αρχές της δεκαετίας του ’70.

Γεννήθηκε στο Hull το 1950 σε μια οικογένεια με πολλούς μουσικούς. Ο πατέρας του έπαιζε τρομπέτα, ενώ ο ίδιος άρχισε απο επτά χρονών να παίζει με μπάντες πνευστών.

Στην σχολική του ορχήστρα έπαιξε κορνέτα αλλά βρέθηκε και σε διάφορες τοπικές rhythm’n’blues μπάντες μέχρι τα δεκατέσερά του που εμπνεύστηκε απο τους Beatles και αγόρασε με τον αδερφό του δύο κιθάρες με σκοπό να δημιουργήσουν το δικό τους συγκρότημα.

Ο αδερφός του όμως δεν ήθελε να παίζει μπάσο κι έτσι έκατσε στον Trevor η μπίλια να πάρει ένα και να ξεκινήσει μια πορεία στην μουσική που ποτέ δεν είχε σκεφτεί πως θα γινόταν το επάγγελμά του.

Trevor Bolder

Κάποια μέρα έτυχε να βρεθεί σε κάποια συναυλία του Jack Bruce, με τον πατέρα του Αγγλικού rhythm and blues, Graham Bond και τον Ginger Baker, πολύ πριν δημιουργηθούν οι Cream. Το στυλ του Jack Bruce του άρεσε πολύ γιατί δεν ήταν εκείνο το συνηθισμένο, εκείνο που ο μπασίστας χάνεται σε κάποιο σκοτεινό μέρος της σκηνής απλά ακολουθώντας τον ρυθμό. Ο Trevor Bolder ήθελε, όπως και ο Bruce, να περνάει μελωδικές γραμμές με το μπάσο του και να παίζει έναν πιο δημιουργικό ρόλο και αποφάσισε να μάθει να παίζει όπως εκείνος. Άλλοι μπασίστες που δήλωνε πως επηρέασαν την τεχνική του ήταν ο John McVie του John Mayall και αργότερα των Fleetwood Mac, ο Paul McCartney και ο John Entwistle των Who.

Πέρα από κιθάρα, μπάσο, τρομπέτα και τρομπόνι, ο Bolder μπορούσε να παίζει άνετα όλα τα πνευστά όργανα αλλά χρησιμοποιούσε και το πιάνο αν ήθελε να γράψει κάποιο τραγούδι.

Η μπάντα που έφτιαξε με τον αδερφό του και τους φίλους τους, έκανε προβες στο σπίτι τους και οχι μόνο δεν παραπονέθηκαν ποτέ οι γονείς του, αλλά αντιθέτως, τους αγόρασαν ενα βανάκι για να μεταφέρουν τα όργανα στις συναυλίες τους καθώς και μια κονσόλα και ηχεία.

Με αυτή την μπάντα έφτασαν να παίζουν μέχρι και πέντε μέρες την εβδομάδα blues τραγούδια που πολλά απο αυτά είχαν διασκευάσει και οι Rolling Stones.

Kάποια στιγμή συνειδητοποίησε πως συναντούσε συχνά σε συναυλίες έναν άλλο μουσικό απο το Hull, ο οποίος λεγόταν Mick Ronson και έπαιζε με τους The Rats.

Οι Rats ήταν μια ψυχεδελική μπάντα σχηματισμένη το 1963 και ο Ronson προσχώρησε στις τάξεις τους το 1966, μία χρονιά προτού κυκλοφορήσουν το σιγκλ “The Rise and Fall of Bernie Gripplestone“.

Κάποια βραδιά, ο Bolder πήγε στο κλαμπ “Jarvis’ High School” να δει τους Rats να παίζουν. Ο μπασίστας τους ήταν φίλος του αλλά εκείνο το βράδυ φοβήθηκε να παίξει μην πάθει ηλεκτροπληξία. Οι υπόλοιποι του συγκροτήματος ζήτησαν απο τον Bolder να πάρει εκείνος το μπάσο και να ανέβει στην σκηνή, οπως και έγινε. Ο Ronson τον είχε δεί να παίζει σε μερικές ανοιχτές συναυλίες σε πάρκα του Hull και τον ήθελε στην μπάντα. Απο εκείνη την βραδιά, έγιναν καλοί φίλοι και αργότερα, κουμπάροι.

Στις αρχές του 1970 ο Ronson κατέβηκε στο Λονδίνο για να γίνει ο κιθαρίστας του συγκροτήματος που θα έπαιζε πίσω από τον David Bowie, τους Hype. Aλλά αυτό ήταν μόνο ενα απο τα ονόματα που δοκίμαζε ο Bowie για αυτή την μπάντα εκείνη την εποχή, ο οποίος πειραματιζόταν αλλάζοντας της τακτικά το όνομα μέχρι να βρεί εκείνο που του άρεσε, ενω έβαζε τα μέλη του συγκροτήματος να ντύνονται με στολές υπερ-ηρώων.

Harry The Butcher”, ‘David Bowie’s New Electric Band‘ ήταν αλλα δύο που χρησιμοποίησε.

Τον Απρίλιο του 1970, οι Hype ήταν ο Mick Ronson, o ντράμερ Mick Woodmansey, και ο μπασίστας και παραγωγός Tony Visconti και με αυτή την σύνθεση ηχογράφησαν το άλμπουμ του Bowie “The Man Who Sold the World” αλλά, ως ξεχωριστό σύνολο,  υπέγραψαν ταυτόχρονα συμβόλαιο με την Vertigo, αλλάζοντας το όνομά τους σε Ronno.

Με αυτό το όνομα και με τραγουδιστή τον Benny Marshall απο τους Rats, κυκλοφόρησαν το 1971 σε σιγκλ την σύνθεση του Tucker Zimmerman, “4th Hour Of My Sleep”. Ποτέ δεν ολοκλήρωσαν ενα άλμπουμ ενω στην δεύτερη πλευρά υπήρχε η σύνθεση των Ronson/MarshallPowers of Darkness“.

