RSS

Category Archives: Uncategorized

Η σχέση των Blondie με τους Gun Club και τον Iggy Pop

Η Animal Records ήταν μια θυγατρική εταιρία της Chrysalis την οποία δημιούργησε στις αρχές της δεκαετίας του ’80 ο κιθαρίστας των Blondie, Chris Stein.

O κιθαρίστας και τραγουδιστς Jeffrey Lee Pierce των Gun Club ήταν ο πρώην επικεφαλής του fan club των Blondie στο Los Angeles.

Αυτό ήταν το πρώτο συγκρότημα  που υπέγραψε με την εταιρία το 1982 και μετακόμισαν προσωρινά στην Νέα Υόρκη για να ηχογραφήσουν το δεύτερο άλμπουμ τους, “Miami” το οποίο κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1982.

Την παραγωγή του “Miami” ανέλαβε ο ίδιος ο Chris Stein ενω σε αρκετά τραγούδια κάνει δεύτερα φωνητικά η Debbie Harry χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο D.H. Laurence Jr.

Στην φωτογραφία του εξωφύλλου δεν συμπεριλαμβάνεται ο Rob Ritter, ο οποίος έπαιξε τα μπάσα στο άλμπουμ αλλά αποχώρησε για να φτιάξει τους 45 Grave. Πριν φύγει όμως, έδειξε ολα όσα είχε παίξει στην Patricia Morrison με την οποία έπαιζε μαζί προηγουμένως στους Bags και η οποία αργότερα πήγε στους Sisters of Mercy ενω εδω και χρόνια είναι η σύζυγος τους Dave Vanian των The Damned.

Τον ίδιο μήνα η Animal κυκλοφόρησε και το “Zombie Birdhouse” το έκτο σόλο άλμπουμ του Iggy Pop.

Είναι ηχογραφημένο στην Νέα Υόρκη σε παραγωγή του Chris Stein και της Debbie Harry.

O Iggy Pop είχε επισκεφθεί το 1981 την Αϊτή και οι φωτογραφίες που εβγαλε εκε,ί έγιναν αργότερα η βάση για το artwork του “Zombie Birdhouse”.

Μέσα στο 1982 η Animal κυκλοφόρησε και το άλμπουμ “Sax Maniac” των James White & The Blacks, του γνωστού Νεο Υορκέζου no wave σαξοφωνίστα, James White (κατα κόσμον James Siegfried).

Ο White έπαιζε μέχρι το 1979 με τους Teenage Jesus and the Jerks μαζί με την φίλη του Lydia Lunch την οποία είχε γνωρίσει στο CΒGB και ζούσαν μαζί. Απο αυτό το συγκρότημα πέρασε και ο Jim Sclavunos, αργότερα των Cramps και των Nick Cave and the Bad Seeds.

Εκτός απο τους Teenage Jesus and the Jerks, ο White έπαιξε και με τους Contortions οι οποίοι συμμετείχαν με τέσσερα τραγούδια, το 1978, στη συλλογή “No New York” σε παραγωγή Brian Eno.

Το “Sax Maniac” ήταν το δεύτερο άλμπουμ των James White & The Blacks, φορτωμένο με jazz-punk τραγούδια

Ο Walter Steding ήταν ενας βιολιστής ο οποίος έπαιζε στο Max’s Kansas City και στο CBGB ανοίγοντας τις εμφανίσεις των Blondie, του Jim Carroll, του David Byrne, των Chic, του Robert Fripp, των Suicide και των Ramones.

Ηταν φίλος του Andy Warhol ο οποίος του έκανε και την παραγωγή για το άλμπουμ που κυκλοφόρησε η Animal to 1982, με τίτλο “Dancing in Heaven”.

Οι Blondie πειραματιζόντουσαν και με άλλες μουσικές όπως την reggae ή την πρωτοεμφανιζόμενη εκείνη την εποχή rap (η Debbie Harry ραπάρει στο “Rapture”για πρώτη φορά). To 1983 λοιπόν, o Chris Stein πειραματίστηκε, βγάζοντας με τον Grandmaster Caz το single “Wild Style Theme Rap” ενω τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς η Animal κυκλοφόρησε το EP “Death Party” το οποίο ηχογράφησαν οι Gun Club για να αναπληρώσουν την θέση του γκρουπ της φίλης του Jeffrey Lee Pierce, Tex & the Horseheads, οι οποίοι είχαν ακυρώσει την δική τους ηχογράφηση, απλά για να μην πάνε χαμένες οι ώρες.

Για το τρίτο άλμπουμ των Gun Club “The Las Vegas Story” επέστρεψε στην σύνθεση ο κιθαρίστας και ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος, Brian Tristan, γνωστότερος ως Kid Congo Powers, μετά απο τρία χρόνια που έπαιζε με τους Cramps.

Το άλμπουμ κυκλοφόρησε η Animal τον Ιούνιο του 1984.

Ο μόνος καλλιτέχνης της Animal τον οποίο δεν ανέφερα ακόμα, είναι ο τραγουδιστής και ζωγράφος Snuky Tate ο οποίος είχε ξεκινήσει στα τέλη της δεκαετίας του ’70 ως punk rock καλλιτέχνης και στράφηκε προς την χορευτική μουσική. Στην Animal κυκλοφόρησε ενα reggae άλμπουμ, το “Babylon Under Pressure”.

To 1983 o Stein διαγνώσθηκε με μια σοβαρή δερματική ασθένεια, η οποία όχι μόνο ήταν η αιτία να κλείσει η Animal Records το 1984 αλλά να διακόψει και η Debbie Harry την καριέρα της για να του συμπαρασταθεί.

Το 1989 το ζευγάρι χώρισε αλλά συνέχισαν την επαγγελματική συνεργασία τους.

Πλέον το πρόβλημα υγείας του έχει ξεπεραστεί..

 
Leave a comment

Posted by on August 12, 2019 in Uncategorized

 

Tags: , , , , , ,

Χάνοντας την Γή: Η δεκαετία που σχεδόν σταματήσαμε την κλιματική αλλαγή

Members of the emergency services try to extinguish a wildfire near Cardigos village, in central Portugal on Sunday, July 21, 2019. About 1,800 firefighters were struggling to contain wildfires in central Portugal that have already injured people, including several firefighters, authorities said Sunday. (AP Photo/Sergio Azenha)

 

Πέρσι τέτοια εποχή διάβασα αυτό το άρθρο στους New York Times.

Απο τότε άρχισα να παρατηρώ ολο και περισσότερες δημοσιεύσεις σχετικά με επιστημονικές έρευνες που λένε πως αν δεν προσπαθήσουμε να περιορίσουμε αυτά που κάνουμε ωστε να συγκρατηθεί η άνοδος της θερμοκρασίας του πλανήτη, τότε το 2050 αυτός δεν θα είναι βιώσιμος για τον άνθρωπο.

Αυτό που ακολουθεί είναι μια μετάφραση του προλόγου του άρθρου ενώ στο τέλος, παραχωρώ και το λινκ γιά οποιον θέλει να διαβάσει και το υπόλοιπο απο τους New York Times…

++

Σημείωση του συντάκτη

Αυτή η αφήγηση από τον Nathaniel Rich είναι έργο ιστορίας, που πραγματεύεται τη δεκαετή περίοδο από το 1979 έως το 1989, την αποφασιστική δεκαετία δηλαδή, κατά την οποία η ανθρωπότητα ξεκίνησε για πρώτη φορά μια ευρεία κατανόηση των αιτιών και των κινδύνων της κλιματικής αλλαγής.

Στο βασικό κείμενο υπάρχει μια σειρά από αεροφωτογραφίες και βίντεο, τα οποία τραβήχτηκαν το τελευταίο έτος από τον George Steinmetz.

Με την υποστήριξη του Pulitzer Center, αυτό το άρθρο, χωρισμένο σε δύο μέρη, βασίζεται σε αναφορές 18 μηνών και πάνω από εκατό συνεντεύξεις. Παρακολουθεί τις προσπάθειες μιας μικρής ομάδας Αμερικανών επιστημόνων, ακτιβιστών και πολιτικών για να κρούσουν τον κώδωνα του κινδύνου και να αποτρέψουν την καταστροφή.

Θα παρουσιαστεί ως αποκάλυψη σε πολλούς αναγνώστες – μια αγωνιώδη αποκάλυψη – η κατανόηση του πόσο διεξοδικά ασχολήθηκαν με το πρόβλημα και πόσο κοντά έφτασαν στην επίλυσή του.

Jake Silverstein

 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Από την εποχή της  Βιομηχανικής Επανάστασης, η θερμοκρασία του πλανήτη μας ανέβηκε περισσότερο από έναν βαθμό Κελσίου.

Η συμφωνία του Παρισιού, σχετικά με το κλίμα του Παρισιού – η μη δεσμευτική, μη εκτελεστική και ήδη αδρανής συνθήκη που υπεγράφη την Ημέρα της Γης το 2016 – έδινε μια ελπίδα στο να περιοριστεί αυτή η άνοδος της θερμοκρασίας στους δύο βαθμούς.

Οι πιθανότητες επιτυχίας, σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη που βασίζεται στις τρέχουσες τάσεις εκπομπών, είναι μία στις 20.

Εάν ως εκ θαύματος καταφέρουμε να περιορίσουμε την υπερθέρμανση σε αυτούς τους δύο βαθμούς, θα έχουμε να κάνουμε μόνο με την εξαφάνιση των τροπικών υφάλων του πλανήτη, την αύξηση του επιπέδου της θάλασσας κατά αρκετά μέτρα, και την εγκατάλειψη του Περσικού Κόλπου.

Ο κλιματικός επιστήμονας, James Hansen, έχει ονομάσει αυτή την «θέρμανση των δύο βαθμών» μια «συνταγή μακροχρόνιας καταστροφής».

Η μακροπρόθεσμη καταστροφή είναι πλέον το καλύτερο σενάριο.

Αν η θερμοκρασία ανέβει κατα τρείς βαθμούς, τότε μιλάμε για μια βραχυπρόθεσμη καταστροφή: δάση στην Αρκτική και απώλεια των περισσότερων παραλιακών πόλεων.