Τους Ronno θεωρούσε και ο Bolder ως την πρώτη σου επαγγελματική μπάντα.

Μετά την ηχογράφηση του “The Man Who Sold The World” ο Mick Ronson με τον Woody Woodmansey έφυγαν απο το Λονδίνο και πήγαν στο Hull οπου για έξι μήνες έπαιζαν με τον Trevor Bolder. Κάποια μέρα ο Bowie τους πήρε τηλέφωνο επειδή χρειαζόταν μια μπάντα για να τον συνοδεύσει στην ραδιοφωνική εκπομπή του John Peel. Η απάντηση ηταν θετική και ετσι ξεκίνησαν όλα.

Η τριάδα συνάντησε το Bowie στο Λονδίνο και μετά την ηχογράφηση της εκπομπής, με τον Rick Wakeman να προστίθεται στην σύνθεσή τους, έμειναν στην πόλη για να ηχογραφήσουν δύο βδομάδες αργότερα το άλμπουμ “Hunky Dory”.

Με τον Tony Visconti να βρίσκεται πλέον έξω απο την μπάντα, το βάρος των ενορχηστρώσεων έπεσε στους ώμους του Bowie και του Ronson.

Στο “Hunky Dory” ο Bolder έπαιζε και τρομπέτα, ενω ο Wakeman στόλιζε με το πιάνο του τα τραγούδια καθώς ο Ronson ενορχήστρωνε τα βιολιά του “Life On Mars”.

Μετά απο αυτό το άλμπουμ, ο Bowie τους ζήτησε να λειτουργούν όλοι μαζί σαν ενα συγκρότημα και να μοιράζονται σε ισα μερίδια τα έσοδα αρκεί, να ονομαζόντουσαν David Bowie and the Spiders from Mars ή Ziggy Stardust and the Spiders from Mars.

Ο Rick Wakeman αρνήθηκε και προτίμησε να προσχωρήσει στους Yes ενω οι υπόλοιποι δέχτηκαν και έσπασαν το συμβόλαιό τους με την Vertigo.

Για να ξεφύγω λίγο απο το θέμα του Trevor Bolder, ο Bowie είχε παρακολουθήσει στο Λονδίνο μια θεατρική παράσταση του έργου “Pork” το οποίο είχε γράψει ο Andy Warhol και το 1971 ανέβηκε σε σκηνοθεσία του Anthony Ingrassia.

Σύμφωνα με την Jayne County που πρωταγωνιστούσε, το έργο επηρέασε τόσο πολύ τον Bowie, που πήρε βασικές ιδέες αυτής της underground παράστασης, όπως η ανδρόγυνη εμφάνιση του Ziggy και τις προέβαλε στο mainstream σοκάροντας τα πλήθη.

Στο “Pork” έπαιζε τον ρόλο της νεκρόφιλης νοσοκόμας η Kathleen Dorritie η οποία έγινε γνωστή με το καλλιτεχνικό της όνομα Cherry Vanilla και δούλεψε για την εταιρία εκδόσεων των τραγουδιών του Bowie, MainMan LTD μέχρι το 1974.

Έμεινε γνωστή για τις εξωφρενικές στρατηγικές της στο marketing οι οποίες συμπεριλάμβαναν και την προσφορά της να κάνει στοματικό έρωτα σε όποιον DJ θα έπαιζε τραγούδια του David Bowie.

Η ίδια κυκλοφόρησε αργότερα δύο άλμπουμ το “Bad Girl” και το “Venus D’Vinyl”.

Το περιοδικό Record Collector σημειώνει πως: «Ονομάζοντας το “το μεγαλύτερο λάθος που έκανα ποτέ”, η County υπέγραψε στην εταιρία MainMan του David Bowie το 1972, για το “Wayne At The Trucks”, ένα stage show που λέγεται ότι ενέπνευσε την περιοδεία του Bowie “Diamond Dogs”. H παράσταση συμπεριλάμβανε την County ντυμένη με το διάσημο φόρεμά της από φουσκωμένα προφυλακτικά και συμπληρωματικά παπούτσια με δονητές και “μπάλες”».

Η ηχογράφηση του άλμπουμ “The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars” ξεκίνησε στις 8 Νοεμβρίου του 1971 και ολοκληρώθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1972. Ο Bolder είναι ο “Weird” στον στίχο “Ziggy played guitar, jamming good with Weird and Gilly” απο το τραγούδι “Ziggy Stardust”.

Επειδή οι μουσικοί σκέφτηκαν πως αρκετά απο τα τραγούδια του “Hunky Dory” δεν ήταν συναυλιακά, τα δύο άλμπουμ γράφτηκαν την ίδια περίπου εποχή.

Ο τρόπος που δούλευε ο Bowie ήταν να παίζει στους μουσικούς το τραγούδι μια φορά και ύστερα να το ηχογραφούν αμέσως. Ετσι το “Ziggy Stardust” ηχογραφήθηκε σε μια μέρα και μιξαρίστηκε σε δύο.

Δεν ήταν θέμα χρημάτων. Απλά αυτός ήταν ο τρόπος που δούλευε.

Πραγματικά, οι David Bowie, Mick Ronson, Trevor Bolder και Woody Woodmansey άρχισαν να πηγαίνουν στα κλάμπ και στις συναυλίες όλοι μαζί, με το ίδιο αυτοκίνητο, σαν να ήταν ενα συνηθισμένο συγκρότημα αλλά όσο μεγάλωνε το όνομα του Bowie το συγκρότημα άρχισε να πηγαίνει όπου πήγαινε εκείνος και μετά απο λίγο οι υπόλοιποι συνεργάτες του τον έβλεπαν ολο και λιγότερο.