Ο Robert Watson, πρώην διευθυντής της Διακυβερνητικής Ομάδας των Ηνωμένων Εθνών σχετικά με την Κλιματική Αλλαγή, υποστήριξε ότι η θέρμανση τριών βαθμών ειναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε για να ειμαστε ρεαλιστές.

Στους τέσσερις βαθμούς: η Ευρώπη θα βρίσκεται μόνιμα σε ξηρασία και η έρημος θα διεκδικεί μεγάλες περιοχές της Κίνας, της Ινδίας και του Μπαγκλαντές, ενω η θάλασσα θα καταπιεί την Πολυνησία.

Ο ποταμός Κολοράντο θα συρρικνωθεί πάρα πολύ, ενω οι νοτιοδυτικές πολιτείες της Αμερικής θα είναι σε μεγάλο βαθμό ακατοίκητες.

Η προοπτική της αύξησης της θερμοκρασίας κατά πέντε βαθμούς, ώθησε μερικούς από τους κορυφαίους επιστήμονες του κλίματος να προειδοποιήσουν για το τέλος του ανθρώπινου πολιτισμού.

Το οτι γνωρίζουμε πως θα μπορούσαμε να τα αποφύγουμε όλα αυτά, είναι άραγε μια παρηγοριά ή θα μας έκανε κακό;

Κατα την δεκαετία 1979 – 1989, μας δόθηκε μια εξαιρετική ευκαιρία να λύσουμε αυτή την κλιματική κρίση.

Οι μεγάλες δυνάμεις του πλανήτη μάζεψαν πολλές υπογραφές που συμφωνούσαν σε ένα δεσμευτικό, παγκόσμιο πλαίσιο για τη μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα – και πράγματι, φτάσαμε στην επίτευξη αυτού του σχεδίου, πιο κοντά από ποτέ.

Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, οι συνθήκες επιτυχίας δεν θα μπορούσαν να είναι πιο ευνοϊκές.

Ακόμα όμως δεν έχουν αποκαλυφτεί τα εμπόδια που προκάλεσαν αυτη την αδράνεια μας.

Σχεδόν τίποτα δεν μας εμπόδιζε – τίποτα εκτός από τον εαυτό μας…

Περίπου όλα οσα κατανοήσαμε για την υπερθέρμανση του πλανήτη τα κατανοήσαμε το 1979.

Μέχρι εκείνο το έτος, τα στοιχεία που συλλέχθηκαν από το 1957 επιβεβαίωσαν αυτό που ήταν γνωστό ηδη πριν από τις αρχές του 20ού αιώνα: Τα ανθρώπινα όντα άλλαξαν την ατμόσφαιρα της γης με την αδιάκριτη καύση των ορυκτών καυσίμων.

Τα κύρια επιστημονικά ερωτήματα διευθετήθηκαν με συζητήσεις και, καθώς ξεκινούσε η δεκαετία του 1980, η προσοχή στράφηκε από τη διάγνωση του προβλήματος στην βελτίωση των προβλεπόμενων συνεπειών.

Σε σύγκριση με την γενετική μηχανική, το “φαινόμενο του θερμοκηπίου” – μια μεταφορά που χρονολογείται απο τις αρχές της δεκαετίας του 1900 – ήταν ξεπερασμένο, και η περιγραφή του βρισκόταν σε κάθε εισαγωγή βιβλίου σχετικά με την Βιολογία.

Δεν ήταν καμιά περίπλοκη επιστήμη.

Θα μπορούσε να μειωθεί σε ένα απλό αξίωμα: Όσο περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα υπάρχει στην ατμόσφαιρα, τόσο θερμότερος θα γίνεται και ο πλανήτης.

Και κάθε χρόνο, ο άνθρωπος με την καύση του άνθρακα, του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, συνέχισε να γεμίζει με μεγαλύτερες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα την ατμόσφαιρα.

Γιατί δεν κάναμε κάτι;

Ολοι αποδέχονται ως μπαμπούλα την βιομηχανία ορυκτών καυσίμων, η οποία τις τελευταίες δεκαετίες εχει φτάσει να παίζει τον ρόλο του κακοποιού σε κόμικς.

Ολόκληρος ο υποτομέας της κλιματολογικής λογοτεχνίας έχει καταγράψει τις μηχανορραφίες που κάνουν οι λομπύστες της βιομηχανίας αυτής, την διαφθορά των επιστημόνων αλλά και τις εκστρατείες προπαγάνδας που πληρώνει η βιομηχανία ακόμα και σήμερα, με σκοπό να υποβαθμίζουν τον πολιτικό διάλογο, ακόμα και τωρα που οι μεγαλύτερες εταιρείες πετρελαίου και φυσικού αερίου εχουν παραδεχτεί οτι φταίνε.

Ωστόσο, οι συντονισμένες προσπάθειες για να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο ξεκίνησαν μετά το τέλος του 1989.