Στην συνέντευξή του στο Let It Rock το 2003, ο Bolder θυμόταν τον Bowie να αλλάζει σαν άτομο εκείνη την εποχή. «Μέχρι τότε ήταν απλά ένας κανονικός, λαϊκός τύπος, ένας ωραίος φίλος που ενδιαφερόταν για σένα, αλλά όσο πιο διάσημος γινόταν, τόσο μεγάλωνε και η ιδέα που είχε για τον εαυτό του και του γινόσουν όλο και λιγότερο σημαντικός. Από τις ιστορίες που έχω ακούσει, με όσους μουσικούς έπαιξαν μαζί του, η στρατηγική του ήταν: όταν δεν σε είχε ανάγκη σε απέρριπτε ενώ αν σε χρειαζόταν, ήταν πολύ φιλικός μαζί σου».

Ο Bolder παρέμεινε με τους Spiders from Mars για τα άλμπουμ Aladdin Sane (1973), και Pin Ups (1973).

Πέρα απο τον Woodmansey που απολύθηκε απο τον Bowie πριν την ηχογράφηση του άλμπουμ “Pin-Ups” κανείς άλλος δεν απολύθηκε.

Απλά μετά απο αυτή την κυκλοφορία ο Mick Ronson άρχισε να ηχογραφεί το προσωπικό του άλμπουμ “Slaughter on 10th Avenue” το οποίο κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1974. Ο Bolder έγραψε σε αυτό τα μπάσα και μαζί με τον Aynsley Dunbar στα τύμπανα, βγήκαν στον δρόμο για μια περιοδεία δεκατριών ημερών.

Ο Bowie έκανε το “Diamond Dogs”, αλλά δεν τους χρησιμοποίησε οπότε κι αυτοί πήραν πίσω τον Mick Woodmansey στα τύμπανα, βρήκαν τον τραγουδιστή Pete McDonald και τον κιθαρίστα Dave Blackand και κυκλοφόρησαν ως Spiders from Mars ενα ομόνυμο άλμπουμ το 1976.

Οι διαφωνίες όμως του Bolder με τον Woodmansey ο οποίος ήθελε να αναλάβει την ηγεσία του σχήματος, έγιναν η αιτία να διαλυθεί το συγκρότημα και ο μπασίστας κλήθηκε να αντικαταστήσει τον John Wetton στους Uriah Heep για το δέκατο άλμπουμ τους “Firefly”.

Ο Ken Hensley του ζήτησε να μάθει τα “July Morning” και “Easy Livin’” για να περάσει μια audition μ τους Wishbone Ash κι εκείνος πήγε και αγόρασε τον δίσκο,  για να μαθει τα τραγούδια για την οντισιον/

Παρέμεινε με τους Uriah Heep μέχρι τον θάνατό του με ενα διάλειμμα 18 μηνών που πήγε στους Wishbone Ash.

Οι λόγοι που πήγε στους Wishbone Ash, ήταν οικονομικοί. Και οταν το 1981 δέχτηκε την πρόσκληση τους να αντικαταστήσει συμπτωματικά και πάλι τον John Wetton στο μπάσο για το άλμπουμ “Twin Barrels Burning” είδε πως η δουλειά αυτή θα μπορούσε να βάλει ενα παραπάνω πιάτο στο τραπέζι.

Το 1983 όμως επέστρεψε στους Uriah Heep, με τους οποίους ένιωθε πως εξελισσόταν μουσικά, για την περιοδεία Head First και απο εκεί και πέρα έπαιξε σε όλα τα υπόλοιπα άλμπουμ τους κάνοντας ακόμα και την παραγωγή του “Different World” το 1991.

Το 2013, σε ηλικία 62 ετών, ο Trevor Bolder έχασε την μάχη με τον καρκίνο στο πάγκρεας αν και είχε υποβληθεί σε εγχείρηση νωρίτερα εκείνη την χρονιά.

Leave a comment

Posted by on December 5, 2019 in Music, Rock


Tags: , , , , ,

Οι Noctorum και το EP τους “Afterdeath”

Noctorum ονομάζεται το ντουέτο που αποτελείται από τον κιθαρίστα / τραγουδιστή και τραγουδοποιό Marty Willson-Piper (The Church, All About Eve, The Saints, Anekdoten) και τον παραγωγό Dare Mason.

Οι Noctorum, ανακοίνωσαν την κυκλοφορία του EP τους “The Afterdeath”, το οποίο κυκλοφορεί μετά την κατάρρευση του PledgeMusic. Η πλατφόρμα αυτή υποστήριζε την κυκλοφορία του τέταρτου άλμπουμ των Noctorum, ‘The Afterlife‘.

Και οι δύο κυκλοφορίες έγιναν τελικά δυνατές χάρη στην δισκογραφική εταιρία Schoolkids Records, η οποία, μαζί με τους Mason και Willson-Piper, έπρεπε να καλύψουν το μεγαλύτερο μέρος του κόστους της ηχογράφησης, της παραγωγής, της μίξης, του mastering, του εξωφύλλου και της ταχυδρόμησης σε κάθε άτομο που είχε αγοράσει το “Afterlife” μέσω του PledgeMusic, προκειμένου να τιμήσουν την υποστήριξη των φίλων του σχήματος, παρά το γεγονός ότι τα χρήματα δεν παραλήφθηκαν ποτέ από τους καλλιτέχνες. Αν αναλογιστεί κανείς οτι το “Afterlife” είχε μπει στα charts του Billboard σύμφωνα με τις πωλήσεις κατά τη διάρκεια της πρώτης εβδομάδας κυκλοφορίας, θα γίνει κατανοητό το πόσες παραγγελίες έπρεπε να αποσταλούν.

Μια καμπάνια GoFundMe έχει πλέον δημιουργηθεί σε μια προσπάθεια να ανακτηθούν τα χαμένα κεφάλαια. Αλλά κανείς δεν ζητάει ελεημοσύνη. Σε αντάλλαγμα για την υποστήριξή τους, οι Noctorum και η Schoolkids Records προσφέρουν σε οσους ενδιαφέρονται,το ΕΡ “The Afterdeath” EP, μια ψηφιακή κυκλοφορία με τέσσερα τραγούδια που συμπεριλαμβάνει δύο ακυκλοφόρητα τραγούδια απο τα session του άλμπουμ “Afterlife” και δύο διασκευές. Η μία σε ενα τραγούδι των The Sound και η άλλη σε ενα των Buffalo Springfield. Ακόμα, οσοι αγοράσουν αυτά τα τραγούδια μπορούν να δημιουργήσουν το δικό τους CD, με τα credits του άλμπουμ, τους στίχους και το artwork – μια δημιουργία της Olivia Willson-Piper και του Andy Jossi, το οποίο διατίθεται και σε αφίσα.

Ο Marty Willson-Piper συνθέτει και παίζει ζωντανά πάνω από 35 χρόνια. Είναι γνωστός ως μέλος των The Church (από την ίδρυση της μπάντας έως το 2013), ενω υπήρξε ακόμα μέλος των All About Eve και των The Saints και έχει συν-συνθέσει τραγούδια με τους Grace Slick, Aimee Mann, Jules Shear, Susannah Hoffs και Linda Perry, μεταξύ άλλων. Σήμερα είναι επίσης ο τραγουδιστής και στιχουργός των Σουηδών MOAT και μέλος των θρυλικού Σουηδικού prog-rock συγκροτήματος Anekdoten από το 2015. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’80, ο Willson-Piper κάνει και σόλο κυκλοφορίες, με εννέα άλμπουμ μέχρι σήμερα.

Ο Dare Mason ήταν ηχολήπτης στο Townhouse Studios του Λονδίνου, και έχει συνεργαστεί με τους Prince, Paul McCartney, Boy George, Tina Turner, Ravi Shankar και Soul II Soul, μεταξύ άλλων. Από το 1991 που έγινε ανεξάρτητος παραγωγός / ηχολήπτης, έχει κάνει την παραγωγή των άλμπουμς των The Grid, The Church, Placebo και έχει μιξάρει τους Brix Smith (πρώην μέλος των The Fall), Cinerama και Tommy Tokyo στο στούντιο του, VIP Lounge.

Για να δείτε ενα σχετικό πηγαίνετε εδώ ή εδω για μια πιο φιλοσοφική άποψη απο την ιστοσελίδα των Noctorum. Το ‘The Afterlife’ διατίθεται όλες τις μορφές μέσω της Schoolkids Records ή μέσω streaming απο το Spotify.


  1. Dancing with Death
  2. The Mermaid
  3. I Can’t Escape Myself
  4. Nowadays Clancy Can’t Even Sing

Leave a comment

Posted by on September 24, 2019 in Rock


O Elvis Presley και η εποχή του

Γενικά μου αρέσουν  τα ντοκιμαντέρ, και  κάποια μέρα έκατσα και είδα το περσινό “Elvis Presley – The Searcher” σε παραγωγή της Sony.

Πριν να γράψω τα παρακάτω, να σημειώσω ότι παρόλο που δεν είμαι οπαδός του Presley, γνωρίζω (εξ ακοής) έναν μεγάλο αριθμό τραγουδιών που έχει πει, μιας και ανήκω σε μία γενιά της οποίας οι γονείς άκουγαν ανάκατα νησιώτικα, λάτιν, λαϊκά, rock’n’roll, mod jazz κλπ…

Η εικόνα των πάρτι όπου οι νεαροί τότε συγγενείς μου πιάνονταν «τραινάκι» για να χορέψουν yanka και μετά mambo με τραγούδια του Χιώτη είναι μέρος των παιδικών μου χρόνων.

Ετσι κι αλλιώς, το πάντρεμα στην μουσική είναι κάτι που γίνεται πάντα…

Δεν θα αναφερθώ εδώ στις πολιτικές απόψεις του Presley μιας και το ντοκιμαντέρ αναφέρει μόνο τις θρησκευτικές του απόψεις, που καλά έκανε ο άνθρωπος και τις είχε, εμένα πάντως δεν με αφορούν.

Θα προσπαθήσω να το κοιτάξω απο μια άλλη άποψη, με μια καθαρά συμπαθητική ματιά, γιατί με ενδιαφέρει περισσότερο να το δω κάπως κοινωνιολογικά (οσο μπορεί το φτωχό μυαλό μου να το αναλύσει):

Ενας λευκός νεαρός γεννιέται μέσα στην δεκαετία του ’30 και του μεγάλου οικονομικού κραχ σε μια πολιτεία του Αμερικάνικου Νότου.

Η οικογένειά του είναι φτωχή και ο πατέρας του πάει για λίγο φυλακή κιόλας, για μια μικρο απάτη που έκανε για να εξασφαλίσει το φαϊ της οικογένειάς του.

Σημαντικό ρόλο, στην υπόλοιπη ζωή του Elvis, θα παίξει ακόμα ο θάνατος του αδερφού του, Jesse Garon Presley, ο οποίος γεννήθηκε νεκρός 35 λεπτά πριν τον Elvis.

Επειδή σήμερα έχουμε στο μυαλό μας μια εικόνα για τον Αμερικάνικο Νότο στην οποία υπάρχουν απο την μία οι φτωχοί Αφρο-Αμερικάνοι κι απ την άλλη οι ρατσιστές λευκοί, να προσθέσω εδω και μια τρίτη ομάδα ανθρώπων, τους φτωχούς λευκούς, οι οποίοι είναι στο ιδιο οικονομικό επίπεδο με τους Αφρο-Αμερικάνους.