Κατά τη διάρκεια της προηγούμενης δεκαετίας, μερικές από τις μεγαλύτερες πετρελαϊκές εταιρείες, μεταξύ των οποίων η Exxon και η Shell, προσπάθησαν καλή τη πίστει, να κατανοήσουν το εύρος της κρίσης και να βρούν πιθανές λύσεις.

Ούτε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα μπορεί να κατηγορηθεί.

Σήμερα, μόνο το 42% των Ρεπουμπλικάνων γνωρίζει ότι “οι περισσότεροι επιστήμονες πιστεύουν ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη συμβαίνει ήδη” και αυτό το ποσοστό πέφτει.

Αλλά κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, πολλοί εξέχοντες Ρεπουμπλικάνοι συμπαρατάχτηκαν με τους Δημοκρατικούς στο οτι το μεγαλύτερό μας πρόβλημα είναι αυτο του κλίματος του πλανήτη.

Μεταξύ εκείνων που ζήτησαν επείγουσα, άμεση και εκτεταμένη κλιματική πολιτική ήταν οι (ο αρθρογράφος αναφέρει κάμποσους Αμερικανούς γερουσιαστές καθώς και τον Bush τον πατέρα).

Ο Malcolm Forbes Baldwin, επικεφαλής του Συμβουλίου του Προέδρου για την Περιβαλλοντική Ποιότητα, δήλωσε στους διευθυντές της βιομηχανίας το 1981 ότι «δεν υπάρχει τίποτε πιο σημαντικό και δεν μπορύμε να μην ανησυχούμε περισσότερο για κάτι άλλο πέρα απο την προστασία του ίδιου μας του πλανήτη».

Το θέμα ήταν τόσο επείγον, όσο η υποστήριξη των βετεράνων και των μικρών επιχειρήσεων.

Το πρόβλημα ξεπερνούσε τις εκλογικές περιφέρειες και γινόταν πρόβλημα κάθε ανθρώπου πάνω στη Γη.

Εγινε κατανοητό πως θα έπρεπε άμεσα να υπάρξει δράση.

Στην αρχή της δεκαετίας του 1980, οι επιστήμονες της ομοσπονδιακής κυβέρνησης των ΗΠΑ σκέφτηκαν πως για να έχουμε κάποια θετικά αποτελέσματα μεχρι το τέλος της δεκαετίας (οπότε ήταν και το σημείο χωρίς επιστροφή για το πρόβλημα).

Να πως θα απέφευγαν την καταστροφή:

Πάνω από το 30% του ανθρώπινου πληθυσμού δεν θα είχε πρόσβαση στην ηλεκτρική ενέργεια.

Δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν θα χρειαζόταν να καταφέρουν να ζουν με τον “αμερικανικό τρόπο ζωής”, προκειμένου να αυξήσουν δραστικά τις παγκόσμιες εκπομπές άνθρακα. Ενας λαμπτήρας σε κάθε χωριό θα είναι αρκετός.

Μια έκθεση που εκπονήθηκε κατόπιν αιτήματος του Λευκού Οίκου από την Εθνική Ακαδημία Επιστημών, έδειξε ότι “το ζήτημα του διοξειδίου του άνθρακα θα πρέπει να εμφανιστεί στη διεθνή ατζέντα σε ένα πλαίσιο που θα μεγιστοποιήσει τη συνεργασία και την οικοδόμηση συναίνεσης και θα ελαχιστοποιήσει την πολιτική χειραγώγηση, τη διαμάχη και τη διαίρεση”.

Εάν ο κόσμος είχε υιοθετήσει αυτή την πρόταση που υιοθετήθηκε ευρέως στα τέλη της δεκαετίας του ’80 – το πάγωμα των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, με μείωση κατά 20% μέχρι το 2005 – η αύξηση της θερμοκρασίας θα έφτανε σε λιγότερο από 1,5 βαθμούς.

Υπήρχε μια διεθνής συναίνεση σχετικά με την λύση: μια παγκόσμια συνθήκη για τον περιορισμό των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα.

Η ιδέα άρχισε να παίρνει μορφή ήδη από τον Φεβρουάριο του 1979, κατά την πρώτη Παγκόσμια Διάσκεψη για το Κλίμα, στη Γενεύη, όταν επιστήμονες από 50 χώρες συμφώνησαν ομόφωνα ότι ήταν “άκρως επείγον” να ενεργήσουν.

Τέσσερις μήνες αργότερα, κατά τη συνεδρίαση του Group 7 στο Τόκιο, οι ηγέτες των επτά πλουσιότερων κρατών του κόσμου, υπέγραψαν δήλωση που επιλύει τη μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα.

Δέκα χρόνια αργότερα, η πρώτη μεγάλη διπλωματική συνεδρίαση για την έγκριση του πλαισίου για μια δεσμευτική συνθήκη κλήθηκε στις Κάτω Χώρες.

Συμμετείχαν εκπρόσωποι από περισσότερα από 60 έθνη, με στόχο την καθιέρωση μιας παγκόσμιας συνόδου κορυφής που θα διεξαχθεί περίπου ένα χρόνο αργότερα.

Μεταξύ των επιστημόνων και των ηγετών του κόσμου, το συναίσθημα ήταν ομόφωνο: έπρεπε να αναληφθεί δράση και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να ηγηθούν.

Δεν το έκαναν.

Το αρχικό κεφάλαιο της ιστορίας για το κλίμα έχει τελειώσει.

Σε αυτό το κεφάλαιο – πείτε το “Πείσμα” – εντοπίσαμε την απειλή και τις συνέπειές της.

Μιλήσαμε, με αυξανόμενη επείγουσα ανάγκη και αυταπάτη, για την προοπτική να θριαμβεύσουμε ενάντια στις μεγάλες αντιξοότητες.

Αλλά δεν λάβαμε σοβαρά την περίπτωση της αποτυχίας…

Καταλάβαμε τι θα συμβεί αν αποτύχουμε στον αγώνα μας με τις παγκόσμιες θερμοκρασίες, στις ακτές, στη γεωργική απόδοση, στα πρότυπα μετανάστευσης, στην παγκόσμια οικονομία.

Αλλά δεν μπορέσαμε να κατανοήσουμε τι θα σημάνει μια τέτοια αποτυχία για εμάς τους ίδιους…

Το πώς θα αλλάξει τον τρόπο που βλέπουμε εμείς τον εαυτό μας, το πώς θυμόμαστε το παρελθόν και το πώς φανταζόμαστε το μέλλον;

Γιατί μας το κάναμε αυτό;

Αυτές οι ερωτήσεις θα αποτελέσουν αντικείμενο του δεύτερου κεφαλαίου της κλιματικής αλλαγής – το αποκαλούν The Reckoning.

Δεν θα μπορέσουμε να καταλάβουμε τις τωρινές ή τις μελλοντικές δυσκολίες μας αν δεν καταλάβουμε τους λόγους που δεν επιλύσαμε αυτό το πρόβλημα όταν είχαμε την ευκαιρία.

Ότι ήμασταν τόσο κοντά, ως πολιτισμός, να σπάσουμε το σύμφωνο αυτοκτονίας μας με τα ορυκτά

Το οτι πλησιάσαμε τόσο πολύ ως πολιτισμός, στο να σπάσουμε μια σχέση αυτοκτονίας με τα ορυκτά καύσιμα, το χρωστάμε στις προσπάθειες μιας χούφτας ανθρώπων, μεταξύ των οποίων ενός υπερκινητικού λομπύστα και ενός αγνού ατμοσφαιρικού φυσικού που, με μεγάλο προσωπικό κόστος, προσπάθησαν να προειδοποιήσουν την ανθρωπότητα γι αυτό που έρχεται.

Διακινδύνευσαν τη σταδιοδρομία τους σε μια επώδυνη και κλιμακούμενη εκστρατεία για την επίλυση του προβλήματος, αρχικά σε επιστημονικές εκθέσεις, αργότερα μέσω συμβατικών τρόπων πολιτικής πειθούς και τελικά με μια στρατηγική δημόσιας απογοήτευσης.

Οι προσπάθειές τους ήταν έξυπνες, παθιασμένες και ισχυρές όμως απέτυχαν.

Αυτό που ακολουθεί είναι η ιστορία τους αλλά ταυτόχρονα και η δική μας.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Leave a comment

Posted by on August 8, 2019 in Uncategorized

 

Η Celtic folk μπάντα River Drivers απο την Philadelphia και το νέο τους single

Η μπάντα των River Drivers παίζει Κέλτικο folk rock και είναι απο την Φιλαδέλφεια.

Το νέο τους άλμπουμ άλμπουμ έχει τίτλο “Big Oak Road» και θα κυκλοφορήσει στις αρχές του Οκτωβρίου. Πριν από αυτό όμως, θα κυκλοφορήσουν, την μέρα που θα κάνουν την εμφάνισή τους στο φετινό Folk Festival της Φιλαδέλφειας, ενα single, μια πρώτη γεύση απο  ενα μείγμα Celtic-Americana με τίτλο ‘Children’s March (Mother Jones) / Going Once‘.

Οι River Drivers είναι μια τετραμελής μπάντα της οποία το μοναδικό μουσικό στυλ της έχει στοιχεία απο Κέλτικη μουσική, Americana καθως και μουσική των Απαλαχίων με δυναμικά φωνητικά. Στο ρεπερτόριό τους κρατάνε μια ισορροπία ανάμεσα στα δικά τους τραγούδια και κάποια ποι σκοτεινά, βγαλμένα απο τα βάθη της folk παράδοσης.