Ολοι αυτοί οι φτωχοί, ανεξάρτητα απο χρώμα, συναναστρέφονται ο ενας τον άλλον, είναι φίλοι μεταξύ τους, διασκεδάζουν στα ιδια μέρη και πάνε στις ιδιες εκκλησίες.

Οι λευκοί ρατσιστές όμως, όπως δεν γουστάρουν τους φτωχούς Αφρο-Αμερικάνους, ετσι  δεν γουστάρουν και τους λευκούς που κάνουν παρέα μαζί τους.

Μάλιστα οι διαφυλετικοί γάμοι απαγορεύονταν δια νόμου σε κάποιες πολιτείες του Νότου, μέχρι που καταργήθηκαν το 1967.

Οποιος ενδιαφέρεται, μπορεί να δεί την ταινία “Loving” του 2016 η οποία αναφέρεται στο τι τράβηξε το ζεύγος Richard Loving (λευκός) και Mildred Jeter (Αφρο-Αμερικανή) απο το 1958 που παντρεύτηκαν κρυφά, ως το 1967 οπότε και αναγνώρισε τον γάμο τους το Ανώτατο Δικαστήριο και κατάργησε την απαγόρευση των διαφυλετικών γάμων στην πολιτεία της Βιρτζίνια.

Επειδή ζούμε σε μια άλλη χώρα και σε μια άλλη εποχή, μας είναι δύσκολο να κατανοήσουμε τις συνθήκες ζωής αυτές της κοινωνικής τάξης – μιας και μιλάμε για ανθρώπους και των δύο φυλών, νομίζω πως αυτός είναι ο σωστός ορισμός:  «τάξη» και πραγματικά αυτήν θεωρώ εργατική τάξη σε αυτές τις Αμερικάνικες πολιτείες. Το φτωχότερο μάλιστα επίπεδό της.

Επειδή το ζήτημα με ενδιαφέρει, γι αυτό γράφω και αυτο το κείμενο, για να δείξω τι απέφερε το μουσικό συνταίριασμα Αφρο-Αμερικάνικης μουσικής (που το σύστημα είδε έντρομο να προσελκύει το νεανικό κοινό των λευκών) και ενός λευκού μουσικού (ο οποίος ηταν αποδεκτός λόγω χρώματος και προωθήθηκε ωστε να γίνει οικονομική πηγή ενα πρωτοεμφανιζόμενο αγοραστικό κοινό, οι έφηβοι).

Για να διευκρινίσω λίγο την κατάσταση: πριν την εμφάνιση του rock’n’roll η πλειοψηφία των λευκών αγοριών και κοριτσιών, άκουγε μέσα στο σπίτι την μουσική που ήταν στα γούστα του πατέρα τους.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’40 και στις αρχές της δεκαετίας του ’50 σημειώθηκαν αξιοσημείωτες εξελίξεις στην δισκογραφία, και κυρίως η εμφάνιση, το 1948, των δίσκων βινυλίου 33 1 / 3 στροφών, που αντικατέστησαν κείνους των 78 στροφών.

Το rock’n’roll στα μέσα της δεκαετίας του ’50 πλασαρίστηκε (και ήταν) ως νεανική μουσική.

Απευθυνόταν στους teenagers και έτσι έκανε την νέα γενιά να πάρει το χαρτζιλίκι της και να αρχίσει να το ξοδεύει σε δίσκους της δικής της, πλέον, μουσικής, ανοίγοντας έτσι μια νέα αγορά και ενδυναμώνοντας την μέχρι τότε μουσική βιομηχανία.

Οταν μιλάμε για μουσική βιομηχανία, σε εκείνα τα χρόνια, θα πρέπει να βάλουμε στο μυαλό μας οτι μιλάμε για αχαρτογράφητα νερά, και πως ακόμα και τα συμβόλαια εκείνης της εποχής, ήταν σε πολύ πρωταρχικό στάδιο, αρκεί μόνο να σκεφτεί κανείς οτι αν και οι Rolling Stones σχηματίστηκαν το 1962, πληρώθηκαν τα πρώτα 2000 δολάρια απο τις πωλήσεις των δίσκων τους, μόλις το 1965, χρονιά δηλαδή, που έβγαλαν το τρίτο, τέταρτο και πέμπτο άλμπουμ τους.

Το rock’n’roll όμως ήταν η εξέλιξη του blues των μαύρων, η πρόσμιξη τoυ με την country-western, με κάποια στοιχεία απο την jazz κλπ κλπ.

Η υποτυπώδης (σε σχέση με το τι έγινε στο μέλλον) μουσική βιομηχανία όμως, είδε με τρόμο του λευκούς νέους έφηβους να ακούν την μουσική των μαύρων και προσπάθησε με διάφορους τρόπους να στρέψει τα παιδιά προς λευκούς καλλιτέχνες.

Δεν ήταν μόνο το οτι οι λευκοί ιδιοκτήτες των εταιριών αυτών έχαναν λεφτά, ήταν και ρατσιστικό το ζήτημα…

Το έργο αυτό ανέλαβε κυρίως το Αμερικάνικο παράρτημα της δισκογραφικής εταιρίας Decca Records, η οποία ξεκίνησε απο το Λονδίνο αλλά οι ιδιοκτήτες της προτίμησαν να ξεφορτωθούν τις μετοχές τους βλέποντας πως έρχεται ο πόλεμος και να επιστρέψουν στην Αγγλία.

Το 1939, η πρόσφατα ανεξάρτητη αμερικανική Decca αντιπροσώπευε πάνω από το ένα τρίτο των πωλήσεων των δίσκων στις ΗΠΑ και έφτασε να κόβει περίπου 135.000 αντίτυπα δίσκων την ημέρα.   Με καλλιτέχνες όπως οι The Sisters Andrews, Bing Crosby και Billie Holliday, η Αμερικανική Decca βγήκε απο τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ως μια εξαιρετικά επιτυχημένη και εδραιωμένη εταιρεία. Το 1952 έγινε μέρος της Universal-International, που  το 1962 έγινε μέλος της MCA και ολα αυτά κατέληξαν στο Universal Music Group.

Το 1954 η Decca άρχισε να υπογράφει λευκούς καλλιτέχνες οπως ο Bill Haley & His Comets, ενα hillbilly συγκρότημα, με σκοπό να τραβήξει το κοινό των νεαρών λευκών απο την μαύρη μοσυική…

(Oι Rolling Stones ανήκαν στο δυναμικό της Decca απο το 1964 μέχρι το 1970 και το Sticky Fingers ήταν το πρώτο άλμπουμ που κυκλοφόρησαν στην δική τους εταιρία, το 1971.)

   Τώρα, εαν ενδιαφέρεστε να μάθετε τις συνθήκες ζωής εκείνων των Αφρο-Αμερικανών του Νότου, στα μέσα με τέλη της δεκαετίας του ’50 οπότε και εμφανίζεται ο νεαρός Elvis Presley,  αναζητήστε ενα μικρό βιβλίο, γραμμένο απο τον Αμερικάνο δημοσιογράφο John Howard Griffin με τίτλο “Black Like Me”.

Ο Griffin, όντας λευκός, τόλμησε στην δεκαετία του ’50 να μεταμορφωθεί με διάφορα τεχνάσματα σε μαύρο και να ζήσει για ενα χρονικό διάστημα, περίπου έξι μηνών, στις πολιτείες του βαθύ Αμερικάνικου νότου (Louisiana, Mississippi, Alabama και Georgia) με σκοπό να καταγράψει την καθημερινότητα και να κατανοήσει την ψυχολογία ενός άνεργου μαύρου άντρα.

Ηταν μια εμπειρία που άλλαξε και τον ιδιο μέσα του και που οταν εκδόθηκε το βιβλίο του δέχθηκε τόσες απειλές που πήρε την οικογένειά του και εγκατέλειψε τις ΗΠΑ.

Και επιστρέφω στον Presley.

Μέσα απο την καθημερινή τριβή του λευκού αγοριού με τα gospel τραγούδια της εκκλησίας (οσο και αν δεν υποστηρίζω την θρησκεία μπορώ να κατανοήσω πως τα τραγούδια που με πάθος έλεγαν τις Κυριακές οι πιστοί σε αυτές τις λειτουργίες ήταν ένας έντονος τρόπος έκφρασης/ψυχικού ξεφορτώματος ακόμα και διασκέδασης για τους φτωχούς) μπήκαν βαθειά στην ψυχή του.

Τα βράδια ο νεαρός Presley πήγαινε πίσω απο τα μπαρ που διασκέδαζαν οι μαύροι, οπως το μπάρ Flamingo Room, οπου άκουγε και μελετούσε την ζωντανή μουσική πού έπαιζαν εκεί, μουσικοί όπως οι BB King, Rufus Thomas, Johnny Ace, Bobby “Blue” Bland

Η ιστορία της εξέλιξής τού Presley είναι γνωστή και για όποιον θέλει να περάσει ευχάριστα 2+1= τρεις και κάτι ωρίτσες απο την ζωή του με country, blues και rock’n’roll μπορεί να δει το “Elvis Presley – The Searcher”.

Βλέποντάς το όμως, μέσα απο την δική μου σκοπιά, σκεφτόμουν πως αν δεν υπήρχε ο Presley, μάλλον δεν θα ακούγαμε ροκ όσοι απο εμας ακούνε.

Σε καμμιά μορφή της…

Πως θα ηταν λοιπόν μια ζωή χωρις, Beatles, Rolling Stones, Black Sabbath, Sex Pistols, Motorhead και όλους αυτους?

(Παρεμπιπτόντως υπάρχει ενα ωραίο μυθιστόρημα με τίτλο “Liverpool Fantasy” το οποίο μιλά για έναν κόσμο δίχως τους Beatles…)

Υπήρχαν και άλλοι που έπαιζαν rock’n’roll την εποχή που εμφανίστηκε ο Presley, αλλά είτε δεν ήταν λευκοί είτε ήταν, αλλά δεν είχαν όλο αυτό το background. αυτές τις γνώσεις σχετικά με τη μαύρη μουσική που είχε αποκτήσει ο Presley λόγω της τριβής του με τους φτωχούς Αφρο-Αμερικάνους.

Ίσως δεν ήταν τόσο τυχεροί όσο ο Elvis…

Elvis & Brook Benton

Στην τελική, υπήρξαν κι άλλοι που έπαιξαν rock’n’roll, αλλά μόνο ο Presley είχε τις διαστάσεις του # 1, του “βασιλιά”.

Ναι, έπαιξε μαύρη μουσική, αλλά υπήρχαν διάφοροι τρόποι για να τον προωθήσουν οι εταιρίες στην αγορά και να τον δεχτούν οι οικογένειες των λευκών: ήταν ένα «καλό» παιδί απο τον Νότο, που αγαπούσε τη μητέρα του και ήταν επίσης θρησκευόμενος.

Ναι, ίσως να κουνούσε τους γοφούς του λίγο παραπάνω, αλλά με κάθε κούνημα της λεκάνης του Presley, εγραφε εισπράξεις το ταμείο της εταιρείας του μανατζερ, του συναυλιακού χώρου… ολοι έβγαζαν λεφτά.

Η ουρά ολων αυτων που έβγαζαν λεφτά απο ενα 19χρονο λευκό αγόρι που έπαιζε μαύρη μουσική ήταν ατελείωτη.

Η επιρροή του πέρασε τον ωκεανό και χτύπησε το νησί απέναντι κάνοντας τους νεαρούς Αγγλους μουσικούς να μπαίνουν κρυφά στο τελωνείο τα βράδια.