Απαρτίζονται απο τους Kevin McCloskey (φωνητικά, κιθάρα, μαντολίνο, banjo, μπάσο) και την Mindy Murray (φωνητικά, κιθάρα, banjo, μπάσο) και τους συνοδεύουν η Marian Moran (μεταλλική σφυρίχτρα, μπάσα σφύρα, concertina, melodica) και Meagan Ratini (βιολί, Ιρλανδικό φλάουτο και μεταλλική σφυρίχτρα), η υψηλής ενέργειας μουσική τους διερευνά τα προβλήματα της εργατιάς και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Τα ‘Children’s March (Mother Jones)’ και ‘Going Once’ λένε τις ιστορίες κάποιων  ανθρώπων που απλά προσπαθούσαν να επιβιώσουν και που στην πλάτη τους κάποιοι άλλοι έκαναν τις περιουσίες τους – τις ιστορίες για το τι υπέφεραν και τι έκαναν για να ξεπεράσουν τα προβλήματα. Το πρώτο αφορά την πορεία των παιδιών το 1903, όταν παιδιά που εργάζονταν σε διάφορες πόλεις, εκαναν πορεία διαμαρτυρίας για να κτυπήσουν τις πόρτες των ιδιοκτητών μύλων στη Νέα Υόρκη, φτάνοντας μέχρι και στα μπροστινά σκαλοπάτια του Teddy Roosevelt στο Oyster Bay.

Αυτά τα τραγούδια είναι για δυο μητέρες από δύο διαφορετικούς κόσμους, οι οποίες έφυγαν από τη Φιλαδέλφεια, η κάθε μία με μιά ομάδα παιδιών.Στο ‘Children’s March’, βλέπουμε ότι η Mother Jones οδηγεί μερικά μικρά και υποσιτισμένα παιδιών από το Κένσινγκτον στη Νέα Υόρκη για να αντιμετωπίσει τους πλούσιους επιχειρηματίες που κατείχαν τα εργοστάσια όπου εργάζονταν “, λέει η Mindy Murray.

“Στο ‘Going One’, η Martha πρέπει να βρει ένα νέο σπίτι για τα εννέα παιδιά της, αφού το αγρόκτημα τους στο Torresdale πωλείται σε πλειστηριασμό για να αποπληρώσει φόρους. Αυτή η γενναία γυναίκα Martha ήταν η γιαγιά μου”.

Οι River Drivers είναι επηρεασμένοι από τους Billy Bragg, Christy Moore, Ewan MacColl, Phil Ochs, Bob Dylan, Neil Young, The Paul McKenna Band και Altan.

Το πάθος του Kevin McCloskey για τραγούδια που απεικονίζουν τις καταστάσεις που περνούν οι εργαζόμενοι άνδρες και γυναίκες, ξεκίνησε απο την παιδική του ηλικία οταν τραγουδούσε Ιρλανδικά τραγούδια με τον πατέρα του, τον Ιρλανδό τενόρο Tommy McCloskey. Τα χρόνια πού πέρασε παίζοντας με την hardcore punk μπάντα Wrong Answer, συνέβαλλαν ωστε να γίνει πιο παθιασμένη η απόδοση των τραγουδιών.

Οι δουλειές της Mindy Murray εμπλουτίζονται με τη μουσική των βουνών και των ανθρακωρύχων, έχοντας δει από πρώτο χέρι τους αγώνες της καθημερινής ζωής στα Appalachia κατά τη διάρκεια της ιατρικής σχολής στην οποία φοιτούσε. Χρόνια αργότερα, μαζί με την κόρη της, Meagan Ratini δημιούργησαν το ντουέτο Port Murray. Η ίδια η Meagan κατέληξε στην ιρλανδική μουσική εδώ και πολλά χρόνια, μαθαίνοντας το ενα οργανο μετά το άλλο και μπήκε ακόμα περισσότερο στο πνεύμα, βοηθώντας την διοργάνωση του Folk Festival του Νιου Τζέρσεϋ.

Οι ρίζες της Marian βρίσκονται στην Ardara, της επαρχίας Donegal, ένα κέντρο παραδοσιακής ιρλανδικής μουσικής. Οποτε μπορεί να ξεφύγει, γυρνάει στο χωριό για να ξαναφορτίσει τις μπαταρίες της μέσω των νυχτερινών μουσικών τζαμαρισμάτων και μουσικών φεστιβάλ, συχνά φέρνοντας μαζί και τους River Drivers για να παίξουν κι αυτοί.

Από τις 16 Αυγούστου, το ‘Children’s March (Mother Jones)/Going Once’ θα είναι διαθέσιμο μέσα απο τα ψηφιακά καταστήματα και τις πλατφόρμες streaming όπως το Spotify. Μπορείτε επίσης να το προ-παραγγείλετε μέσω Bandcamp. Το άλμπουμ ‘Big Oak Road’ θα κυκλοφορήσει στις 18 Οκτωβρίου.

 
Leave a comment

Posted by on August 2, 2019 in Uncategorized

 

Metropolis Records news

Post-Industrial band Statiqbloom will be releasing their new album entitled “Asphyxia” on Metropolis Records. The Brooklyn-based band
has earned quite a reputation with their unique brand of dark electronic beat heavy sounds that leads right up to their high anticipated album “Asphyxia.” The album will be available digitally as well as compact disc and limited edition vinyl on June 7th. Statiqbloom have tour dates that will dot the Summer both here and abroad.