Εκεί άνοιγαν τις κούτες με τους εισαγόμενους rock’n’roll δίσκους απ την Αμερική, μάθαιναν να παίζουν τα νέα τραγούδια και τα παρουσίαζαν σαν δικά τους την επόμενη βραδιά στο κλάμπ. (Το ίδιο, περίπου, έκαναν χρόνια αργότερα και οι Metallica)

Ετσι ξεκίνησε το Mersey Beat στο Λίβερπουλ, οι Beatles, οι Rolling Stones και έφτασε αυτή η μουσική σε εμένα και σε εσένα, πέρα απο βουνά και ερήμους.

Αυτή η μουσική έγινε η βάση για να γραφτούν στίχοι πολιτικοί, φιλοσοφικοί, θρησκευτικοί ή απλά ερωτικές εξομολογήσεις σε όλες τις γλώσσες του κόσμου.

Κάποιοι έγιναν γονείς με αυτή την μουσική ενω άλλοι την ακούνε και κλαίνε γιατι την μοιράζονταν με κάποιον που δεν είναι πλέον μαζί.

Ισως τώρα να είναι προφανής η οπτική μέσα απο την οποία είδα αυτό το ντοκιμαντέρ, και ο τρόπος με τον οποίο βλέπω κάθε ντοκιμαντέρ…

Leave a comment

Posted by on September 9, 2019 in Documentaries, Rock


Tags: , , , , ,

Οι Goodbye Mr MacKenzie, η πρώτη μπάντα της Shirley Manson, ανακοίνωσαν την επανακυκλοφορία του πρώτου τους άλμπουμ

Ένα από τα πιο γνωστά ροκ συγκροτήματα της Σκωτίας, οι Goodbye Mr MacKenzie θα επανακυκλοφορήσουν το πρώτο τους άλμπουμ “Good Deeds and Dirty Rags”. Ορμώμενοι από τη μεγάλη επιτυχία της περιοδείας τους για την επέτειο των 30 χρόνων τους, κάνουν μια επανέκδοση σε βινύλιο και CD το άλμπουμ απο το οποίο ξεκίνησαν όλα. Ο ήχος εχει ξαναμαστεραριστεί και για τα δύο format στα οποία θα κυκλοφορήσει. Η CD έκδοση θα περιλαμβάνει 3 επιπλέον κομμάτια από αυτά τα πρώτα χρόνια, τα οποία δεν συμπεριλήφθηκαν στην αρχική κυκλοφορία.

Στην σύνθεση της μπάντας ήταν ο Martin Metcalfe στα φωνητικά, ο John Duncan στην κιθάρα (έπαιζε στην πρώτη σύνθεση των Exploited απο το 1979 ως το 1984, ως “Big John”), ο Fin Wilson στο μπάσο, η Shirley Manson και η Rona Scobie στα πλήκτρα και στα φωνητικά ενω ο Derek Kelly ήταν στα τύμπανα.

“Αυτή η επανέκδοση του Good Deeds ήταν τόσο μεγάλη έκπληξη για εμάς όσο και για ολους τους άλλους. Πήραμε μια γρήγορη απόφαση να επανασυνδεθούμε τον Ιανουάριο και απο τότε βρισκόμαστε σε περιοδεία. Μας πήρε χρόνο να αποκτήσουμε τα δικαιώματα της επανέκδοσης, αλλά τώρα που τα πήραμε είμαστε πραγματικά ευχαριστημένοι. Στις συναυλίες οι οπαδοί μας φέρνουν τα πάνω – κάτω, τραγουδώντας μαζί μας κάθε λέξη », λέει ο Martin Metcalfe.

Goodbye Mr MacKenzie (1989) – photo by Simon Fowler

Τριάντα χρόνια είναι μισή ζωή πίσω, αλλά αισθανόμαστε πως οι στίχοι μας εξακολουθουν να έχουν σημασία. Δύο τραγούδια, το “Good Deeds” και το “Goodwill City” τελειώνουν με στίχους σχετικά με την ψεύτικη γνώση που μας δίνουν στην εποχή μας και είναι πολύ σχετικά με τα σύγχρονα “fake news”. Αλλα τραγούδια μας, εξετάζουν το φαινόμενο της τότε ανόδου της χριστιανικής δεξιάς στις ΗΠΑ και τον τρόπο με τον οποίο τα ΜΜΕ πληρώνουν τους λογαριασμούς τους εκμεταλλευόμενοι τις τραγωδίες… Όλα αυτά συμβαίνουν και τώρα. Ζούμε σε τρομακτικές εποχές και το αποκαλυπτικό τοπίο του LP φαίνεται να το αντικατοπτρίζει αυτό.”

Το “Good Deeds and Dirty Rags” ήταν το πρώτο album των Goodbye Mr MacKenzi, το οποίο κυκλοφόρησε το 1989. Έφτασε στο νούμερο 16στα chart της Μεγάλης Βρετανίας και η μπάντα γρήγορα προσέλκυσε ενα μεγάλο πιστό ακροατήριο οπαδών βόρεια των Αγγλικών συνόρων. Απίστευτες ζωντανές εμφανίσεις και singles όπως το ‘The Rattler‘ που μπήκε κι αυτο στα 50 πρώτα, στερέωσαν περισσότερο το συγκρότημα στις καρδιές πολλών.

Μια πολύχρωμη και ποικίλη σταδιοδρομία ακολούθησε με την κυκλοφορία άλλων 2 άλμπουμ μέσω μεγάλων εταιριών, μπήκαν κι άλλα singles τους στα Βρετανικά chart, συνεργάστηκαν και ηχογράφησαν με μέλη των Talking Heads και περιόδευσαν κάνοντας συναυλίες με συγκροτήματα όπως οι Blondie, οι Ramones, οι BAD, οι Afghan Whigs, οι Aztec Κάμερα και άλλοι.

Goodbye Mr MacKenzie – photo by Andrew Barr

Όπως αναφέρει η λίστα με τα 50 μεγαλύτερα σκωτσέζικα συγκροτήματα, “Οι MacKenzies άφησαν πίσω από το πιο περίπλοκο και συναρπαστικό αποτύπωμα απο οποιαδήποτε άλλη σκωτσέζικη μπάντα. Στα live ήταν εκπληκτικοί. Ο ηγέτης τους. Ο τραγουδιστής Martin Metcalfe έμοιαζε με MC κάποιου ιδιαίτερα εξωφρενικού θιάσου. Ενώ οι Σκωτσέζοι ομολόγοι τους εμπνέονταν απο την soul και τους Steely Dan, οι MacKenzies έπαιρναν την έμπνευσή τους απο τους Pixies και τους Birthday Party ».

Σχηματισμένοι στο Bathgate, κοντά στο Εδιμβούργο, οι Goodbye Mr MacKenzie εμφανίστηκαν στο προσκήνιο στα τέλη της δεκαετίας του 1980, και υπέγραψαν με την Capitol Records μετά την κυκλοφορία των δύο πρώτων τους singles σε ανεξάρτητες εταιρίες. Αεικίνητοι, κυκλοφόρησαν συνολικά 6 άλμπουμ πριν τελικά μεταμορφωθούν σε Angelfish στις ΗΠΑ με τη σύνθεση των Manson, Metcalfe, Wilson και Kelly και με την  Manson να αναλαμβάνει τα φωνητικά.

Οι Goodbye Mr MacKenzie έδωσαν την τελευταία ζωντανή τους συναυλία στα τέλη του 1995 και η Shirley Manson έφυγε για να κάνει τεράστια επιτυχία με τους Garbage, ενώ οι Martin Metcalfe, Derek Kelly και Fin Wilson επέστρεψαν στη Σκωτία για να σχηματίσουν τους Isa and The Filthy Tongues. Τώρα λέγονται απλά The Filthy Tongues, ένα τρίο που εξακολουθεί ακόμα να ευδοκιμεί. Ο Big John Duncan έγινε τεχνικός των Nirvana και έπαξε κιθάρα μαζί τους στην συναυλία που έδωσαν το 1993 στο Roseland Ballroom, της Νέας Υόρκης, και συνεργάστηκε ακόμα με τους Twisted Sister, τους Foo Fighters και τους Ministry.

Το “Good Deeds and Dirty Rags” θα κυκλοφορήσει μέσω της Neon Tetra Records την 1η Νοεμβρίου. Ενώ μερικά από τα κομμάτια από την αρχική έκδοση κυκλοφορούν στο Spotify, η νέα εκτεταμένη και remastered έκδοση διατίθεται αποκλειστικά από το κατάστημα της μπάντας.

Μετά από μια σειρά από sold-out πρόσφατες εμφανίσεις, οι Goodbye κ. MacKenzie θα κάνουν περισσότερες συναυλίες αργότερα φέτος στη Σκωτία και την Αγγλία. Μέχρι τότε, οι Filthy Tongues φαίνεται επίσης να έχουν μια σειρά από εμφανίσεις τον Σεπτέμβριο.

01  Open Your Arms
02  Wake It Up
03  His Masters Voice
04  Goodwill City
05  Candlestick Park
06  Goodbye Mr Mackenzie
07  The Rattler
08  Dust
09  You Generous Thing
10  Good Deeds
11  Open Your Arms (1987 Demo) – bonus track
12  Diamonds (1987 Demo) – bonus track
13  You Generous Thing (1987 Demo) – bonus track

All tracks produced by Mack, except ‘Wake It Up’ produced by Terry Adams
‘Goodwill City’ and ‘Good Deeds’ initial production by Terry Adams, additional production and mixing by Mack
‘Goodbye Mr Mackenzie’ initial production by Kevin Maloney, overdubs by Terry Adams
and additional production and mixing by Mack
‘The Rattler’ production by the Mackenzies, extra production and mixing by Mack
Recorded in Munich , West Germany and Edinburgh, Scotland
Neon Tetra Records. Licensed from Capitol Records/UMusic 2019

Photography by The Douglas Brothers
Sleeve design by Goodbye Mr Mackenzie/Peter Barrett & Andrew Biscomb
2019 Art Refresh by David Wells

Martin Metcalfe – vocals
John Duncan – guitar
Fin Wilson – bass guitar
Shirley Manson – keyboards and backing vocals
Rona Scobie – keyboards and backing vocals
Derek Kelly – drums
Demos produced by Terry Adams 1987
Guitars on demos by Jimmy Anderson
Additional bass on demos by Neil Baldwyn

Sept 12  Aberdeen, Scotland – The Tunnels (as The Filthy Tongues)
Sept 13  Edinburgh, Scotland – The Voodoo Rooms (as The Filthy Tongues)
Sept 15  Dundee, Scotland – Church (as The Filthy Tongues)
Sept 19  Dunfermline, Scotland – PJ Malloys (as The Filthy Tongues)
Sept 20  Glasgow, Scotland – Oran Mor (as The Filthy Tongues)
Nov. 02  Middlesbrough, England – Westgarth
Nov. 08  London, England – Dingwalls (with The Cesarians, Seil Lein)
Nov. 09  Corby, Northamptonshire, England – The Raven
Dec. 20  Glasgow, Scotland – Barrowlands  SOLD OUT

New photos by Karen Lamond
Album photo by The Douglas Brothers
Brandenburg Gate promo photos by Martin Becker
Old black and white photo by Andrew Barr
Old colour photo by Simon Fowler
Capitol Records photo by Kate Garner

Keep up with Goodbye Mr Mackenzie
Website | Shop | Facebook | Twitter | Soundcloud | Instagram | YouTube | Apple | Spotify | Press contact


Tags: , ,