STATIQBLOOM ON TOUR

Tuesday May 28 2019 Newark, NJ QXT’s
Saturday June 1 2019 Berlin, Germany Urban Spree
Thursday June 6 2019 Leipzig, Germany Felsenkeller
Tuesday June 11 2019 London, UK The Glove That Fits
Wednesday June 12 2019 Glasgow, UK Nice N’ Sleazy
Thursday June 13 2019 Aarhus, Denmark Tape
Saturday July 6 2019 Sao Paulo, Brazil Hotel Cambridge

Dawn of Ashes will soon start a 10 show West Coast tour in support of their latest Metropolis release entitled “The Crypt Injection II (Non Serviam).” Dawn of Ashes will be joined by special guests Die Sektor along with Midnight Nightmare.

Saturday 05/04/2019 Los Angeles CA Stardust Club
Sunday 05/05/2019 Oakland CA Elbo Room
Tuesday 05/07/2019 Portland OR Paris Theatre
Wednesday 05/08/2019 Seattle WA Highline
Thursday 05/09/2019 Boise ID The Shredder
Friday 05/10/2019 Salt Lake City UT The Loading Dock
Saturday 05/11/2019 Denver CO 3 Kings Tavern
Sunday 05/12/2019 Albuquerque NM Launchpad
Monday 05/13/2019 Phoenix AZ Club Red
Tuesday 05/142019 San Diego CA Brick by Brick

Metropolis Records is proud to announce the North American release of the latest album by Sweden’s electro/new wave/postpunk band Agent Side Grinder. The album entitled “A/X,” is the fifth by Agent Side Grinder and the first to feature their new singer Emanuel Åström. “A/X,” boasts 9 songs of sweeping synth melodies with guest appearances by Gustav Bendt (Club Killers) and the Danish-Canadian coldwave-singer Sally Dige. “A/X” will be available digitally on April 26th while the compact disc and limited edition vinyl will follow on June 7th.

 
Leave a comment

Posted by on April 30, 2019 in Uncategorized

 

David J – Thoughts and Prayers (Schoolkids Records 13 April 2019)

David J (Bauhaus, Love and Rockets) announces ‘Thoughts and Prayers’ 7″ as Record Store Day exclusive

The Schoolkids Records label has announced the new ‘Thoughts and Prayers’ 7″ single from David J, which will be released for Record Store Day. This will be issued on limited edition vinyl in a run of only 500 copies. This is the first great protest song of the year, exclusively for RSD 2019.

David J Haskins, an achieved solo artist in his own right, is also co-founder of both Bauhaus and Love and Rockets and the man responsible for the lyrics of the Bauhaus classic ‘Bela Lugosi’s Dead’.

“Thoughts and Prayers’ is a scathing rebuke of the United States for it’s inability to stop the senseless mass school shootings that are killing our nation’s children,” says David J, who bemoans the futility of “sending thoughts and prayers” to solve this tragic issue and also the inherent hypocrisy of the present government.

This 7″ single comes packaged in a sleeve with a striking picture of a rifle with a bloody red circle around it and a line drawn through it.  The complete lyrics of ‘Thoughts and Prayers’ are printed on the back so the nation does not miss a word of this powerful call to action.

The B-Side is a haunting cover of Emily Jane White ‘Hole in the Middle’. While origially written in response to the Bush administration, this powerful political song is just as relevant in today’s political environment.

David J also expresses his support for Record Store Day: “I first discovered music on vinyl, so whenever I’m flipping through albums in an indie store it harkens back to the magic and excitement of discovery of those early days. To my ears, vinyl still sounds better than any other format and Record Store Day has done a great job of reviving enthusiasm for it. The magic continues!”

David J has been touring the US and Europe, South America and Australia before that for the massively successful Ruby World Tourwith Peter Murphy, celebrating 40 years of the music of Bauhaus. RSD 2019 is the perfect time for him to raise his voice against America’s shameful tragedy with this newest release.

“Big thanks to Rick Johnson and everyone at Record Store Day, Schoolkids Records, Darwin Meiners, Chris Lawrence, Mike Berg, Damon Robertson, Paul Wallfisch, Heather Paauwe, Emily Jane White, Tony Green, Sean Eden, Scott Saw, and Cassette Studio,” says David J.

As of Saturday, April 13, ‘Thoughts and Prayers’ can be found at RSD-participating record stores, but it is expected to sell out quickly, so if you are eager to obtain this, put in a request early with your local independent record store.

Keep up with David J
Website | Facebook | Twitter | Instagram | Bandcamp | YouTube | Patreon | Spotify | iTunes | Press contact

Keep up with Schoolkids Records
Website | Facebook | Twitter | Store | Instagram | Discogs

 
Leave a comment

Posted by on March 3, 2019 in Uncategorized

 

Bromide – Magic Coins (Scratchy Records 26 April 2019)

London-based indie rockers Bromide announce new ‘Magic Coins’ single

British noise pop outfit Bromide have announced their new single ‘Magic Coins’, an infectious track accompanied by ‘Always Now’ as its b-side. ‘Magic Coins’ is an unexpected rhythm track that is seemingly drum and bass-inspired, written collectively by all three band members.

Bromide are Simon Berridge on vocals and guitar, Ed Lush on drums, and Hugo Wilkinson on bass.? These songbirds worship at the altars of Husker Du, Teenage Fanclub, The Replacements, Guided By Voices, Dinosaur Jr., The Only Ones, Buffalo Tom and other melodic rockers equally obsessed by songs, songwriting and the euphoria associated with playing music through amplified electronic equipment.

Hailing from London, their sound has been described as “Grant Hart fronting Sebadoh” and “Elvis Costello fronting Dinosaur Jr.” Vive Le Rock noted that they mix “the best bits of The Lemonheads and Dinosaur Jr. replete with melancholic melodies and J Mascis-ish guitar lines”.

“Magic Coins is a good example of how being in a band can take things off in directions you’d never expect. I’d been trawling youtube one night and on my travels come across Susan Boyle’s gobsmacking debut performance on ‘X Factor’ and a thumping AC/DC gig from Oakland Coliseum, California in ’79. Both had made me think about the nature of performance and invisible energy release and so I put this into a new song I was writing “I wanna stand in their shoes. Tell me what it is I have to do,” says Simon Berridge.

“When we next got to practise, we hadn’t played together for a while and I remember starting playing the riff and Ed literally running to get behind the drum kit. He started playing this frenetic almost drum and bass beat and the song exploded. It ended up totally not where I was expecting.”

This single follows the album ‘I Woke Up’, released in the summer of 2018, and the ‘I Remember’ album previous to that. In that time, they have won over news fans including Gideon Coe at BBC 6 Music, who has called their music ‘Fantastic’ and says their latest single ‘Two Song Slot’ is ‘a mighty fine tune’, playing these tracks numerous times over several months.

Legendary producer, Brian O’Shaughnessy (Primal Scream, My Bloody Valentine) recorded, mixed and produced these tracks at Bark Studios in Walthamstow, London. Seamlessly welding their pop onto their rock, together they achieved Bromide’s sublime college-rock sound. The band also wrote some of the music in the studio while recording, including the confessional album opener ‘Tale To Tell’ while album closer ‘I Woke Up’ sees them begin to stretch their wings a bit as a Glenn Branca / Krautrock groove builds to an an epic conclusion complete with thunder, rain, autoharp and anything else lying round the studio.

“We’ve recorded the most recent two Bromide albums with Brian because he knows how to make you focus on what you’re trying to achieve, plus he knows how to make it sound great,” says Simon Berridge.

The ‘Magic Coins’ single will be released digitally and plans also include a 7″ on limited edition vinyl. The ‘I Woke Up’ album is available across online stores and streaming platorms, as well as on limited edition vinyl and CD. It can be obtained from Scratchy Records through Cargo Records.

CREDITS
Lyrics by Simon Berridge

‘Magic Coins’ written by Simon Berridge, Ed Lush, Hugo Wilkinson
‘Always Now’ written by Ed Lush
Simon Berridge – guitar, vocals

Ed Lush – drums
Hugo Wilkinson – bass
Recorded, mixed and produced by Brian O’Shaughnessy at Bark Studios in Walthamstow, London
Mastered by Jerome Schmitt at AirLab

Cover artwork by Jobsworth

LIVE DATES

Saturday 23rd March – Scratchstock at The Birds Nest, Deptford
Saturday 13th April – Records Store Day alldayer at Sister Midnight Records, Deptford
Saurday 25th May – Scratchstock at The Birds Nest, Deptford
more dates TBA

Keep up with Bromide
Website | Facebook | Twitter | Spotify | iTunes | bookings | press contact

Keep up with Scratchy Records
Store | Website | Facebook | Twitter | Discogs

 
Leave a comment

Posted by on February 23, 2019 in Uncategorized

 

New Zero God – Circus of Tortured Melodies

NEW_ZERO_GOD_the_cover
New Zero God‘s fourth album is not a release of a bunch of songs that patiently waited to fill it. It is a statement of what this band is capable of musically.

Circus of Tortured Melodies” is a journey through the music that inspired them throughout the years, without sticking on genres or scenes. It is a loosely concept album on the complexity of modern life and it’s effects on everyone of us.

Andi Sex Gang (Sex Gang Children) introduces us to this imaginary circus followed by the funky bass lines of “What’cha Gonna Do?”, a reference to the deadlocks we face on a daily basis. “Hell Bet on me to Lose” is a garage-punk treat with catchy riffs, while “Rock ‘N’ Roll Puppet” enchants with its bluesy harmonica. “Busking” is an introspective Appalachian monologue, “Mother Nature” sounds like an extract from the Stone’s “Their Satanic Majesties Request” and yet the amazement is not over. The album is ending with a schizophrenic (but not confusing) song triad: The haunting “Charlie Boy”, the hard rock riffs on “Evolution” and the power ballad “Carry On”.

NEWZEROGOD-PORTRAIT__EMP8132

“Circus of Tortured Melodies” is a stroll along the sources of all neuroses; unfulfilled dreams, emotional insecurity, politics, domestic manipulation, society standards, over-consumerism, compromise and the environmental disaster. And once you listened to it, you get addicted.

Cover photo by Costas Papapanos

Band photo by Elias Moraitis

 
Leave a comment

Posted by on February 9, 2019 in Uncategorized